10.5
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

10.5

on

  • 742 views

 

Statistics

Views

Total Views
742
Views on SlideShare
696
Embed Views
46

Actions

Likes
0
Downloads
1
Comments
0

2 Embeds 46

http://lj-toys.com 43
http://l.lj-toys.com 3

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

10.5 10.5 Presentation Transcript

  • VW: Happy Family?Generaties:1. Nel2. Jeffrey x Carlijn3. Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc4. Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët5. Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert x Jenna, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje x Jasmine, Casper x Hedwig8. Sofie x David, Felicia, Marcia x Joran, Miranda, Elise x Bryan, Bastiaan x Kirsten, Nora, Daphne, Sira, Hedwig x Casper, baby , Ralph x Christine, Armando9. Stefan, Eva, Renate, Arthur, Richard, Olga, baby, Jasper10. Olivier
  • x
  • De vorige keer- Fam. Stolk: Belinda kwam bij Casper en Armando wonen enwerd zwanger.-Fam. Valentijn: Alan en Eva voegden een feestzaal aan hunDreamHouse toe.-Universiteit: Renate verveelde zich. Arthur en Anna gingensamen uit. Christine en Ralph trouwden en kregen een zoontje,Jasper.-Fam. Stadsie: Hondje Cory stierf en Olga raakte in een diepedepressie. Ze werd tiener en mocht de twee nieuwe pupsnamen geven: Mickey en Minnie.
  • Familie Stolk 2spelen
  • Belinda begon haar zwangerschap goed zat te worden – ze werd met de dagzwaarder en ze voelde zich enorm lomp en lelijk.Casper leek daar echter geen last van te hebben. Hij overlaadde haar iedere morgenweer met complimentjes. Belinda was een beetje afwezig.
  • Casper merkte hoe ze naar Aiko de papegaai staarde, en nauwelijks reageerde op wathij zei. Daar maakte hij handig gebruik van.‘Enne… wil je met me trouwen?’ gooide hij er ineens tussendoor.‘Huh? Wat?’ Blijkbaar luisterde ze toch, want ze draaide met een ruk haar hoofd om.Casper barstte in lachen uit.
  • Maar natuurlijk zei ze ja, en als twee verliefde tieners renden ze hand in hand naarboven om het nieuws aan hun zoon te vertellen. Want zo zagen ze Armando echt, alshun eigen kind.‘Trouwen? Nu? Mag ik dan bruidsmeisje zijn?!’‘Bruidsjongen, wat zeg je daarvan?’ vroeg Belinda toen ze uitgelachen was.
  • Dolenthousiast gooide Armando die middag roze rozenblaadjes over het bruidspaar.Hij begreep weinig van de ingewikkelde geloftes die ze uitspraken, maar hij voeldewel aan dat dit een heel bijzondere dag was.
  • Er waren wat vrienden en familie en samen met Ralph aten ze van de taart. Zo was defamilie weer echt compleet!
  • Hoewel, niet helemaal.‘Wanneer komt de baby nou?’ vroeg Armando, en Belinda zuchtte vermoeid.‘Als we dat toch eens wisten… Het kan mij in ieder geval niet gauw genoeg zijn!’
  • Familie Valentijn 2spelen
  • Zoals iedere morgen was het een drukte van jewelste aan het ontbijt. Sofie en Davidgenoten daar altijd met volle teugen van. Het was wonderbaarlijk om te zien hoe hunfamilie zich uitgebreid had. En wie weet hoe veel kinderen er nog zouden komen?Alsof de kleine Olivier ook over familiezaken had zitten nadenken, zei hij ineens:‘Wanneer gaan jullie nou trouwen, papa? Mama?’
  • ‘Dat komt heus wel een keertje, lieverd. We zijn gelukkig zoals het nu is. Trouwen ismaar een papiertje, een officieel extraatje.’‘Maar trouwen is leuk.’ Olivier prikte beteuterd in zijn omelet. ‘Dan mag jij een mooiejurk aan.’‘Schatje, dat is veel te veel gedoe.’
  • ‘Gedoe? Dat valt best mee, Marie!’ mengde Alan zich in het gesprek. ‘Ik zou jullieheel graag met de bruiloft willen helpen. Eigenlijk ben ik een soort partyplanner.’‘Wat is dat, een partyplanner?’ Olivier keek zijn blauwharige oom met grote ogenaan. Het was vast iets spannends.‘Je weet wel, dat ik het feest organiseer in onze feestzaal. Doen, Marie? Stefan?’
  • En voor ze het wisten stonden ze die avond ineens in een bomvolle feestzaal. Alanhad zo’n overtuigende manier van praten dat ze gewoon hadden toegestemd.Alan had alles tot in de puntjes geregeld en al hun vrienden waren er.‘Wow, goeie fuif.’ grinnikte Arthur bewonderend, terwijl hij met zijn vriendin Anna inavondkledij tussen de discolichten door liep.
  • ‘Laat dat maar aan Alan over, broertje.’ riep Stefan trots van onder de trouwboog, enhij zag hoe verschillende gasten Alan bewonderend op de schouder sloegen.‘Laten we beginnen.’ riep hij echter na een tijdje, en het officiële gedeelte ging vanstart. Zachtjes klonk de bruidsmars en alle gasten hielden hun adem in. Niemandbewoog, alleen de lichten bewogen langzaam door de ruimte.‘Dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw!’
  • Even staarden Marie en Stefan overdonderd naar hun ringen, en toen vielen ze elkaarom de hals.Iedereen applaudisseerde trots, maar Olivier wist zeker dat er niemand zoenthousiast was als hij. Wat was hij blij! Hij bleef maar klappen, en zo hard dat hij naeen tijdje zijn handpalmen niet meer voelde – maar dat kon hem niet schelen.Papa en mama waren getrouwd!
  • Marie en Stefan kusten elkaar en hadden geen woorden nodig om elkaar tebegrijpen. Ze hadden al zo veel mee gemaakt. De geboorte van hun zoontje, demoeilijke tijd die ze gescheiden van elkaar doorgebracht hadden, en nu eindelijkofficieel als man en vrouw. Hun leven was compleet!
  • Het feest barstte los, de muziek werd harder en de lampen begonnen te flitsen en tedraaien. In tegenstelling tot de vorige keer was Olivier niet meer bang. Hij was al eengrote jongen! Trots danste hij de zaal door.Tot er ineens opschudding ontstond in een hoekje. Mensen lachten, maar Olivierwerd woedend toen hij doorkreeg waarom ze lachten.Opa David had een ongelukje gehad…
  • Sofie duwde mensen opzij en pakte haar man bij zijn arm. Snel leidde ze hem de zaaluit, de stille bibliotheek in.Daar barstte David van pure ellende in huilen uit. ‘Het was zo vernederend!’
  • Sofie wreef hem over zijn rug. ‘Stil maar, Daaf. We worden ook een dagje ouder, ditkan dan gebeuren. Is helemaal niet erg.’Maar David was te vernederd en hij vertrok naar de badkamer, waarna hij meteennaar bed ging.
  • Gelukkig leek iedereen het voorval ook al snel vergeten te zijn en ging het feest door.Abba schalde door de zaal en Alan maakte er een swingende remix van.
  • De volgende morgen zat iedereen met kleine oogjes aan tafel. Het was al ver na hetmiddaguur.Als een soort huwelijkscadeau had de familie nu een butler aangenomen, die henoveral bij kon helpen. Zoiets hoorde natuurlijk ook in een DreamHouse met alles eropen eraan.
  • Olivier gaf weinig om luxe. Hij was al tevreden als hij zijn familie om zich heen had enzijn favoriete speelgoed – en natuurlijk Choco. En hij was al helemáál tevreden als hetook nog sneeuwde. Winter was zijn favoriete seizoen. Hij kon de hele dag buitensneeuwpoppen maken en met Choco in de sneeuwhopen duiken.
  • Stefan en Marie kropen die nacht dicht tegen elkaar aan in hun koude slaapkamer.‘Ik ben zo dankbaar voor alles wat we hebben.’ fluisterde Stefan ineens. ‘Alles gaat zogoed.’‘Ik ben ook heel gelukkig, lieverd.’ glimlachte Marie.‘Maar… wat zou je ervan zeggen als we nog een kindje zouden nemen? Een broertjeof zusje voor Olivier?’
  • Universiteit de Keizer
  • ‘…maar ik bedoel, is er iets mis met me ofzo? Ik ben niet moeders mooiste, maar zolelijk ben ik toch ook weer niet?’ Ratelend deed Rente de afwas, terwijl Carlanadenkend luisterde.Renate draaide zich om en droogde haar handen af. ‘Ben ik te dik? Is dat het? Of stinkik? Dat moet het zijn.’
  • ‘Renate…’ zuchtte Carla. ‘Dat is het allemaal niet. Je bent een leuke meid, niks mismee.’‘Waarom zien de jongens me dan niet staan?’ Mopperend leunde Renate tegen hetaanrecht.‘Wees gewoon jezelf. Het komt vanzelf wel.’‘Dat denk ik al zes jaar, Carla…’
  • Renate begon er flink van te balen dat ze nog steeds geen vriend had. Die avondzaten ze gezellig in de woonkamer, en ineens werkte het romantische gedoe van Tomen Carla op haar zenuwen.
  • Ze was jaloers. Waarom kon zij geen leuke jongen vinden, iemand waarmee ze op debank kon knuffelen, iemand waarmee ze samen leuke dingen kon doen?De volgende morgen scharrelde ze zwijgend in de keuken rond, net als Bart. Enineens besefte ze dat hij het er net zo moeilijk mee had als zij.Hij was ook al jaren single.
  • Toch was er wel een meisje, Joosje Jansen, dat vaak op hun feestjes kwam en waarBart zijn oog op had laten vallen.
  • Maar elke keer weer wees ze hem af. Ze wilde zelfs niet met hem dansen.Bart deed zo zijn best.
  • Tot hij het op een nacht gewoon zat was.‘Laat ook maar.’ grijnsde hij. Het kon hem ook allemaal niks meer schelen. Als datmeisje hem niet wilde, was ze hem ook niet waard. En Bart liep bij haar weg, zonderhaar nog een blik waardig te keuren.
  • Renate nodigde haar nichtje Olga ook wel eens uit. Ze wist dat het meisje een beetjein de put zat, en wel een feestje kon gebruiken.
  • En zeker op zo’n studentenfeestje als hier gehouden werd, was er genoeg afleidingom even alles te vergeten.Renate dronk regelrecht uit de fles, Han en zijn vriend Quintijn zoenden elkaar in dekeuken, ergens viel iemand lazarus op de grond.
  • En het feest ging door – zelfs de volgende dag nog. Renate en de andere studentenhadden nauwelijks geslapen, maar wat wilde je anders?Ze waren afgestudeerd!‘Mijn kleine meisje, afgestudeerd…’ hoorde Renate haar moeder mompelen en zegrijnsde wat.
  • Ook Bart werd overvallen door zijn trotse ouders.
  • Het feestje duurde niet lang, eigenlijk wilde iedereen het liefst naar huis.En zo gingen Tom en Carla weer bij Toms ouders wonen – Maxwell en Jasmine.
  • Toms jongste broertje, Derrick, was ineens niet zo jong meer en al een vrolijke tienerdie zelfs een bijbaantje had.
  • Hetzelfde gold voor Lilah, vroeger altijd de ‘baby’ van de familie – en nu ineens al eenmeisje van veertien.
  • Hun broer Peter was een aantal jaren terug plotseling omgekomen bij eenverkeersongeluk – en iedereen dacht nog elke dag aan hem.
  • En dan was er nog de middelste van het stel, Jesse, die niet was gaan studeren en nuop zichzelf ging wonen met zijn vriendinnetje.
  • Tevreden liet Tom zich op de bank zakken. Het was fijn om weer thuis te zijn, bij zijnoude kalme vader (hoewel hij vroeger niet zo kalm was, en zijn vijf kinderen allemaaleen andere moeder hadden).
  • Ook Bart was weer naar het ouderlijk huis teruggekeerd.Zijn tienerzusje Zoë stond op het punt op te groeien. Ook zij had geen zin om testuderen.
  • ‘Eerst een wens doen, Zoë.’ zei hun moeder een beetje streng.Bart grinnikte hoofdschuddend, maar zijn zusje gehoorzaamde meteen. ‘Doe ik!’
  • Bart vond het fijn weer thuis te zijn, met zijn ouders en zusje. Het viel hem ophoeveel zijn zusje op zijn vader was gaan lijken, precies dezelfde oren. Toch was defamilie niet helemaal compleet, zonder de geadopteerde Alfons en Steven erbij.
  • ‘En, wat heb je gewenst?’ vroeg Bart toen Zoë opgegroeid was.‘Ga ik jou niet vertellen, natuurlijk.’‘Het heeft vast iets te maken met die vriend van je.’‘Die vriend heeft een naam: Jesse Dekker.’‘Ja ja, weet ik heus wel, zusje. Ik plaag maar.’
  • En zo vertrok Zoë naar het nieuwe huisje dat haar vriend Jesse pas gekocht had.
  • ‘Eindelijk iets wat helemaal van onszelf is. Geen broers, geen zussen die ons in deweg lopen.’Zoë sprong Jesse in de armen. Ze wisten allebei wat het was om een grote familie tehebben, en eventjes rust was niet verkeerd.
  • Universiteit de Keizer
  • ‘Vuile leugenaar! Ik dacht dat je van me hield! Maar jij flirt met alles en iedereen,smerige…!’ Het meisje in het koemascottepak vloekte er op los en verkocht Arthurzelfs een mep.‘W-waar heb je het over?’ kon hij nog net uitbrengen.
  • Ze had hem behoorlijk hard geslagen en voorzichtig voelde hij aan zijn pijnlijke kaak.‘Oprotten jij, als er hier iemand een leugenaar is dan ben jij het wel met je idioteverzinsels!’ Arthur keek de koe na en wendde zich toen tot Anna, die stilletjes hadstaan toekijken.
  • ‘Wat een idioot. Waar ze het vandaan haalt, ik weet het niet.’ Arthur was woedend.Maar Anna zei niets en keek hem aarzelend aan. Er flitste iets in haar ogen dat Arthurnooit eerder gezien had.Twijfel.‘Hoe weet ik dat ze liegt?’
  • Krak – een barst in hun relatie.Arthur kon wel janken. Alleen doordat die koe het leuk vond om roddels teverspreiden vertrouwde Anna hem nu niet meer.‘Alsjeblieft, ze zei maar wat. Ik ken dat hele mens niet. Ik hou toch van jou, Anna!’
  • Maar ze zweeg en bleef de komende dagen uit zijn buurt. Als Arthur haar tochtegenkwam, klampte hij zich aan haar vast als een drenkeling aan een stuk hout.‘Alsjeblieft Anna, luister naar me. Jij bent de enige voor mij! Anna!’‘Ik wil even alleen zijn.’
  • Ook tussen Aurora en Steven zat het niet helemaal lekker. Ze waren nu al zo langsamen en Aurora wilde niets liever dan voor altijd samen blijven.Maar Steven was een romantieksim – en dat was het probleem.‘Wil je dan niet oud met me worden?’ mompelde Aurora kleintjes.‘Hoe kan ik dat nu al weten? Ik ben 22, Aurora!’
  • Het deed pijn. Aurora en Anna zaten allebei op hun kamers te huilen en Arthur enSteven zaten in een hoekje te mopperen.Richard en Claire zochten steun bij elkaar.‘Het lijkt wel alsof iedereen ruzie heeft.’ fluisterde Claire ongelukkig.
  • Richard drukte haar wat dichter tegen zich aan.‘Het komt wel goed. En maak je over ons maar geen zorgen, er moet heel watgebeuren voordat wij ruzie krijgen. Toch?’‘Ja.’
  • Nadat alle ruziemakers wat afgekoeld waren, had Steven een besluit genomen.‘Trek wat leuks aan, we gaan uit.’ zei hij. Het klonk niet zo vriendelijk als hij wilde,maar Aurora klaarde meteen op.‘Wat een gave club, Steef!’
  • Op het dakterras bestelden ze wat te eten en genoten van het uitzicht.‘Het spijt me van vanmiddag. Ik ben gewoon… onzeker.’ zei Steven.Aurora nam een slok water om niets te hoeven zeggen.‘Ik hou van je, Aurora. Ik ben gewoon niet zo’n huisje-boompje-beestje type, dat isalles. Daarom twijfelde ik.’
  • Hun maaltijd werd bezorgd en al gauw was al Aurora’s aandacht bij haar bord. Zehoorde nauwelijks dat Steven zei:‘Maar nu…nu twijfel ik niet meer.’Hij moest haar aantikken om haar te laten opkijken.
  • ‘Ik…hier.’ Weer iets onvriendelijker dan hij had gewild, schoof hij het doosje naar haartoe. Soms was hij ook zo’n lompe boer.‘Wat?’ Eerst durfde Aurora het doosje niet te openen.
  • Maar Steven knikte bemoedigend. ‘Ik meen het, Auroor.’Ze schoof blozend de ring om haar vinger en ze kusten elkaar.‘Ik twijfel niet meer.’ zei Steven in haar oor. ‘Nu weet ik het zeker, ik wil m’n heleleven bij je blijven.’
  • Tussen die twee zat het dus wel weer goed. Maar kon dat ook van Arthur en Annagezegd worden?Richard en Claire probeerden Arthur zo goed mogelijk te helpen.‘Ze is bang.’ zuchtte Arthur. ‘Maar ik vind dat ze niet naar die mascotte moetluisteren. Ik bedoel, iedereen weet toch dat die figuren onzin uitkramen?’
  • En eindelijk durfde hij zijn hart die middag uit te storten bij Anna – en zij uitte ook alhaar twijfels.Hun gesprek eindigde onder de dekens – dus dat was een goed teken.
  • Met een rood hoofd liep Claire langs hun slaapkamer en hoorde het gegiechel en hetkraken van het bed. Snel liep ze verder naar haar eigen kamer, waar Richard op bedlag.‘Wat?’ vroeg hij meteen, toen hij haar rooie kop zag.‘Ze… zijn het weer goed aan het maken.’ zei ze verlegen en plofte naast hem op hetnieuwe bed.Richard lachte zijn vertrouwde, bulderende lach.
  • Maar net toen alles weer goed leek te komen, voelde Aurora zich elke morgenvreselijk misselijk.
  • En het was onvermijdelijk: ze was zwanger.Aurora was doodsbang. Ze klampte zich aan Steven vast alsof hij haar laatste hoop opaarde was, alsof ze aan de rand van een afgrond hing.‘Ik wil geen kind, Steven!’ snikte ze benauwd. ‘Ik wil het niet! Ik ga het weg latenhalen!’‘Dat doe je niet.’
  • ‘Jawel. Ik wil geen kind.’Steven keek haar streng aan. ‘Ik ook niet. Maar we halen het niet weg. Deze babyheeft net zo goed recht op een leven als ieder ander kind.’‘Maar… wat moeten we dan doen?’‘Dat weet ik nog niet.’
  • Steven belde zijn adoptiebroer Alfons en die kwam meteen langs.‘Het was een ongeluk, man…’ zuchtte Steven. Hij was duidelijk in de war.
  • ‘Heb je al over adoptie nagedacht? Weet je nog die familie waar wij eerst doorgeadopteerd waren, bij Ralph? Zijn halfbroer Casper heeft laatst een jongengeadopteerd. Ik weet zeker dat hij zo nog een baby zou adopteren.’‘Het is een fijne familie, die Stolkjes.’ knikte Steven langzaam. ‘Bedankt, man.’
  • En hoewel Steven en Aurora er nog met niemand anders in het huis over haddengesproken, ging het nieuws als een lopend vuurtje de ronde.‘Zwanger, zij?’ mompelde Richard geschokt.‘Je hebt het niet van mij, hoor!’ zei de jongen tegenover hem geheimzinnig.‘De muren hebben hier oren…’ zuchtte Arthur.
  • Als het echt waar was, vond hij het heel erg voor Aurora. Ze was zo’n leuk meisje, ditverdiende ze niet. Tenzij ze natuurlijk wél een baby wilde, dan zou hij blij voor haarzijn – maar iets zei hem dat dit kind ongewenst was.
  • Het duurde een hele tijd voor hij Aurora weer zag, en toen wist hij nauwelijks wat hijmoest zeggen.‘S-sterkte, Aurora. Als ik ooit ergens mee kan helpen, dan zeg je het maar hoor!’‘Bedankt, Arthur.’ zei ze kalm. ‘Maar het lukt allemaal wel. We geven het kindje opvoor adoptie en gaan dan verder met onze studie.’
  • Het klonk zo ongelofelijk hard, zo harteloos.Aurora kon zich tegenover haar medestudenten wel groot houden, maar zodra zealleen was begonnen de tranen te stromen.
  • Alleen op haar studentenkamertje beviel Aurora van haar baby. Zo wilde ze het, zewilde geen pottenkijkers erbij.
  • Haar zicht werd vertroebeld door tranen toen ze haar dochter vasthield, en ze dwongzichzelf zich niet aan haar te gaan hechten.Toch zag ze de blauwe ogen van Steven, haar zwarte haar – en ze voelde een steekvan verdriet in haar hart.
  • Steven trilde toen hij de baby bekeek. Eigenlijk was het het beste als ze zo weinigmogelijk tijd met hun dochter doorbrachten, zodat ze zich ook niet aan haar gingenhechten. Ze hadden haar afgestaan en dat kon niet meer worden teruggedraaid.‘Ze is mooi.’ zei Steven uiteindelijk ademloos.
  • De vrouw van het adoptiebureau mopperde op hen, schreeuwde dat ze egoïstischwaren en een ‘onverantwoord stelletje pubers’.Aurora en Steven lieten het over zich heen komen. Dit was het beste voor hun meisje.
  • Ze hadden haar nog wel een naam gegeven: Emma.Toen ze weg was, barstten Aurora en Steven allebei in tranen uit.‘Het is voorbij, schat. Het is over.’ Zo kalmeerden ze elkaar. ‘Nu komt het weer goed.’
  • Ze probeerden hun studentenleven weer op te pakken, maar dat was moeilijker danze dachten. Bij alles moesten ze aan Emma denken.‘Ze krijgt het vast goed in het tehuis, en later bij haar familie.’ zei Arthur, in eenpoging Steven op te vrolijken.
  • ‘J-ja, dat weet ik wel zeker.’ zei hij, en ineens barstte hij weer in huilen uit, zo maar inde kantine. ‘O, sorry man…’ snifte hij.‘Sorry? Dat geeft niks, gooi het eruit. Na wat jullie hebben meegemaakt…’
  • Ook Aurora was een emotioneel wrak, en Claire was er dag en nacht voor haar.
  • Na een paar weken leek alles weer gewoon te worden, en de drukke studies leiddende aandacht ook wat af.Richard en Arthur deden er alles aan om het weer gezellig en vrolijk te maken. Eenleuk feestje, goede muziek, vriendschap en liefde – dat waren de ingrediënten vooreen goed humeur.
  • En toen ze afstudeerden, waren Steven en Aurora weer bijna de oude. Ze lachtenweer, gedroegen zich weer als gewone studenten.Emma ter adoptie afstaan was de moeilijkste keuze van hun leven geweest, maar weleen goede.‘We konden haar niet houden, we zijn er nog lang niet aan toe. We hebben haar ookniks te bieden.’ legde hij uit, maar Ralph zei: ‘Je hoeft het niet uit te leggen, ik begrijpje volkomen, man!’
  • En zo gingen Steven en Aurora na hun studie terug naar het ouderlijk huis – waar kortdaarvoor een sterfgeval was geweest.
  • De oude vader van de familie was gestorven. Iedereen was er kapot van, en hetnormaal zo gezellige huis met de tuin vol bloemen was ineens koud en donker.
  • Aurora had moeite aan haar nieuwe thuis we wennen, maar ze wist dat ook dezeperiode van rouw voorbij zou gaan. En wie weet – wie weet wat de toekomst daarnazou brengen?
  • x
  • Universiteit de Keizer
  • ‘Goedemorgen zonnetje van me!’ lachte Ralph trots toen hij zijn vrouw en zoon dekamer in zag komen.
  • Hij was gek op Jasper, en Christine ook. Ze waren een ontzettend hecht gezinnetje endat ze daarnaast moesten studeren veranderde daar niets aan.
  • Voor grote examens moesten ze een kindermeisje inhuren, omdat die vaak tegelijkvielen. Colleges kon je soms nog overslaan, of Ralph moest ‘s ochtends en Christine ‘savonds. Dan was er altijd wel iemand voor Jasper.Na hun examen klopten ze elkaar trots op de schouder.‘Weer gehaald! Nu maar eens kijken hoe Jasper het uitgehouden heeft met deoppas.’
  • Jasper kwam hun al tegemoet waggelen met een vreselijk verdrietig gezichtje.‘Wat is er gebeurd? Wat heb je met hem gedaan?’ riep Ralph agressief naar deoppas.
  • ‘N-niets, meneer,’ stamelde het breekbare vrouwtje. ‘Hij miste jullie, dat is alles. Ikkon hem niet stil krijgen.’‘O, sorry, ik…’ stamelde Ralph met een rood hoofd. Hij kon wel door de grond zakken.Snel haalde hij een fooi tevoorschijn.‘Bedankt, en tot de volgende keer hoor!’
  • Die avond groeide Jasper alweer op tot kind.
  • Zijn kamertje werd wat veranderd, maar veel gaf hij daar niet om. Hij was helemaalweg van de boeken die hij gekregen had voor zijn verjaardag, en nog tot laat in deavond zat hij er met zijn neus in.
  • Andere mensen zouden Jasper misschien een wijsneus vinden – maar zijn ouderszagen hem gewoon als een slim jongetje. Wat wilde je ook anders, als je opgroeideop zo’n kennisbolwerk als de universiteit?Jasper kon het ook prima vinden met de studenten, hij leek nauwelijks te merken dathij jonger was.
  • Tussen de colleges door namen zijn ouders hem mee naar de bibliotheek, het café,het park. En Jasper merkte niet eens dat hij een andere jeugd had dan anderekinderen – zijn ouders maakten altijd tijd voor hem vrij en stuurden hem nooit wegals ze moesten leren.‘Ik heb beet!’ gilde Jasper ineens door het park, toen de hengel die zijn vadergehuurd had door begon te buigen. ‘Papáá!’
  • ‘Nou, binnenhalen dan! Draaien!’ Snel legde Ralph zijn eigen hengel opzij om Jasperte helpen. Hij was ook nog zo klein, nog net geen peuter meer, en nu probeerde hijmet zijn korte armpjes een enorme vis in bedwang te houden.‘Hou hem vast hoor!’ lachte Ralph trots.‘Mag ik hem houden? Gaan we hem opeten, pap?’‘Gooi hem terug,’ klonk het van zijn moeder, maar Ralph zei: ‘Natuurlijk, neem mee!’
  • ‘s Nachts kon Jasper vaak niet slapen. Hoe kon je je tijd verspillen in het donker,terwijl er zo veel boeiende boeken in de kast stonden te wachten?Jasper verslond ze gewoon, boeken met verhalen maar ook kookboeken, technischeboeken en boeken over het menselijk lichaam.
  • Hij wilde alles weten!Toen hij de volgende morgen op zijn korte beentjes de schoolbus in klauterde, voeldehij zijn hart tekeer gaan. Wat zou hij vandaag allemaal gaan leren?
  • Trots keken Ralph en Christine hem na, en draaiden zich toen naar elkaar om.Eindelijk hadden ze het huis weer voor zich alleen – eindelijk konden ze weer evengewoon student zijn!
  • Jasper belde of hij na school met Tina mee mocht. Ralph stemde meteen toe – Tinawas het dochtertje van zijn adoptiebroer Alfons en Rita.Leuk dat die twee elkaar ontmoet hadden.
  • Ze speelden de hele middag buiten bij het appartementencomplex waar Tina methaar ouders naartoe verhuisd was.De zaken in de speelgoedwinkel van haar ouders gingen zo goed, dat ze groter warengaan wonen.‘Als jullie klaar zijn met studeren, moet je ook hier komen wonen.’ zei Tina. ‘Dankunnen we elke dag spelen!’
  • Jammer genoeg duurde het nog wel een jaartje tot Ralph en Christine afstudeerden.Gelukkig mocht Jasper vaak vriendjes meenemen naar de campus.‘Gooien, Olivier!’
  • Jasper ving de bal, maar ineens begon Olivier heel hard te lachen.‘Wat?’Olivier lachte alleen maar harder.
  • Hij wees in Jaspers richting, die er helemaal niks van begreep.‘Lach je me uit? Olivier!!’ Jasper stampvoette. ‘Wat is er?’Eindelijk draaide hij zich om en zag de lama, die al de hele tijd gek had staan doenachter zijn rug.‘Oh,’ zei Jasper chagrijnig – maar hij moest toch ook een beetje lachen toen hij Olivierhoorde roepen: ‘Ik pis zowat in m’n broek!’
  • ‘Klaar! Afgelopen!’ schreeuwde Ralph en hand in hand renden hij en Christine na hunlaatste examen rond het huis. Het stortregende, maar dat kon ze niet schelen.
  • Na hun eigen kleine feestje in de regen hielden ze een echt afstudeerfeest, waarbehoorlijk wat mensen langs kwamen.
  • Zelfs aan Jasper was gedacht, want veel vrienden van Ralph namen hun kinderenmee.
  • Christine groeide op tot volwassene – en zag dat haar figuur ook niet meer was wathet geweest was. Veel zorgen kon ze zich er echter niet over maken.
  • En ook Ralph groeide op, in een outfit waarvan hij vond dat hij die zeker nog eens aanmoest op een melig feestje.
  • Ze lieten hun studentenhuisje leeg achter, met alleen nog wat oude kranten,verfrommeld huiswerk en etensresten.‘Bedankt voor de mooie jaren, huisje.’
  • Familie Stadsie 2spelen
  • Renate maakte het zich gemakkelijk in haar nieuwe kamer in haar ouderlijk huis. Hetwas vreemd om weer thuis te zijn. Op de universiteit kon ze lekker haar eigen ganggaan. Hopelijk veranderde dat nu niet te veel.
  • Ze was heel vroeg in de ochtend aan gekomen en haar ouders sliepen, maar Olga hadeen welkomstontbijtje voor haar gemaakt.‘Wat lief!’ kirde Renate en de meisjes aten samen met smaak. Het gesprek kwam opRenate’s oude kamer, waar al jaren sliep maar die nooit veranderd was.‘Ik dacht… dat het ondankbaar zou zijn als ik het vroeg. Ik durfde niet te vragen omeen ander behang, snap je.’
  • ‘Onzin, m’n ouders mogen jou heus wel een nieuwe kamer geven. Je hoeft niet inmijn babykamer te blijven nu je al veertien bent.’ Vastberaden ging Renate aan deslag en hielp haar nichtje de kamer om te bouwen. ‘Zo.’‘Wow.’ zei het roodharige meisje vol bewondering. Ze vond Renate al geweldig, maarnu helemaal. it is echt…this is me.’
  • ‘Onzin, m’n ouders mogen jou heus wel een nieuwe kamer geven. Je hoeft niet inmijn babykamer te blijven nu je al veertien bent.’ Vastberaden ging Renate aan deslag en hielp haar nichtje de kamer om te bouwen. ‘Zo.’‘Wow.’ zei het roodharige meisje vol bewondering. Ze vond Renate al geweldig, maarnu helemaal. ‘Dit is echt…this is me.’
  • ‘De Disneyschilderijtjes doen het hem, hè?’ glimlachte Renate.‘Helemaal. Ik ben echt verslaafd aan Disney. En die groene details zijn ook geweldig,m’n lievelingskleur.’Olga lachte stralend en Renate had haar nog nooit zo blij gezien.
  • Het was leuk om weer met haar ouders aan het ontbijt te zitten, in plaats van meteen stel studenten met een kater.
  • Het was zaterdag en Olga bood aan om boodschappen te doen. Ze had gemerkt datafleiding goed was – anders zakte ze weer weg in de angst, in het verdriet.In de supermarkt klonk zachte muziek en Olga genoot van alle verschillende geurenen kleuren. Ze deed er veel langer over dan hoefde, gewoon omdat ze het leuk vondom even buiten de deur te zijn.
  • Bovenin een warenhuis was een danswedstrijd aan de gang, en ineens dacht Olga:waarom niet?Ze waagde een poging en tot haar verbazing verkoos de jury haar ook nog alswinnaar. Langzaam begon Olga te beseffen dat haar levenswens hier iets mee temaken zou hebben: feesten, genieten van het leven, blij zijn.
  • In de stad kocht ze nog wat cadeautjes. Voor haar oom Bryan zette ze een sixpackspeciaal soort bier in de koelkast – die zou hij snel genoeg ontdekken.
  • Tante Elise verraste ze met een setje oorbellen in precies dezelfde kleur donkerblauwals haar lievelingsrok.‘Kind, dat had toch niet gehoe- oh gut, die zijn beeldig!’
  • Zelfs Renate had ze niet overgeslagen. Ze gaf haar een goede lipstick in een bruintintdie haar perfect stond – en Renate gaf haar een knuffel die heel lang duurde.Olga voelde zich blij. Het was fijn om de mensen van wie ze hield iets te geven.
  • Bart kwam langs en ze besloten die avond uit te gaan. Even bij kletsen, praten overhet leven als volwassene.‘En natuurlijk op zoek naar leuke jongens!’ giechelde Olga, maar Renate haaldemysterieus haar schouders op.‘Wie weet.’
  • Natuurlijk was dat het grote doel van hun uitje: leuke jongens en meisjes zoeken.Maar dat hoefde niet iedereen te weten. Voor ze weg gingen, hielp Bart Renate methet vinden van een outfit.‘Jezus, ik heb echt niks.’‘Deze jurk is toch leuk?’‘Leuk voor carnaval, ja.’
  • En eindelijk bekeek Renate zich zonder afkeuring in de spiegel.‘Dames en heren, we hebben de outfit van de avond gevonden.’ zei ze officieel.‘Mooi. Kunnen we dan nu eindelijk gaan?’ zuchtte Bart. ‘Vrouwen…’
  • Het was nog vrij vroeg, en er waren nog maar weinig mensen in de nachtclub.Aan de bar checkte Renate snel nog haar make-up in een spiegeltje. En – niets zogênant als etensresten tussen je tanden als je iemand probeerde te versieren!
  • ‘Hey, moet je kijken!’ riep Bart vanuit een aangrenzende ruimte.‘Idioot, wat doe jij nou?’ Renate sprong overeind en rende erheen. ‘Zo’n ding is…’ Zemaakte haar zin niet af, maar barstte in lachen uit toen ze haar neef moeizaam zagbewegen in de draaiende bol.‘Wacht maar, het lukt me wel!’ lachte hij terug.
  • Het apparaat begon harder te draaien, tot hij zich niet meer staande kon houden enmet een harde smak op de grond terecht kwam.Hij bewoog niet meer.‘Bart! BART!’ Renate viel naast hem op haar knieën, en toen opende hij grijnzend zijnogen.‘Jezus man, ik dacht dat je dood was!’
  • Nog na grinnikend volgde Bart Renate naar de dansvloer – waar hij alleen maarharder moest lachen om het stelletje idioten dat daar stond te dansen.Wie het ook waren, er zat in ieder geval geen leuk meisje voor hem tussen.
  • Renate mengde zich ertussen en zag wat leuke jongens, maar ze wachtte net zo langtot er een échte leuke in haar blikveld kwam.En daar was er eentje: een donkere jongen met gevlochten rastahaar en een groenesweater.Ze flirtte wat met hem, wat moeilijk ging door de harde muziek – maar het wasduidelijk dat er een vonk tussen hen was.
  • Thuis belde Renate meteen weer met hem – en ze dacht dat niemand haar konhoren.Maar Olga was, zoals bijna elke nacht, nog wakker. ‘s Nachts kwamen allenachtmerries uit het verleden extra duidelijk naar boven.
  • Vaak ging ze ‘s nachts naar het hondenverblijf, waar de puppy’s voor afleidingzorgden.
  • Ook de oudere hondjes toverden een glimlach op haar gezicht. Vooral Sandy, hethondje van Renate en de moeder van haar eigen kleine Mickey en Minnie, was eenschat van een beestje.
  • Uiteindelijk viel ze rond een uur of vier op de bank in slaap.
  • Toen er iemand in de keuken bezig was, zat ze gelijk weer rechtop. Olga had weinigslaap nodig.Klaarwakker rende ze op Renate af.‘Vertel.’ zei ze.Renate ging echter onverstoorbaar door met eieren klutsen in een kom.
  • ‘Hè kom op, hoe was het? Nog iemand ontmoet? Een speciaal iemand?’Renate glimlachte fijntjes en hield wijs haar mond.‘Dacht jij dat ik dat aan jou ging vertellen, kleintje?’‘Nou, eigenlijk wel ja.’‘Ik heb leuke jongens gezien, ja. Eentje komt vandaag langs, maar dan zit jij tochlekker op school. Jammer jôh!’ Ze lachte plagerig en Olga grijnsde terug.
  • Een paar uur later stond hij inderdaad voor de deur, Tijmen, de jongen die ze vaniedereen het leukst vond in de club. Het was gek om hem nu bij daglicht te zien, enniet in de zweterige discotheek, omgeven door drankgeur.‘Ik heb een vriendin meegenomen voor de gezelligheid,’ zei hij vriendelijk. ‘Zo maareen vriendin, hoor, iedereen denkt altijd…’
  • ‘O, vertel mij wat. Niemand schijnt te begrijpen dat mannen en vrouwen ook gewoonvrienden kunnen zijn. Hoe dan ook: kom binnen, gezellig!’Renate bekeek het meisje dat Tijmen had meegenomen wat beter. En ineens besefteze: Bart zou haar ontzettend leuk vinden. Ze leek haar precies zijn type. Zo snel ze konnodigde ze Bart uit.
  • Hij kwam meteen – hij had immers nog steeds geen baan gevonden, net als Renate.Het ging wat onwennig tussen hem en Suzie, maar al gauw kwamen ze erachter datze allebei dol waren op gekke muziek en nog gekkere dansjes.
  • ‘Laat die twee maar even alleen.’ Renate trok Tijmen met een smoesje mee naar haarkamer, maar eigenlijk wilde ze gewoon even alleen met hem zijn.‘Ik vond het heel leuk gisteravond,’ Ze stapte wat dichter naar Tijmen toe.‘Nou, ik ook. Je komt niet iedere nacht zo’n mooie meid tegen!’
  • Renate giechelde en ze wist zeker: dit is het moment. Hij vindt me leuk.En dus bracht ze haar gezicht naar het zijne en tuitte haar lippen.Tot hij ineens zenuwachtig achteruit stapte.‘Renate, ik… vind je echt aardig, maar… we kennen elkaar nauwelijks. Noem meouderwets, maar ik zoen niet zo maar met iedereen.’
  • Renate stamelde dat ze het helemaal begreep, en dat ze gauw weer zoudenafspreken. Maar die avond voelde ze zich eenzaam.In de keuken zat ze haar hersens te pijnigen op een puzzelbal.‘Wat is er met jou? Date niet goed gegaan?’ vroeg Olga.‘Hoezo?’‘Kom op, iedereen weet dat je alleen met die puzzel speelt als je ergens mee zit.’
  • Renate zuchtte en legde de bal op tafel. ‘Ik kan ook niks verborgen houden voor jou,hè? Nou, ik heb dus een behoorlijke blunder gemaakt. Ik probeerde hem te kussen,maar hij wilde niet.’‘Oeps.’ zuchtte Olga teleurgesteld. ‘Gaan jullie wel nog een keer afspreken?’‘Hij zegt van wel, maar ik ben bang dat ik het verpest heb. Alweer. Ik denk dat ik maarvoor eeuwig single blijf.’