10.10
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

10.10

on

  • 562 views

 

Statistics

Views

Total Views
562
Views on SlideShare
551
Embed Views
11

Actions

Likes
0
Downloads
1
Comments
0

1 Embed 11

http://l.lj-toys.com 11

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

10.10 10.10 Presentation Transcript

  • VW: Happy Family?Generaties:1. Nel2. Jeffrey x Carlijn3. Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc4. Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët5. Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert x Jenna, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje x Jasmine, Casper x Belinda x Hedwig8. Sofie x David, Felicia, Marcia, Miranda, Elise x Bryan, Bastiaan x Kirsten, Nora, Daphne, Sira, Hedwig x Casper, baby, Ralph x Christine, Armando x Lilah, Marloes9. Stefan x Marie, Eva x Alan, Renate x Bart, Arthur x Anna, Richard x Claire, Olga, baby, Jasper, Emma10. Olivier, Lars, Linda
  • x
  • De vorige keer- Fam. Stolk: Belinda en Casper genieten van hungezinsleven. Armando en Lilah zijn het eens over hunkinderwens.- Fam. Stolk: Christine vindt werk. Jasper is onzeker overzijn gevoelens voor Tina.-Fam. Valentijn: Eva en Alan besloten dat ze een kindjewilden – maar die avond stierf Alan van de honger. Evabesloot nu te proberen aliënzwanger te worden.- Fam. Valentijn: /- Fam. Valentijn: Arthur nam Lilah aan in de zaak, enbesloot een hondenspeciaalzaak te kopen zodra daar geldvoor was.-Fam. Stadsie: Na een gesprek met Bart ontmoet RenateMilan, de ex van Barts vriendin Mirthe. Het klikt meteen.Milan is al vader van een tweeling, en al gauw is Renateook zwanger. Verder stierf haar vader Bryan.
  • Familie Stolk 2spelen Casper Belinda Armando Marloes Emma
  • ‘Ik vind het zo super dat ik met jullie mee mocht hier naar toe!’Voor de zoveelste keer wierp Lilah zich in Armando’s armen. Ze waren netgearriveerd op Twikkii-eiland.‘Zonder jou zou het niet hetzelfde zijn!’ glimlachte Armando. ‘Kom, deanderen zijn al het hotel in gegaan. Straks pikken ze de beste kamers in!’
  • Hand in hand renden ze het luxe hotel binnen en kozen een mooie kamer metuitzicht op zee.Casper had nauwelijks de tijd genomen om zijn bagage uit te pakken; hij hadeen handdoek tevoorschijn getrokken en had zich nu voorgenomen dekomende paar uur niet meer overeind te komen.Emma waggelde met haar zwembandje de zee in.
  • Samen met haar zusje zwom ze gillend weg voor de hoge golven, tot ze moewaren en zich op het strand in de zon lieten drogen terwijl ze schelpenzochten.‘Deze is mooi, daar kunnen we thuis een ketting van maken!’
  • Armando en Lilah hadden inmiddels ook hun gewone kleding voorzwemkleding verruild en zaten nu zij aan zij over zee uit te staren.‘M’n neefje Carlo is zo’n scheetje, gisteren vroeg hij of hij een puppy voor zijnverjaardag mocht. Stel je voor; dat kleintje met een hondje!’‘Dat zou verboden moeten worden,’ grinnikte Armando. ‘Te veelschattigheid.’
  • ‘Hee!’ krijste Belinda, dwars door de zachte gesprekken en het ruisen van dezee heen. ‘Ik heb een kleurtje gekregen!’‘Oh!’ Emma keek met grote ogen naar haar moeder. Toen bestudeerde zehaar eigen armen. ‘En ik, en ik mama? Heb ik ook een kleurtje gekregen?’‘Nog niet,’ glimlachte Belinda. ‘Kom je weer even mee zwemmen?’
  • Armando en Lilah keken elkaar aan en dachten hetzelfde: ze konden nietwachten tot zij zelf kinderen kregen! Ze lieten zich achterover zakken in hetzachte, warme zand en Lilah kroop tegen Armando aan.‘Weet je nog, toen we zelf zo klein waren?’ fluisterde ze. ‘Toen wisten we aldat we bij elkaar hoorden.’‘Het is gewoon voorbestemd, Liel.’
  • De twee weken die vakantie geen moment van elkaars zijde, en voor het eerstmochten ze ook ‘s nachts samen in een bed slapen.Wat was het fijn om tegen elkaar aan in slaap te vallen, en de volgendeochtend al meteen weer samen te zijn!
  • Ook Emma en Marloes waren dolblij met hun eigen kamer. Vooral Marloesvoelde zich al een hele grote meid. Ze zapte langs programma’s op tv waar zenormaal nooit naar zou mogen kijken, en negeerde de klok die aangaf dat hetallang bedtijd was geweest.Toch deed ze uiteindelijk het licht uit, toen Emma boven haar boek in slaapgevallen was.
  • De volgende morgen nam Casper iedereen mee naar de boulevard, eeneindje verderop. Hij had ook over excursies naar ruïnes en tempels gelezen,maar hij wist dat dat niks voor zijn gezin was.Ze zaten veel liever rustig aan het strand.‘Ontbijten met hotdogs. Dat moeten we thuis ook vaker doen.’ vond Marloes.
  • Armando struinde langs de kraampjes en winkeltjes en zijn oog viel op eenprachtige zilveren ring met een klein groen steentje.‘Aventurijn,’ zei de verkoopster – maar dat kon Armando weinig schelen. Hijvond de ring prachtig. Voor Lilah.‘Ik neem hem.’
  • Die avond stond Armando zijn vriendin met knikkende knieën op het strandop te wachten.Daar kwam ze de trap al af.Armando voelde zijn hart sneller slaan. Hij slikte moeizaam. Dit was hetmoment.
  • ‘Waarom moest ik hierheen komen?’ Lilah sloeg als vanzelf haar armen omArmando heen en giechelde boven het geruis van de golven uit.‘Hierom.’
  • ‘Lilah, wil je met me trouwen?’
  • ‘Ik weet dat we jong zijn, maar dat maakt mij niks uit. Ik weet al zo lang zekerdat jij de ware voor mij bent. Ik zou niets liever willen dan jou als mijn vrouw.’Even haperde Armando in zijn aanzoek en stak de ring wat dichter naar haartoe.‘Ik hoop dat je de ring mooi vindt,’
  • ‘Ja! Natuurlijk!’‘W-wat? Dat je de ring mooi vindt, of…?’‘Dat ik met je wil trouwen natuurlijk!’
  • De volgende morgen was hun verloving het nieuwtje van de dag.Armando vertelde het bij het ontbijt aan zijn zusjes, die hem met grote ogenaan keken.
  • ‘Dus jullie gaan trouwen? Wanneer?’‘Als we volwassen zijn,’‘Mag ik dan bruidsmeisje zijn?’‘Natuurlijk, en Emma ook!’
  • Casper kon wel een dansje maken van vreugde toen hij hoorde dat zijnadoptiezoon verloofd was.Wat was hij trots!‘Gefeliciteerd, Armando, ik wens jullie alle geluk.’
  • Zo had de vakantie dus een onverwachte wending genomen – eentje die devakantievreugde bij iedereen alleen maar verhoogde.Jammer genoeg kwam er ook aan deze reis een eind, en liep de familie in eenlange rij terug naar de taxi.
  • Wat een verschil was het thuis, toen ze uitstapten voor een met sneeuwoverdekt appartementencomplex!Emma en Marloes renden als dollen in het rond, zich verbazend over het feitdat ze nog maar een halve dag geleden op het strand gelegen hadden en nueen sneeuwpop konden bouwen.
  • Zodra alle bagage weer was opgeruimd was het tijd voor Marloes’ verjaardag.Ze was niet zenuwachtig. Eigenlijk voelde ze zich al een hele tijd ouder, ietswat ze eerst bestempeld had als ‘een grote meid’ maar nu herkende als devoortekenen van de puberteit.Ze was er helemaal klaar voor om op te groeien!
  • Lachend keek ze om zich heen. Winterlicht viel door de ruitjes van detuindeur, de kraan drupte, de ogen van haar ouders glommen met trots.En eindelijk voelde ze zich écht groot, en paste haar uiterlijk ook beter bij hoeze zich voelde.‘Ik ben geen kind meer!’
  • Nog diezelfde avond profiteerde ze van die nieuwe vrijheid door in haareentje kleding te gaan kopen. Wat was het vreemd om niet meer achter jeouders aan te hoeven lopen en gewoon zélf te beslissen waar je heen ging!Geen broers of zussen die zuchtend voor je pashokje stonden te wachten,geen ouders die nog boodschappen moesten doen.
  • Nee – alle tijd voor jezelf. Marloes genoot er met volle teugen van. Ze kochteen leuke legging, een rokje, een grijs hemdje en een paars vestje. Ergensanders vond ze de perfecte laarsjes, en van haar moeder leende ze watoogschaduw.Vol zelfvertrouwen kwam ze die avond de badkamer uit.Dit ben ik.
  • Familie Stolk 2spelen Ralph Christine Jasper
  • ‘Ga gewoon gezellig samen ergens heen.’ stelde Christine aan het ontbijt voor.Ze vond het hartverscheurend haar zoon zo verward te zien.‘Als een date?’‘Of gewoon als een leuk uitje. Jullie zijn al zo lang vrienden, dit moet toch nietzo moeilijk zijn?’‘Nee, ik denk dat je gelijk hebt…’
  • Met knikkende knieën vroeg Jasper of Tina mee ging naar de spelletjeshal.Daar genoot hij van haar stralende lach en haar woeste kreten als ze verloormet flipperen.Het onderwerp ‘verliefd of niet?’ hield hij angstvallig achterwege.
  • Toch kon hij het niet veel langer uitstellen. Ze had hem tenslotte dat kaartjegestuurd waarin ze haar gevoelens voor hem uitte. Daar moest ze natuurlijkwel antwoord op krijgen.Na het vijfde potje flipperen nam Jasper haar mee naar een hoekje met eenzitbank en zuchtte.‘Ik heb je kaartje gekregen.’
  • Tina’s ogen lichtten op en ze schoof iets dichter naar hem toe. Dat was voorJasper het duwtje in de goede richting, dat hij nodig had. Hij sloeg zijn armom haar heen en kon haar warmte dwars door zijn jas heen voelen.‘En?’ Vol verwachting keek Tina naar hem op.‘Ik denk dat ik jou ook leuk vind,’ bloosde Jasper.
  • En zo was hun prille liefde een feit. Bij het naar huis lopen durfde Jasper haargeen hand te geven, en bij het afscheid volstond een onhandige knuffel.Om zijn gedachten af te leiden, werkte Jasper die avond aan zijn levenswens.Hij wilde 5 topzaken bezitten.Hij begon met een heel klein electronicazaakje.
  • Er stonden racewagens, op afstand bestuurbare helicopters, een stereo-installatie, televisies.En tot Jaspers grote verbazing liep zijn winkel als een trein!
  • De rij voor de kassa werd langer en langer. De ene klant kocht nog meer dande ander.Jaspers hart bonkte enthousiast in zijn keel.
  • De simdollars stroomden binnen. Als het zo doorging, had hij binnen dekortste keren genoeg geld om zijn tweede zaak te openen!Maar dat was niet Jaspers strategie. Hij wilde eerst van deze ene zaak eentopzaak maken – en daarna zag hij wel weer verder.
  • Ralph en Christine konden het nauwelijks geloven. Hun zoon, van nog geen 20jaar, had een eigen winkel!‘Hij is gewoon een wonderkind,’ mompelde Christine slaperig, de volgendeochtend.‘Dat komt vast doordat hij op de universiteit geboren is!’ gniffelde Ralph.
  • Familie Valentijn 2spelen Stefan Marie Olivier Lars Eva
  • Vol verwachting tuurde Eva naar de inktblauwe hemel. Bewoog daar nouiets?Met een ruk haalde ze haar oog van de telescooplens af en tuurde naar desterren.Niks te zien.
  • Zo ging het nu al een paar nachten. Steeds die hoop die de grond in geboordwerd. Moe zat Eva even later aan het ontbijt.Het gesprek ging over Olivier, die vandaag naar de universiteit zou vertrekken.Toch leek de jongen er niet helemaal bij met zijn gedachten.
  • Choco, hun hond – Oliviers maatje, was op een dag zo maar weggelopen. Hetlukte niemand om hem met de telefoon als vermist op te geven.Een paar weken waren zijn mand en voerbak nog blijven staan – tot iedereenlangzaam de hoop begon op te geven.
  • Choco kwam niet meer terug. Olivier werd uit zijn gedachten opgeschriktdoor de trotse stem van zijn vader.‘Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Marie en ik daar waren, op de uni. Endat jij geboren werd.’‘Oh pap, kom op.’ Olivier rolde met zijn ogen.
  • Na het ontbijt nam hij een snelle douche en pakte nog wat laatste spulletjesin. Toen was het tijd om afscheid te nemen.Hij vond zijn broertje in de speelhoek.‘Lars,’Geen reactie.‘Lars?’
  • ‘Lars! Ik ga weg, Lars. Olivier gaat een tijdje naar een school, ver weg.’‘Ollie weg?’Nu had hij de aandacht van het kleine jongetje. Lars keek met een trillendlipje omhoog en zijn blauwe ogen vulden zich met tranen.
  • ‘Oh, Lars! Sorry!’ Olivier moest lachen, maar tegelijk kon hij ook wel huilen.Hij nam zijn broertje in zijn armen en het jongetje verborg snikkend zijngezicht in zijn nek.‘Ik kom gauw weer terug! En ik kom tussendoor vaak op visite.’‘Beloofd? Ollie niet weg! Beloofd?’‘Beloofd. Ik ga weg, maar ik kom nog vaak langs.’
  • Wat was het moeilijk om zijn familie achter te laten!Toch zette Olivier zich daar overheen. Hij wilde graag studeren.Toen hij wegliep van zijn huis, vroeg hij zich af hoe het zou zijn als hij over vierjaar weer terugkeerde. Zou er dan veel veranderd zijn aan het ‘DreamHouse’?
  • Lars speelde de rest van de dag stilletjes in zijn speelhoek – tot hij ineensopgroeide tot kind.‘Ik wist helemaal niet dat ik jarig was!’ riep hij uit. ‘Mama!’
  • Marie nam hem meteen mee voor een gezellig middagje shoppen. Bij dewinkel van haar zwager Arthur vond Lars een leuke outfit.‘Staat dit leuk? Mama? Oom Arthur?’
  • Stefan was apetrots op zijn jongste zoon. Hij hield van de peutertijd, maarmet de kindertijd leerde je het karakter van je kind pas echt kennen, vond hij.Dan kwam je er ook achter of je zoon misschien je eigen zucht naar kennisgeërfd had!En om die wens te benadrukken, nodigde Stefan de directeur van eenparticuliere school uit.
  • Marie bakte hamburgers.‘Weet u zeker dat u geen hulp nodig hebt?’ vroeg de butler, Olivier Ma.‘Het lukt wel, dankjewel Olivier.’
  • Eva en Lars waren al aan tafel gaan zitten. Boven hoorden ze Stefan eenrondleiding aan het schoolhoofd geven.‘Wat kijk jij sip?’ vroeg Marie na een blik op haar zoon, toen ze dehamburgers serveerde.
  • ‘Papa is zo slim, hij is dokter…’ Lars zuchtte en liet zijn schouders hangen.‘Maar ik ben bang dat ik helemaal niet zo slim ben als hij!’‘Natuurlijk wel. Ben je bang dat de school je weigert?’‘Nee. Ik ben bang dat ik er te dom voor ben.’‘Maak je nou maar geen zorgen, het komt allemaal goed.’
  • En Marie kreeg gelijk. Hoewel Lars vreselijk verlegen was en nauwelijks eenwoord tegen de directeur durfde te zeggen, zag het schoolhoofd wel in dathier een intelligent jongetje zat.‘Ik mag je feliciteren, Lars Valentijn. Vanaf maandag mag je jezelf tot één vanmijn leerlingen rekenen!’
  • Familie Valentijn 2spelen Richard Claire
  • ‘Another day at work!’ grijnsde Claire en ze haastte zich met haar durefotocamera door de sneeuw. Ze was dol op haar baan als journalist.Ook Richard grijnsde. De wetenschap was zijn lust en zijn leven.
  • Gelukkig konden ze hun ambities ‘s avonds altijd weer even opzij zetten omvan elkaar te genieten. Ze genoten van hun leven zoals het nu was; rustig, ineen mooi appartementje, samen met elkaar en hun droomcarrières.
  • Richard was al zo ver opgeklommen dat hij een machine had gekregenwaarmee hij medicijnen kon creëren. Met veel moeite hadden ze hetgevaarte in hun kleine appartementje kunnen persen.Maar dan had je ook wat – Richard was niet meer bij het ding weg te slaan enwilde zijn brouwsels steeds maar weer verbeteren.
  • Claire had een prijs gekregen voor al haar goede werk dat ze als journalistverricht had. Ze had de gouden veer op een tafeltje in de woonkamer gezeten zo viel haar oog er elke dag wel een paar keer op – en dan glom ze vantrots.Hoe hun leven er over vijf jaar uit zou zien, wisten ze niet. Maar voor nuhadden ze alles wat hun hartje begeerde!
  • Familie Valentijn 2spelen Arthur Anna Linda
  • ‘Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is…’‘LINDA!’
  • Arthur schaterde het uit. Hij was zo gek op die kleine meid! En wat was de tijdgevlogen, dat ze nu alweer opgroeide!Het feestje werd klein gehouden, alleen Arthurs tweelingbroer Richard en zijnvriendin kwamen langs.
  • ‘Vindt je de taart mooi? Heeft mama die goed uitgezocht voor jou?’‘Lichtjes! Lin pakken!’‘Laat de kaarsjes maar staan, Lin. We gaan ze uitblazen. Zullen we dat samendoen? Zal papa jou helpen?’‘Nee! Lin zelluf doen!’
  • En na wat gesputter en aarzelend geblaas doofden de kaarsjes – en was hettijd voor Linda om op te groeien.Daar stond ze – een heel stuk groter maar verder nog steeds dezelfde.Arthur en Anna verbaasden zich erover wat een mooie mix ze van hen beidenwas. Het bovenste gedeelte van haar gezicht was van Arthur, en het onderstegedeelte van Anna.
  • Arthur genoot van zijn gezinsleven, maar het zakenleven ging ook door. NuLinda groot was, kon ze mee naar de winkel en hoefde ook Anna niet meerthuis te blijven bij haar.Met Anna’s hulp lukte het Arthur die avond eindelijk om de hele voorraadweer aan te vullen – en wat was hij opgelucht! Nu kon hij zich eindelijk weerop zaken concentreren, in plaats van de hele dag lege planken aan te vullen.
  • Familie Stadsie 2spelen Renate Milan
  • Vertederd liet Renate zich op haar knieën zakken. De tweeling van Mirthe wasopgegroeid tot een ongelofelijk schattig stel meisjes.Het was vreemd om te bedenken dat ze de dochters van Milan waren, en datzij op dat moment zwanger was van een broertje of zusje voor deze meisjes.
  • Suzanne keek met haar lichtgroene ogen nieuwsgierig naar Renate – enRenate lachte terug.
  • Er werd aan haar broekspijp getrokken en toen ze naar beneden keek zag zeDenise naar haar grijnzen.‘Hey, aapje.’ Ze tilde het meisje op, dat meteen nog breder begon te grijnzenen wat onbegrijpelijke woordjes brabbelde.
  • De tweeling leek totaal niet op elkaar. Suzanna had iets lichter haar en eengrover gezichtje, terwijl Denise wel een klein Chineesje leek met haarravenzwarte haar, bleke huid en kleine oogjes.Allebei waren het schoonheden. Renate glimlachte – en hoopte dat ze zelfook zo’n leuk kindje zou krijgen.
  • Het was een gezellige visite, totdat Milan Bart die avond even apart nam.‘Ik wil dat mijn dochters de beste opvoeding krijgen die mogelijk is.’ dreigdehij. ‘Als ik ook maar één seconde vermoed dat dat niet zo is, krijg je met mij temaken.’
  • ‘O, geloof me.’ gromde Bart, die zich beledigd voelde. ‘Ik leef voor Mirthe ende meisjes.‘Dat is je geraden ook.’De mannen bleven nog een moment tegenover elkaar staan, als twee kattendie op het punt staan elkaar aan te vallen – en draaiden zich toen om.
  • Thuis dook Renate meteen weer haar bed in. Ze had nooit gedacht datzwanger zijn zo zwaar zou zijn. Ze was de hele dag doodmoe.De vijandigheid tussen Milan en Bart hielp ook niet echt mee.En dan was er nog iets gebeurd…
  • Een ongewenste gast had het hondenbedrijf bezocht.
  • Hondje Amy was aan het einde van haar dagen gekomen. Renate had hethelemaal niet zien aankomen; het beestje was wel grijs geworden maar wasverder nog heel levendig.Het was elke keer weer moeilijk om een hond te zien sterven.
  • Om haar wat op te vrolijken had Milan een pizza besteld, die ze samen in dewoonkamer opaten. Renate was er even voor uit bed gekomen, maar ze waszo moe dat ze meteen erna weer terug zou gaan.‘Je zult wel honger hebben.’‘Honger voor twee, ja.’ zuchtte Renate, en ze klopte op haar buik.‘Hier, voor jou.’ Milan pakte een punt en legde hem in haar hand.
  • Hongerig werkte Renate de pizza naar binnen, waarbij ze onder de kruimelsen stukjes tomaat kwam te zitten.Milan grinnikte en wees naar haar.‘Je hebt daar iets zitten. Iets lager.’‘Waar?’Renate keek naar de plek die hij aanwees, en schudde toen grijnzend haarhoofd. ‘Oh, jij.’
  • Renate gaf Milan een duw en rende weg – hoewel hij haar bij het bandje vanhaar bh wilde grijpen.Snel deed ze de deur van haar kamer achter zich dicht en lachte.‘Zwangere vrouwen hebben rust nodig!’ riep ze, en viel nog geen minuut laterin slaap.
  • De zwangerschap liep al op zijn eind en Olga kwam logeren om te helpen inhet huis en met de honden.‘En is de babykamer helemaal ingericht? Luiers ingeslagen, flesjes,billendoekjes?’ ratelde Olga. Ze was duidelijk net zo enthousiast over de babyals Renate.
  • De volgende morgen was iedereen rustig, maar iedereen hield Renateangstvallig in de gaten. Wanneer zou ze bevallen?Olga vertelde wat over haar studie, en klaagde over haar studiegenoten.‘Sommigen zijn zo saai, die zitten alleen maar met hun neus in de boeken. Ikbedoel, is dat dan echt waar studeren om draait? Ik dacht dat je toch ook weleen beetje plezier mocht hebben!’
  • ‘Natuurlijk, ik heb alleen maar plezier gehad toen ik – ’ begon Renate, tot zeineens pijnlijk in elkaar kromp.‘Een wee.’ stamelde ze. ‘Au! Auwauwauw!’ Ze vloekte heel ondamesachtig, ennog een paar keer – ‘Shit, wat doet dit pijn!’
  • ‘WAAROM SCHIET DIE BABY NIET OP?’Renate schreeuwde moord en brand, maar Milan bleef kalm – hij hield zijndoel voor ogen. Nog even, en dit zou voorbij zijn.En ineens waren ze ouders van een klein jongetje.‘Ruben! Daar ben je!’
  • ‘Waarom doet het nog steeds zo’n pijn…?’ pufte Renate uitgeput. ‘Ik dachtdat… O God, er komt er nog eentje! Milan, wat heb jij met tweelingen?!’Milan keek stomverbaasd toe hoe zijn vriendin nog een meisje op de wereldzette.Nu was hij vader van twee tweelingen.‘Het is een talent, denk ik.’ grinnikte hij. ‘Het meisje noemen we Nicole,toch?’
  • Vreselijk voorzichtig, alsof het om een breekbare porseleinen schaal ging,pakte Olga de kleine baby op.Ze bewonderde Renate ontzettend om hoe ze de zware bevalling haddoorstaan. Twee baby’s eruit persen was niet niks!‘Ze zijn prachtig, Renate… Gefeliciteerd allebei!’
  • ‘Dank je wel,’ glimlachte Renate dolgelukkig. Ze stond in een innige omhelzingmet Milan. Dit had ze nooit durven dromen; moeder worden, en dan nog welvan een tweeling!Hoewel ze erg moe was, kon ze gewoon niet slapen. Ze moest bij haar mooiezoontje en dochtertje blijven!
  • Ze was tot over haar oren verliefd op ze. Nicole was een beeldig prinsesje, enRuben ontwikkelde zich nu al tot een stoere vent.‘Ga je lekker in de speelstoel?’Blijkbaar niet!
  • Het hele huis werd versierd en bij de voordeur kwamen twee vlaggen tehangen; een jongen – én een meisje geboren!
  • Milan had snel een tweede babykamer ingericht – voor zo ver dat ging met demeubels die ze nog hadden. Verder inrichten kwam later wel.Voor Nicole had hij een echte meidenkamer gemaakt, met een roze kast ensprookjeslichtjes boven haar bedje.‘Welterusten, prinses.’
  • Ruben had een vieze luier dus die verschoonde hij nog gauw. Milan genootmet volle teugen – hij leefde voor het vaderschap. Zo jammer dat hij ditallemaal niet van dichtbij kon mee maken bij zijn andere twee dochtertjes…
  • Milan kuste zijn zoontje goedenacht en ging naar beneden. Hij piekerde veelover Suzanne en Denise, en of ze wel een fijn leven hadden bij Bart en zijn ex.Maar daar moest hij maar op vertrouwen…Hij moest zich nu richten op Ruben en Nicole, en op Renate. Hij had zich inhet verleden misschien misdragen, maar nu zou hij de beste familieman ooitworden!
  • Universiteit Olga Olivier
  • Aarzelend stond Olivier in een schemerig kledingzaakje op de campus. Hij wasnet aangekomen in een leeg studentenhuis en besloot om de hort op te gaan.Net toen hij zijn nieuwe outfit stond te bestuderen, klonk er een vrolijk ‘hoi!’achter hem.
  • ‘Jij had ook wel eens mogen zeggen dat je hierheen kwam.’‘Olga!’‘Olivier!’‘Ik wist niet…of jij…’ stamelde hij en hij voelde zijn wangen vuurrood worden.Ze was nog mooier dan in zijn herinnering.
  • ‘Wat doe jij hier zo laat?’ vroeg hij uiteindelijk maar.‘Hiernaast is een leuke hangplek. Met flipperkasten enzo. Als m’nhuisgenootjes weer eens met hun neus in de boeken zitten, vlucht ik hierheen.’‘In welk studentenhuis zit je?’‘Die met vijf kamers.’‘Wow. Ik ook!’
  • Ze mengden zich in een potje flipperen, tot het wat rustiger werd en Oliviereindelijk zijn compliment durfde uit te spreken.‘Je ziet er… mooi uit, Olga.’‘Dank je.’Allebei dachten ze aan de fijne tijd die ze samen als tiener gehad hadden,maar er was verder nooit iets tot bloei gekomen.
  • Dat had onder andere te maken met Oliviers levenswens.‘Wil je nog steeds…50 eerste dates?’ Olga was bang om erover te beginnen,want ze vond Olivier echt leuk en ze was bang dat het tussen hen in zoukomen te staan.Hij zuchtte. ‘Ja. Maar het is niet zoals je misschien denkt. Ik wil gewoon veelleuke mensen leren kennen.’
  • ‘Waarom had je dan niet gekozen voor 50 beste vrienden? Waarom dates?Een date suggereert toch…meer.’ Ineens werd Olga stil. Hoe graag ze Olivierook wilde vertrouwen, ineens kon ze het niet meer.‘Olga, ik bedoel er niets mee.’‘Nee, dat zal best.’
  • Ineens was Olga het zat. Ze stond op en liep de zaak uit, op weg terug naarhaar kamer.Ze had het prima gered in haar eentje – dus waarom zou ze zich nu druk gaanmaken over een jongen? Hij zocht het maar lekker zelf uit.Ze had hem niet nodig. Maar waarom voelde ze zich dan nu zo rot?
  • Ze deed haar kamerdeur op slot en verborg zich in haar slobberkleren ondereen grote berg dekens. Olivier kon mooi de pot op. Hij zocht het maar uit metdie wens van hem.Maar Olivier maakte zich zorgen. Waarom begreep toch niemand hem?‘Olga, Olga? Alsjeblieft, kunnen we er niet over praten?’
  • Maar Olga hoorde hem niet – ze had haar iPod op het hoogste volume gezeten luisterde Disneyliedjes net zo lang tot ze weer opgevrolijkt was.
  • De volgende morgen voelde ze zich weer helemaal de oude. Ze had zich nietzo aan Olivier moeten vastklampen. Ze was een zelfstandige jonge vrouw! Ja,ze vond hem leuk – maar iemand met zo’n wens moet je gewoon met rustlaten. Daar komen alleen maar problemen van.‘Hey Olga! Wil jij me even helpen met schaken?’
  • ‘Nee. Maar er is vast wel iemand anders. Thorvald!’ brulde ze. Meteen kwamer een jongen met piekerig rood haar en een groene versleten trui aanhobbelen.‘Hulp nodig?’Jammer genoeg bleek hij het al net zo min te snappen als Olivier.
  • Dus Olga negeerde hem.Dat was duidelijk. En dus besloot Olivier om haar ook maar even met rust telaten. Hij had zijn tijd immers hard nodig voor zijn levenswens.In het studentenhuis zaten ook een paar meisjes, en die bleken wel zin tehebben in een leuk afspraakje.
  • En juist dat maakte Olga nog jaloerser. Ze zou het nooit toegeven, maar datwas ze dus wel: hartstikke jaloers.De volgende morgen raapte Olivier al zijn moed bij elkaar en schoof bij Olgaaan tafel.‘Stuur me alsjeblieft niet weg en luister alsjeblieft naar me.’ smeekte hij bijna.
  • ‘Waarom? Hou je maar gewoon bezig met je dates, ik sta toch maar in deweg.’‘Dat is niet waar. Dat wilde ik je juist vertellen. Voor mij ben jij juist heelspeciaal.’ Oliviers stem sloeg over en weer moest hij blozen.‘Echt? Hoe weet ik dat die andere dates niet ook speciaal zijn?’‘Dat zijn alleen maar afspraakjes om aan de 50 te komen, Olga.’
  • ‘Ik wil die wens vervullen, maar vanaf het moment dat ik jou ontmoette wistik dat jij heel bijzonder bent.’Hij durfde over tafel haar hand te pakken, en ze trok hem niet terug.Ze glimlachte en eindelijk leek alle boosheid van haar af te vallen.‘Ik vind jou ook… heel bijzonder.’ stamelde ze.
  • Ze aten in stilte verder en toen ze opstonden om weer huiswerk te gaanmaken, hield Olivier haar staande.‘Als tiener durfde ik het nooit te zeggen,’ begon hij. ‘Maar ik…ik vind je echtleuk, Olga.’‘Ik jou ook,’ Olga’s stem was nauwelijks hoorbaar.
  • Hij kuste haar.Geen van beiden konden ze het geloven – dat het nu écht gebeurde – maarze genoten van het moment.Alle zorgen vielen van ze af en vanaf dat moment wisten ze het zeker: wat erook gebeurde, zij hoorden bij elkaar!
  • Jammer genoeg was hen niet veel tijd samen op de campus gegund. Olga zatal in haar laatste jaar en studeerde dan ook al snel af.Er werd een knalfeest gegeven, met vrienden, familie, kennissen, professorenen medestudenten.
  • Olga straalde in haar toga en voorzag iedereen van drankjes. Voor de bardanste een van haar leraren, en ze barstte in lachen uit.Gekke dingen zoals deze zou ze wel gaan missen als ze straks afgestudeerdwas.
  • Olivier danste met een huisgenootje, maar eindelijk kon Olga zich daarbijneerleggen. Zij danste ook wel eens met andere jongens – daar bedoelde zeniks mee.Het was een gezellige drukte.
  • Bart en Renate maakten van de gelegenheid gebruik om over hun tweelingente praten – en dat gebeurde niet op een rustige manier maar krijsend engillend van enthousiasme.‘Gisteren zei Ruben voor het eerst papa! En Nicole kon zelf haar flesjevasthouden!’‘Suzanne en Denise kunnen elkaars naam al zeggen!’
  • Olga raapte de chaos bijeen door een toast uit te brengen. Voorzichtig schonkze alle glazen in met een laagje champagne, en sprak een paar woorden.‘…zonder jullie was het me nooit gelukt. Bedankt!’ eindigde ze.
  • ‘Ik weet zeker dat ik in mijn toekomst profijt zal hebben van deze studie.’‘En wij wensen je alle geluk!’ riepen een paar mensen, en Olga voelde zichwarm worden. Ze straalde en lachend hief ze haar glas.‘Op de toekomst!’
  • Olivier hielp haar met haar spullen in pakken en na een aarzelende kusnamen ze afscheid.Hoewel ze het moeilijk vond om Olivier achter te laten, net nu ze elkaar hunliefde bekend hadden, vond ze het wel spannend om aan haar leven alsvolwassene te beginnen.
  • En zo bleef Olivier dus alleen achter. Het was vreemd stil in het huis zonderOlga. De cocktails van het feestje smaakten ineens bitter zonder haar.
  • Toch had hij nu ook alle tijd voor zichzelf en kon hij mooi aan zijn levensdoelwerken. Een koppelende zigeunerin had altijd wel wat leuke contacten – inruil voor een paar dollars natuurlijk.
  • Olivier genoot niet meer van zijn dates. Meestal begroette hij ze, en nam hijdirect daarna weer afscheid. Het liefst dagdroomde hij de hele dag over Olga.Ze was nooit uit zijn gedachten geweest, maar nu hij wist dat ze zijngevoelens beantwoordde wist hij het zeker: ooit zou ze zijn vrouw worden!
  • Familie Stolk 2kijken Casper Belinda Armando Marloes Emma
  • ‘Ik wou dat je niet weg hoefde…’ zuchtte Armando en hij knuffelde zijnvriendin nog eens goed.‘Binnenkort zijn we volwassen,’ herinnerde ze hem. ‘Dan kunnen wesamenwonen en hoef ik nooit meer weg!’
  • Na nog veel lieve woordjes en kusjes ging Lilah eindelijk de deur uit. Achterzich hoorde Armando gegiechel.‘Wat zijn jullie klef, zeg!’‘O, hou je mond, jij.’ grijnsde Armando terug.
  • Marloes gaf hem een plagend duwtje. Toch meende ze wat ze zei. Devolgende ochtend moest ze er weer aan denken.Overal om haar heen zag ze verliefde stelletjes. Soms werd ze er gewoonbijna misselijk van. Konden ze zich niet gedragen als er andere mensen bijwaren?
  • Die avond groeide Emma op en het was meteen al duidelijk dat ze wat liefdebetrof anders dacht dan haar zus: ze wilde zes kleinkinderen krijgen.‘Een echte familiesim!’ riep Casper trots.
  • ‘Morgen neem ik je mee naar het winkelcentrum, okee? Dan gaan we eennieuwe outfit voor je halen, en naar de kapper, en we gaan onze nagels latendoen…!’‘Super! Dat doen we!’
  • Emma kon niet wachten. Het jurkje dat ze nu aan had, vond ze net iets testrak en de blote schouders en het decolleté vond ze ook iets te veel van hetgoede.Toch veranderde ze van gedachten toen ze merkte hoe een collega van haarvader naar haar keek. Ineens kreeg ze het warm.‘Kleine Emma is ineens een echte dame geworden!’ lachte de man nietonvriendelijk.
  • Emma kende hem al lang. Hij heette Zeb en hij was heel aardig. Toch zag zehem nu ineens met andere ogen.Ze was ineens zenuwachtig en blij op hetzelfde moment.‘Wil je soms iets te eten?’ stelde ze voor.‘Daar zeg ik geen nee tegen!’
  • ‘Je mag wel tv kijken als je dat wilt,’ wees Emma.Zeb ging zitten en ze lachten naar elkaar.Ineens wilde ze niets liever dan het hem naar de zin maken. Zo zag ze het zichal helemaal voor zich als ze volwassen zou zijn; de perfecte huisvrouw diehaar echtgenoot op zou wachten met een heerlijke maaltijd, warmepantoffels en een luisterend oor.
  • En ineens schrok ze van die gedachte. In haar hoofd was die ‘echtgenoot’veranderd in Zeb.Ze keek over haar schouder en moest verschrikkelijk blozen. Zeb was een stukouder dan haar, maar ze moest toegeven dat ze hem erg aantrekkelijk vond.En hij was heel aardig.Maar was hij wel bereikbaar voor haar?
  • Familie Stolk 2kijken Ralph Christine Jasper
  • Jasper vond het geweldig dat er nu zoveel leeftijdsgenootjes bij hem in destraat woonden.
  • Soms kon hij tot diep in de nacht op straat rond hangen met ze, pratend overschool en tv programma’s.
  • Hij wist dat zijn ouders dat soms niet zo fijn vonden – maar hij was oudgenoeg vond hij zelf, en ze moesten hem met rust laten.‘Ik heb Tina al een hele tijd niet gezien?’ vroeg Ralph op een avond, en Jasperreageerde niet.Zijn vader had gelijk, hij had Tina inderdaad al lang niet gezien – maar datwaren toch zijn zaken niet?
  • Er was gewoon zo veel leuks te doen. Armando en hij konden uren pratenover Spiderman-films, leuke kroegjes in de stadsbuurt en de nieuwsteJapanse mangaboekjes.Dan vergat hij alles om zich heen.
  • Zelfs Tina.Ze stond op een paar meter afstand en had al een paar keer zijn naamgezegd, maar Jasper leek haar gewoon niet meer te zien staan.Zo ging het nu al een paar weken. Eerst hadden ze het zo gezellig gehad, maarnu leken ze ineens uit elkaar te drijven.
  • Op een avond raapte Tina al haar moed bij elkaar en ging recht voor hemstaan. Nu kon hij haar niet langer negeren.‘Zullen we weer eens samen iets gaan doen, Jas?’ vroeg ze vrolijk, haarzenuwen verbergend.‘Best,’ zei hij – niet zo enthousiast als ze gehoopt had.
  • Maar net toen ze over een leuk restaurantje wilde beginnen, kwam haarvader naar buiten.‘Tien, je moeder en ik willen vanavond bij oom Steven en tante Aurora langs –kun jij dan even de voorraden aanvullen in de winkel?’‘T-tuurlijk, pap.’
  • Tina zuchtte.‘Een ander keertje, dan?’ Ze baalde ontzettend. Eindelijk was het geluktJasper mee uit te vragen, en nu werd het weer verpest.‘Tuurlijk, een ander keertje. Zeg, ik ga naar bed, het is al laat.’ Jasper zwaaidenaar haar – geen knuffel, niks – en liep weg.Tina voelde zich vreselijk onzeker. Wat was er met hem?
  • Familie Valentijn 2kijken Stefan Marie Lars Eva
  • Op de één of andere manier was Eva met de butler in het bubbelbad beland.Het was midden in de nacht en ze had eerst door de telescoop staan staren –tot er een vriendelijke stem achter haar klonk: ‘Is het niet eens tijd voor watontspanning?’Waarom niet. Ze had toegestemd en zat nu met Olivier Ma te babbelen. Zekende hem eigenlijk nauwelijks, hoewel hij al een paar jaar voor hen werkte.
  • En, ze wilde het haast niet toegeven, hij was bijzonder aardig. Hij had eengeweldig gevoel voor humor.‘Wist je dat een mens gemiddeld 6000 scheten per jaar laat?’‘O my God, Olivier!’ gilde Eva.‘Nee echt! Kijk, in dit bubbelbad merk je het toch niet, maar…’‘Aaah hou op!’ schaterde Eva.
  • Ze wilde hem net een klap verkopen toen de regen harder werd en het ooknog begon te onweren. Meteen sloeg de bliksem in – in het bad.En Eva klauterde zwartgeblakerd over de rand.‘Ik…ben zo terug.’
  • Na een douche voelde ze zich weer helemaal de oude.‘Weet je zeker dat het wel gaat?’ vroeg Olivier bezorgd. Hij gebruikte zijntypische butler-toon en daar moest Eva wel om lachen. Hij was zo zorgzaam.‘Ik ben een aliën, ik kan wel tegen een stootje.’
  • Maar net toen Eva over een aflevering van Spongebob wilde beginnen, klonker weer een onheilspellend gekraak uit de hemel.Weer was er een oogverblindende felle lichtflits en voor een moment werdalles zwart.Hoestend verdween Eva onder water.
  • ‘Okee, dat deed toch wel pijn,’ mompelde ze met een vertrokken gezicht.‘Ik denk dat je er voor nu beter uit kunt gaan, Eva.’‘Ik trek het aan, of niet? Of ik heb gewoon bijzonder veel pech.’‘Laten we er maar uit gaan.’
  • Even later zat Lars met zijn vader aan het ontbijt.‘Waar is butler Olivier, papa?’Hij merkte de chagrijnige stemming van zijn vader niet.‘Die is druk met andere dingen.’ zei Stefan kortaf.‘Blijf jij nu bij ons, meneer?’ vroeg Lars aan de nieuwe butler.‘Dat ligt aan het verdere verloop van zaken.’ sprak de man.
  • Lars vertrok naar school en Eva schoof aan.Stefan was woedend op haar, zo kwaad dat hij nauwelijks woorden konvinden.‘Je had wel dood kunnen zijn.’ zei hij uiteindelijk.Eva viel uitgehongerd op haar omelet aan, en Stefan wist dat hij gelijk had.Nog zo’n bliksemklap en ze had het niet kunnen na vertellen.
  • ‘Was je dronken? Wat heeft die Olivier met je gedaan?’ Agressief boog Stefanover tafel. Eigenlijk was hij gewoon vreselijk bezorgd, maar dat uitte hij doorboos te worden.‘Ik was niet dronken, Stefan!’ riep Eva terug. ‘We hadden het gewoongezellig!’‘In het bubbelbad.’‘Ja, in het bubbelbad! Alleen was het niet zo slim om daar tijdens onweer tegaan zitten.’
  • ‘Niet zo slim, nee. Dat is nog zacht uitgedrukt.’ mopperde Stefan.
  • Toen Eva eindelijk een honger meer had, nam ze een bad en voelde zich weerhelemaal opknappen.Stefan had gelijk, maar hij hoefde haar nog niet zo als een klein kind tebehandelen. Ze kon heus wel haar eigen verantwoordelijkheid nemen!
  • Stefan was naar zijn werk en meteen veranderde de sfeer. Marie accepteerdede situatie meteen.Eva, Marie en Olivier zaten samen in de zithoek alsof ze dat al jaren zo deden.Bijna alsof Olivier deel uit maakte van de familie… Eva bloosde en verborghaar gezicht achter de krant.
  • Die avond schoof Lars met tegenzin aan tafel. De nieuwe butler had saladesgemaakt.
  • ‘Ik wil dat butler Olivier terug komt. Die maakte tenminste hamburgers. Weetje, mama, als hij nou met Eva trouwt kan hij weer elke dag voor ons koken!’stelde Lars voor.Marie moest onwillekeurig glimlachen om zijn kinderlogica.‘Eva en Olivier vinden elkaar aardig, Lars, maar nog niet zo dat ze gaantrouwen.’‘O, maar dat komt nog wel!’
  • En hoewel Eva niet wist wat voor plannen Lars voor haar gemaakt had, dachtze zelf ook veel na over de toekomst.Die nacht had ze Olivier zo anders leren kennen. Hij was echt een leuke man.Maar zouden ze echt een relatie kunnen krijgen? Zou ze dat kunnen, na Alan?En zou Olivier haar kinderwens accepteren?
  • Familie Valentijn 2kijken Richard Claire
  • ‘Ik ga naar m’n werk, jij vermaakt je wel zo te zien.’ glimlachte Claire.‘O, zeker wel. Dit nieuwe spel is echt te gek.’‘Soldaten neerknallen weer, zeker?’‘Het ligt wel wat gecompliceerder, hoor!’‘Wat jij wilt. Tot vanavond!’‘Tot vanavond, schat!’
  • ‘Zo, nu is het mijn beurt om de hele dag achter de computer te zitten.’grijnsde Claire de volgende dag. ‘Werkze, schat!’Ze zat in haar badjas en met een zak chocoladekoekjes door haar favorietewebsites te scrollen. Heerlijk!‘Tot vanavond, Clairtje,’
  • Maar Claire kon niet, zoals Richard, de hele dag achter een scherm zitten. Zemoest gewoon even naar buiten, frisse lucht happen en een praatje maken.Dat was toch veel leuker dan de hele dag in je eentje binnen zitten!
  • Familie Valentijn 2kijken Arthur Anna Linda
  • Arthur voelde dat het vaderschap hem veranderd had. Was hij eerstontzettend fanatiek geweest over de zaak, nu kwam dat op de tweede plek.Zijn dochtertje en vrouw kwamen op nummer één.Zondagochtenden waren zijn favoriete moment van de week. Dan kwamLinda bij hen in bed en aten ze croissantjes met jam.
  • Toch bleef hij een zakenman en kon hij niet rustig zitten als hij wist dat Lilahalleen in de winkel stond. Hij kon het niet laten haar die avond een paar keerte bellen. Gelukkig ging alles van een leien dakje.
  • En dan kon hij zich weer met gerust hart op zijn gezin richten. Hij hielp Lindamet haar huiswerk, en speelde zelfs samen met Anna mee met Linda’stheekransje.Hij zag Linda stralen – en dan straalde hij ook.
  • Familie Stadsie 2kijken Renate Milan Ruben Nicole
  • Milan was met zijn hoofd in zijn eten in slaap gevallen. Renate maakte zich erzorgen om – wie weet hoe lang hij al zo lag?Maar er waren belangrijkere dingen, zoals de baby’s.
  • De twee huilden van de honger en Renate moest hollen en vliegen om zeallebei te voeden.Eindelijk kwam Milan slaperig overeind en plukte de restjes voedsel uit zijnhaar.‘Ik voel me belabberd,’ mompelde hij.
  • Renate holde alweer met een baby in haar armen naar boven, om een luier teverschonen.Ze was buiten adem en kon zelf ook wel een hapje eten gebruiken – maar datvergat ze allemaal als ze weer in zo’n schattig snoetje keek.‘Lekker slapen, Nicole!’
  • Ruben had alweer honger. Milan had zich intussen vermand en maakte eenlekkere soep klaar.‘Dat ruikt heerlijk, ik kan niet wachten.’ glimlachte Renate.
  • Net als Renate rende Milan nu ook dag en nacht met de baby’s door het huis.Eten geven, luiers verschonen, in bed stoppen, spelletjes spelen, knuffelen, inbad doen… Er kwam geen eind aan.Maar dat vond Milan helemaal niet erg.
  • En tussen alle baby-chaos door beviel hondje Minnie van een dochtertje;Nala.
  • ‘De nieuwe generatie in je bedrijf.’ zei Milan. ‘Ik ben trots op je!’‘Dank je. Al moet ik zeggen dat ik nu ook wel wat andere dingen aan m’nhoofd heb.’
  • Natuurlijk was ze blij met de puppy.Maar elke dag was weer een gevecht met de honger. Twee kinderen én jezelfverzorgen was som gewoon te veel.
  • En als er dan ‘s nachts ook nog eens geesten kwamen rondwaren, leek het aleen onmogelijke opdracht om überhaupt gewoon in leven te blijven.Maar Milan en Renate gaven niet op.Dit zouden ze hoe dan ook redden!
  • Familie Stadsie 2kijken Olga
  • Olga had niet genoeg geld om meteen terug te keren naar het kleineboerderijtje waar ze geboren was en dus woonde ze een tijdje in een flat.Ze had niet veel spullen, maar ze was tevreden.Alleen nu nog een baantje vinden…
  • Ze vond het gezellig dat de andere bewoners van de flat zo veel met elkaarom gingen. Dan was de overstap uit het drukke studentenhuis ook niet zogroot.Ze herkende Han en zijn vriend – die samen met Renate gestudeerd hadden.
  • En ze kende Zach, de opa van Olivier. Ze vertelde hem dat ze zijnvriendinnetje was en daar moest de oude man trots om lachen.‘Dat ik dat nog mee mag maken!’ riep hij uit.
  • Maar ‘s avonds zocht iedereen zijn eigen huisje weer op, en dan was Olgaalleen.En om eerlijk te zijn, haatte ze dat nu. Het was koud en stil, en in je eentjeeten was hartstikke saai. Ze kon niet wachten tot Olivier klaar was metstuderen!
  • Universiteit Olivier
  • Gelukkig kon ze zo vaak langskomen bij Olivier als ze wilde, maar het was bestver weg en ze zat al krap bij kas.Toch vond ze het heerlijk om hem te helpen met zijn huiswerk, of om gewoonsamen wat op de bank te zitten.
  • Telkens als ze weg ging miste Olivier haar weer. Hij vulde zijn dagen metstuderen en dates; de zigeunerin deed goede zaken (al betaalde hij per datenooit genoeg volgens haar).Hij was de tel kwijt geraakt, maar hij moest toch al bijna op de 25 dateszitten. Op de helft!
  • Zo gingen zijn laatste twee jaar voorbij. En werd hij ineens wakker, een uurvoor zijn eindexamen.De zenuwen sloegen hem naar de keel. Rennen! Straks kwam hij te laat enkon hij dat hele jaar weer opnieuw gaan doen!
  • Gelukkig waren zijn zorgen voor niks geweest en kon hij de volgende daggenieten van een geweldig afstudeerfeest. Olga was er ook en ze weken geenmoment van elkaars zijde.
  • Olivier nam een drankje en genoot van de feestvreugde. Allemaal voor hem!Achter hem schuifelde zijn broertje stiekem dichterbij, een feestknaller in zijnhand.Lars gniffelde.
  • ‘Ene-tweëe…Boem!’ gilde hij en trok op datzelfde moment aan het touwtje.
  • Bij de knal vlogen Olivier en de andere omstanders minstens een meter delucht in, en ze werden bedekt met confetti.Lars schaterde het uit van pret, en werd zelf ook bedolven onder papierensterretjes en cirkeltjes.
  • Toen Olivier hem eens flink de kieteldood had gegeven, was het tijd voor eentoespraakje.Hij had geen idee wat hij moest zeggen, en dus bedankte hij maar watmensen en vertelde wat over zijn studie.Hij zag zijn vader Stefan trots kijken – die had nooit gedacht dat hij het typevoor studeren zou zijn. Mooi wel, dus!
  • ‘En ik ben nu van plan om met Olga samen te gaan wonen, en samen iets heelmoois van ons leven te gaan maken!’ besloot hij. Hij zag Olga blozen en hijhief zijn glas.‘Op Olivier en Olga!’
  • ‘Dus jullie komen niet terug bij ons wonen?’ vroeg Lars teleurgesteld.‘Nee, we gaan in het huis wonen waar Olga als klein meisje gewoond heeft. Jemag zo vaak langs komen als je wilt, hoor. En ik kom ook nog heel vaak bijjullie langs.’‘Beloofd?’‘Beloofd.’
  • Zijn moeder leek al net zo wanhopig als Lars.‘Komen jullie wel vaak langs? Jullie mogen gewoon komen eten, hoor, er isgenoeg.’‘Dat weet ik, mam.’‘En als het niet gaat in jullie huisje, waarom dan ook, dan zijn jullie altijd bijons welkom.’‘Natuurlijk, mama. Dat weet ik. Dankjewel.’
  • Olivier glimlachte. Zijn familie was zo bezorgd, zo liefdevol. Maar hij wilde nuop eigen benen staan, en samen met Olga in de kleine oude boerderij gaanwonen. Zijn studie had een volwassen man van hem gemaakt.En nu kon hij niet wachten om aan zijn nieuwe leven te beginnen!
  • x