10.12
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

10.12

on

  • 484 views

 

Statistics

Views

Total Views
484
Views on SlideShare
475
Embed Views
9

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

1 Embed 9

http://l.lj-toys.com 9

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

10.12 10.12 Presentation Transcript

  • VW: Happy Family?Generaties:1. Nel2. Jeffrey x Carlijn3. Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc4. Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët5. Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert x Jenna, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje x Jasmine, Casper x Belinda x Hedwig8. Sofie x David, Felicia, Marcia, Miranda, Elise x Bryan, Bastiaan x Kirsten, Nora, Daphne, Sira, Hedwig x Casper, baby, Ralph x Christine, Armando x Lilah, Marloes9. Stefan x Marie, Eva x Olivier x Alan, Renate x Milan, Arthur x Anna, Richard x Claire, Olga x Olivier, baby, Jasper, Emma x Zeb10. Olivier x Olga, Lars, Linda, Ruben, Nicole
  • x
  • De vorige keer- Fam. Stolk: Emma kreeg contact met haar echte ouders.Armando en Lilah trouwden. Emma vluchtte na een ruzie naarZeb en besloot daar te blijven.- Fam. Stolk: Jasper maakte het uit met Tina en richtte zich opzijn zaak. Tina ging studeren, maar kon hem niet vergeten.-Fam. Valentijn: Eva en butler Olivier gingen op een date enkregen een relatie. Olivier trok bij hen in, en ze trouwden.- Fam. Valentijn: Richard vroeg Claire tijdens een etentje tenhuwelijk.- Fam. Valentijn: Linda ging met Anna naar het zwembad en metArthur mee naar de zaak. Voor haar rapport kreeg ze een puppy.- Fam. Zevenaar: Olga en Olivier verhuisden naar de boerderij.Opa Zach overleed.-Fam. Stadsie: De tweeling werd peuter en daarna kind. Renateen Milan trouwden.
  • Familie Stolk 3kijken Casper Belinda Armando Lilah Marloes
  • Slaperig wreef Lilah in haar ogen en legde een hand op haar buik. Hij voeldeopgezwollen. Wat had ze gisteren gegeten?Nadenkend stapte ze uit bed en keek naar beneden.In één klap was ze klaarwakker.‘IK BEN ZWANGER!’
  • De zon kwam op en Armando was door het dolle heen.Ik word vader!Hij was vastbesloten om zo goed als hij kon voor zijn vrouw te zorgen.
  • ‘Een omeletje, of misschien wat tomatensoep?’‘Doe mij maar allebei, als je toch bezig bent.’Armando had Lilah bevolen zich rustig te houden, en dus bleef ze lekker opbed liggen.
  • ‘O-oh. Oeps. Ik geloof dat er van die soep niet veel zal komen.’ stameldeArmando en hij haalde de pan van het vuur.
  • Lilah kwam een beetje overeind en zag de rookwolken door de keukenkringelen. Ze schaterde.‘Dan niet!’Ze liet zich weer in de kussens zakken en dacht aan haar baby’tje.
  • Haar halfbroer Jesse en zijn Zoë hadden pas een dochtertje gekregen, dat zeLiz genoemd hadden.
  • En ook Lilah’s andere halfbroer, Derrick, had inmiddels al een heel gezin.Lilah zag hem niet meer zo vaak als ze wel zou willen, maar hij had pas eenmooie foto opgestuurd waarop zijn hele gezin te zien was.Hij was zeven jaar geleden getrouwd met de blonde Lucia en samen haddenze inmiddels drie zoontjes: Joost, Luuk en Menno.
  • Lilah werd opgeschrikt uit haar dagdroom door Armando, die de omeletserveerde. Ze zag dat Casper aan de telefoon was; met Emma.De oude man miste haar vreselijk. Hij kon zich er maar niet bij neer leggendat alles zo gegaan was.‘Kom je vanavond bij ons eten? Nee…okee. Jammer.’
  • Ook Belinda was behoorlijk in de war door het plotselinge vertrek van hunadoptiedochter. Ze was altijd al een wilde geweest, maar deze beslissing waswel heel radicaal.Ze probeerde zo veel mogelijk contact te houden, maar net als Casper hadBelinda het gevoel dat Emma van hen weg dreef.
  • ‘Afleiding. Dat heb ik nodig.’ Casper liep naar buiten en vond zijn neefjeJasper aan de schaaktafel. ‘Jasper. Buurvrouw.’ knikte hij. ‘Bezwaar tegen eentoeschouwer?’‘Helemaal niet!’
  • Casper keek een tijdje toe, tot hij ineens de andere buren op straat hoordeverstommen. Alfons en Tina zetten hun boodschappentassen op straat enstaarden met grote ogen naar een grijze gedaante, die langzaam Caspers kantop gleed.
  • Casper was de laatste die het door had. En toen stokte de adem hem in dekeel.‘Mijn tijd is gekomen?’ herhaalde hij. ‘Maar mijn kinderen dan, mijn vrouw, ikga opa worden! Ik wil nog zo veel meemaken!’
  • Maar toen gaf Magere Hein hem een drankje en voelde Casper zich langzaamrustig worden.Na een paar slokken had hij er vrede mee dat hij zou sterven, en met eenlaatste lach nam hij afscheid.
  • Belinda was ontroostbaar. Casper was een aantal jaar ouder dan zij en ze hadaltijd geweten dat hij waarschijnlijk als eerste zou sterven.Toch kwam het natuurlijk nog steeds als een enorme schok.
  • Het hele huis was in rouw gedompeld. Marloes probeerde nog haar huiswerkte maken, maar ze kon haar hersens er gewoon niet toe zetten. Ze zou deleraar morgen wel uitleg geven.
  • Ze miste haar papa vreselijk.Ze miste Emma ook ontzettend. Ze waren altijd heel close geweest, bijna evenoud, bijna als een tweeling opgegroeid.Het leek wel of ineens hun hele gezin uit elkaar viel, alsof alles wat vroegergoed en mooi was langzaam afbrokkelde.
  • Lilah was de enige die te midden van alle verdriet optimistisch kon blijven.Natuurlijk rouwde ze ook om Casper, maar dat moest de blijdschap over hunkindje niet in de weg staan.‘M’n buik is weer gegroeid! Moet je kijken, wat een toeter!’
  • ‘En kijk!’ Ze stak Armando een kleine foto onder zijn neus. ‘Zo zag ik er alspeuter uit. Schattig hè?’‘Ik hoop dat onze kleine precies op jou lijkt, lieverd.’
  • ‘…want als hij op mij zou lijken, schrikt iedereen zich rot.’‘Welnee! Zoiets moet je niet zeggen!’ riep Lilah geschokt uit. ‘Elke baby ismooi. En jij moet niet onzeker over jezelf zijn!’
  • Stilletjes groeide Belinda op. Ze had geen zin in een feestje. Eigenlijk had zenergens meer zin in, zonder Casper.
  • Lilah kon niet slapen. Ze dacht steeds geluiden te horen en plotselingverscheen er een gedaante in de hoek van de kamer.Een geest!
  • Lilah dacht dat ze gek werd. Zag ze dingen die er niet waren?Angstig schuifelde ze door het huis, bang om nog meer vreemdeverschijnselen te zien.Maar daar was de geest weer! Lilah kneep haar ogen stijf dicht. Ze wilde dievreemde vrouw niet zien. Die zwangere vrouw…
  • Uiteindelijk viel ze in slaap in het bed van Belinda, maar ook daar schoot zesteeds overeind, geplaagd door nachtmerries.
  • En of het door de paniek kwam, of dat de tijd gewoon gekomen was – deweeën begonnen.Lilah wilde zich groot houden en probeerde uit alle macht te denken aan hoeheerlijk het zou zijn als ze haar kindje in haar armen hield.
  • Met opeengeklemde kaken doorstond ze de pijn, hoewel ze het af en toe hetliefst had uitgeschreeuwd.En veel sneller dan ze gedacht had was daar haar kindje; een meisje.‘Een meisje!’ hijgde ze ademloos en ze bekeek de baby met de grootsteglimlach ooit. ‘Robin!’
  • De kinderkamer van Armando werd nu Robins kamer, en aan haarbewonderende geluidjes te horen vond ze vooral het behang erg leuk.‘We zijn gewoon ouders.’ Armando kon het nauwelijks geloven.Marloes lachte. Ze hield Robin in haar armen en aaide het meisje over haarhoofdje.
  • Het was een schoonheid, met haar moeders groene ogen en een kleinneusje, en een schril stemmetje waarmee ze voortdurend kraaide en lossekreten eruit gooide. Ze had nog amper gehuild, ze was duidelijk een helevrolijke baby.
  • Marloes legde Robin in haar wiegje en besefte toen dat ze best een douchekon gebruiken. En Lilah en Armando kregen ineens door dat ze wel al érg langniets meer gegeten hadden…
  • ‘Dit moeten we nooit meer zo ver laten komen, hoor, meiden.’ zei Armandotoen ze eindelijk opgefrist aan een bord zalm zaten.Marloes en Lilah schudden gehoorzaam hun hoofd, maar zeiden verder niets– ze waren zo uitgehongerd dat niets ze kon afleiden van hun lang verwachtemaaltijd.
  • Familie de Leeuw 3kijken Zeb Emma
  • ‘Wát zeg je? Marloes, doe eens rustig! Waarom huil je nou zo? Geef mamaeens!’Emma was helemaal in de war.‘Mam, wat is er? Oh…néé! Nee! PAPA!’
  • Nu was Emma degene die in paniek in huilen uitbarstte. Ze merkte niet eensmeer dat ze de telefoon uitdrukte.Tranen stroomden over haar wangen en een enorm schuldgevoel maakte zichvan haar meester.Ze had haar vader veel te weinig gezien de laatste tijd… en ze had hemteleurgesteld.
  • De voordeur ging open en Zeb kwam binnen.‘Zeb!’ Met een snik wierp Emma zich in zijn armen. ‘Papa is overleden! Hij…het was de ouderdom, maar…oh, ik heb hem pijn gedaan Zeb! En nu kan ikhet nooit meer goed maken!’‘Lieverd, hij wilde alleen dat jij gelukkig was. Hij moest er aan wennen dat jeniet meer thuis woonde, maar hij was echt niet boos op je.’
  • ‘Maar hij leek zo verdrietig,’‘Hij moest er heel erg aan wennen. Maar je moet je absoluut niet schuldigvoelen, meisje.’Zeb keek haar nadrukkelijk aan en Emma kalmeerde een beetje. Toen zochtenze troost bij elkaar, op hun eigen manier.
  • Emma stortte zich nu nog meer op haar taak als huisvrouw. Ze wilde het Zebzo goed mogelijk naar de zin maken.Ze ververste de bloemen op tafel, schonk zijn ochtendthee in en serveerdeeen schaaltje cornflakes.
  • Als hij uit zijn werk kwam, had Emma al een bad vol laten lopen en gevuldmet zijn favoriete badschuim.
  • Zo zorgde ze er elke dag voor dat het haar lieve Zeb aan niets ontbrak, en zevond het heerlijk. Het gaf haar zekerheid en ritme.Toch begon Zeb zelf een beetje te twijfelen, toen hij voor de zoveelsteochtend aan een gedekte tafel aanschoof.Hij hoefde zo onderhand niets meer zelf te doen… hij was toch nietgehandicapt?
  • Familie Stolk 3kijken Ralph Christine Jasper
  • ‘Goedemorgen, schoonheid.’ Ralph trok zijn kamerjas aan en nam zijn vrouwin zijn armen. ‘Wat zie je er weer stralend uit vandaag.’‘Hou je mond, jij.’ spotte Christine, maar ze beantwoordde zijn kus gretig.
  • Ook beneden konden ze niet van elkaar af blijven.Hun zoon Jasper zat voor de tv en wierp geërgerde blikken op zijn ouders.Waar hadden die ineens last van? Ze gedroegen zich als verliefde tieners.Behoorlijk irritant.
  • Ouders hoorden serieus te zijn, vond Jasper. Die moesten aan hun carrièrewerken, het huis schoonmaken en… eten koken.Vooral dat laatste. Jasper voelde een zeurende pijn in zijn buik van de honger.
  • Eindelijk zag hij zijn moeder naar het aanrecht lopen.‘Mam,’ zei hij zwakjes. ‘Maak je ook wat voor mij?’‘Mankeer je iets aan je handen, Jas?’ grapte ze. ‘Als je oud genoeg bent om jeeigen zaak te runnen, kun je ook wel een boterhammetje smeren.’ voegde zeer met een knipoog aan toe.
  • Maar wat kreeg ze een spijt van haar plagerijtjes.Jasper was echt uitgehongerd. Die avond zakte hij in elkaar.Had ze nu ook maar een tosti voor hem klaargemaakt. Nu was het te laat.
  • ‘JASPER!’ schreeuwde Ralph en hij rende naar zijn zoon toe. ‘Wat is er?Christine! Er is iets met Jasper!’
  • ‘P-pap!’‘Ja, ik ben hier, Jasper!’ Ralph pakte Jaspers hand en wreef er hard over, maarhij voelde dat de jongen wegzakte.
  • ‘Nee!’ huilde Christine. Het leven was weggetrokken uit haar jongen. Haarkleine, slimme, serieuze ventje – haar alles. Hij was gestorven.‘Dit kan niet waar zijn! Dit gebeurt niet!’
  • Pas toen ze Jaspers urn in de kamer hadden staan, beseften de ouders dathun zoontje echt overleden was.Ze zochten troost in zijn kamer, waar zijn eigendommen nog stonden en waarzelfs zijn aanwezigheid nog leek te hangen.Maar ook met Ralph en Christine ging het steeds slechter.
  • De volgende morgen was het ook voor Ralph zo ver.
  • In paniek schudde Christine haar hoofd, haar ogen wijd opengesperd vanangst.Haar man. Haar geliefde.‘Rálph! Nee!’
  • Christine stortte in. Ze kon niet meer helder denken en dwaalde door destraat, blind voor alles wat er om haar heen gebeurde.Ze was alles kwijt. Haar man. Haar zoon. Haar leven.
  • Ze struikelde en viel, en bleef zo liggen.‘Ralph…’ fluisterde ze voor het laatst, terwijl de tranen over haar wangenstroomden.
  • Ze had in haar eentje niet verder kunnen leven. En zo stierf ze, verlost van alleellende die haar overkomen was, en vond rust.
  • Universiteit Tina
  • Hoe veel mensen er ook op haar kamerdeur kwamen kloppen, Tina reageerdeniet. Ze had zichzelf opgesloten en huilde de ogen uit haar hoofd.Jasper.Ze was nog steeds niet over hun breuk heen, en was zelfs nog verliefd ophem. Nu zou ze nooit meer met hem kunnen praten.
  • De danslessen gingen door, maar Jasper verdween nooit uit haar gedachten.Toch was alles nu anders. Eerst had ze nog hoop dat het ooit goed zou komentussen hen. Nu was hij er niet meer.
  • Hij was gestorven, net als zijn ouders. Tina was gebroken. Kapot.Er waren genoeg mensen waar ze steun van kreeg. Armando bijvoorbeeldnam haar mee naar een mooie danssalon.‘Hier kom ik wel eens, dansen is een hobby van me. Dat wist je vast niet!’
  • Dan kon Tina weer even glimlachen en vergat ze al haar zorgen.In het studentenhuis stortte ze zich op haar trainingen, en als ze uitgeput wasmaakte ze huiswerk tot ze erbij neer viel.
  • Zo brak haar laatste jaar aan, het jaar waarin Tina pas echt het gevoel kreegeen professionele danseres te worden. De eerste stapjes op de carrièreladderwaren gezet.
  • En dat voelde goed. Ze had weer een doel in haar leven, iets waar ze met harten ziel voor zou gaan.
  • Ze studeerde af – niet cum laude of met uitmuntende cijfers, maar met ruimevoldoendes en de complimenten van haar dansleraren.Tina voelde zich voor het eerst sinds Jaspers dood weer gelukkig.Haar ouders overlaadden haar met lofuitingen.
  • Het was fijn om weer met ze mee naar huis te gaan. Ze verheugde zich al omweer in de zaak aan het werk te gaan, en een baan in de dansindustrie tegaan zoeken.
  • Toch was ze ook bang. Deze straat riep zo veel herinneringen aan vroegerop, aan Jasper. En er was nog iets: zijn eigen zaakje was nu in handen gegaanvan haar vader Alfons. Hij had hem geërfd. Op een dag zou ze daar ook achterde kassa gaan staan – en dat zou een moeilijke dag worden.
  • Familie Valentijn 3kijken Stefan Marie Lars Eva Olivier
  • Eva nestelde zich in Oliviers veilige armen. Elke morgen voelde ze zich weereindeloos dankbaar voor deze nieuwe man in haar leven.
  • Het liefst zou ze zo de hele dag blijven liggen – maar ineens voelde ze zichmisselijk worden.
  • En haar vriendin Anna had gelijk gehad: ze was zwanger!
  • Na een douche kwam Olivier binnen om te dweilen. Hij ging zo in zijn werkop, dat hij haar buikje niet eens op merkte.‘Olivier,’ begon Eva. ‘Je bent geen butler meer, je hoeft deze klusjes niet meerte doen.’
  • ‘Het is een kleine moeite.’‘Olivier.’ drong Eva aan.Hoe kon hij het niet zien? Hij zat er zo wat met zijn neus tegenaan!
  • Uiteindelijk vertelde ze het hem maar gewoon – en Oliviers mond zakte openvan verbazing.
  • De rest van de dag kon hij niet meer kalmeren en hij bleef er maar over doorpraten.‘Dit is zo geweldig!’ piepte hij tussen twee happen door aan het ontbijt. ‘Stelje voor, misschien lijkt ons kindje wel op jou! Een kleine aliën!’
  • ‘Ik hoop dat hij of zij op jou lijkt.’ zei Eva eerlijk. ‘Dat zou veel makkelijker zijn.Iemand met aliëngenen springt er toch altijd uit.’‘Maar jij bent sterk. Voor jou is het nooit een probleem geweest.’‘Niet echt, nee. Maar we zien wel; als onze baby maar gezond is!’
  • Ondanks haar ontbijt had Eva al heel snel weer barstende honger. Zo ergzelfs, dat ze op haar wandelingetje rond het huis de vuilnisbak plunderde.Er lag nog wat oud brood – dat was nog best te eten.
  • Toch zeurde de honger nog steeds, en ze was doodmoe.Olivier hielp haar in bed en hield haar nauwlettend in de gaten. Hij maaktezich vreselijke zorgen. De zwangerschap was zwaarder dan hij had gedacht.Als alles maar goed ging…
  • Zijn bange voorgevoelens werden die nacht bevestigd.‘Olivier!’ krijste Eva. Een vreselijke pijn doorkliefde haar buik. Wat was er aande hand? Een blinde paniek maakte zich van haar meester. De baby kon tochniet nu al komen? Dat was veel te vroeg!
  • Maar de pijn hield aan en even later voelde Eva iets warms langs haar benensijpelen.Bloed.
  • Die nacht verloor Eva haar kindje.Een miskraam.Ze was ontroostbaar, net als Olivier. Samen huilden ze, maar vonden geen vanbeiden troost.
  • Dit verdriet was te groot.Ze hadden zich zo verheugd op hun kindje – en nu zouden ze het nooit in hunarmen kunnen houden. Het was gestorven, nog voor het geboren was.
  • ‘Steef,’ huilde Eva. Ze was wankelend van de trap af gelopen en stond nu voorhaar broer. ‘De baby… ik heb de baby verloren!’
  • Ze hoorde nog net hoe haar broer een geschokt geluidje maakte, maar ze liepnaar buiten.Ze moest alleen zijn.
  • ‘Eef. Eva, kom alsjeblieft naar binnen. Je moet in jouw toestand niet gaantouwtjespringen.’ Bezorgd stond Stefan naar zijn zus te kijken.Hij voelde zich vreselijk machteloos. Hij was arts, maar had hier niets aankunnen doen. Dat was een rotgevoel.
  • Hij hield zo van zijn eigenzinnige zusje – en nu zag hij haar langzaamwegkwijnen. Hij zag haar niet meer lachen. Ze sprak nauwelijks nog.
  • De verjaardag van Lars ging ongemerkt voorbij, maar dat vond hij niet erg. Hijbegreep het.
  • En ook Stefan groeide in stilte op.
  • Voor hen verstreek de tijd nog, maar voor Olivier en Eva stond die stil.Ze waren verscheurd door het verlies van hun kleine, en het besef dat ze hemnooit zouden zien opgroeien.Ooit zouden ze er weer bovenop komen – maar die dag was nog ver weg.
  • Familie Valentijn 3kijken Richard Claire
  • ‘Niet wéér!’ Met een vloek wapperde Richard de rookwolken weg met eentheedoek.Hij probeerde zijn kookvaardigheid wat op te krikken, maar dat viel nog nietmee.
  • Claire was het vrijwillige slachtoffer om zijn creaties te proeven. Meestal at zemet lange tanden, want het zou nog erg lang duren voor Richard een beetjehandig zou worden in de keuken.Toch vond ze het niet erg, ze wilde hem helpen.
  • Zo werkten ze rustig aan hun carrières verder, maar soms waren er tochmomenten dat ze dachten: is dit alles?
  • Familie Valentijn 3kijken Arthur Anna Linda
  • Uitgeput was Linda in slaap gevallen, nadat ze de hele avond met haar hondjeWhinney door het huis had gehold.Zelfs in haar dromen speelden ze samen.
  • Het hondje was net weer wakker, ze wist dat het bijna ochtend was – tijd voorhaar ontbijt!
  • En zodra er voetstappen uit de slaapkamer van haar ouders klonken, schootook Linda overeind.‘Whinney!’ Ze vloog naar het voeteneinde, waar het mandje van haar hondstond. ‘Weet je wat voor dag het vandaag is? Ik ben jarig!’
  • Ze kon niet stoppen met springen en dansen, maar jammer genoeg moest zetoch naar school.Meteen na school greep ze Whinney weer vast en huppelde met haar doorde kamer.‘Straks ben ik groot! Herken je me dan nog wel?’
  • Veel sneller dan verwacht stond ze daar ineens als tiener.‘Zo.’ mompelde ze en ze bekeek zichzelf tevreden.
  • ‘Die roze kleren konden echt niet, maar verder ben ik helemaal tevreden!’lachte ze even later tegen haar ouders.‘Daar ben ik blij om. Je bent prachtig opgegroeid!’ glimlachte Anna. Wat wasze trots. Ze was benieuwd wat Linda nog zou gaan meemaken in haar leven.
  • Familie Zevenaar 3kijken Olivier Olga
  • ‘… en hup, twee, drie, vier!’ Met een sierlijk gebaar liet Olivier dekoffiemokken door de lucht vliegen en ving ze allemaal weer op.Olga was bezig met een salade, maar hield hem met een schuin oog in degaten.‘Daar bestaan jongleerballen voor, dat weet je?’
  • ‘Mmm, wat zit hier allemaal doorhéén?’ Bewonderend prikte Olivier in zijnsalade.‘Van alles.’ knipoogde Olga. ‘En we hebben weer eens veel te veel. Wehadden mensen moeten uitnodigen.’‘Morgen weer. Goed?’
  • Na het eten maakten ze hand in hand nog een wandelingetje om hundonkere boerderijtje.‘Renate en Milan hebben we al een tijdje niet gezien. Dan kan de tweelingmee komen, en op het land spelen.’‘Ja, dat is…’ Ineens versteende Olivier. Een geest!
  • Hij probeerde te kalmeren, maar toen hij even later naar de computer op dezolderkamer liep, ontmoette hij de geest voor de tweede keer.‘ROT OP! GA WEG!’
  • Olivier wapperde hysterisch met zijn handen in de lucht, alsof dat de vreemdegeestjongen zou verjagen.Het werd even rustig, en hij sloot zijn ogen.Tot tien tellen. Er is niets aan de hand. Niets om je zorgen over te maken.
  • Maar hij voelde zich verre van goed. Alles draaide om hem heen en hij hadineens vreselijke honger.Toen hij de trap af strompelde, wachtte hem daar weer een verrassing.Met een ijzige kreet wierp de geest zich bijna bovenop hem, waardoor Olivierachteruit viel tegen de trap aan.‘Ollie?’ stamelde Olga verward.
  • ‘Olga…Er zijn hier…spoken.’ wist hij nog net uit te brengen, voor hij op degrond in elkaar zakte.Zo’n honger…‘Olivier! Ollie, wat is er? Olivier!’
  • Maar er kwam geen reactie meer.Olivier zakte met zijn hoofd tegen het keukenkastje en bewoog toen nietmeer.
  • Duisternis kroop tevoorschijn en sloot Olga steeds strakker in. Ze zakte doorhaar benen en voelde hoe ze langzaam begon te vallen – steedssneller, steeds dieper, nergens meer houvast.
  • Hoe het gewoon weer dag kon worden, was voor haar een raadsel. Voor haarwas die nacht de wereld vergaan.Olivier, haar vriend, haar maatje, was gestorven.Ze kreeg veel steun van Renate, die zelfs voorstelde om weer bij hen tekomen wonen. Maar Olga weigerde.Ze hoorde hier.
  • Ze dacht nog vaak aan Oliviers laatste woorden, en hoe hij zich gedragen had.Hij leek vreselijk geschrokken te zijn.En Olga moest toegeven dat ze zelf ook wel eens vreemde dingen had gezien.Soms had ze het gevoel bekeken te worden.
  • Als ze zich omdraaide, was er niets te zien. Maar zodra ze dan weer terugkeek, stond er vlak voor zich een lijkbleke gedaante.Het was nu al een paar keer gebeurd, maar Olga bleef het elke keer uit gillen.
  • Haar hart raasde in haar keel en ze probeerde op adem te komen, maar daarkreeg ze nauwelijks de tijd voor.
  • Een uitgemergelde mannelijke geest verscheen vlak voor haar, de kamervullend met een krijs die door merg en been ging.
  • Trillend bleef Olga staan. Ze was zo bang dat ze zich niet kon bewegen.
  • En daar was hij weer, nog dichterbij deze keer.Ze meende zelfs haar naam te horen in zijn gejammer…
  • Ze liet alles lopen en beschaamd kromp ze in elkaar.Dit kon ze niet veel langer meer aan…
  • Met haar laatste krachten liep ze naar de koelkast. Ze moest echt snel ietseten!Maar daar wachtte er weer een geest op haar – en zelfs in de badkamer hadze geen rust.
  • Huilend wankelde ze weer naar de keuken, waar alles haar uiteindelijk te veelwerd.Ze stond op het punt iets te eten te pakken, maar het was te laat.De geesten hadden hun tol geëist.
  • Zwarte vlekken dansten door de keuken, en Olga voelde eindelijk haar angstwegzakken.Nu hoefde ze niet meer bang te zijn. Nu zou alles goed komen. Ze strekte zichuit naar het licht, naar een plek vol warmte en veiligheid.Het was goed zo.
  • Familie Stadsie 3kijken Renate Milan Ruben Nicole
  • ‘Zijn jullie lekker buiten aan het spelen, jongens?’ kirde Renate tegen dehonden in haar kennel, maar eigenlijk kon ze wel janken.Olga, haar nichtje, haar geadopteerde zusje, haar hartsvriendin – ze was erniet meer.
  • Het leek wel of er een vloek op die boerderij rustte. Eerst al Olga’s ouders, nuOlga en haar vriend zelf…Met een zucht draaide Renate zich om naar de puppy Nala, die tot haarverbazing al opgegroeid was.‘Wat zie jij er leuk uit!’
  • Met pijn in haar hart zag ze toen Mickey en Minnie, de twee hondjes vanOlga, met elkaar spelen.Zij waren het levende aandenken aan haar, het laatste wat ze nog van Olgahad.
  • Gelukkig was haar gezin er om haar door deze moeilijke tijd te helpen. Milanverzorgde alle maaltijden en hield de kinderen bezig als Renate even alleenwilde zijn. Daar was ze hem heel dankbaar voor.Nu keek hij haar aarzelend aan. ‘Ik weet dat je er nu niet aan wilt denken,maar… zou je binnenkort weer een kindje willen? Ik wil het zo graag. Denk ermaar rustig over na.’
  • ‘Nog een baby?’ Daar moest Renate inderdaad even goed over na denken. Detweeling was nog zo jong. Maar ze wist ook dat Milan graag zes kinderenwilde, dus ze moest er sowieso nog twee krijgen als ze wilde dat hij zijnlevensdoel bereikte.‘Papa, papa! Wil je met mij overgooien?’‘Tuurlijk.’ Zo kon Milan ook even zijn gedachten verzetten.
  • Er liep een jongetje voorbij, Milan knikte vriendelijk naar hem. Nicole draaidezich om en riep meteen: ‘Joost!’ (zie ook dia 12)‘Papa, dit is Joost uit mijn klas. Mag hij blijven spelen?’ Het mocht en Joostbegon haar een spelletje uit te leggen waarbij ze elkaar op de handenmoesten tikken.‘JA! Gewonnen!’ lachte Nicole al heel snel.
  • ‘N-nee, zo gaat het niet.’ stamelde Joost. ‘Je mag elkaar niet bij de polspakken, dat is vals spelen!’ Het leek er bijna op dat hij zou gaan huilen.‘Even aardig blijven hè, Nic.’ Met een waarschuwende blik liep Milan langs dekinderen heen.‘Ja, papa.’ zuchtte Nicole. ‘Goed, leg die regels nog eens uit. Ik snap er geenworst van.’
  • De volgende morgen nestelde Nicole zich tevreden aan de speeltafel in detuin. Ze ging een tekening maken voor Joost. Hij was aardig.Al snel was haar werkje af en zag ze Ruben naar buiten komen.
  • ‘Circusje doen?’ Zonder nog op antwoord te wachten, begon Nicole al aaneen koprol.‘Ja! Dames en heren! Daar gaat ze, onze acrobaat!’ riep Ruben met luidestem. Hij wenste dat hij ergens een nepsnor mee kon maken, dan was hij eenechte circusdirecteur!
  • ‘En nu…weer terug.’ kermde Nicole terwijl ze moeizaam een achterwaartsekoprol probeerde te maken.‘Het lukt haar wel hoor, ze houdt gewoon graag de spanning erin mensen!’gaf Ruben commentaar en hij stond te wiebelen op zijn berensloffen. ‘Já!Hoera, gelukt!’Er volgde een daverend applaus en Nicole glunderde van trots.
  • De hele verdere zaterdag speelden ze nog circus, zelfs met de honden diekunstjes konden doen.Uitgeput vielen ze die avond in slaap. En hoe kon je zo’n dag nou betereindigen, dan met een slaapfeestje in het grote bed?