Your SlideShare is downloading. ×
De proportionele toepassing van rechten van de mens van pg liégeois
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

De proportionele toepassing van rechten van de mens van pg liégeois

342
views

Published on

Tussenkomst van PG Yves Liégois tijdens de pleinaire slotzitting van de veiligheidsconferentie ‘Diefstal in woningen’ van 1 juni 2012 van de provincies Antwerpen en Limburg. …

Tussenkomst van PG Yves Liégois tijdens de pleinaire slotzitting van de veiligheidsconferentie ‘Diefstal in woningen’ van 1 juni 2012 van de provincies Antwerpen en Limburg.
In de plenaire slotzitting hield de heer Yves Liégeois, procureur-generaal bij het Hof van Beroep van Antwerpen, een tussenkomst onder de titel ‘De proportionele toepassing van rechten van de mens’ waarin de rechten van slachtoffers en daders van diefstal in woningen tegen elkaar werden afgewogen.
Als bijlage vindt u de schriftelijke versie van deze tussenkomst.

Hieronder alvast een markante passus uit de tussenkomst van procureur-generaal Yves Liégeois:
“Willen we woninginbraken efficiënt aanpakken, moet bij wijze van voorbeeld kunnen afgesproken worden dat bepaalde straffen hoe dan ook – en zelfs de korte straffen – effectief worden uitgevoerd zodat dit een afschrikkend effect kan hebben op dievenbendes. Dan pas kunnen we spreken van proportionele toepassing van rechten en geen steeds verder groeiende rechten tegenover onbestaande of uitgeholde verplichtingen.”

Met dank aan de stuurgroep "Veiligheidsconferentie 2012".


0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
342
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. 1DE PROPORTIONELE TOEPASSING VAN RECHTEN VAN DE MENSTekst van de rede gehouden bij gelegenheid van de veiligheidsconferentie “Diefstal inwoningen” op 1 juni 2012.De titel van mijn tussenkomst zal U misschien de wenkbrauwen doenfronsen. Arrondissementscommissaris BAETENS dacht dat eenfilosofische noot vandaag op zijn plaats zou kunnen zijn.Vele politiemensen lopen immers met frustraties rond omdat zij menendat de bandieten te veel rechten hebben. Wat vooral vele burgers ergertis dat ze menen dat de overheid in de strijd tegen criminaliteit een tezwakke positie aankleeft.Eens de dief bij de kraag is gevat willen we hem ook zien bestraffen, enindien hij in onze woning is binnengedrongen graag met nog eenzwaardere straf alsjeblief. En ik moet het toegeven, hoe moeilijk het ookis om de dief te vatten en te identificeren, hem bestraffen lijkt bijnamoeilijker geworden dan dat het voor een kameel is om door het oog vaneen naald te kruipen.Hoewel politiemensen en magistraten steeds zwaardere en moeilijkereprocedurevoorschriften moeten in acht nemen wordt het nietgemakkelijker om daadwerkelijk iemand te bestraffen. En misschienmoet ik wel met het einde van de strafketen beginnen vermits hetspreekwoord zegt dat de keten maar zo sterk is als zijn zwakste schakel.De laatste schakel van onze strafketen is zelfs niet meer uit het nieuwste houden, en dat alhoewel de laatste jaren ontegensprekelijk groteinspanningen worden gedaan om de strafuitvoering te verbeteren.Sommige specialisten zeggen luidop dat “de misdaad loont”1 omdat naarverluidt gemiddeld per jaar 4000 mensen veroordeeld worden tot eencelstraf zonder dat ze ooit één dag moeten zitten. De wetgeving over deuitvoering van gevangenisstraffen lager dan drie jaar werd tot 2012uitgesteld. En zullen we die datum wel halen? Niets is minder zeker.Als U weet dat de vele uitgesproken straffen gesteld op diefstal metbraak – denk aan woninginbraak – de drie jaar gevangenisstraf nietbereiken2 -, weet U meteen dat we met een ernstig probleem zitten omeen volledig sluitend strafbeleid te realiseren. Er ontbreekt een partner1 Gazet van Antwerpen, woensdag 11 april 2012, “Drie jaar beloven, drie jaar niets”, p.6 - 72 Uit de laatste cijfers zou blijken dat de gemiddelde opgelegde straf ongeveer 15 maanden celstraf zoubedragen.
  • 2. 2die hopeloos achterna strompelt. En uiteraard brengt dit het evenwicht inde maatschappij aan het wankelen want straffeloosheid heeft eenstimulerend effect heeft op inbrekersbendes uit het buitenland: ze komennaar hier en trekken hier stelend rond in de wetenschap dat hen eigenlijkniet al te veel kan overkomen.Ik denk dat iedereen weet en beseft dat we hier zo snel mogelijk eenvicieuze cirkel moeten doorbreken en er geen sprake meer is vanproportionaliteit. Het doel van bestraffing en de wijze waarop dat moetgebeuren is duidelijk aan een omwenteling toe. Opsluiten van mensenmoet ook nog een doel hebben. De gevangenisstraf vertrok van oudshervan de gedachte van wederaanpassing. Een veroordeelde wordt na eentijdje terug in vrijheid in de maatschappij gelaten en wij wensen dat hijiets geleerd heeft van zijn straf. Is ons gevangeniswezen meegeëvolueerd in al die jaren? Is dat de correcte proportionele reactie?Psychiater Paul COSYNS stapte onlangs op als voorzitter van deCentrale Toezichtsraad voor het Gevangeniswezen (CTG). Die Raadleverde een vernietigend rapport af over de toestand in degevangenissen en gaf zijn ontslag bij gebreke aan logistieke middelen3.COSYNS onderstreepte dat sommige problemen dateren van de jaren70 maar dat de toestand gradueel verslechterde en thans een dieptepuntheeft bereikt met een enorme overbevolking waarvan blijkbaar één derdeillegalen betreft4, slechte infrastructuur, en geen gespecialiseerdeopvang van geïnterneerden5.De boodschap van COSYNS is duidelijk. We moeten niet alleen nieuwegevangenissen bouwen, maar ook nadenken over de zin en debetekenis van de gevangenisstraf. Punt is dat er capaciteitsproblemenzijn op elk gebied, zowel op het vlak van de gevangenissen als bij deenkelbanden, de jeugdinstellingen enzovoort6. We worden zelfsgeconfronteerd met gebouwen die in dergelijke staat van ontbinding datrechters in arresten vaststellen dat een verdere detentie op die plaats opeen onmenselijke behandeling neerkomt7. Zo werd de infrastructuur vande gevangenis van Vorst als mensonterend beschreven8.3 DE BECO Réginald ; DEJEMEPPE Benoît, J.T Chronique Judiciaire, Billet de la semaine, p. 374. Er werdverweten dat de Federale overheid zelfs niet kon voorzien in een secretaris en een werkingsruimte!4 Het Belang van Limburg, PERSMAP FOD JUSTITIE 25 mei 2012, “Één derde van de gevangenen is illegaalin België” – antwoord van staatssecretaris voor Migratie Maggie De Block, artikel van JDW.5 De Standaard, maandag 14 mei 2012, p. 4, “We sluiten mensen sneller op”.6 Gazet van Antwerpen, woensdag 11 april 2012, “Drie jaar beloven, drie jaar niets”, p.6 - 77 KI Brussel 17 april 2012, JT 2012, afl. 6478, 3708 DE MORGEN “Europees foltercomité controleert gevangenis van Vorst”. 24 april 2012 PERSMAP FODJUSTITIE.
  • 3. 3En daar zien we de frustratie op zijn hoogtepunt omdat, zoals ik reedszei, aan de ene kant politie, parket en rechters de steeds zwaarderuitgewerkte procedures haarfijn moeten toepassen om alle rechten vanbetrokkenen te garanderen ook al stijgen de middelen om dit te doenhelemaal niet, terwijl aan de andere kant het sluitstuk strafuitvoering nietkan volgen. Dit is een merkwaardig democratisch deficit dat tot gevolgheeft dat dieven teveel vrijspel krijgen en de overheid deonschendbaarheid van de woning van de burger onvoldoende kanbeschermen!Willen we woninginbraken efficiënt aanpakken, moet bij wijze vanvoorbeeld kunnen afgesproken worden dat bepaalde straffen hoe danook – en zelfs de korte straffen – effectief worden uitgevoerd zodat diteen afschrikkend effect kan hebben op dievenbendes. Dan pas kunnenwe spreken van proportionele toepassing van rechten en geen steedsverder groeiende rechten tegenover onbestaande of uitgeholdeverplichtingen.Laat ons even terug naar het begin van de strafketen. Het is zo dat in debalans tussen de zijde van de rechten van verdediging en deze van deoverheid een bijna voortdurende pendelbeweging bestaat. Dat staatnooit stil. Een mooi voorbeeld van die pendelbeweging is de wijzewaarop we tegenover procedurefouten aankijken.Zo werden we gedurende decennialang geteisterd door de obsessie vanvele magistraten om in het kader van de strafrechtspleging en vooral debewijsverkrijging – dus de manier waarop bewijzen worden verzameld –het onrechtmatig verkregen bewijs stelselmatig te willen sanctionerenmet nietigheid. Die nietigheid tastte dan als een vergiftigde boom alleverdere bewijsmiddelen aan die op hun beurt waren afgeleid uit deeerste fout en zo was op de duur alles nietig! Dus vrijspraak! Dit wekteuiteraard wrevel. Het Hof van Cassatie reageerde met de zogenaamde“Antigoon” – leer die eigenlijk inhoudt dat de rechter met hetonrechtmatig bekomen bewijs wel degelijk rekening moet houden, tenzijde wet expliciet de sanctie van nietigheid oplegt, of de betrouwbaarheidvan het bewijs wordt aangetast (denk aan een verklaring onder dwangafgenomen) of ingeval het eerlijk proces in het gedrang komt. Die leerwerd in meerdere arresten van het Hof van Cassatie verder uitgewerkt9.En daardoor vonden velen dat de balans nu toch weerom teveel naar dekant van de overheid ging overhellen.9 B. DE SMET, « Nietigheden in het strafproces” 2011 INTERSENTIA – Antwerpen – Cambridge, “CriteriaHof van Cassatie, p.34 –84.
  • 4. 4Wanneer we de laatste decennia bekijken zien we een duidelijkeevolutie. Ons strafprocesrecht is inderdaad gegrond op een oudinquisitoriaal systeem daterend van de tijd van Napoléon. In het kortgeschetst wil dat zeggen dat het vooronderzoek voornamelijk geheim isen dus achter de schermen werd en wordt gewerkt. De balans lag in hetkamp van de overheid.Door de tijden heen kwam dit steeds meer onder druk werden daarsteeds meer accusatoir trekjes ingevoegd, wat wil zeggen meermogelijkheden van tegenspraak en dus meer rechten voor de verdachte.Een van de belangrijkste kantelmomenten was de wet van 12 maart1998 oftewel de zogenaamde Kleine Franchimont die eigenlijk uit de kastwerd gehaald in het zog van de zaak DUTROUX. De opschudding rondde zaak van de Bende van Nijvel was nog niet gekoeld of de zaakDUTROUX bewees dat het allemaal toch niet zo goed ronddraaide.Omdat magistraten niet veel zin hadden om vragen van partijen tebeantwoorden tijdens het gerechtelijk onderzoek besliste de wetgeverbepaalde rechten te gieten in tussenprocedures. Zo konden alle partijen– dit zijn de verdachte of inverdenkinggestelde / het slachtoffer of debenadeelde die zich burgerlijke partij stelt – vragen om inzage van hetdossier te krijgen10 of vragen om een aanvullend onderzoek teverrichten11. Een strafrechtelijk kortgeding maakte het voortaan mogelijkte verzoeken een strafrechtelijke beslag te lichten12. Deze vragenzouden voortaan binnen het kader van een volledig uitgewerktetussenprocedure gesteld worden. Het verhoor werd ook vanaf toengeregeld bij het fameus art. 47bis Sv evenals het statuut van debenadeelde13.Vanaf dat kantelmoment werd onze strafprocedure stelselmatigverzwaard. Hierbij vertrok de wetgever van een soort axioma dat stelt datom effectieve rechten te waarborgen deze via een procedure moetenkunnen afgedwongen worden voor een rechter. Alle procedurewettenzullen ook stelselmatig verder bouwen op die weg.Deze werkwijze heeft ons wat het gerechtelijk onderzoek betreftgebracht tot een loodzware procedure van regeling van de rechtsplegingvoor de onderzoeksgerechten. Dat is het moment waarop de raadkamermoet oordelen of een zaak naar de bodemrechter wordt verwezen of10 Art. 61ter Sv11 Art. 61quinquies Sv12 Art. 28sexies en 61quater Sv13 Art. 5bis V.T.S.V.
  • 5. 5niet. Ingeval bijzondere opsporingsmethoden van observatie en infiltratiewerden aangewend wordt de procedure nog dubbel zo zwaar14. Indiendie tussenprocedures dan bovendien gepaard gaan met een recht ophoger beroep en de mogelijkheid onmiddellijk cassatievoorziening in testellen zitten we meteen in ellenlange schoorsteenconstructies. Wemogen dus gerust spreken van een labyrint in plaats van een procedure.Met al dat dachten wij toch nog dat onze strafrechtspleging zonder enigetwijfel een eerlijk proces waarborgt. Wanneer iemand wordt gearresteerdloopt immers een zeer korte termijn van 24 uren binnen dewelke eenaanhoudingsmandaat moet betekend worden en hij door eenonderzoeksrechter moet verhoord worden. De aangehoudene had vanoudsher reeds onmiddellijk nadien het recht om een advocaat teconsulteren, en er volgt zelfs een tegensprekelijk debat voor deraadkamer binnen de vijf dagen. We dachten dus op rozen te zitten!Maar rozen hebben blijkbaar doornen. De wereld staat niet stil.Onder impuls van het EHRM en de sterke druk van de balies kwam ernog een grote omwenteling met de fameuze SALDUZ-rechtspraak15. Eengearresteerde persoon heeft recht op een vertrouwelijk overleg met eenadvocaat vóór het eerste verhoor door de politie, en bijstand van dieadvocaat tijdens dat verhoor, anders is zijn fundamenteel recht op eeneerlijk proces volgens het EHRM onherroepelijk geschonden, en doe jebeter de boeken dicht!Onder die druk van het EHRM was het parlement zowaar verplicht eenwet te maken, de Wet van 13 augustus 2011 die de bijstand van eenadvocaat regelt vanaf het eerste politieverhoor16. De evaluatierapportenvan deze wet onderstrepen op buitengewoon scherpe wijze het gevaardat we lopen wanneer rechtscolleges zoals het EHRM zich debevoegdheid aanmeten om “pseudo” wetten te maken en deze op tedringen aan de lidstaten17.Wat kon verwacht worden voltrekt zich. Alles is in de reële wereld eenkwestie van centen. Aan de ene kant diende de politiediensten – zowelfederale als lokale – op het terrein investeringen te doen en lokalen klaarte stomen om het vertrouwelijk overleg tussen advocaat en cliënt14 Zie: Art. 235ter Sv15 Overzicht arresten EHRM inzake Salduz wordt als bijlage bij deze tekst gevoegd16 Wet van 13 augustus 2011 tot wijziging van het wetboek van strafvordering en van de wet van 20 juli 1990betreffende de voorlopige hechtenis, om aan elkeen die wordt verhoord en aan elkeen wiens vrijheid wordtbenomen rechten te verlenen, waaronder het recht om een advocaat te raadplegen en door hem te wordenbijgestaan.; B.S. 5 september 2011; Parl. St. Senaat, 2010-2011, 5-663/5; DOC 53, 1279/00017 EVALUATIE SALDUZ WET; Tussentijdse rapporten van de Dienst voor het Strafrechtelijk Beleid
  • 6. 6mogelijk te maken, aan de andere kant diende de Staat tegemoet tekomen aan de eis om vergoed te worden vanwege de advocaten. Maarer heerste een grote financiële crisis in de reële wereld en de staatskaswas leeg. De politieke wereld was niet meer overtuigd dat advocaten diegearresteerde personen moeten bijstaan van Staatswege vergoedmoeten worden. Resultaat is dat de vergoeding van de advocaten diemoeten opdraven om gearresteerde personen bij te staan eigenlijkbijzonder mager is, zodat de advocaten die nochtans zo hard gelobbydhebben om die bijstand te mogen invullen stelselmatig beginnen af tehaken. In Brussel was dit reeds een feit, Franstalig België volgt18, en inAntwerpen is het advocaten potentieel aardig uitgedund.En toch blijven we zitten met een regelgeving die politie en gerechtonder een bijzonder zware druk plaatst om toch maar zo goed mogelijkalle bijkomende rechten in te vullen en te garanderen vanaf het prillebegin van het vooronderzoek, de eerste ondervraging door de politie.Als Europa zijn zin krijgt zal de bijstand van de advocaat morgen geldenvoor alle verklaringen en tijdens de gehele procedure. U ziet dus eenevolutie die stelselmatig aanzienlijk meer gewicht plaats op debalanskant van de verdachte en de verdediging. Voor de overheid of derechtshandhaving niets, alleen maar minder blauw op straat en meer opkantoor.Het College van Procureurs-generaal onderstreepte dat de balanskantvan de overheid nu ook moet verstevigd worden. Indien de verklaringendie worden afgenomen bij het begin van een onderzoek in bewijswaardegaan afnemen omdat thans de bijstand van een advocaat moetverzekerd worden, is het nu toch wel het uitgelezen moment om dewetenschappelijke politie en het forensisch onderzoek opnieuw aandachtte geven. Eens was België op dat vlak de top van de wereld, maar nuhinkelen we daar achterop.In een schuchtere poging om toch iets op de balans te krijgen vroegenwe de politieverhoren te filmen als controlemiddel. Een advocaat kandan wel beweren dat zijn cliënt onder druk werd gezet om eenbekentenis af te dwingen, maar als er een controlefilm bestaat is datmeteen van de baan. Wij dachten dus naïef dat zulk controlemiddel tenvoordelen van de politie zou kunnen gerealiseerd worden. Tot onze groteverwondering kwamen de politiesyndicaten in opstand en gaven eenstakingsaanzegging. De Minister van Justitie en het parlement waren18 La Libre Belgique « L’aide juridique suspendue à son tour »
  • 7. 7zodanig onder de indruk van deze bedreigende toon dat deze uiterstnuttige wetsbepaling werd weggelaten. Spijtig, want tijdens deopleidingslessen hoorde ik wel honderdduizend maal dat de politie-diensten dit toch vurig wensten. Ze waren blijkbaar niet op dezelfdegolflengte dan hun eigen syndicaten. Hoe dan ook het geld was ook op.Met de salduz-omwenteling staat onze balanskant van de overheidweerom onder grote spanning die enkel kan ondervangen worden doorsterk te investeren in forensisch onderzoek en wetenschappelijke politie.Bovendien is samenwerking boven de zones, boven dearrondissementen, de provincies, het Rijk en zelfs verder broodnodig! Ikwens vandaag iedereen, alle verantwoordelijken op alle échelons aan temoedigen om te investeren in zoveel mogelijk technologie om zowelpreventief als reactief te kunnen optreden tegen dievenbendes. Diemoderne technologie is vandaag tijdens de veiligheidsconferentieuitvoerig aan bod gekomen.Zo zijn bijvoorbeeld cameratoezicht en smart camera’s nu éénmaaluitgelezen middelen die ook op het terrein kunnen ingezet worden doorde politie in de strijd tegen rondtrekkende dievenbendes. Volgens decamerawet hebben bewakingscamera’s juist tot doel19 bewijzen teverzamelen van onder meer feiten die een misdrijf opleveren en daders,getuigen of slachtoffers op te sporen en te identificeren. Deze wet past inde opdrachten van bestuurlijke politie.Bij de opmaak van de camerawet ging de wetgever juist uit van deevenwichtige afweging tussen twee grondrechten, namelijk het recht opprivacy enerzijds en het recht op veiligheid anderzijds20. Dus tochweerom een afweging van rechten21! Ik weet wel dat niet iedereen dietechnologische vooruitgang met een positief oog ziet. En om maar teonderstrepen hoe moeilijk het wel is om een proportioneel evenwicht tevinden tussen rechten, toch nog een juridische anekdote.Tijdens de hoorzitting verklaarde de Voorzitter van de Liga van deRechten van de Mens bedenkingen te hebben bij het tegenover elkaarplaatsen van die twee rechten, omdat naar zijn mening het recht op19 Art. 6, §3 Camerawet: “Het bekijken van beelden in real time is uitsluitend toegestaan om onmiddellijk tekunnen ingrijpen bij misdrijf, schade, overlast of verstoring van de openbare orde” en verder “Het opnemen vanbeelden is uitsluitend toegestaan teneinde bewijzen te verzamelen van overlast of van feiten die een misdrijfopleveren of schade veroorzaken en daders, verstoorders van de openbare orde, getuigen of slachtoffers op tesporen en te identificeren”20 Parl. St. Senaat; zitting 2005 – 2006, nr 3 – 1734/1, Toelichting, p. 2 - 3.21 Parl. St. Kamer: DOC 51 2799/005, Verslag namens de Commissie voor de Binnenlandse Zaken, DeAlgemene Zaken en het Openbaar Ambt uitgebracht door Mevrouw Corinne DE PERMENTIER, p 5.
  • 8. 8veiligheid niet bestaat en nergens in het Belgisch recht is verankerd22.Merkwaardige uitspraak als U weet dat art. 5.1 van het EVRM weldegelijk het recht op veiligheid expliciet consacreert23.Gelukkig ging de wetgever ging niet in op zijn suggestie om eennietigheidssanctie in de camerawet in te voegen. De overtredingen vande camerawet worden enkel met geldboeten gesanctioneerd. Het verbodgebruik te maken van wederechtelijk gemaakte beelden werd niet in hetwetsontwerp ingeschreven. Er werd onderstreept dat het immers derechter toekomt de waarde van de hem voorgelegde bewijzen tebepalen24.Het is nogal evident dat de privacy van de burger optimaal moet wordengevrijwaard, terwijl de dader van een misdrijf die bescherming uiteraardniet verdient25.Merkwaardig dat we ons deze vragen naar proportionaliteit vandaag dedag moeten stellen bij gelegenheid van een veiligheidsconferentie“diestal in woningen” terwijl elk van ons die even op Google wil surfenzijn eigendom kan bewonderen vanuit de lucht, en het beeld zelfs zo kanvergroten dat elk detail zichtbaar wordt, en de straten zelf met defaçades open en bloot kan bewonderen. Wat een tool voor dieven! Zekunnen de buurt bestuderen tot in zijn kleinste details vooraleer ze oppad gaan. En de burger die mag als hij veel moed heeft klachtneerleggen om het een en het ander te laten verwijderen of te latenmaskeren. Ik vraag mij af hoe gelukkig die ene burger was die in zijnblootje naast zijn zwembad toevallig werd getrokken door demedewerkers van Google via een zijweg en te kijk werd gesteld optelevisie. Zou hij zich herkend hebben, en zou hij zich de vraag hebbengesteld of zijn recht in een democratische staat wel proportioneel werdgerespecteerd door degenen die zijn beeltenis schaamteloos op internethebben uitgesmeerd?Dames en heren,Het bouwen van een éénvormig ressortelijk strafbeleid was mijn droom.Met deze veiligheidsconferentie is weerom een bouwsteen van dat plan22 Parl. St. Kamer: DOC 51 2799/005, Verslag namens de Commissie voor de Binnenlandse Zaken, DeAlgemene Zaken en het Openbaar Ambt uitgebracht door Mevrouw Corinne DE PERMENTIER, p 8 -9.23 E.V.R.M. art. 5.1 – eerste volzin: “Eenieder heeft het recht op persoonlijke vrijheid en veiligheid.”.24 Parl. St. kamer, DOC 51 2799/005, Verslag namens de commissie voor de Binnenlandse Zaken, de AlgemeneZaken en het Openbaar Ambt uitgebracht door Mevrouw Corinne DE PERMENTIER, p.34.25 Parl. St. , Senaat, nr. 3-1734/5 – 2006 – 2007. Verslag namens de Commissie voor de Binnenlandse Zaken envoor de Administratieve Aangelegenheden uitgebracht door de Heer DELPÉRÉE, p. 9.
  • 9. 9gelegd, namelijk de strijd tegen woninginbraken. Ik dank de onschatbaremedewerking van onze provinciegouverneurs, de arrondissements-commissarissen, mijn sinds gisteren gepensioneerde Eerste Advocaat-generaal Flor De Mond en alle medewerkers.Yves Liégeois

×