10.4
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Like this? Share it with your network

Share
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
563
On Slideshare
519
From Embeds
44
Number of Embeds
2

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 44

http://lj-toys.com 41
http://l.lj-toys.com 3

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. VW: Happy Family?Generaties:1. Nel2. Jeffrey x Carlijn3. Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc4. Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët5. Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert x Jenna, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje x Jasmine, Casper x Hedwig8. Sofie x David, Felicia, Marcia x Joran, Miranda, Elise x Bryan, Bastiaan x Kirsten, Nora, Daphne, Sira, Hedwig x Casper, baby , Ralph, Armando9. Stefan, Eva, Renate, Arthur, Richard, Olga, baby,10. Olivier
  • 2. x
  • 3. De vorige keer- Fam. Stolk: Armando groeide op tot kind en kreeg eenvriendinnetje, Lilah de Wijzer.-Fam. Valentijn: Olivier werd kind en de hond groeide ook op.De tweeling Arthur en Richard vertrok naar de universiteit.-Universiteit: Eva studeerde af. Renate, Bart, Han en Tombegonnen een studentenvereniging.& Arthur ontmoette een oude bekende, Aurora, maar zij gingniet in op zijn versierpogingen. Richard vroeg Claire officieelverkering. Arthur werd verliefd op Anna.& Ralph en Christine gingen in een eigen huisje op de campuswonen.-Fam. Stadsie: Olga was erg overstuur om het overlijden vanhondje Kate.
  • 4. Familie Stolk 1spelen1kijken
  • 5. Vertederd keek Casper neer op zijn slapende zoontje.‘Tijd om op te staan, Mando.’
  • 6. Hij schoof de gordijnen open en meteen baadde de kleine jongenskamer in hetzonlicht. Armando kwam knipperend met zijn ogen overeind.‘Raad eens wat voor dag het vandaag is?’ vroeg Casper enthousiast en hij greepArmando bij zijn handen.‘Dinsdag?’‘Dat ook. Maar vandaag komt Belinda bij ons wonen!’
  • 7. Armando was zo enthousiast dat Casper hem maar met moeite de schoolbus inkreeg.Een paar uur later zag hij Belinda de taxi uit stappen, met een paar tassen en eendoos met persoonlijke spulletjes.‘Welkom in je nieuwe leven,’ glimlachte Casper toen hij haar begroette.
  • 8. Armando had met zijn energieke en vrolijke persoonlijkheid al snel vriendjes gemaaktop school. Eén van de leukste – na zijn vriendin Lilah natuurlijk – was OlivierZevenaar. Armando vond het altijd leuk om te luisteren naar zijn verhalen over zijnhond Choco of over zijn aliëntante Eva.
  • 9. Jammer genoeg moesten zijn vriendjes meestal al om vijf uur weer naar huis, en wasArmando weer het enige kind in huis.Gelukkig was Belinda er nu – die Armando eigenlijk meteen al als een moeder zag.
  • 10. Toen hij die avond vroeg in bed gestopt was, viel Armando als een blok in slaap.‘Eindelijk tijd voor onszelf,’ knipoogde Belinda tegen Casper.
  • 11. Maar hoewel ze genoten van hun momentjes samen, het liefst waren ze samen alseen echte familie – en dat betekende: met Armando erbij!
  • 12. Belinda had zichzelf nooit gezien als een familievrouw, maar het beviel haar bijzondergoed. Ze had echter helemaal niet nagedacht over een eigen baby, en ze schrok danook goed toen ze op een nacht een schop in haar buik voelde.Zwanger!
  • 13. Verward liep Belinda naar de badkamer, waar ze de badkuip vol liet lopen met warmwater en zich er peinzend in liet zakken.Natuurlijk wilde ze een kindje van haar en Casper samen.Maar wat als het met haar net zo zou aflopen als met Caspers vorige vrouw Hedwig?
  • 14. Familie Valentijn 1spelen1kijken
  • 15. ‘Dus, wat wordt het? Zeggen jullie het maar!’ Breed glimlachend zaten Sofie en Davidnaast elkaar op de bank.Eva en Alan waren na hun studie weer bij hen in huis komen wonen, en met het geldvan hun studiebeurzen wilden ze weer wat bijdragen aan de DreamHouse Challenge.
  • 16. Eva had het er niet makkelijk mee. Ze wilde zo graag iets briljants verzinnen, iets dathet huis echt iets extra’s zou geven.‘Een zwembad? Sauna? Nee, dat wil ik eigenlijk helemaal niet, waarom kraam ik zulkeonzin uit?’ Ze zuchtte geïrriteerd, terwijl Alan rustig als altijd naast haar zat.
  • 17. Ze hadden al één kamer veranderd, de oude slaapkamer van Arthur die nu studeerdeen daarna op zichzelf zou gaan wonen.Alan en Eva waren heel tevreden met hun kamer, maar het was nog niet genoeg. Zehadden nog een fortuin te besteden aan iets – en dat moest echt bijdragen aan hetDreamHouse dat ze hier probeerden te maken.
  • 18. Eva begon bijna in paniek te raken. Ze kon gewoon niets verzinnen!‘Zeg jij nou ook eens wat!’ mopperde ze tegen Alan en ze wierp hem een geïrriteerdeblik toe.‘Nou,’ Alan rekte zich eens rustig uit. ‘Mij lijkt een feestruimte wel wat. Een zaaltjewaar je af en toe een goeie party kan geven.’
  • 19. ‘Een… een feestzaal! Dat is het!’ Eva sprong haar vriend in de armen.Sofie en David wisselden een goedkeurende blik.De beslissing was gemaakt!
  • 20. ‘Sorry dat ik tegen je mopperde,’ fluisterde Eva die avond. ‘Ik was gewoon gestresst.’‘Dat stelde niks voor,’ Alan haalde zijn schouders op. ‘Ik heb dat wel nodig, af en toeeen grote bek. Maar ik ben blij dat je mijn plan leuk vindt.’
  • 21. ‘Nou en of.’ Eva liet haar voorhoofd tegen dat van Alan rusten. Het moest nog steedstot haar doordringen dat ze nu echt samen met Alan woonde, en dat ze klaar wasmet haar studie. Er brak een nieuwe fase in haar leven aan en ze genoot van elkeminuut!
  • 22. Verder in het huis ging het gewone gezinsleven verder zoals daarvoor.‘CHOCO GADVERDEGADVER!’ Brullend en met zijn armen zwaaiend rende Stefan inzijn doktersjas de kamer binnen. ‘Die hond zit in zijn voerbak te schijten! Marie!’
  • 23. ‘Smerig beest!’ vloekte Stefan en hij sleurde Choco aan de kant. ‘Naar buiten jij.’ Inzichzelf mopperend pakte hij de hond bij zijn halsband en zette hem de deur uit. Snelmaakte hij de voerbak schoon en haalde toen hoofdschuddend adem.
  • 24. Olivier kwam naar beneden voor zijn avondeten en keek verbaasd naar zijngeïrriteerde vader.‘Wat is er met papa?’ vroeg hij aan zijn moeder, snappend dat hij Stefan beter evenmet rust kon laten.
  • 25. ‘Hij… Choco deed iets wat niet mocht en papa heeft hem even buiten gezet.’Marie zweeg wijs over het voerbak-incident, omdat ze nu al wist dat Olivier het eenprachtig verhaal zou vinden en schaterend over de grond zou rollen.‘Buiten? Maar dat is zielig! Het sneeuwt!’‘Choco heeft een dikke vacht.’
  • 26. Olivier maakte zich zorgen om zijn hondenvriend, maar viel in slaap nadat hij de deurweer hoorde opengaan en hij zeker wist dat Choco weer binnen was.De volgende morgen was het pak sneeuw buiten nog dikker geworden.
  • 27. ‘SNEEUWVRIJ!’Meteen zat Olivier rechtop in zijn bed. Zijn vader had zijn handen als een toeter aanzijn mond gezet, en herhaalde nu steeds één woord.‘Sneeuwvrij?’ herhaalde Olivier. ‘Wat is dat?’‘Dat is dat je niet naar school hoeft, slimmerd!’ Lachend gooide Stefan zijn zoontje delucht in.
  • 28. En terwijl Stefan en Olivier de hele dag in de sneeuw speelden, waren Alan en Evadruk bezig hun partyzaal te bouwen.
  • 29. Het werd een grote, U-vormige ruimte om de bibliotheek heen. Er was eendansvloer, biljarttafel en zelfs een karaokeset.
  • 30. Maar Alan was nog wel het meest trots op het dj-hok waar hij zelf in konexperimenteren.
  • 31. Om te vieren dat de nieuwe ruimte af was, werden alle vrienden uitgenodigd en deeerste echte party was een feit.
  • 32. Eerst vond Olivier het wel spannend, maar toen de ruimte zich langzaam vulde metmeer een meer vreemde mensen, werd hij bang.Ineens zag hij mama niet meer, of oma.Angstig schoten zijn ogen van het ene onbekende dansende lichaam naar het andere.
  • 33. Toen ontwaarde hij eindelijk zijn oma’s roze trui tussen de mensen en bijna in tranenholde hij naar haar toe.Sofie zag meteen aan zijn gezichtje wat er aan de hand was.‘Zullen wij lekker naar bed toe gaan?’ Het was ook al veel te laat.Olivier pakte haar hand en liet hem niet meer los tot hij veilig en wel in bed lag.
  • 34. Alan merkte weinig meer van wat er om hem heen gebeurde. Hij had altijd van eengoeie tijd met vrienden gehouden, van plezier, just enjoying life.Studeren was niets voor hem.Dit was wat hij wilde!
  • 35. Universiteit de Keizer
  • 36. ‘Nee, vandaag heb ik geen college. Kom gewoon langs!’ Renate moest flinkaandringen tot haar moeder en Olga langs zouden komen.Haar moeder Elise was vast bang voor de rommel waarom studentenhuizen bekendstonden, dacht Renate grinnikend.
  • 37. Ze nam snel een douche en toen stonden ze al voor de deur.Zoals altijd zag ze de groene ogen van haar nichtje oplichten zodra ze haar in de gatenkreeg.‘Renate, Renate! Kate was dood gegaan…’ Ondanks haar verdriet kon Olga een kleinglimlachje niet onderdrukken. Ze vond het zo fijn bij Renate!‘Ik weet het, en ik vind het ook echt heel erg… Ze was zo’n lief oud hondje.’
  • 38. Ze babbelden de hele dag, terwijl de andere huisgenoten met hun eigen dingen bezigwaren.Tom Spits wilde dat zijn vriendin Carla ook lid werd van hun vereniging, maardaarvoor moest ze zich eerst wel bewijzen – oftewel, alle vervelende klusjes doen vaneten maken tot de wc schoonmaken.
  • 39. Toen ze eindelijk toegelaten was, bleef ze echter doorgaan met die klusjes.‘Je weet dat dat nu niet meer hoeft?’ vroeg Tom aarzelend.‘Jep, maar ik doe het gewoon graag. Bovendien kon dit huis wel een goedeschoonmaakbeurt gebruiken.’
  • 40. Even later stond er een heerlijke salade op tafel waar ze samen met smaak van aten.‘Ik heb iets voor je.’ zei Tom na een tijdje. Hij haalde een doosje uit de zak van zijnochtendjas tevoorschijn.‘Voor mij? Wat dan?’ glimlachte Carla gevleid.
  • 41. Tom schoof het doosje dichter naar haar toe. Met gretige vingers klapte ze het dekselopen en slaakte een kreetje toen ze besefte wat er in zat.‘Een ring! Oh, is dit echt goud? Ja, mijn god, dit is toch niet… Is het eenverlovingsring? Tom?’Tom kon alleen maar grijnzen om haar verwarde enthousiasme, en hij knikte.
  • 42. Carla’s gegil moest door het hele huis te horen zijn geweest, en na een wild huisfeestbelandden de twee verloofden dronken giechelend bij elkaar in bed.
  • 43. Renate zuchtte. Haar studentenleven was zo saai in vergelijking met dat van anderen.Het enige wat ze deed was boeken lezen, papers schrijven en wat rondhangen metvrienden en familie.Wanneer maakte zij nu eens iets spannends mee?
  • 44. Universiteit de Keizer
  • 45. Weer liet Aurora een diepe zucht ontsnappen. Ze draaide vermoeid met haar pijnlijkeschouders.Ze was nu al de hele dag bezig met haar paper voor het tweede jaar, en ze begon hetgoed zat te worden.
  • 46. ‘Schatje,’ klonk het ineens achter haar. Aurora schoof met een glimlach een boekopzij en voelde zijn sterke armen om haar schouders.‘Moet jij niet ook eens wat gaan doen, Steef?’‘Nee. Ik heb genoeg gedaan. Genoeg om een voldoende te halen.’‘En dat is voor jou genoeg?’
  • 47. ‘Ik vind het allemaal best. Dat jij nou zo nodig een tien wilt halen.’Aurora opende al beledigd haar mond, maar zag toen de plagende uitdrukking opStevens gezicht. Boos schudde ze haar hoofd en keek naar hem op.‘Als je soms bedoelt dat ik wel een pauze kan gebruiken, heb je gelijk.’‘Dat was precies wat ik bedoelde, ja.’
  • 48. ‘Tijd voor wat ontspanning.’
  • 49. Intussen had Arthur het erop gewaagd en Anna mee uit gevraagd. Eerst had ze wataarzelend gereageerd. Ze kenden elkaar nog maar net.Maar zij wist net zo goed als hij dat er een klik was.
  • 50. En dus glimlachte ze en liet het zelfs toe dat hij zijn arm om haar middel sloeg terwijlze over de campus naar een gezellige kroeg wandelden.Arthur hielp haar met poolen en ze moesten steeds lachen.‘Ik ga je zo inmaken, meneer Valentijn.’ grijnsde Anna en ze trok plagend eenwenkbrauw op.
  • 51. ‘Is dat zo? Watch this.’Triomfantelijk mikte Arthur het winnende schot en Anna moest zich gewonnengeven.‘En wat heb ik nu gewonnen?’ vroeg Arthur plagend. En nog voor hij het goed en welbesefte, had Anna hem een kus gegeven.
  • 52. Voor zijn tweelingbroer Richard geen romantisch avondje uit – maar een avondje aande studie.Richard moest en zou zijn tweedejaarsscriptie afkrijgen. Hij zat al van ‘s morgensvroeg aan het bureau, omringd door boeken over zijn onderwerp en etensresten diehij uit de kantine had meegesmokkeld.
  • 53. Er klonken zachte voetstappen achter hem en Claire leunde met een zucht tegen demuur.‘Je zit hier al de hele dag. Zou je niet eens gaan slapen?’‘Dit moet af, schat. Ik heb m’n docent beloofd dat ik het vrijdag in zou leveren.’
  • 54. ‘Ik red me wel, Claire.’ Richard stond met stramme ledematen op en gaf zijn vriendineen klein kusje.‘Okee,’ zei ze. ‘Heel veel succes nog, dan. Ik ga naar bed. Jij ook alvast welterusten!’
  • 55. Een beetje teleurgesteld ging Richard weer aan het werk. Hij baalde van die scriptie.Hij baalde ervan dat Claire bezorgd om hem was.En stiekem baalde hij ervan dat ze nog steeds op aparte kamers sliepen.
  • 56. Arthur en Anna daarentegen waren na hun avondje uit samen op Anna’s kamerbeland.De vonk die er tussen hen was, was inmiddels uitgegroeid tot een groot, heet vuur.‘Vind je m’n kamer niet… truttig?’ aarzelde Anna, ze bloosde een beetje.
  • 57. ‘Ik had er nog niet eens op gelet.’ zei Arthur en hij wierp een snelle blik op hetrozenbehang en het kanten gordijntje. ‘Dit past bij jou. Dit ben jij.’Anna glimlachte.‘Maar als ik je kus, heb ik toch mijn ogen dicht en hoef ik er niks van te zien.’Onschuldig grijnsde hij naar haar – tot ze door kreeg dat hij haar plaagde en met eenkreet bovenop hem sprong.
  • 58. Universiteit de Keizer
  • 59. Onzeker keek Christine naar haar vriend, die met een brede lach over haar heengebogen zat.Ralph was zo’n schatje. Ze wist zeker dat ze met hem oud wilde worden.Maar stiekem baalde ze ervan dat hun studie zo lang duurde. Ze wilde gewoontrouwen, een gezinnetje stichten.
  • 60. Die kinderwens was de laatste tijd zo sterk geworden, dat het haast ondraaglijk was.En toen nam Christine een besluit.Ze was altijd aan de pil geweest, omdat ze niet zwanger wilde worden.Nu veranderde dat. Ze stopte ermee. Zonder dat Ralph het wist.
  • 61. Alleen haar beste vriendin wist het, en ze spraken er fluisterend over. Het was ookniet niks.
  • 62. Christine hield alles verborgen voor Ralph, waarom wist ze eigenlijk ook niet. Ze wasbang dat hij nog geen kindje wilde.Zelfs toen ze steeds vaker misselijk was en niet meer ongesteld werd, bleef zezwijgen. Eerst moest ze zeker weten dat ze zwanger was.
  • 63. Op een avond wist ze het dan eindelijk zeker. Aarzelend liet ze Ralph dezwangerschapstest zien.Hij slikte moeizaam, ze zag zijn ogen vergroten.‘Zwanger? Maar je bent toch… aan de pil?’‘Niet meer. Het spijt me, Ralph…’
  • 64. ‘Niet meer aan de pil? Hoe lang al? Maar dat is…’ Ralphs hersenen werkten op volletoeren. Ze was gestopt met de pil – en ineens begreep hij het. Ze had het met opzetgedaan. ‘Je wilt een baby?’‘Heel graag.’ bloosde ze en ze wendde schuldig haar blik af.
  • 65. Even bleven ze zo tegenover elkaar zitten.‘Jij niet?’ fluisterde Christine.‘Natuurlijk wel, maar niet…nouja, we zijn nog maar studenten. We hadden het ertoch over kunnen hebben, Chris?’Christine voelde tranen in haar ogen branden. ‘Het spijt me, ik weet ook niet wat mebezielde.’
  • 66. ‘O, niet huilen, ik wil niet dat je huilt.’ Hij kroop naar haar toe en veegde haar tranenweg. ‘Het is al goed, we kunnen er nu toch niks meer aan veranderen. Je bentzwanger. Wij zijn zwanger, we krijgen een kindje!’Christine glimlachte waterig. ‘Dus je wilt het ook?’‘Een kindje wil ik zeker. Maar…’
  • 67. ‘Maar wil jij dit ook?’Waar hij het doosje ineens vandaan had gehaald, wist Christine niet – maar ineenshield Ralph een verlovingsring voor haar neus.‘Wil je met me trouwen, Christine?’‘Oh! J-ja!’ De baby in haar buik schopte als een bevestiging.
  • 68. De bruiloft was klein en bescheiden, maar al hun liefste vrienden en familie waren er.
  • 69. Ralph zag zijn halfbroer Casper zitten glunderen, met achter hem zijn adoptiezoontjeArmando – die ook al een hele heer begon te worden.Breed glimlachend zwaaide hij even naar hem.
  • 70. Christine had wat geld opzij gelegd voor een prachtige bruidsjurk die van lichtrozenaar lichtblauw overliep – een knipoog naar hun ongeboren kindje waar ze hetgeslacht nog niet van wisten.‘Met deze ring neem ik jou, Ralph Stolk, tot mijn wettige echtgenoot.’ Christine’s stemtrilde een beetje, maar dat was van de zenuwen. Haar ogen glunderden van geluk.
  • 71. ‘Ik had nooit gedacht dat alles ineens zo snel zou gaan… Getrouwd, ons eerste kindjeop komst…’ fluisterde Ralph teder in haar oor toen ze bij de bruidstaart stonden.‘Eerste?’ herhaalde Christine.‘Ik wil er nog een heleboel,’ grijnsde Ralph terwijl hij haar een klein hapje voerde.Christine verslikte zich half en hoestend probeerde ze de taart binnen te houden.‘Mooi, ik ook.’ kon ze nog net uitbrengen.
  • 72. Die avond hoorde Ralph ineens geschreeuw vanuit de badkamer.‘Chris! Gaat het wel?’‘M’n buik, ik… het doet zo’n pijn!’‘Maar het is nog veel te vroeg! De bevalling kan niet nu al beginnen.’ Bezorgd hielpRalph zijn vrouw naar een gemakkelijke stoel.
  • 73. ‘Ik heb… best wel honger.’ wist ze nog net uit te brengen, en snel griste Ralph watchips van het aanrecht.Na een tijdje kwam Christine wat overeind in de stoel, en wist een klein lachjetevoorschijn te toveren.‘De pijn is minder. Ik denk dat ik gewoon te weinig gegeten had.’‘Zeker weten? Ik hoop het.’ Ralph voelde zich vreselijk bezorgd.
  • 74. De hele nacht bleef hij wakker, terwijl Christine rustig lag te dromen. Het was zijngrootste angst dat er iets zou gebeuren met zijn vrouw of kind.Langzaam dwaalden zijn gedachten af naar zijn adoptiebroer Alfons, die eerdergestopt was met zijn studie.
  • 75. Alfons en Rita waren meteen getrouwd en hadden inmiddels ook al een dochtertje,Tina.Ralph glimlachte. Hij kon niet wachten om zijn eigen baby in zijn armen te sluiten!
  • 76. Hij had gehoord dat Alfons ook een andere grote droom had waar gemaakt: eeneigen speelgoedzaak.Toen hij zijn broer laatst tegen kwam, straalde hij gewoon – zo gelukkig was hij. Hijmaakte wat speelgoed zelf in de werkplaats achter de winkel, maar hij kocht ook invan de groothandel.
  • 77. Dat was alweer een tijdje geleden. Hun kleine meisje was ook alweer een peuter enze leek op allebei haar ouders.Ralph sloot zijn ogen en voelde zich langzaam wegzakken.
  • 78. Tot er ineens een gil door de nacht snerpte.Meteen zat hij weer overeind en stond hij al naast het bed.‘De baby, de baby!’ kermde Christine.‘O, God.’ Ralph rende struikelend op haar af en stond haar zo goed hij kon bij.
  • 79. Ondanks dat hij wat te vroeg was, was hun kleine Jasper kerngezond.‘O Ralph, we hebben een zoon!’ Christine wist niet wat haar overkwam. Ze moestlachen en huilen tegelijk en kon haar ogen niet van dat perfecte jongetje af houden.‘Een zoon!’
  • 80. Ze hadden weinig geld, maar ze konden nog net een babykamertje voor Jasperinrichten.Ralph sloeg regelmatig colleges over, om voor zijn jongen te zorgen. Dat vond hij nieterg, hij kon later wel de aantekeningen van een vriend overnemen.
  • 81. Als er een baby geboren is, komt er natuurlijk kraamvisite. Ralph had alles geregelden had zich voorbereid op een vol huis.Zijn halfbroer Casper was apetrots en bewonderde het kleintje wel een kwartierlang, voor hij hem aan de andere belangstellenden overhandigde.
  • 82. Zijn Belinda was ook hoogzwanger, en ze konden niet wachten tot hun baby geborenwerd.Kleine Armando bekeek de baby met grote ogen en vroeg waar hij vandaan gekomenwas – maar Casper beloofde hem dat later nog wel eens uit te leggen.
  • 83. Jasper viel uitgeput in slaap na zo’n dag vol aandacht, en Ralph en Christine keken voltrots naar hem.
  • 84. ‘Onze zoon. Ik kan het gewoon nog steeds niet geloven. Ik heb altijd gedacht dat wegewoon zouden afstuderen en dan láter pas zouden trouwen en misschien nóg laterkinderen zouden krijgen.’‘Tja, het is een beetje anders gelopen. Een beetje mijn schuld, ook.’ bloosdeChristine.‘Het is je vergeven. Ik zou het nu niet meer anders willen!’
  • 85. Een semester later was het alweer tijd voor Jasper om op te groeien tot peuter. Watvloog de tijd!Dit keer hadden ze geen tijd om een feest te geven, de examens stonden voor dedeur – maar ze konden ook prima een feestje bouwen met z’n drietjes.
  • 86. Lachend van verrassing en bewondering hield Ralph zijn zoon even later voor zichomhoog.Hij leek sprekend op zijn moeder, wat haarkleur, ogen en huidskleur betrof. Maar inzijn gezicht had hij ook duidelijk trekken van zijn vader.‘Jasper Stolk…’ mompelde Ralph in zichzelf, alsof hij zich probeerde voor te stellenwat zijn zoon later in zijn leven nog allemaal zou mee maken.
  • 87. Familie Stadsie 1spelen1kijken
  • 88. ‘JE TIJD IS GEKOMEN CORY.’Net als een paar dagen terug, toen Cory’s zus Kate stierf, zetten de overige hondenhet op een janken.
  • 89. Schoorvoetend vertelde Elise haar nichtje dat er weer een hondje gestorven was.Olga, die de laatste tijd toch al ontroostbaar was, stortte in boven haar huiswerk.Ze miste haar ouders vreselijk, de hondjes die gestorven waren – en op school ginghet ook al niet goed.
  • 90. Olga huilde en huilde en huilde.Elise liet haar maar en ging naar buiten. Het was tijd om aan een volgende generatiete werken in het bedrijf.Sandy, het hondje van Renate, werd het hok in gestuurd met Cosmo. Tevreden wreefElise in haar handen. Van boven klonk het gesnik van Olga.
  • 91. Bryan probeerde haar te troosten, maar al gauw kwam hij er, net als zijn vrouw,achter dat niets hielp.De volgende dag probeerde hij allerlei spelletjes, maar haar aandacht was al gauwweg.
  • 92. Geen film, geen verhaaltje, geen speelgoed of knutselwerkje kon Olga voor langbezighouden. Soms kon ze ineens opspringen, met ogen vol tranen of juist ogen dieniets leken te zien, en dan leek ze alles om zich heen te vergeten.
  • 93. Elise vond het oude balletjurkje van Renate in de kast en herinnerde zich hoe zij altijdmet haar neef Bart ballerina speelde. Misschien zou dat Olga opvrolijken!‘Oh, je bent precies Renate!’ kirde ze even later.Aarzelend zette Olga wat stapjes, en viel toen woedend uit: ‘Ik ben Renate niet! Ikben Olga, Olga, Olga!’
  • 94. Zelfs op haar verjaardag kon Olga niet vrolijk zijn.Een tijdje had ze zich hier op haar plek gevoeld, bij haar oom en tante en dehonden, maar nu voelde ze ineens een enorme leegte. Ze was een weeskind en zoudat ook altijd blijven.
  • 95. In de badkamer steunde ze met haar handen op de wastafel en liet de tranen via haarneus op de grond druppen. Ineens draaide ze zich met een ruk om en schreeuwde:‘Waarom zijn jullie er niet? Waarom? Ik heb jullie nodig! Ik kan het toch niet alleen!Papa!’ Ze gilde en greep naar haar hoofd. ‘Mama, ik…ik mis jullie zo.’
  • 96. Veel eerder dan verwacht beviel Sandy van twee puppy’s, en Elise klopte met eenkuchje op de badkamerdeur.‘Olga, meisje, ik heb een verrassing voor je.’ Misschien vrolijkte dat haar wel op.‘Jij mag ze namen geven.’
  • 97. Olga nam niet eens meer de moeite haar tranen te drogen en ze volgde haar tantenaar buiten. Toen ze de hondjes zag, maakte haar hart ondanks alles een sprongetje.‘Ze zijn schattig.’ Ademloos pakte ze er eentje op. Haar tante vertelde dat het eenjongen en een meisje waren.‘Dan noem ik ze Mickey en Minnie.’ Olga was gek op Disney, en vooral op de tweezwart-witte muizen.
  • 98. Tante Elise liet haar alleen en Olga speelde een tijdje met de twee hondjes. Ze vondhet naïef van haar tante dat ze dacht dat deze verrassing haar verdriet zouverzachten. Maar zo was Elise nu eenmaal, een beetje oppervlakkig, zakelijk – diedacht dat alles met een cadeautje was op te lossen.Maar toch voelde Olga zich een stukje beter.
  • 99. ‘Ze lacht weer. Het komt wel goed.’ Elise wierp een blik door het raam en keek toennaar haar man. ‘Toch? Ja, het komt wel goed. Ik zeg altijd maar: na regen komtzonneschijn.’‘Dat mag wel zo zijn, lieverd,’ begon Bryan aarzelend. ‘Maar wat Olga heeftmeegemaakt is niet zomaar een klein regenbuitje. Dat is een regelrechte orkaan, eenonweersbui van verwoestende kracht.’
  • 100. ‘En zelfs na zo’n ramp komt ooit weer zonneschijn, natuurlijk. Maar ik denk dat dat inOlga’s geval nog wel eens lang, heel lang zou kunnen duren.’Bryan zweeg bedrukt.Ze hoorden hoe Olga boven naar bed ging en Bryan zuchtte.‘Het enige wat wij kunnen doen, is er voor haar zijn – tot de zon weer zal schijnen.’