10.9
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Like this? Share it with your network

Share
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
513
On Slideshare
475
From Embeds
38
Number of Embeds
2

Actions

Shares
Downloads
2
Comments
0
Likes
0

Embeds 38

http://lj-toys.com 37
http://l.lj-toys.com 1

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. VW: Happy Family?Generaties:1. Nel2. Jeffrey x Carlijn3. Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc4. Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët5. Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert x Jenna, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje x Jasmine, Casper x Belinda x Hedwig8. Sofie x David, Felicia, Marcia, Miranda, Elise x Bryan, Bastiaan x Kirsten, Nora, Daphne, Sira, Hedwig x Casper, baby, Ralph x Christine, Armando x Lilah, Marloes9. Stefan x Marie, Eva x Alan, Renate, Arthur x Anna, Richard x Claire, Olga, baby, Jasper, Emma10. Olivier, Lars, Linda
  • 2. x
  • 3. De vorige keer- Fam. Stolk: Emma groeide op tot kind. Armando had eenslaapfeestje bij Lilah.- Fam. Stolk: Jasper groeide op tot tiener.-Fam. Valentijn: Marie en Stefan kregen een zoontje, Lars.Olivier besefte dat Olga hem ook leuk vond, maar was inde war. Lars groeide op tot peuter.- Fam. Valentijn: Richard en Claire werken aan huncarrière.- Fam. Valentijn: Arthur en Anna kregen eendochtertje, Linda. Ze groeide op tot peuter.-Fam. Stadsie: Elise stierf aan ouderdom. Olga vertroknaar de universiteit.- Universiteit: Olga wilde vrienden maken, maar haarhuisgenoten waren meer in studeren geïnteresseerd.
  • 4. Familie Stolk 1spelen1kijken Casper Belinda Armando Marloes Emma
  • 5. ‘Nog even doorzetten.’ spoorde Casper zijn kinderen aan. ‘Als het af is mogenjullie vanmiddag doen wat jullie willen.’Marloes zuchtte. Ze had net haar ontbijt op en moest zo naar school, maar zezat nu al aan haar huiswerk. Twee ouders die leraar waren was soms niethandig.
  • 6. Ze vertrokken naar school – behalve Belinda, die wat minder was gaanwerken als gymlerares. Ze besloot het nieuwe winkeltje van Arthur Valentijnte bezoeken, en kocht wat kleine cadeautjes voor haar dochtertjes.
  • 7. Die middag kwamen ze uitgeput uit school en omdat ze braaf hun huiswerk afhadden, trokken ze hun pyjama’s aan en keken met hun ouders een film opde bank.Casper en Belinda keken elkaar over het hoofd van Emma aan en glimlachten.Momenten zoals deze waren dierbaar.
  • 8. ‘Mama heeft nog een verrassing voor jullie,’ begon Belinda en ze trok Emmadicht tegen zich aan. Marloes en zij wisselden een blik en begonnen telachen.‘Wat? Wat dan?’
  • 9. Voor Marloes had Belinda nieuwe oorbelletjes gekocht; en Marloes bekeek zevol bewondering in de spiegel in de badkamer.Zo leek ze al echt een grote meid!
  • 10. Voor Emma had ze een hemdje en een plastic kinderhorloge op de kop getikt;alles voor spotgoedkope bedragen.Belinda keek glimlachend toe. De meisjes sprongen giechelend om elkaarheen, elkaars nieuwe aanwinsten bewonderend.‘Dankjewel mama!’
  • 11. De volgende morgen werden de meisjes wakker van het roffelen van de regenop het raam.‘Bah,’ mompelde Emma, die in haar lange nachtjapon het donker in tuurde.‘Hoezo? Van een beetje regen is nog nooit iemand dood gegaan.’ zei Marloessimpel.
  • 12. ‘Laten we buiten gaan spelen.’Hun ouders dachten er precies zo over.
  • 13. Het weer klaarde al snel weer op en Marloes schudde de druppels uit haarharen toen de schoolbus arriveerde.‘Kom op, Em!’
  • 14. Armando zwaaide zijn zusjes uit en besloot zelf lekker thuis te blijven.Waarom wist hij ook niet precies, maar hij had ineens veel meer zin omgewoon wat rond te hangen en in de plassen te stampen.
  • 15. Na een tijdje begon hij zich te vervelen – tot hij Jasper alweer thuis zagkomen.‘Er viel hartstikke veel uit,’ zei hij. ‘Je hebt niks gemist!’‘Ben ik effe blij.’
  • 16. Aan het eind van de middag stapte Armando in de bus om bij Lilah te gaaneten. Hij vond het heerlijk bij haar thuis, ze had een leuke familie en hijvoelde zich er op zijn gemak.‘Mando! Moet je horen!’ riep Lilah hyper bij de deur. ‘Moet je zien! KleineCarlo is opgegroeid.’
  • 17. De peuter op de veranda was Armando nog niet eens opgevallen, en toen hijhet kleine blonde kind zag zitten brak er een lach door op zijn gezicht.‘Wat ben jij een knapperd!’ grijnsde hij en hij klopte Carlo op zijn blondehoofd.‘Het is net een engeltje, hè?’ kirde Lilah. ‘Ik ben zo trots dat ik zijn tante ben!’
  • 18. ‘Je halfbroer Tom heeft het goed gedaan,’ grinnikte Armando. ‘En Carlo heeftduidelijk de ogen van zijn vrouw Carla.’Even keken Lilah en Armando elkaar verliefd aan. Het was duidelijk dat zeallebei dol waren op kinderen.
  • 19. Na het diner bedankte Armando iedereen uitvoerig voor de gastvrijheid. Evenlater stond hij in een omhelzing met Lilah achter het huis. Het begon koud teworden, maar met zijn meisje in zijn armen had Armando zo wel de helenacht kunnen blijven staan.‘Wij nemen later ook kinderen, hè?’ fluisterde Lilah hoopvol.‘Hoe eerder, hoe beter.’ knikte Armando en ze kusten elkaar.
  • 20. Familie Stolk 1spelen1kijken Ralph Christine Jasper
  • 21. Christine had haar beste vriendin van de universiteit uitgenodigd en onderhet genot van een kop thee bespraken ze hun dagelijkse probleempjes.‘Ik vind huisvrouw zijn leuk, en ik hoef ook geen baan voor het geld. Maar ikzou gewoon zo graag de politiek in gaan. Dat is gewoon een levenswens vanme.’‘En je hebt nog steeds niets gevonden?’
  • 22. ‘Misschien zoek je verkeerd.’ Christine werd aan haar pols mee naar bovengesleurd. Ze liet zich voor de computer neer duwen en keek gedwee toe hoehaar vriendin snel wat sites opzocht.En ineens sprong daar de perfecte vacature naar voren.‘Wow. Dat is wat ik zoek.’
  • 23. Stomverbaasd nam Christine contact op. Had ze dan al die tijd verkeerdgezocht?‘Dankjewel, je bent geniaal.’‘Briljant. Ik weet het.’
  • 24. Jasper was blij dat zijn moeder werk had gevonden, maar zat met zijngedachten ergens anders: bij Tina.‘Wat heb je met onze robot gedaan?’ riep ze geschokt uit toen ze de lege plekop Jaspers kamer zag. ‘En waar zijn je knuffels?’‘Ik dacht dat we tieners waren,’ grijnsde Jasper. ‘Of wilde jij voor eeuwig metde k’nex blijven spelen? Nou?’
  • 25. ‘Eerlijk gezegd wel ja.’ hijgde Tina na een kietelaanval. ‘Ik vind het gewoonleuk, dingen bouwen. Jij toch ook?’‘Jawel…’ aarzelde Jasper. ‘Maar ik dacht dat we daar te groot voor waren nu.’‘Je moet niet zo veel nadenken. Je moet gewoon doen wat je leuk vindt.’
  • 26. En zo begonnen ze samen van voor af aan aan een nieuwe robot en zekwebbelden zoals ze altijd deden.Het enige verschil was de afsluiting van de avond. Normaal sloegen ze weleens een arm om elkaar heen, of sprongen ze baldadig om elkaars nek. Nulegde Tina zachtjes haar handen om Jaspers hals en glimlachte naar hem.‘Tot morgen, Jasper.’ zei ze zacht.
  • 27. Jasper had geen woord meer kunnen uitbrengen. Hij zat nog tot diep in denacht in de woonkamer, met een zak chips die hij gedachteloos naar binnenwerkte.Hij voelde zich zo vreemd. Toen Tina zo tegen hem fluisterde, was hijhelemaal gaan trillen en was het zweet hem uitgebroken. Werd hij ziek?
  • 28. Ralph en Christine merkten niets van de veranderende gevoelens van hunzoon. Vooral Christine had al genoeg aan haar hoofd: vandaag was haareerste werkdag!‘En wat nou als ze me niks vinden? Wat als ik niet professioneel genoeg ben?’‘Kom op, je hebt er jaren voor gestudeerd. Het komt heus wel goed, Chris.’
  • 29. Onzeker trok Christine haar hemelsblauwe mantelpakje aan en draaide eenrondje voor haar man.‘Prachtig. Ze geven je spontaan promotie, alleen al omdat je er zo goed uitzietin dat pakje.’‘Oh, slijmerd.’ giechelde Christine – maar Ralph had haar wel een goed gevoelgegeven en zo liep ze zelfverzekerd de deur uit.
  • 30. Het was zaterdag, maar ook Ralph moest werken.‘Vermaak je je wel?’ vroeg hij nog snel, zijn hoofd om de hoek van Jaspersslaapkamerdeur.‘Tuurlijk, geef mij een boek en ik ben de hele dag zoet. Dat weet je toch,’‘Nou en of ik dat weet, op de universiteit verslond je al de hele boekenkast.’Jasper en Ralph lachten.
  • 31. Zo had Jasper dus het hele huis voor zich alleen. Hij las nog een tijdje en namtoen een lekker warm bad met lavendelschuim.Hij voelde zich niet meer ziek, maar steeds als hij terugdacht aan dat momentmet Tina voelde hij iets rommelen in zijn buik en leek het of hij moest blozen.
  • 32. Met behoorlijk wat blunders wist hij een omelet te fabriceren, die hij mettegenzin op at. Hij had helemaal geen honger. Hij moest steeds aan Tinadenken.
  • 33. Om zijn gedachten wat af te leiden zette hij de televisie aan, maar blijkbaarwas dat hem ook niet gegund. Met veel geknetter en rookpluimen begaf hetapparaat het.Shit – daar zouden zijn ouders kwaad om worden.
  • 34. Jasper wilde net weer gaan lezen, toen hij een kaartje tussen de post zagliggen. Een kaartje voor hem.Van Tina.Met bonzend hart las hij haar bekentenis. Ze had er lang over getwijfeld,maar uiteindelijk was het het beste om eerlijk te zijn.Jasper, ik ben verliefd op je.
  • 35. Familie Valentijn 1spelen1kijken Stefan Marie Olivier Lars Eva Alan
  • 36. ‘Niks tegen papa en mama zeggen, hoor!’ fluisterde Olivier tegen zijn kleinebroertje. Het was midden in de nacht, maar Olivier was nog helemaalaangekleed.
  • 37. Buiten stopte een auto op de weg. Het was één van zijn zoveelste afspraakjes,met Tina dit keer. Ze gingen samen wegsluipen.
  • 38. Het was gezellig geweest, maar gewoon als vrienden.Op zijn tenen sloop Olivier terug naar huis. Er brandde licht, maar dat hoefdeniet te betekenen dat er iemand op was.
  • 39. Zo stil mogelijk liep hij naar zijn kamer en kroop in bed. Hij hoopte maar datAlan en Eva, die ernaast sliepen, hem niet hadden gehoord.
  • 40. De volgende morgen liep Olivier langs zijn broertje en gaf hem een knipoog.Hij wist dat Lars hem niet verraden had. Snel gaf hij hem een bakje pap.
  • 41. Alan en Eva keken vertederd hoe het kleine jongetje zijn ontbijt naar binnenwerkte.‘Ik zou ook zo graag een kindje van ons samen willen, Eef.’‘Ik ook. Maar nu al?’
  • 42. ‘Laten we er nog even over na denken.’ besloten ze. Daarvoor kregen ze detijd tijdens hun afspraakje bij de kapper.Eva koos voor een iets ander kapsel, en ze keek tevreden in de spiegel.
  • 43. ‘Voor mij gewoon de puntjes bijknippen hoor, ik vind het zo al gek genoeg.’
  • 44. Achter de kapperszaak was een spa met hottubs, en daarin vermaakten Evaen Alan zich de hele middag.
  • 45. ‘Okee, ik ben eruit. Ik wil een baby.’ zei Eva ineens.Alan begon te grijnzen. ‘Nu?’‘Nu meteen.’
  • 46. Olivier had met Jasper afgesproken. Na zijn afspraakje met Tina had hij dejongen heel wat te vertellen.‘Ze is verliefd op je, tot over haar oren, man!’
  • 47. ‘Dat dacht ik dus al. Ze stuurde me ook al een kaartje.’ Jasper bloosde. ‘Wilze… verkering met me?’‘Natuurlijk! Maar ze wil vooral weten of jij haar gevoelens beantwoordt. Doeje dat?’‘Pff, ik vind haar heel leuk, maar… man, wat is het ingewikkeld om tiener tezijn!’
  • 48. Aan het eind van de middag begon iedereen honger te krijgen, maar niemandkwam op het idee om eten te maken.Eva pakte een blikje cola, maar dat verminderde haar honger niet.
  • 49. Marie had in haar wanhoop de vuilnisbak gevonden, en propte nu wat restjesin haar mond.
  • 50. Eva volgde haar voorbeeld. Haar maag schreeuwde als een opgeslotenmonster en ze moest gauw iets eten – wat dan ook.
  • 51. Achter zich hoorde ze Alan, hij had ook vreselijke buikpijn. ‘Is dat te eten?’‘Het is beter dan niks. Hier,’Eva wilde zich net naar hem omdraaien, toen Alan het uitschreeuwde vanschrik.‘Alan! Wat is er?’ gilde Eva met grote ogen.
  • 52. ‘Daar! Wat is dat? Waaaah!’Alan gilde als een meisje en Eva deinsde achteruit. Een kleine, demonachtigegeest kwam uit de vuilnisbak tevoorschijn en ontblootte zijn tanden.
  • 53. Alan was nog nooit zo bang geweest. Duizelig greep hij naar zijn buik en zakteop zijn knieën.‘Alan, nee! Hier, deze macaroni is nog best te eten. Snel!’
  • 54. Maar Eva was te laat. Haar verloofde zakte levenloos in elkaar.De kleffe macaroni drupte tussen haar vingers door en smakte op de stoep.‘Alan! Alan!’Achter zich voelde ze Magere Hein aankomen, maar ze kon zich nietverroeren van verdriet.
  • 55. Alan Stavoet, haar Alan – was gestorven. Ineens. Zomaar.Ze hadden nog een heel leven voor zich, dat ze samen, zij aan zij, zoudendoorlopen.Nu werd hij bruut van haar weggerukt.
  • 56. Eva begon te huilen zoals ze nog nooit gehuild had. Ze hoorde vaag hoe haarfamilieleden zich om haar heen verzamelden.Heel even keek ze op, toen Alan in een wit licht omhoog werd gedragen. Dooreen waas van tranen zag ze hem langzaam oplossen, tot ze alleen nog eenglimp van zijn blauwe haar zag.
  • 57. Verdwenen. Hij was weg. Haar alles.Eva zakte snikkend neer op de stoep. Ze vergat alles om zich heen. Wat hadhet leven nog voor zin, als ze Alan niet meer had? Zonder hem was ze nietcompleet.Haar hart lag in duizend stukjes.
  • 58. Familie Valentijn 1spelen1kijken Richard Claire
  • 59. Zo dramatisch als het er bij Eva aan toe ging, zo kalmpjes was het bij Richarden Claire.Hun leven bestond uit een regelmatig schema van werken, eten en slapen.Gelukkig maakten ze af en toe tijd voor een uitje, zoals een avondje biljarten.
  • 60. Maar daarna begon het carrière maken weer, met vaardigheidspunten halenen vooral veel vrienden maken.Claire kwam tevreden thuis met weer een promotie, en zag Richard met watnieuwe vrienden kletsen.Zo ging het goed!
  • 61. Familie Valentijn 1spelen1kijken Arthur Anna Linda
  • 62. ‘Boe!’ Linda schoot op handen en voeten tevoorschijn van achter haar bed.‘O!’ gilde Anna, gespeeld geschrokken. ‘Ben je dáár? Ik kon je niet vinden. Jijhebt je goed verstopt, zeg!’Moeder en dochter lachten om hun spelletje, tot de deurbel ging.
  • 63. ‘Daar is tante Eva,’ glimlachte Anna en ze liet het verdrietige meisje binnen.Ze kwam maar moeilijk over het verlies van Alan heen en Anna wilde er allesaan doen om haar te helpen. Ze wist dat Eva van kinderen hield, dus Lindawas een mooie afleiding.‘Wat ben jij gegroeid, Lin!’ lachte Eva, maar onder die lach trilde haar stem.
  • 64. ‘Alan en ik hadden net besloten dat we een kindje wilden.’ zuchtte Eva.Eindelijk kon ze over hem praten zonder meteen te huilen.‘Je was niet al zwanger, voor hij stierf?’ aarzelde Anna.‘Nee, jammer genoeg niet. Anders had ik ook nog een soort…aandenken aanhem gehad.’ Eva zuchtte. ‘Ik wil nog steeds een kindje. Maar hoe doe ik dat zogauw, zonder man?’
  • 65. ‘Je kunt natuurlijk naar zo’n kliniek gaan, waar ze… je weet wel, metanonieme donors.’ begon Anna, maar Eva schudde haar hoofd. Even dachtenze na. Toen knikte Anna langzaam.‘Je zou kunnen doen zoals je moeder.’‘Sofie?’‘Kijk maar naar jezelf. Jij bent ook zonder normale vader geboren.’Eva keek haar vriendin stomverbaasd aan. ‘Anna, je bent geniaal!’
  • 66. Anna glimlachte terwijl Eva zo ongeveer naar huis toe rende, naar detelescoop die haar naar de aliëns zou brengen.Intussen was Arthur in zijn zaak, die jammer genoeg nog niet veel vorderingmaakte.
  • 67. In zijn eentje waren er wel erg veel taken te vervullen.‘Jeetje, dat kan ik zelfs nog sneller.’ mopperde een jonge klant.‘Het spijt me,’ begon Arthur beleefd, terwijl hij haar liever een opmerkingterug gegeven had.‘Het geeft niet.’ zei het meisje toen.
  • 68. ‘Maar het zou geen gek idee voor je zijn om iemand aan te nemen. Mijnouders hebben een speelgoedzaak. Papa werkt in de werkplaats, mama vultde voorraden aan en we hebben iemand in dienst voor de kassa.’ ratelde ze.‘En sinds kort mag ik zelf ook overal mee helpen. Zo verdeel je alles.’
  • 69. Arthur knikte langzaam en ze namen afscheid.Tina had gelijk; hij moest iemand in dienst nemen. Maar dat kostte ook weergeld. En intussen stapelde het werk zich alweer op.Waar moest hij de tijd vandaan halen om een werknemer te vinden?
  • 70. In een rustig moment viel zijn oog op een meisje dat wat bij de bikini’s stondte neuzen. Ze was jong genoeg om niet te veel geld te kosten wat salarisbetrof, maar oud genoeg om goed werk te leveren.‘Pardon, sorry dat ik je stoor,’ begon hij. ‘Maar zou jij misschien hier willenkomen werken? Ik weet het, het is een rare vraag, maar…’‘Hier werken?’ lachte het meisje. ‘Een rare vraag, maar ik geef een raarantwoord: natuurlijk!’
  • 71. Tijdens hun vreemde ‘sollicitatiegesprek’ waren er al behoorlijk wat klantenboos weggelopen.Maar dat kon Arthur even niet schelen. Hij had een werknemer gevonden!
  • 72. Haastig ging hij weer achter de kassa staan, terwijl hij Lilah de voorraden lietbijvullen. Ze had alles snel door, het was een pientere meid – en daar wasArthur blij mee.
  • 73. Na sluitingstijd werkten ze nog even door. Bijna alle schappen waren leeg, enin de stilte krasten hun pennen over het papier.‘Je zou er eens over moeten denken om de prijs wat op te krikken, baas.’mompelde Lilah met haar pen tussen haar tanden.Arthur wierp een blik opzij. ‘Daar heb je een punt. Maar dan wordt deverkoop ook moeilijker.’
  • 74. ‘Ik zal extra m’n best doen.’ zei ze snel. ‘Ik gooi al m’n charmes in de strijd! Enzo verdien je meer, terwijl niet meteen je hele voorraad erdoorheen vliegtzoals nu.’‘Ik zal er meteen aan gaan werken.’ knikte Arthur. Toen glimlachte hij. ‘Je benteen aanwinst voor de zaak, Lilah!’‘Dank u, meneer Valentijn!’
  • 75. Thuis vertelde Arthur Anna enthousiast over Lilah, en Anna vertelde hemover Eva’s idee om aliënzwanger te worden. Toen kwam er nóg een nieuwtjebij.‘Ik hoorde dat Renate Stadsie de hondenzaak van haar moeder geërfdheeft, maar die niet wil hebben. Zouden wij die niet kunnen overnemen? Danzou jij daar kunnen werken, Anna.’
  • 76. ‘Een dierenspeciaalzaak! Wat geweldig!’ gilde Anna dolenthousiast. Ze wasdol op dieren. Het liefst zou ze een huis vol kwispelende en spinnendevriendjes hebben, maar dat was geen reële wens en dat wist ze.Toch was dit echt een idee naar haar hart – in een dierenwinkel werken.‘Dus, doen?’‘Doen!’
  • 77. Bart Bart Mirthe Steven Aurora
  • 78. ‘Ik ben wel blij dat hij verhuisd is.’ zuchtte Mirthe opgelucht. Zonder dat zenamen gebruikt had, wist Bart wie ze bedoelde.Haar ex Milan, van wie ze zwanger was.Hij kroop wat dichter tegen haar aan en legde zijn hand teder op haar buik.
  • 79. Het zou niet lang meer duren voor de baby geboren werd, en dan zouden zeMilan weer moeten zien. Geen van beiden keken ze daarnaar uit – maar erwas geen andere mogelijkheid. Milan was nu eenmaal de vader van de baby,en zo moesten ze dus contact blijven houden.‘Ik sta achter je, Mirthe. Ik laat jou niets overkomen, meisje.’
  • 80. Voor de bevalling hadden ze allebei boeken gelezen en pijnstillendemiddeltjes gehaald, maar in de praktijk bleef het een doodeng gebeuren.‘Het doet zo’n pijn!’ gilde Mirthe.Bart balde zijn vuisten. Hij kon er niet tegen zijn meisje zo te zien lijden – enhij haatte Milan nog meer. Die was de schuldige hieraan.
  • 81. Maar zodra de bevalling achter de rug was, vergat Bart al zijn woede. Hieraanwas geen schuldige.Deze baby had alle recht tot leven. Mirthe staarde naar het prachtige meisjein haar armen, dat haar heldergroene ogen had.‘Dag kleintje, dag Denise.’ giechelde ze, overmand door emoties.
  • 82. En ook Bart moest huilen van blijdschap. En ook hij hield een meisje in zijnarmen!‘Ik zal als een papa voor je zijn, Suzanne.’ fluisterde hij.En zo voelde hij zich ook, als een vader voor de kleine tweeling.
  • 83. ‘Jullie zijn mijn kleine wondertjes,’ zei hij en hij kuste het babyhoofdje heelvoorzichtig. ‘Papa zal voor jullie zorgen.’En Bart wist het zeker. Hij zou de meisjes beschermen tegen alles, en hen eenzo gelukkig mogelijke opvoeding geven.En daar kon niemand verandering in brengen – zelfs Milan niet.
  • 84. Familie Stadsie 1spelen1kijken Elise Bryan Renate Olga
  • 85. ‘Een tweeling? Wat geweldig!’ lachte Renate. Ze kwam net uit de douche, enstond in haar ondergoed en met druipend haar in haar slaapkamer. Bartvertelde vol enthousiasme over ‘zijn’ dochtertjes.Het gesprek kwam onvermijdelijk op de vader van de tweeling; Milan.
  • 86. ‘Krijgt hij ze nog te zien?’‘We hebben het aangeboden, maar hij zat in de kroeg. Hij schijnt het nogalmoeilijk te hebben.’ mopperde Bart sarcastisch. ‘Hij wilde toch zo graag vaderworden? En nu zegt hij dat ie… tijd nodig heeft. Pff!’‘Ergens begrijp ik het wel.’ zei Renate. ‘Het is ook niet niks.’
  • 87. ‘Je begrijpt hem?’ Even bleef het stil aan de andere kant. ‘Weet je, Renate… Ikken Milan niet heel goed, maar soms denk ik… dat jij hem wel leuk zouvinden.’‘Wat? Jij denkt dat ik die onverantwoordelijke lul leuk vindt? Na alles wat jijover hem verteld hebt? Hij onderdrukte zijn vriendin, hij dwong haar totallemaal dingen die zij niet wilde…’
  • 88. ‘Dat was Mirthe. Zij is anders dan jij. Jij zou Milan kunnen weerstaan.’‘Probeer je me nou aan hem te koppelen?’‘Hij is fout geweest, maar hij zal toch ergens wel een hart hebben?’‘In welke kroeg zit hij?’
  • 89. Renate kleedde zich verward weer aan. Bart vermoedde dat Milan wel haartype zou zijn.Hij had haar het adres van de discotheek gegeven waar Milan vaak heen ging,en nu kon Renate het niet meer uit haar hoofd zetten.Ze ging erheen.
  • 90. Haar vader zei niets – die had sowieso nauwelijks wat gezegd sinds de doodvan Elise.Renate miste haar moeder ook nog elke dag, maar ging door met leven.Met bonzend hart stond ze in de club. In een hoek van de bar zat een blekejongeman. Hij had ravenzwart haar en een slank, gespierd lichaam.
  • 91. Uit de beschrijvingen die Bart haar gegeven had, wist ze dat hij het was.Milan. Renate slikte moeizaam. Hij was precies het type hunk waar ze op viel.Zijn schouders hingen en hij had kringen onder zijn ogen.Voorzichtig schoof ze op de kruk naast hem.‘Zware dag gehad?’
  • 92. ‘Het is m’n eigen stomme schuld.’ zuchtte hij en hij staarde naar het glassterke drank dat voor hem neergezet werd.Voor hij zijn levensverhaal kon vertellen, legde Renate haar hand op de zijneen keek hem met grote ogen aan.‘Ik weet wie je bent, Milan. Ik… ben een vriendin van Mirthe’s nieuwe vriend.Zijn nichtje.’
  • 93. Milan knipperde met zijn ogen en haalde toen zijn schouders op.‘Aangenaam. Hoe heette je, zei je?’‘Renate.’Voor het eerst klaarde Milans gezicht een beetje op. ‘Ik vind het gewoon zoraar dat ik nu twee dochters heb. En dat ik ze niet elke dag kan zien. Het is zokut dat we uit elkaar zijn gegaan, Mirthe en ik. Onze wensen waren teverschillend.’
  • 94. ‘Je weet wat ze zeggen.’ Kordaat pakte Renate haar glas. ‘Een goede nachtfeesten doet je al je zorgen vergeten!’Milan grinnikte en hief zijn glas. ‘Op een goeie nacht.’
  • 95. Zo sloegen ze nog minstens vier glazen achterover, tot ze schouder aanschouder over de bar hingen te lachen.Bart had gelijk. Hij had gelijk!Milan nam Renate mee naar de dansvloer. Ze stond niet meer zo stevig ophaar benen, en ze wist niet zeker of het door de drank of door haar gevoelensvoor Milan kwam.Die lach…
  • 96. De muziek voerde hen mee en al gauw hadden ze hun lichamen dicht tegenelkaar aan gedrukt.‘Dit is niks voor mij,’ giechelde Renate, en Milan schudde ook lachend zijnhoofd.‘We gaan veel te snel.’‘Ik hou wel van snel.’
  • 97. In haar hoofd had Renate haar eerste kus al honderden, duizenden kerenvoorgesteld. Maar nooit, nooit had ze gedacht dat het zo zou zijn.Zo zacht, zo vertrouwd. Alsof het was voorbestemd. Alsof ze Milan altijd welkon blijven kussen.
  • 98. Hun lippen lieten elkaar die avond nauwelijks meer los.Renate was gek van verliefdheid en Milan bleef ook maar herhalen hoe mooihij haar vond. Dat ze een geschenk uit de hemel was.Renate had nauwelijks gemerkt dat ze een taxi genomen hadden, en ineensstonden ze in haar kamer.
  • 99. Milan nam haar in zijn armen en gooide haar een beetje ruw op bed –waardoor Renate alleen maar meer opgewonden raakte.‘Alleen als je het echt wilt, Renate,’ fluisterde Milan schor in haar oor. Renatestond in vuur en vlam. Zijn stem was zo ongelofelijk sexy…
  • 100. ‘Ik wil het, Milan.’ fluisterde ze terug. Hij bedekte haar lichaam met het zijne,en toen herhaalde ze haar woorden – veel harder dit keer:‘Ik wil het!’
  • 101. Renate had zich, net als haar eerste kus, haar eerste keer ook veelvoorgesteld. Maar dat die twee in dezelfde nacht zouden plaatsvinden had zeniet gedacht. En over haar eerste keer had ze veel gefantaseerd, maar dat hetzó zou zijn… dat had ze nooit durven dromen.Milan was een ster in bed. En Renate ging maar wat graag in al zijn wensenmee.
  • 102. ‘Ik had nooit gedacht dat ik zo gauw weer een meisje zou vinden dat ik zoleuk vind,’ Milan greep haar vast toen ze uit de douche stapte.Renate gilde en lachte.‘Zo’n lekker ding ook nog!’‘Milan! Kappen! Ik moet me afdrogen!’
  • 103. Nog na giechelend en elkaar plagerig duwend liepen Renate en Milan evenlater aangekleed naar de keuken. Het was al lunchtijd – ze hadden veel telang in bed gelegen.Renate bloosde toen ze naast haar vader ging zitten.‘Pap, dit is Milan.’
  • 104. ‘Blijft hij hier?’ vroeg Bryan. Renate begreep zijn vraag niet helemaal. Somswerd haar vader een beetje dement, of gewoon verward.‘Papa, hij is…’‘Natuurlijk blijf ik hier, meneer Stadsie. Als u dat wilt.’ kwam Milan charmanttussenbeide.
  • 105. ‘Zeker als u van die lekkere tosti’s blijft maken, dan zou ik met alle plezier hierblijven.’ voegde hij eraan toe.Renate keek hem blozend aan. ‘Zou je dat echt willen? Hier blijven, bij mij?’Hij keek haar doordringend aan, met die groengele ogen van hem, englimlachte toen warm. ‘Ja. Ik wil niets liever dan bij jou zijn. Elke dag.’
  • 106. ‘Het was een succes.’ grijnsde Renate even later in de telefoon. ‘Je hadgelijk, Bart.’
  • 107. ‘Ik weet dat het snel is gegaan. Te snel? Nee, dat vind ik niet. Het is goed zo.Ja, ik weet wat hij Mirthe heeft aangedaan maar dat zal nu niet gebeuren.Weet je nog wat je gisteren zei? Ik ben anders dan Mirthe.’
  • 108. Renate glimlachte. Het was fijn om met Bart te praten, zeker nu alles zo’nvreemde wending genomen had.Tot ze ineens vreemde zwarte mist uit de badkamer zag komen.‘Ik bel je nog wel terug, Bart!’ mompelde ze snel en ze rende erheen.
  • 109. ‘Pap!’ gilde ze. Haar vader was gestorven zonder ook maar een kik te geven.Niemand had er iets van gemerkt.Renate vloekte en riep Milan erbij. ‘Hij is gestorven. M’n vader.’ piepte ze, entoen kwamen de tranen.
  • 110. Nu was ze een weeskind. Nu zou ze nooit meer een papa en mama hebben.Nu was ze alleen in dit grote huis, verantwoordelijk voor alles, en er was nooitmeer iemand die haar hun dochter kon noemen.
  • 111. Net toen Renate in elkaar dreigde te zakken, voelde ze twee sterke armen omhaar middel.Milan draaide haar om en veegde teder haar tranen weg.‘Ik help je hier doorheen, meisje.’ zei hij, en ondanks haar verdriet moestRenate toegeven dat hij er heel sexy uitzag in zijn trainingspak.
  • 112. Ze knikte zwakjes. ‘Dank je wel.’‘Ik wil er voor je zijn. In goede en in minder goede tijden.’‘In voor- en in tegenspoed?’ giechelde Renate.‘Precies.’Renate begon vreselijk te blozen. ‘Doe je me nou een aanzoek?’‘Doe jij mij een aanzoek?’
  • 113. Renate stak haar tong uit en duwde hem de badkamer uit. Nadat ze in stilteBryans graf hadden ingericht, trokken ze zich terug in het hondenbedrijf.Renate was verdrietig, maar Milan was een geweldige steun. Ze zou nietweten wat ze zonder hem moest.Nu probeerde hij haar te helpen met het wassen van de honden.‘Springt hij er niet uit?’ piepte hij angstig. ‘Of straks verdrinkt hij!’‘Als je hem vasthoudt niet.’ grinnikte Renate.
  • 114. Renate besefte dat Milan zijn beloftes echt waarmaakte. Hij zou er voor haarzijn. Hij zou haar helpen.En daaronder vielen zelfs de smerige klusjes in het hondenverblijf.
  • 115. Die nacht vielen ze weer tegen elkaar aan in slaap. Tot Renate buitenvreemde geluiden hoorde.‘Milan! Hoorde jij ook wat?’
  • 116. Voorzichtig kwam Renate overeind en wierp een blik op de besneeuwdestraat onder haar raam.Precies wat ze dacht.Een inbreker!
  • 117. Renate spitste haar oren. De inbreker was al binnen. Ze hoorde hem benedenrondlopen.Shit, hij zou toch niet naar boven komen?En wat probeerde hij allemaal mee te nemen?
  • 118. Ineens was Renate vreselijk dankbaar voor de eigen telefoon op haarkamer, en ze rende erheen.‘Politie? Ja!’ siste ze in de hoorn. ‘Er is hier een inbreker!’Snel noemde ze haar adres en beloofde de agent geen gekke dingen te doen.
  • 119. Maar hoe kon ze machteloos in haar kamer blijven, terwijl ze kon horen hoede dief beneden met spullen schoof? Terwijl ze kon horen hoe de zachtemuziek van de stereo ineens verstomde?Toch deed Renate wat haar gezegd was. Ze was ook niet het type om naarbeneden te stormen en de dief proberen te overmeesteren. Dat zou alleenmaar dom zijn. Waarschijnlijk vluchtte hij dan weg.
  • 120. Opgelucht liet Renate haar adem ontsnappen toen ze de politiewagen destraat in zag rijden. Een norse agent rende het huis in, waar hij denietsvermoedende dief meteen in de boeien sloeg.‘Een inbraakalarm zou geen slecht idee zijn, mevrouw.’ zei hij tegen Renate.‘Zeker met zo’n villa als dit. Die vráágt er gewoon bijna om beroofd teworden.’Renate knikte zwakjes.
  • 121. De enorme breedbeeldtv en de dure stereo-installatie waren weg. Renatehad een vergoeding gekregen, maar dat verminderde haar pijn niet.Eerst had ze al haar vader verloren. Nu ook nog twee dierbare spullen, diedoor haar ouders gekocht waren – haar moeder was dol op die tv en haarvader luisterde graag wereldmuziek op de stereo.
  • 122. Die nacht sliep ze nauwelijks meer. Al om half zes dwaalde ze weer door hethuis. Ze liet zich op het bed van haar ouders zakken en zuchtte.De deur kraakte. Milan kwam binnen.‘Ben je daar,’ glimlachte hij. ‘Ik miste je al.’ Hij knipoogde. ‘Renate, ik… wildeje wat vragen. Misschien een beetje vroeg – en misschien vreesde je dezevraag al; maar zou je kinderen met mij willen?’
  • 123. ‘Ik wist dat je het ooit zou vragen. Ik weet wat je levenswens is.’ glimlachteRenate. ‘En ik vreesde die vraag helemaal niet, Milan.’‘Niet?’‘Ik wil ook graag kinderen. Ik ben al zo lang single, ik kan niet wachten omeindelijk gewoon huisje, boompje beestje te doen.’‘Dus je wilt?!’
  • 124. Zoenend verdwenen ze naar hun slaapkamer. Halverwege de ochtendkwamen ze weer hun bed uit, en Renate voelde een vreemde schop in haarbuik.‘Nu al?’ Ze hapte naar adem. Dat moest dan gebeurd zijn in hun eerste nachtsamen, nadat ze elkaar in de club ontmoet hadden.‘Wat? Wat!’
  • 125. Milan was door het dolle heen. Hij kon niet van haar buik afblijven en liepvoortdurend mogelijke babynamen te roepen. Hij werd ook vreselijkbeschermend en zijn verzorgende kant kwam naar boven.Renate had honger, en hij vond nog een bord omeletten op het aanrecht.‘Die zijn beschimmeld.’ zei Renate. ‘Ik maak wel wat nieuws.’
  • 126. Even later zat ze tevreden boven een bord chili con carne. Ze wist hoebelangrijk het was voor een zwangere vrouw om genoeg te eten. Je moesttenslotte niet alleen jezelf, maar ook je baby voeden.
  • 127. Die middag verveelden ze zich een beetje.‘We kunnen op de playstation,’ stelde Milan voor.‘Als we nog een tv hadden, ja!’ kermde Renate gepijnigd. ‘Waarom moest dieinbreker nou komen? Die tv en die radio waren zo belangrijk!’
  • 128. ‘Goed, geen spelletje op de playstation dan.’ knikte Milan en hij draaide zichnaar Renate om. Voorzichtig sloeg hij zijn armen om haar heen, eenondeugende twinkeling in zijn ogen.‘Maar ik weet wel een ander leuk spelletje wat we kunnen doen.’‘Hmm, hoe gaat dat?’ giechelde Renate.‘Ik zal het je stap voor stap uitleggen. Het begint zo…’ Hij kuste haar teder.
  • 129. Lachend kwamen ze een paar uur later weer de trap af, waar ze hongerig dekeuken doorzochten.‘Je moet eten.’ zei Milan streng.‘Ik weet het.’‘Neem gewoon die chili, dat is nog best te eten. Het is beter dan niks.’‘Gadver.’
  • 130. Aarzelend nam Renate een paar happen, maar zette haar bakje toen met eenklap op het aanrecht.‘Dit ga ik niet eten. Ik ga naar bed.’Milan bleef nog een tijdje vol afkeer boven zijn bakje zitten, tot hij ookovermand werd door de slaap.
  • 131. Universiteit Olga
  • 132. Olga was terecht gekomen in een gezellig, klein studentenhuis. Hier warenmaar vijf kamers en daar was ze ergens wel blij mee. Hopelijk kon ze nu betercontact leggen met al haar huisgenoten.Haar hoop werd bevestigd toen een jongen zich meteen al voorstelde alsDon, en haar uitnodigde voor een potje schaak.
  • 133. Olga was blij met alle tijd die ze met iemand kon doorbrengen. De tijd in hetsprookjeshuis in het bos was haar niet in de koude kleren gaan zitten. Ze hader nog elke nacht vreemde dromen over. In het donker grijnsde het skelethaar tegemoet.Olga rilde. Nee, dat was voorbij. Ze was nu hier, in een gewoonstudentenhuis, met gewone medestudenten.
  • 134. Ze glimlachte. Net als haar vorige huisgenootjes in het eerste studentenhuiswaren deze jongeren erg gemotiveerd. Het liefs zaten ze de hele dag met hunneus in de boeken.Maar dit keer lukte het haar om ze allemaal los te trekken van hun werk, enze aan te sporen tot leukere bezigheden. Ze zette het volume van de muziekop vol en al gauw ging iedereen helemaal los.
  • 135. Uitgeput na het feestje viel ze in haar nieuwe kamertje in slaap. Ze voeldezich er meteen al thuis, met haar eigen vertrouwde spulletjes.Langzaam vergat ze haar tijd in het bos, en het lichaam achter de boekenkast.Ze hoorde dat Bryan was overleden, en ze moest huilen want hij was als eentweede vader voor haar geweest.Maar er was ook goed nieuws.
  • 136. Renate had een vriend gevonden (‘Eindelijk!’ lachte Olga) en ze was zelfs alzwanger!Vol bewondering legde Olga haar handen op de bolle buik van haar nicht. Netals toen ze nog een klein meisje was, keek ze enorm op tegen Renate.‘Wow,’ kon ze alleen maar uitbrengen. ‘Je krijgt gewoon een kind!’
  • 137. Ze draaiden zich allebei om naar Milan, die ook was meegekomen.Olga mocht hem meteen al, en ze moest toegeven dat Renate een goedesmaak had. Die vent kon zo in een modetijdschrift.‘Gefeliciteerd, hoor!’ lachte Olga naar hem. ‘En als jullie een keertje eenavondje weg willen, staat hier jullie nieuwe oppas!’
  • 138. Ze babbelden nog een tijdje, tot Renate moe werd en ze naar huis gingen.Voor Olga was het die avond een bijzondere avond.Ze deed examen voor het tweede jaar. Ze kon het nauwelijks geloven: hiernazat ze gewoon al in de derde!Samen met haar huisgenoten liep ze naar het gebouw waar ze examen gingendoen. Stiekem was ze wel een beetje zenuwachtig.
  • 139. Ze had Renate beloofd om haar te bellen naderhand, en dat deed ze dan ook.Boven de feestherrie uit riep ze: ‘Ik ben geslaagd! Ik heb het gehaald!’Achter haar klingelden bierflesjes en lachten mensen, de muziek schalde doorde kamer.Olga grijnsde. Zo moest het studentenleven zijn; een beetje studeren, maarvooral veel tijd met vrienden en veel feesten!
  • 140. z