10.15
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

10.15

on

  • 478 views

 

Statistics

Views

Total Views
478
Views on SlideShare
478
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

10.15 10.15 Presentation Transcript

  • VW: Happy Family?Generaties:1. Nel2. Jeffrey x Carlijn3. Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc4. Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët5. Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert x Jenna, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje x Jasmine, Casper x Belinda x Hedwig8. Sofie x David, Felicia, Marcia, Miranda, Elise x Bryan, Bastiaan x Kirsten, Nora, Daphne, Sira, Hedwig x Casper, baby, Ralph x Christine, Armando x Lilah, Marloes9. Stefan x Marie, Eva x Olivier x Alan, Renate x Milan, Arthur x Anna, Richard x Claire, Olga x Olivier, baby, Jasper, Emma x Zeb, Robin, baby10. Olivier x Olga, Lars, Linda, Ruben, Nicole, baby, baby, Simone, Ilona
  • * = zie andere stamboomDe hoofdfamilie
  • * = zie andere stamboomAanverwante families View slide
  • Afstammelingen van de ‘echte’ familie View slide
  • De vorige keer- Fam. Stolk: Marloes vertrok naar de universiteit. Robin groeideop tot kind.- Universiteit: Marloes gedroeg zich als een echteRomantieksim, maar dat zorgde wel voor problemen.- Fam. De Leeuw: Emma bleek zwanger te zijn en Zeb nam haarmee op een zonnige vakantie, waar hij her ten huwelijk vroeg.Weer thuis trouwden ze.-Fam. Valentijn: Olivier haalde Eva terug en iedereen was dolblij.- Fam. Valentijn: Richard en Claire haalden alles uit de kast vooreen onvergetelijke bruiloft.- Fam. Valentijn: Linda bezocht haar eerste schoolfeest, maar datviel tegen.- Fam. Stadsie: Er werd weer een tweeling geboren: Ilona enSimone. Ruben en Nicole groeiden op tot tieners.
  • Familie Stolk 2kijken Belinda Armando Lilah Robin
  • ‘Het stelt niks voor, zo’n eerste schooldag.’ verzekerde Armando zijn dochtertje. ‘Jeleert allemaal leuke kinderen kennen en je krijgt een hele leuke juf of meester.’‘Ik ben ook niet bang.’ Robin leek kalmer te zijn dan haar papa. Ze lachte. ‘Ik ga meaankleden, wat hebben we voor ontbijt?’‘Omeletten.’‘Yes!’
  • Toen Robin uit school kwam, had ze gelijk iemand meegenomen. Armando had zichgeen zorgen hoeven maken. Robin zat zelfs in de klas bij haar neefje Menno; dietwee waren al sinds hun peutertijd beste vrienden.‘Kom nou, Menno!’ riep Robin over haar schouder. ‘Dan gaan we samen sommetjesmaken!’ Robin voelde zich maar wat groot dat ze al huiswerk had.
  • De volgende dag ging ze uit school mee met een ander klasgenootje; de iets oudereLiz. Hoewel het meisje ook een nichtje van haar was – haar papa Jesse was eenhalfbroer van Lilah – hadden ze elkaar nog nooit gezien.‘Leuk om je te ontmoeten, Robin!’‘Mama heeft veel over u verteld, oom Jesse.’ zei Robin een beetje verlegen.‘Páp, laat haar nou met rust!’
  • ‘Wij gaan in het bos spelen.’ riep Liz nog naar haar ouders, zonder op goedkeuring tewachten.‘Tikkie, jij bent ‘m!’ Liz porde Robin hard tegen haar schouder en verdween meteentussen de bomen. Een beetje verbouwereerd bleef Robin staan. Normaal besprak jetoch eerst wat je ging spelen?Toen haalde ze haar schouders op en rende het bos in.
  • Al gauw zag ze het blauwe hemd van haar nichtje oplichten tussen de stammen enal gauw had ze haar te pakken. Nu was het haar beurt om het op een lopen tezetten.Giechelend en gillend holden ze achter elkaar aan.
  • Uitgeput ploften ze even later tegen een boomstam neer.‘O, kijk nou eens wat ik hier vind. Die heb ik hier de vorige keer laten liggen.’ Lizhaalde een flesje bellenblaas tevoorschijn en blies een paar bellen. ‘Weet je wat ikme nou afvraag…’ begon ze. ‘Dit spul ruikt best lekker. Een beetje naar lolly’s. Zouhet ook zo smaken?’
  • Nog voor Robin het meisje tegen kon houden, had ze een flinke slok genomen.‘Liz, nee!’ wist Robin nog net ademloos uit te brengen. Stomverbaasd keek ze hoeLiz begon te hoesten, en grote bubbels uit haar mond toverde.Ze leek wel te stikken… Robin keek paniekerig om zich heen.
  • Tot Liz ineens kalmeerde en met een triomfantelijk gezicht op keek. Ze smakte eenpaar keer en knikte toen goedkeurend.‘Niks mis mee! Nu ben ik ook weer helemaal schoon van binnen!’
  • Toen kon Robin zich pas ontspannen. Liz had haar behoorlijk laten schrikken, maarze begon nu wel te beseffen dat het kind gewoon zo gek als een deur was.‘Ik hoop dat er ook bubbels uit komen als ik naar de wc ga.’ vervolgde Liz. Robinwerd rood, maar moest toch ook lachen.‘LIZ!’ proestte ze. Ondanks alles keek ze toch wel een beetje op tegen haar nichtje,en ze hoopte dat ze vaker samen zouden spelen.
  • Toen Lilah naar de verhalen van haar dochter luisterde, hoopte ze maar niet dat dieLiz een slechte invloed op haar zou hebben.Lusteloos zette ze een pan spaghettisaus op het vuur. Ze vond het fijn voor Robindat ze zo vrolijk was – maar zelf was ze al een hele tijd somber.Wanneer krijg ik eindelijk weer een baby?
  • Universiteit de Keizer Marloes
  • Marloes verloor de controle over zichzelf. Ze was altijd al een Romantieksimgeweest, maar dat kwam nu ineens voor 100% tot uiting.Ze raakte zelfs aan de praat met Steven, de biologische vader van haar adoptiezusjeEmma. Ze wist dat ze hem niet aantrekkelijk moest vinden, maar ze kon er niks aandoen.
  • Ze probeerde niets van haar gevoelens te laten doorschemeren, maar waarschijnlijkwas het zelfs voor een voorbijganger nog duidelijk dat de vonken er tussen henvanaf sprongen.Bij het afscheid nam Steven haar zonder pardon in zijn armen en kuste haardwingend.Marloes was zo overdonderd dat ze niet protesteerde en hem zwijgend na keek.
  • Haar hoofd liep zo onderhand over van de zorgen om jongens waar ze ruzie meehad, die verliefd op haar waren of waar ze nog plannen mee had.Toch ging haar studie ook nog door, en daarnaast werkte ze hard aan haarbekendheid in de muziek. Rockster worden was immers haar levenswens.
  • En dan, als ze op het podium stond met haar gitaar in haar handen, vergat zeeindelijk alles om haar heen. Dan pas was ze echt gelukkig!
  • Nog in de roes van het optreden belandde Marloes die nacht weer met Olaf in bed.
  • Waardoor Niels zich vreselijk gekwetst voelde, omdat hij ervan uit was gegaan dathij en Marloes iets hadden.
  • En waardoor de twee jongens knallende ruzie kregen – puur omdat ze Marloesallebei voor zichzelf wilden.‘En nou eruit! Allebei!’ schreeuwde Marloes uiteindelijk. Ze had plezier met zegehad, maar nu was het toch echt genoeg geweest. ‘Ik wil niks meer met jullie temaken hebben.’
  • Zo wees ze dus Olaf én Niels de deur. Ze kon zich niet meer concentreren. Ze hadNiels best aardig gevonden, en hem het idee gegeven dat er iets bijzonders tussenhen was. Ze was er ook van overtuigd dat hij echt verliefd op haar was – terwijl hetbij haar alleen om het plezier ging.
  • In plaats van zich schuldig te voelen besloot Marloes om er dan nu ook maar echtvoor te gaan.Eens een Romantieksim, altijd een Romantieksim!En dus stak ze zich in haar meest sexy jurkje en begaf zich naar de dichtstbijzijndekoffietent, waarvan ze wist dat er op donderdagavond veel jongens rondhingen.
  • Zoals ze al had gehoopt kwamen de jongens op haar af als wespen op limonade.‘Volgens mij heb ik jou hier nog nooit gezien.’ glimlachte een blonde man met hetuiterlijk van een fotomodel. ‘Laat ik me even voorstellen: ik ben Valentijn Gast.’
  • Nog voor Marloes iets terug kon zeggen, werd ze op haar schouder getikt en bij dehand gepakt door een andere jongeman.‘Jonne Sterk. Neem gerust een drankje, op mijn kosten.’ Hij knipoogde.
  • Marloes bedankte hem, maar ging verder op geen van beide jongens in. Ze vond zesimpelweg niet aantrekkelijk.De muziek was op z’n minst ouderwets te noemen, maar toch ging ze tussen deandere dansende studenten staan.Haar sexy moves hadden resultaat – al gauw was ze weer omringd door jongens.
  • Met een grofgebouwde, roodharige jongen had ze duidelijk een klik. Telkens als zezijn blik ving, voelde ze de vonken overspringen.Ze dansten wat, maar al gauw was dat voor Marloes niet meer genoeg.
  • Ze raakte de jongen uit het oog, maar had wel zijn naam onthouden: Xavier.Van al dat dansen en flirten was ze toch wel dorstig geworden. Aan de bar voelde zetwee sterke armen om haar middel, en iemand draaide haar naar zich toe. Eenbeetje hardhandig drukte een onbekende man haar tegen zich aan, en na eenzwoele blik kuste hij haar.‘Dat is nog eens een aangename verrassing.’ glimlachte Marloes achteraf. Zulkemannen – daar hield ze van.
  • Hij stelde zichzelf voor als Sander, maar nam verder niet de moeite een gesprek aante knopen. Hij wist waar het Marloes om ging – en voor hem gold precies hetzelfde.‘M’n kamer is hier vlakbij.’In Sanders armen vergat Marloes al haar vorige scharrels; dít was nog eens een vent!
  • Toch bleef het niet bij Sander. Het leek wel alsof ze nu echt de smaak te pakken had.Ze belandde zelfs, ondanks alles, in bed met Steven.Zelfs had ze niet veel last van schuldgevoelens (niemand zou het tenslotte ooit teweten komen) maar Steven was er duidelijk helemaal kapot van. Op de rand van hetbed kwam het besef dat hij een vrouw had, een dochter, en binnenkort opa zouworden.Te laat. Nu was het al gebeurd.
  • Marloes haalde haar schouders op. Ze zag Steven daarna nooit meer, maar zij hadhaar nachtje plezier gehad.De roodharige metalhead uit het koffiehuis kreeg ze ook onder de lakens; al was zeeerlijk gezegd zijn naam alweer vergeten.
  • Hij bleef zelfs tot het ontbijt – een teken dat hij hun avontuurtje veel te serieus nam.Hij babbelde honderduit, maar Marloes luisterde niet eens.Ze studeerde vandaag af, en dán… dan begon het echte leven pas. Dan zou zeteruggaan naar Nirvoas en pas écht alle remmen los gooien.
  • Ze kon niet wachten!Zoals ze wel verwacht had, waren haar afstudeercijfers niet erg hoog. Ze had danook haar tijd aan hele andere dingen besteed.De toga en het petje dat ze droeg bij de ceremonie waren afschuwelijk en totaal nietsexy, maar ze had het er voor over.
  • Eindelijk weer eens rustig samen met haar familie en vrienden van vroeger. Wat wasdat vreemd en vertrouwd tegelijk.Marloes keek naar haar moeder, haar zusje, haar buurvrouw en buurmeisje. Zemoesten eens weten wat ze hier allemaal uitgespookt had…!Sander zat er ook bij, maar ze lieten geen van beiden merken dat er meer tussen henwas dan vriendschap.
  • En eigenlijk was er ook niks. Marloes voelde vrij weinig voor de jongens met wie zenaar bed was geweest. Het ging om de fun. Ze wilde het gewoon; het avontuur, despanning, de ervaring.Tijdens haar studietijd had ze veel geleerd; maar dat lag meer op seksueel gebieddan op het vak waar ze voor stond ingeschreven.
  • Marloes gniffelde in zichzelf. Wie had dat kunnen denken toen ze hier als bravetiener naartoe was gekomen.En moest je haar nu eens zien! Marloes groeide op en bewonderde haar outfit.Haar volwassen leven zou nog opwindender worden dan haar studietijd – en met ditjurkje ging dat zeker lukken!
  • Familie de Leeuw 2kijken Zeb Emma
  • Het was laat op de avond maar Emma kon niet slapen. Ze had de hele dag al last vanbuikkrampen, die ze probeerde te negeren door non-stop tv te kijken.Het hielp niet. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat ze naar de wcstrompelde – maar toen begonnen de weeën.
  • Eigenlijk had ze het onbewust de hele dag al geweten: de bevalling kwam eraan.Nu het dan echt zo ver was, klemde ze haar kaken op elkaar en ademde diep in doorhaar neus, uit door haar mond.Dit kon ze. Ze zou sterk zijn.
  • Kinderen krijgen was haar grootste wens, en nu was het moment eindelijk daar.Even door de pijn heen – en daar hield ze dan haar dochtertje in haar armen.
  • ‘Een meisje! Zeb!’ stamelde Emma tegen haar man, die inmiddels was toegesneld.‘Ze heeft mijn ogen!’ fluisterde hij vol bewondering. ‘Onze Lianne!’
  • Maar toen kromp Emma weer in elkaar.Allebei keken ze stomverbaasd toen er nog een tweede baby geboren werd: eenjongetje dit keer.‘Een tweeling. Dat meen je niet!’ lachte Zeb verrast.‘Hij heeft mijn ogen.’ glimlachte Emma, toen ze van de schrik bekomen was.
  • ‘Ongelofelijk. Had jij ooit gedacht dat we een tweeling zouden krijgen?’ Zeb kon ermaar niet over uit.Samen gaven ze Leon en Lianne hun flesje, maar vooral Leon sputterde nogal tegen.
  • Emma’s ouders waren zo trots als een pauw met hun kleinkinderen. Vooral Aurorawilde overal mee helpen, en deed met een stralende lach haar kleinzoontje in bad.‘Dat is lekker, hè, Leon? Zal oma jou straks lekker in bedje leggen?’
  • Emma was dankbaar voor de hulp, want ze was best moe na de bevalling. Toch konze er na een middagje rusten weer tegenaan, en zag dat haar tweeling rustig in hunwiegjes lag. Zo te ruiken was het wel tijd voor een schone luier.
  • Het huis was vol visite die in en uit liep, en Zeb stond iedereen apetrots te woord.‘Mag ik even bij ze kijken?’ vroeg hun buurmeisje Denise een beetje verlegen.‘Natuurlijk, ze slapen wel, maar kom maar mee.’ Emma nam het meisje, dat maareen paar jaar jonger dan zij was, mee naar het kamertje.‘Als je ooit een oppas nodig hebt, weet je mij te vinden!’
  • ‘Ik zal het onthouden.’ knikte Emma. Ze mocht Denise wel.‘Dus als m’n zus het ook vraagt, of iemand anders – ik was als eerste!’ zei Denisesnel.‘Ja ja, jij mag oppassen.’ gniffelde Emma. ‘Bij deze is het officieel bevestigd.’
  • Het leek wel of Emma van alle kanten hulp kreeg. Oudevrienden, familieleden, buren – ze stonden allemaal te popelen om voor de tweelingte zorgen.Toch was Emma ook wel blij toen ze de volgende morgen weer alle tijd voor zichzelfhad.
  • Erg lang duurde die rust niet, want aan het eind van de middag stroomde deverjaardagsvisite alweer binnen.De afgelopen dagen waren voorbij gevlogen en nu was de tweeling alweer jarig!
  • ‘Kijk eens wat een mooie kaarsjes, Leon!’ kirde Zeb vrolijk, maar zijn zoontje lagmeer naar het plafond te kijken en wat met zijn voetjes te trappelen.‘Blaas ze maar gewoon uit,’ giechelde Emma.
  • ‘Precies zijn papa!’ schreeuwde Zeb even later, zich al gelijk schamend voor zijnuitbundige reactie. Leon keek hem ook een beetje vreemd aan.Emma lachte. ‘Je hebt gelijk. Maar hij heeft mijn ogen!’
  • ‘Nu je zusje, Leon. Kom je mee kijken?’Leon zei iets in zijn eigen brabbeltaaltje en liet zich door zijn vader naar de keukendragen.Emma hielp Lianne met de kaarsjes, en Zeb gooide confetti over hen heen.
  • Emma schoot in de lach. Lianne was duidelijk actiever dan haar stille broertje, en datwas ook aan haar ondeugende koppie te zien. Ze had veel weg van Zeb, maar haarneus was duidelijk die van Emma.‘Li groot!’Emma kuste haar meisje. ‘Mama is zo trots op jou!’
  • En Zeb voelde zich precies hetzelfde. Vader van een tweeling… ongelofelijk!
  • Familie Valentijn 2kijken Stefan Marie Lars Olivier Eva
  • Verliefd staarde Olivier over tafel naar Eva. Ze was nu al een tijdje terug, maar hijstond er elke dag weer versteld van.Hij was haar niet kwijt!Hij kon alleen maar naar haar kijken, naar haar groene gezichtje, haar glanzendezwarte haren, haar mooie ogen.
  • ‘Je bent mooi, Eef.’ glimlachte hij.Eva mompelde wat met haar mond vol – en Olivier glimlachte.Hij vatte haar zwijgzaamheid op als slaperigheid, of verlegenheid.Door zijn roes van verliefdheid merkte hij niet dat Eva veranderd was, anders deedtegenover hem.
  • Marie merkte wel dat er iets veranderd was aan Eva, maar ze besloot zich er verderniet mee te bemoeien. Dat was een zaak tussen Eva en Olivier.Zelf hield ze zich liever bezig met schilderen, en natuurlijk met haar twee honden.‘Kom op, Apollo! Hier, Athena! Rennen met die luie kont!’
  • Beide honden sprongen om elkaar heen om de bal te kunnen vangen. Marieglimlachte. Apollo, die ze als pup gekocht had, was inmiddels ook al opgegroeid toteen mooie gevlekte reu.De twee konden het goed met elkaar vinden – misschien zaten er ooit puppies in?
  • Familie Valentijn 2kijken Richard Claire
  • ‘Ik had ons nooit als ouders gezien, maar ik ben toch wel heel blij!’ lachte Richard.Claire had net ontdekt dat ze zwanger was, en drukte zich nu stomverbaasd in haarmans armen.‘Jeetje, we krijgen gewoon een kind…’
  • ‘Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen!’
  • Toen begon het grote zoeken naar een goede naam. Claire zocht het hele internet afnaar mooie namen.‘Chris? Nick? Dennis?’‘Ik wil iets bijzonders.’ mompelde Richard met zijn mond vol.
  • ‘Pff, ik geef het op. Zoek zelf maar even.’Claire vertrok naar bed en Richard schoof achter de computer. Op populaire sitesvoor babynamen kwam hij niet veel verder. Hij vond de namen vreselijk standaarden nietszeggend.Hun kindje zou een unieke naam krijgen; iets met betekenis, of iets compleetnieuws.
  • Familie Valentijn 2kijken Arthur Anna Linda
  • Anna begon zich, net als haar man, steeds meer aan de huisbaas te ergeren. Had zehet vroeger nog over zich heen laten komen, nu kwam ze in opstand.Bij de zoveelste denigrerende opmerking schold ze hem de huid vol en vertelde hemeens goed de waarheid.
  • Na afloop voelde ze zich schuldig. Ze waren immers wel van de man afhankelijk.‘Hij is gewoon zo onuitstaanbaar. Hij behandelt ons alsof we niet goed wijs zijn,alleen maar omdat we niet veel geld hebben.’ Anna zuchtte schuldig.‘Mam, het is goed dat je voor ons opkwam. Zelfs die man hoort niet alles te mogenzeggen.’ zei Linda.
  • Door hun gesprek vergaten ze de pan die op het vuur stond – en zo brak er voor dezoveelste maal brand uit in het appartement.
  • Anna schaamde zich kapot. Weer een mogelijkheid tot pesterijen, die de huisbaasmet beide handen aan zou grijpen.Ook Arthur was zich daarvan bewust, maar besloot dat hij wel belangrijkere dingenaan zijn hoofd had.‘Zoals?’‘Zoals jou, bijvoorbeeld.’
  • Familie Stadsie 2kijken Renate Milan Ruben Nicole Simone Ilona
  • Milan liep naar de keuken en gaf zijn vrouw een klap op haar achterste.‘En, wat staat er vandaag op het menu?’ vroeg hij opgewekt.Renate draaide zich met hangende schouders om.‘Niks, ben ik bang. De koelkast is leeg…’
  • Milan slikte moeizaam en ook Renate trok bleek weg.Gelukkig hadden ze nog wat flesjes staan, zodat de baby’s niet zouden verhongeren.
  • De tweeling wist nog nergens van. Die was na school naar hun halfzussengegaan om huiswerk te maken.
  • ‘Je zoekt verkeerd, Nic.’ Ruben probeerde iets in te typen, maar zijn zus duwde zijnhand weg.‘Ik weet het heus wel.’Eigenlijk hadden ze geen van allen zin om aan hun schoolopdrachten te werken.
  • En veel kwam er dan ook niet van. Ze maakten veel liever lol dan dat ze met hunneus in de boeken zaten.Nu ze tieners waren, konden ze over veel meer dingen met elkaar praten en lachen.Hun band was nog sterker geworden en ze waren naast familie ook gewoon deallerbeste vrienden.
  • Met z’n allen gingen ze naar huis, waar de baby’s jarig waren.Renate maakten zich zorgen – stel dat er écht problemen zouden komen door delege koelkast? Er moesten hier wel zes mensen gevoed worden!Toch bleef de oudste tweeling optimistisch. De baby’s waren jarig, en dat betekendetaart.
  • Zo was er toch iets te eten.‘Jezus!’ riep Ruben toen de kleine tweeling tot peuters was opgegroeid. ‘Ze lijkenécht als twee druppels water op elkaar!’‘Jep.’ zei Nicole vrolijk. ‘Een eeneiige!’
  • Ruben pakte Simone op en veranderde haar kapsel. Het warme grijze winterjasjehield hij zo; zo zou ze in ieder geval geen kou lijden.Ook Ilona zat er warmpjes bij in haar berenpakje.Weer verbaasde hij zich erover hoe veel ze op elkaar leken.
  • Renate had de tweeling nog nauwelijks gezien. Ze voelde zich vreselijk.‘Ik ben een slechte moeder.’
  • Ze at amper van de taart, bang dat er niets voor de anderen over zou blijven. Zemoesten zuinig zijn – in de koelkast was nog geen restje yoghurt overgebleven.Alles was weg.Denise bleef even rondhangen om te helpen, want ze merkte wel dat alles hier niethelemaal ging zoals het hoorde.
  • En ineens leek alles te bevriezen.Renate gilde.Ze had een geest gezien, een verschijning, een visioen – wie zou het zeggen?
  • Haar gil echode nog lang door de keuken, en stierf toen weg.Bewegingloos liet Denise Simone uit haar armen glijden en staarde naar de vrouwvan haar vader.
  • Renate stond te tollen op haar benen. Ze greep naar haar pols, en voelde hettegelijkertijd door haar hele lichaam: haar hartslag was ermee opgehouden.
  • Met een diepe zucht zakte ze in elkaar.‘Nee!’ gilde Denise. Tegelijk met Milan was ze bij Renate.
  • Ook Nicole en Ruben snelden toe.‘Wat is er gebeurd? Wat is er gebeurd?’ hijgde Nicole in paniek. Rubens ogen flitstendoor de kamer, nauwelijks gelovend wat hij daar zag.‘Mama!’
  • Simone begon ook te krijsen, van de honger, van de slaap, van het veel te lang zittenin een vieze luier – maar ook omdat ze haar mama ineens op de grond zag liggen.Hoewel ze nog heel jong was, begreep ze diep van binnen heel goed wat hier aan dehand was.
  • Renate stierf en met haar stierf een stukje van de familie.
  • De kleine meisjes werden aan hun lot overgelaten. Ilona viel in slaap in hethondenverblijf.
  • Na een paar uur plukte Nicole haar tussen de verwaarloosde viervoeters uit en legdehaar in een bedje in de woonkamer.Niemand kon die nacht slapen.
  • Ook Nicole dacht er niet eens aan om naar bed te gaan. Ze had vreselijke honger enhoofdpijn, en ze was in shock na het overlijden van haar moeder.En toen zag zij het ook: dat wat haar moeder ook had gezien.
  • En dat wat haar moeder fataal was geworden, werd ook voor Nicole het einde.‘Nee…nee!’ kermde ze zwakjes, voor ze in elkaar zakte.
  • Milan greep zich vast aan het ledikantje. Droomde hij? Hij wist niet meer of hijwakker was of sliep. Nachtmerrie en werkelijkheid vloeiden in elkaar over.‘Nicole! Neeneeneenee!’ jammerde Nicole, en Ilona viel hem bij in zijn rouwklacht.
  • Hoe hij het uiteindelijk voor elkaar kreeg wist Ruben niet, maar de tweeling zateindelijk in hun bed.
  • Toen klonken er banden op het asfalt voor hun huis, en Ruben zag het busje van dekinderbescherming voor rijden.Hij was zelfs te vermoeid om maar te vloeken.Gelukkig bleek zijn vader een tweede kans te krijgen.‘Je hebt nog één dag.’ zei de vrouw. ‘Als er dan nog niet goed voor de kinderengezorgd wordt, nemen we ze mee.’
  • ‘Ja…ja.’ mompelde Milan verward. Hij kon niet meer helder denken.Hij kon niets meer.Renate was weg. Nicole was weg. Waar waren ze?Ineens doemde er vlak voor hem een gezicht op uit de koelkast. Bloeddoorlopenogen, een doorschijnende huid – Milan sprong bijna een halve meter de lucht in vanschrik.
  • Zijn gil galmde door het uitgestorven huis.
  • En zo had Magere Hein weer een slachtoffer gemaakt.In één nacht drie keer prijs. Niet slecht – moet hij gedacht hebben.Zo nam hij ook Milan mee.
  • ‘Nee, neeneeneenee, néé!’ jammerde Ruben aan één stuk door. Hij schudde heftigmet zijn hoofd en ijsbeerde nietsziend door de kamer.Dit kon niet waar zijn. Nu bleef hij alleen achter met de tweeling.En de honger bleef knagen…