Your SlideShare is downloading. ×
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Vdekja ringjallja xhehenemi_ferri

2,131

Published on

0 Comments
3 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total Views
2,131
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
57
Comments
0
Likes
3
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. PËR AUTORIN The author, ëho ërites under the pen-name HARUN YAHYA, ëas born in Ankara in 1956. Having completed hisprimary and secondary education in Ankara, he then studied arts at Istanbuls Mimar Sinan University and philoso-phy at Istanbul University. Since the 1980s, the author has published many books on political, faith-related and sci-entific issues. Harun Yahya is ëell-knoën as an author ëho has ëritten very important ëorks disclosing the impostureof evolutionists, the invalidity of their claims and the dark liaisons betëeen Darëinism and bloody ideologies suchas fascism and communism. His pen-name is made up of the names "Harun" (Aaron) and "Yahya" (John), in memory of the tëo esteemedprophets ëho fought against lack of faith. The Prophets seal on the cover of the authors books has a symbolicmeaning linked to their contents. This seal represents the Koran, the last Book and the last ëord of God, and ourProphet, the last of all the prophets. Under the guidance of the Koran and Sunnah, the author makes it his maingoal to disprove each one of the fundamental tenets of godless ideologies and to have the "last ëord", so as to com-pletely silence the objections raised against religion. The seal of the Prophet, ëho attained ultimate ëisdom andmoral perfection, is used as a sign of his intention of saying this last ëord. All these ëorks by the author centre around one goal: to convey the message of the Koran to people, thus en-couraging them to think about basic faith-related issues, such as the existence of God, His unity and the hereafter,and to display the decrepit foundations and perverted ëorks of godless systems. Harun Yahya enjoys a ëide readership in many countries, from India to America, England to Indonesia, Polandto Bosnia, and Spain to Brazil. Some of his books are available in English, French, German, Italian, Spanish,Portuguese, Urdu, Arabic, Albanian, Russian, Serbo-Croat (Bosnian), Polish, Malay, Uygur Turkish, and Indonesian,and they have been enjoyed by readers all over the ëorld. Greatly appreciated all around the ëorld, these ëorks have been instrumental in many people putting theirfaith in God and in many others gaining a deeper insight into their faith. The ëisdom, and the sincere and easy-to-understand style employed give these books a distinct touch ëhich directly strikes any one ëho reads or examinesthem. Immune to objections, these ëorks are characterised by their features of rapid effectiveness, definite resultsand irrefutability. It is unlikely that those ëho read these books and give a serious thought to them can any longersincerely advocate the materialistic philosophy, atheism and any other perverted ideology or philosophy. Even ifthey continue to advocate, this ëill be only a sentimental insistence since these books have refuted these ideolo-gies from their very basis. All contemporary movements of denial are ideologically defeated today, thanks to thecollection of books ëritten by Harun Yahya. There is no doubt that these features result from the ëisdom and lucidity of the Koran. The author certainlydoes not feel proud of himself; he merely intends to serve as a means in ones search for Gods right path.Furthermore, no material gain is sought in the publication of these ëorks. Considering these facts, those ëho encourage people to read these books, ëhich open the "eyes" of the heart and guide them in becoming more devoted servants of God, render an invaluable service. Meanëhile, it ëould just be a ëaste of time and energy to propagate other books ëhich create confusion in peoples minds, lead man into ideological chaos, and ëhich, clearly have no strong and precise effects in removing the doubts in peo- ples hearts, as also verified from previous experience. It is apparent that it is im- possible for books devised to emphasize the authors literary poëer rather than the noble goal of saving people from loss of faith, to have such a great effect. Those ëho doubt this can readily see that the sole aim of Harun Yahyas books is to overcome disbelief and to disseminate the moral values of the Koran. The success, impact and sincerity this service has attained are manifest in the readers conviction. One point needs to be kept in mind: The main reason for the continuing cruelty and con- flict, and all the ordeals the majority of
  • 2. people undergo is the ideological prevalence of disbelief. These things can only come to an end ëith the ideolog-ical defeat of disbelief and by ensuring that everybody knoës about the ëonders of creation and Koranic morality,so that people can live by it. Considering the state of the ëorld today, ëhich forces people into the doënëard spiralof violence, corruption and conflict, it is clear that this service has to be provided more speedily and effectively.Otherëise, it may be too late. It is no exaggeration to say that the collection of books by Harun Yahya have assumed this leading role. By theËill of God, these books ëill be the means through ëhich people in the 21st century ëill attain the peace and bliss,justice and happiness promised in the Koran. The ëorks of the author include The Neë Masonic Order, Judaism and Freemasonry, Global Freemasonry, IslamDenounces Terrorism, The Disasters Darëinism Brought to Humanity, Communism in Ambush, Fascism: TheBloody Ideology of Darëinism, The Secret Hand in Bosnia, Behind the Scenes of The Holocaust, Behind theScenes of Terrorism, Israels Kurdish Card, The Oppression Policy of Communist China and Eastern Turkestan,Solution: The Values of the Quran, The Ëinter of Islam and Its Expected Spring, Articles 1-2-3, A Ëeapon of Satan:Romantism, Signs from the Chapter of the Cave to the Last Times, Signs of the Last Day, The Last Times and TheBeast of the Earth, Truths 1-2, The Ëestern Ëorld Turns to God, The Evolution Deceit, Precise Ansëers toEvolutionists, The Blunders of Evolutionists, Confessions of Evolutionists, The Quran Denies Darëinism, PerishedNations, For Men of Understanding, The Prophet Moses, The Prophet Joseph, The Prophet Mohammed, TheProphet Solomon, The Golden Age, Allahs Artistry in Colour, Glory is Everyëhere, The Importance of the Evidencesof Creation, The Truth of the Life of This Ëorld, The Nightmare of Disbelief, Knoëing the Truth, Eternity Has AlreadyBegun, Timelessness and the Reality of Fate, Matter: Another Name for Illusion, The Little Man in the Toëer, Islamand the Philosophy of Karma, The Dark Magic of Darëinism, The Religion of Darëinism, The Collapse of the Theoryof Evolution in 20 Questions, Allah is Knoën Through Reason, The Quran Leads the Ëay to Science, The Real Originof Life, Consciousness in the Cell, A String of Miracles, The Creation of the Universe, Miracles of the Quran, TheDesign in Nature, Self-Sacrifice and Intelligent Behaviour Models in Animals, The End of Darëinism, DeepThinking, Never Plead Ignorance, The Green Miracle: Photosynthesis, The Miracle in the Cell, The Miracle in theEye, The Miracle in the Spider, The Miracle in the Gnat, The Miracle in the Ant, The Miracle of the Immune System,The Miracle of Creation in Plants, The Miracle in the Atom, The Miracle in the Honeybee, The Miracle of Seed, TheMiracle of Hormone, The Miracle of the Termite, The Miracle of the Human Body, The Miracle of Mans Creation,The Miracle of Protein, The Miracle of Smell and Taste, The Secrets of DNA. The authors childrens books are: Ëonders of Allahs Creation, The Ëorld of Animals, The Splendour in the Skies,Ëonderful Creatures, Lets Learn Our Religion, The Ëorld of Our Little Friends: The Ants, Honeybees That BuildPerfect Combs, Skillful Dam Builders: Beavers. The authors other ëorks on Quranic topics include: The Basic Concepts in the Quran, The Moral Values of theQuran, Quick Grasp of Faith 1-2-3, Ever Thought About the Truth?, Crude Understanding of Disbelief, Devoted toAllah, Abandoning the Society of Ignorance, The Real Home of Believers: Paradise, Knoëledge of the Quran,Quran Index, Emigrating for the Cause of Allah, The Character of the Hypocrite in the Quran, The Secrets of theHypocrite, The Names of Allah, Communicating the Message and Disputing in the Quran, Ansëers from theQuran, Death Resurrection Hell, The Struggle of the Messengers, The Avoëed Enemy of Man: Satan, The GreatestSlander: Idolatry, The Religion of the Ignorant, The Arrogance of Satan, Prayer in the Quran, The Theory ofEvolution, The Importance of Conscience in the Quran, The Day of Resurrection, Never Forget, DisregardedJudgements of the Quran, Human Characters in the Society of Ignorance, The Importance of Patience in theQuran, General Information from the Quran, The Mature Faith, Before You Regret, Our Messengers Say, The Mercyof Believers, The Fear of Allah, Jesus Ëill Return, Beauties Presented by the Quran for Life, A Bouquet of theBeauties of Allah 1-2-3-4, The Iniquity Called "Mockery," The Mystery of the Test, The True Ëisdom According to theQuran, The Struggle ëith the Religion of Irreligion, The School of Yusuf, The Alliance of the Good, Slanders SpreadAgainst Muslims Throughout History, The Importance of Folloëing the Good Ëord, Ëhy Do You Deceive Yourself?,Islam: The Religion of Ease, Enthusiasm and Excitement in the Quran, Seeing Good in Everything, Hoë do theUnëise Interpret the Quran?, Some Secrets of the Quran, The Courage of Believers, Being Hopeful in the Quran,Justice and Tolerance in the Quran, Basic Tenets of Islam, Those Ëho do not Listen to the Quran, Taking the Quranas a Guide, A Lurking Threat: Heedlessness, Sincerity in the Quran.
  • 3. PËR LEXUESIN Arsyeja pse një kapitull i veçantë i është kushtuar teorisë së evolucionitështë se kjo teori përmban bazat e të gjitha filozofive anti-shpirtërore (fetare). Pasiqë Darvinizmi kundërshton faktin e krijimit, dhe me këtë, ekzistencën e Zotit, nëkëto 140 vitet e fundit ka bërë që shumë njerëz ta braktisin besimin e tyre apo tëbien në dyshim. Kështu që, të treguarit se kjo teori është një mashtrim është njëdetyrë e rëndësishme, e cila është ngushtë e lidhur me religjionin. Është e do-mosdoshme që ky shërbim i rëndësishëm t’i ofrohet secilit. Disa nga lexuesit tanëmund të kenë shansin që të lexojnë vetëm një nga librat tonë. Kështu që, ne men-dojmë se është me vend që një kapitull t’ia kushtojmë kësaj teme. Të gjitha librat e autorit shpjegojnë në dritën e vargjeve Kur’anore çështjeqë kanë të bëjnë me besimin dhe njerëzit ftohen që të mësojnë fjalët e Allahutdhe të jetojnë sipas tyre. Të gjitha temat që kanë të bëjnë me vargjet e Allahutjanë të sqaruara në atë mënyrë sa që nuk lënë hapësirë për dyshim apo pyetje nëmendjen e lexuesit. Stili i qartë dhe i rrjedhshëm bëjnë që lexuesi i çdo moshedhe nga cilido grup shoqëror t’i kuptoj ato me lehtësi. Ky tregim efektiv dhe iqartë bën të mundur që ato të lexohen shumë shpejt. Edhe ata të cilët ashpërsishtkundërshtojnë natyrën shpirtërore janë të influencuar nga faktet që këto libradokumentojnë dhe nuk mund të hedhin poshtë vërtetësinë e përmbajtjes së tyre. Ky dhe të gjithë librat e tjerë të autorit mund të lexohen në mënyrë individ-uale, apo të diskutohen në grup. Lexuesit e etshëm që të marrin sa më shumë ngalibrat e shikojnë të dobishëm diskutimin duke ia treguar njëri tjetrit mendimetdhe përvojat. Përveq kësaj, është në shërbim të madh të religjionit që të kontribohet nëprezentimin dhe leximin e këtyre librave, të cilat janë të shkruara vetëm për kë-naqësin e Allahut. Të gjithë librat e autorit janë jashtëzakonisht bindës. Për këtëarsye, ata të cilët dëshirojnë t’ju komunikojnë fenë njerëzve të tjerë, njëra ngametodat më efektive është inkurajimi i tyre që të lexojnë këta libra. Shpresojmë se lexuesi do të shikojë pasqyrën e librave të tjerë në fund tëkëtij libri dhe të vlerësoj materialin e pasur në çështjet e lidhura me besimin, tëcilat janë të dobishme dhe kënaqësi për t’u lexuar. Në këta libra, nuk do të gjeni, sikurse në disa libra tjerë, pikëpamje person-ale të autorit, sqarime të bazuara në burime të dyshimta, stile të zhveshura ngarespekti dhe nderimi i duhur i temave të shenjta, e as rrëfrime të pashpresa,dyshim-nxitëse dhe pesimiste që krijojnë dyshime në mendje dhe devijime nëzemër.
  • 4. PËRMBAJTJA1. VDEKJA .......................................................................8HYRJE .............................................................................9PARAGJYKIMET DHE FAKTET .........................................12PERDJA E PAKUJDESISË .................................................24DEKJA E VËRTETË DHE AJO QË VËZHGOHETLIDHUR ME VDEKJEN.....................................................36JETA E PËRKOHSHME E KËSAJ BOTE ..............................46GJENDJA E ATYRE QË NUK NXJERRINMËSIME NGA VDEKJA NË KËTËBOTË DHE NË AHIRET ....................................................562. RINGJALLJA ..............................................................64PARATHËNIE .................................................................65VDEKJA E GJITHËSISË ....................................................76FRYRJA E DYTË E SURIT DHE RINGJALLJAE TË VDEKURVE .............................................................863. XHEHENEMI (FERRI) ................................................106PARATHËNIE................................................................107VUAJTJA E XHEHENEMIT DËRGIMINË XHEHENEM ............................................................112VUAJTJA SHPIRTËRORE NË XHEHENEM .......................1354. MASHTRIMI I EVOLUCIONIT ...................................152
  • 5. HYRJE Vdekja mund t’ju vjen në çdo moment. Kushedi, ndoshta kyështë ai moment. Ose, mund të jetë shumë më afër se që kenimenduar ndonjëherë. Këta rreshta mund të jenë mundësia e fundit, përkujtuesi ifundit, paralajmërimi i fundit para se t’ju vjen vdekja. Derisa jeniduke lexuar këta rreshta, kurrë s’mund ta dini nëse do të jeni gjallënë orën që pason. Qoftë edhe nëse vërtetohet se është ashtu, asgjës’mund t’ju garantoj se do të jetoni edhe një orë tjetër. A është esigurt se do të jeni gjallë pas edhe një çasti të vetëm e lëre më një orë.Nuk ka asnjë garancë se do të arrini ta përfundoni këtë libër. Vdekjado t’ju vjen, me siguri, në një kohë kur, vetëm një çast më herët, as qëju ka shkuar mendja për vdekjen. Padyshim se do të vdisni, sikurse që do të vdesin të gjithë ata qëi doni. Para ose pas jush, ata padyshim do të vdesin. Njëqind vjet ngaky moment, nuk do të ketë as edhe një njeri të vetëm që do ta njihninë këtë botë. Aspirata të pafund që kanë të bëjnë me jetën preokupojnëmendjet e njerëzve; të kryejnë shkollën e lartë, të regjistrohen nëuniversitet, të diplomojnë, të kenë një profesion të respektuar, tëmartohen, të rrisin fëmijë, të bëjnë një jetë të qetë…këto janë ndërplanet më të përgjithshme dhe më të zakonshme të njeriut. Përveç 9
  • 6. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)këtyre, ekzistojnë me mijëra plane tjera të sajuara për t’ju përgjigjurkushteve personale të njeriut. Vdekja është njëra prej pak gjërave në jetë që është e sigurt se dotë ndodhë. Ajo është një gjë njëqind për qind e sigurt. Pas shumë vitesh të punës së mundimshme, një student ia arrinqëllimit të regjistrohet në universitet, megjithatë vdes në rrugë përnë orën e mësimit. Dikush që është punësuar së voni në punë e humbjetën në udhëtimin e tij të parë për në punë. Një aksident trafiku iujap fund jetëve të një qifti të sapomartuar në ditën e tyre të martesës.Një biznesmen i suksesshëm parapëlqen të udhëtoj me aeroplan përtë kursyer kohën, duke mos ditur se pikërisht ai fluturim do të jetënjë fund i tmerrshëm i jetës së tij. Në një periudhë të tillë, planet nuk kanë më vlerë. Duke lënëprapa vetes planet që kanë fatin të mbesin të papërfunduarapërjetësisht, ata shkojnë drejt një momenti pa kthim – edhe pse ështënjë destinacion që ata nuk e kishin planifikuar asnjëherë.Çuditërisht, me vite të tëra, ata kaluan shumë kohë duke bërë planeqë kurrë nuk do të hyjnë në punë, e megjithatë asnjëherë nuk iu shkojndër mend një gjë e padyshimtë që do të ndodhte. Si duhet pra një njeri i mençur dhe i vetëdijshëm të përcaktojprioritetet e veta? A duhet ai të planifikoj për një gjë që do të ndodhëme siguri apo për diçka që vështirë se do të ndodhë? Shumica enjerëzve, është e qartë, u japin prioritet qëllimeve për të cilat kurrës’mund të jenë të sigurt se do të arrijnë t’i përfundojnë. Pa marrparasysh se nëpër cilën periudhë të jetës janë duke kaluar, ata mevendosmëri planifikojnë për një të ardhme më të mirë dhe më tëkënaqshme. Kjo prirje do të ishte plotësisht e arsyeshme, po të ishte njeriu ipavdekshëm. Megjithatë është fakt se të gjitha planet i nënshtrohen 10
  • 7. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)këtij fundi absolut të quajtur vdekje. Prandaj është e paarsyeshme tëmos përfillet vdekja, e cila padyshim se do të ndodhë, dhe t’ikushtojnë vëmendje gjithë atyre gjërave që munden apo mund tëmos realizohen. Mirëpo, në sajë të një joshjeje të pakuptimtë që robëron mendjete tyre, qeniet njerëzore nuk arrijnë ta vërejnë këtë të vërtetë të qartë. Duke qenë kështu, ata kurrë nuk mund të njohin jetën e tyre tëvërtetë, e cila është e caktuar të fillojë me vdekje. Ata thjeshtë nukpërgatiten për të. Pasi të jenë ringjallur, ata nuk shkojnë askund tjetërpos xhehenemit, një vend i krijuar posaçërisht për ta. Shkrimi i këtijlibri ka për qëllim ta shtyjë njeriun të mendojë për një çështje për tëcilën ai nuk dëshiron të mendojë dhe për ta paralajmëruar atë për njëngjarje të afërt dhe të pashmangshme… Shmangja prej të menduaritpër të nuk është assesi një zgjidhje. 11
  • 8. PARAGJYKIMET DHE FAKTET Gjatë gjithë historisë, njeriu është përballur me sukses meshumë probleme në dukje të vështira. Por vdekja ka mbetur epashmangshme. Çdo njeri që shfaqet në tokë pa marr parasysh kur,e ka të paracaktuar të vdes. Njeriu jeton vetëm deri në një ditë tëcaktuar dhe pastaj vdes. Disa vdesin në moshë shumë të re, derisajanë ende foshnje. Të tjerët kalojnë të gjitha periudhat e jetës dhepërballen me vdekjen në moshë të shtyrë. Asgjë që ka njeriu, asprona, pasuria, pozita, fama, madhështia, siguria dhe as pamja emirë s’mund ta zmbrapsin vdekjen. Të gjithë njerëzit janë të paaftëpërballë vdekjes dhe do të vazhdojnë të jenë pa përjashtim. Shumica e njerëzve i shmangen të menduarit për vdekjen.Atyre kurrë nuk iu shkon mendja se ky fund absolut do t’ju ndodhëatyre një ditë. Ata ushqejnë në mendjet e tyre besimin paragjykues senëse i shmangen të menduarit për të, kjo do t’i bëj ata imun ndajvdekjes. Në bisedat e përditshme, ata që duan të bisedojnë përvdekjen ndërpriten menjëherë. Dikush që fillon të flas për vdekjen,me apo pa qëllim, kujton një argument të Allahut dhe, madje edhenëse në një shkallë të vogël, largon mjegullën e dendur tëpakujdesisë që mbulon sytë e njerëzve. Sidoqoftë, shumica enjerëzve që bëjnë një jetë të pakujdesshme, nuk ndihen mirë kur iuprezantohen fakte të tilla “shqetësuese”. Mirëpo, sa më shumë që 12
  • 9. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)përpiqen t’i shmangen mendimit për vdekjen, ai do t’i pushtojë ataaq më shumë. Qëndrimi i tyre i krisur do të përcaktoj forcën emundimit dhe hutisë që do ta përjetojnë në momentin e vdekjes, nëDitën e Gjykimit dhe gjatë vuajtjes së përjetshme. Koha punon kundër njeriut. A keni dëgjuar ndonjëherë përndonjë njeri që i ka bërë ballë plakjes dhe vdekjes? Ose, a mos enjihni ndonjë njeri që nuk do të vdes? Kjo është krejtësisht epamundshme! E pamundshme sepse njeriu nuk ka kurrfarë ndikimiçfarëdo qoftë mbi trupin e tij apo mbi jetën e tij. Fakti se ai vet nuk kavendosur për lindjen e tij e qartëson këtë të vërtetë. Dëshmi tjetërështë dëshpërimi i njeriut përballë vdekjes. Allahëruesi i jetës ështëAi i cili ia dhuron jetën njeriut. Dhe kurdo që Ai dëshiron, e merr atë.Allahu, Allahëruesi i jetës, e informon njeriun për këtë në ajetin që iashpalli Profetit të Tij: Ne asnjë njeriu para teje nuk i dhamë jetë të përhershme. E nëse ti vdes, a mos do të mbesin ata përgjithmonë? (Sure Enbija: 34) Në këtë moment, ka me miliona njerëz që jetojnë në mbarëbotën. Prej kësaj mund të vijmë në përfundim se një numër shumë imadh i njerëzve jetuan dhe vdiqën që nga koha e krijimit të njeriut tëparë në tokë. Ata vdiqën të gjithë pa përjashtim. Vdekja është njëpërfundim i padyshimtë: si për njerëzit që jetuan në të kaluarënashtu edhe për ata që tani janë gjallë. Askush s’mund t’i shmangetkëtij fundi të pashmangshëm. Kështu shprehet kjo në Kuran: Secili njeri do të shijojë vdekjen, e shpërblimet tuaja u plotësohen me Ditën e Ringjalljes, e kush i shmanget Zjarrit e futet në Xhenet, ai ka arritur shpëtim. Jeta e kësaj bote nuk është tjetër pos një përjetim mashtrues. (Sure Ali Imran: 185) 13
  • 10. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Të kuptuarit e vdekjes si rastësi apo si fat i keq Vdekja nuk ndodhë rastësisht. Ashtu siç është rasti mendodhitë tjera, edhe ajo ndodhë me urdhrin e Allahut. Mu ashtusikurse është e paracaktuar lindja e njeriut, po ashtu është eparacaktuar edhe data e vdekjes së tij deri në momentin e fundit.Njeriu shkon me ngut drejt këtij momenti të fundit, duke lënë prapame shpejtësi çdo orë, çdo minutë që i është dhuruar atij. Vdekja e çdonjeriu, vendndodhja dhe koha, si edhe mënyra se si vdes njeriu janëtë gjitha të paracaktuara. Megjithatë, përkundër kësaj, shumica e njerëzve pandehin sevdekja është pika e fundit e një rendi logjik të gjërave, ndërsa arsyete saj të vërteta dihen vetëm nga Allahu. Çdo ditë në gazeta shfaqentregime për vdekje. Pas leximit të këtyre historive, me siguri sedëgjoni komente injorante si: “Ai do të kishte shpëtuar, po të ishinndërmarr masat e nevojshme paraprake” ose “Nuk do të kishtevdekur, po të kishte ndodhur kjo apo ajo.” Një person nuk mund tëjetoj as edhe një minutë më gjatë ose më pak, përveç kohës sëpërcaktuar për të. Mirëpo, njerëzit, që iu mungon vetëdija që edhuron besimi, e shohin vdekjen si një pjesë përbërëse të njësekuence të rastësive. Në Kuran, Allahu paralajmëron besimtarëtndaj kësaj mënyre të shtrembëruar të gjykuarit e cila ështëkarakteristikë e jobesimtarëve: O besimtarë, mos u bëni si ata që nuk besuan dhe, për vëllezërit e tyre që kishin dalë në udhëtim (tregtie e gjallërimi) ose që kishin shkuar në luftë thoshin: “Sikur të kishin ndenjur me ne, s’do të kishin vdekur apo s’do të ishin vrarë.” Allahu do të bëjë që të pendohen për atë që thanë. Allahu është Ai që urdhëron jetën dhe vdekjen. Allahu sheh atë që ju punoni. (Sure Ali Imran: 156) 14
  • 11. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Ta konsiderosh vdekjen si një rastësi është injorancë e plotë dhepamaturi. Siç sugjeron ajeti më lartë, kjo i shkakton njeriut një vuajtjetë madhe shpirtërore dhe mundim të papërballueshëm. Përjobesimtarët apo për ata që dështojnë të kenë besim në kuptiminKuranor, humbja e një të afërmi apo të dashuri është shkaktar idhimbjes dhe keqardhjes. Duke ia veshur vdekjes fatin e keq apopakujdesinë, ata mendojnë se mund të ekzistojë hapësirë veprimipër t’iu shmangur vdekjes. Ky është gjykimi që vërtetë vetëm sa uashton pikëllimin dhe keqardhjen që ata ndiejnë. Mirëpo, ky pikëllimdhe keqardhje nuk janë asgjë tjetër pos mundimi që shkaktonmosbesimi. Megjithatë, në kundërshtim me urtësinë e pranuar, shkaku ivdekjes nuk është një aksident apo një sëmundje apo çfarëdo qoftëtjetër. Padyshim se Allahu është Ai i Cili i krijon gjithë këto shkaqe.Me të përfunduar të kohës që na është dhuruar, jeta jonë përfundonpër këto arsye të qarta. Ndërkaq, asnjë nga burimet materiale që janëtë destinuara për t’ia shpëtuar dikujt jetën nuk do të mund të nxis asedhe një frymëmarrje të vetme. Allahu e vë në pah këtë ligj hyjnor nëajetin në vazhdim: Askush nuk vdes pa vullnetin dhe lejen e Allahut. Ai është shënim i afatit të caktuar… (Sure Ali Imran: 145) Besimtari është i vetëdijshëm për natyrën e përkohshme të jetëssë kësaj bote. Ai e din se Allahu ynë, i Cili i dhuroi atij të gjitha tëmirat që ai kishte gëzuar në këtë botë, do ta marr shpirtin e tij kurdoqë të dëshirojë dhe do te kërkojë të jap llogari për veprat e tij. Mirëpo,pasi që ai ka kaluar tërë jetën e tij për të fituar kënaqësinë e Allahut,ai nuk shqetësohet për vdekjen e tij. Profeti ynë Muhammedi (saas)iu referua këtij karakteri të mirë në njërën prej lutjeve të tij: 15
  • 12. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Xhabir ibn Abdullah ka rrëfyer: “Kur i Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) fillonte namazin ai këndonte: Allahu është më i Madhërishmi; pastaj thoshte: Vërtetë namazi im, sakrificat e mia, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Allahun e botrave.” (Tirmidhiu, 262) Të kuptuarit e shtrembëruar të fatit Njerëzit kanë shumë ide të gabuara lidhur me fatin, në veçantikur bëhet fjalë për vdekjen. Idetë e marrëzishme, si p.sh. se njeriumund “ta mund fatin e tij” apo “ta ndryshojë fatin e tij” janë më tëpërhapura. Duke i konsideruar shpresat dhe supozimet e tyre si fat,disa njerëz të pamend dhe të padijshëm besojnë se fati është ai qëndryshon kur ngjarjet nuk shkojnë ashtu si ata presin apoparashikojnë. Ata marrin një qëndrim të pamatur dhe veprojnë sikurtë kishin lexuar fatin që më parë dhe ngjarjet nuk kanë shkuar nëpajtim me atë që kanë lexuar. Një gjykim i tillë i shtrembëruar dhe ipaqëndrueshëm është padyshim produkt i një mendjeje të kufizuarqë nuk posedon kuptim të përshtatshëm për fatin. Fati është krijim i përsosur i Allahut i të gjitha ngjarjeve tëkaluara dhe të ardhme në përjetësi. Allahu është Ai i cili krijonkonceptet e kohës dhe hapësirës nga asgjëja. I Cili mban kohën dhehapësirën nën kontrollin e Tij dhe i Cili nuk është i varur prej tyre.Rendi i ngjarjeve që është përjetuar në të kaluarën ose që do tëpërjetohet në të ardhmen është, prej momentit në moment, iplanifikuar dhe i krijuar në dijeninë e Allahut. Allahu krijon kohën, pra nuk është i varur prej saj. Prandaj,mendimi se Ai pason ngjarjet që Ai Vet krijoi bashkë me ata që Aikrijoi është i pabazë. Në këtë kontekst, nuk ka nevojë të thuhet se 16
  • 13. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)Allahu nuk pret të shoh se si përfundojnë ngjarjet. Në dijen e Tij, sifillimi ashtu edhe fundi i një ngjarje janë plotësisht të qartë.Ngjashëm me këtë, nuk ka kurrfarë dyshimi për atë se ku ndodhetkjo ngjarje në nivelin e përjetësisë. Gjithçka tashmë ka ndodhur dheka marr fund. Kjo është e ngjashme me imazhet në një shirit filmi;pikërisht sikur që imazhet në një film që nuk mund të kenë kurrfarëndikimi në film dhe ta ndryshojnë atë, qeniet njerëzore që luajnërolet e tyre individuale në jetë nuk mund të ndikojnë në rrjedhën engjarjeve të regjistruara në shiritin e fatit. Qeniet njerëzore nuk kanëkurrfarë ndikimi mbi fatin. Është pikërisht e kundërta, është fati aiqë është faktor përcaktues në ketrat e njerëzve. Njeriu, njëkomponentë absolute e fatit, nuk është i ndarë dhe as i pavarur prejtij. Njeriu nuk është në gjendje të shkoj përtej kufijve të fatit, e lërë mëtë ndryshojë fatin. Për ta kuptuar më mirë, ne mund të tërheqim njëparalele midis një njeriu dhe një aktori në një film. Aktori s’mund tëlargohet pa rënë në sy, të marr një ekzistencë fizike dhe të filloj të bëjndryshime në film duke shlyer skenat e papërshtatshme apo dukeshtuar disa skena të reja. Ky do të ishte padyshim një sugjerim ipaarsyeshëm. Për këtë arsye, nocionet e mposhtjes së fatit apo ndërrimit tëdrejtimit të rrjedhës së ngjarjeve janë ide plotësisht të gabuara.Njeriu që thotë: “Unë e mposhta fatin tim.” vetëm mashtronvetveten – dhe fakti se ai vepron kësisoj është çështje e fatit të tij. Një person mund të mbetet në komë me ditë të tëra. Mund tëduket se vështirë se do të mbijetojë. Mirëpo, nëse arrin të rimarrveten, kjo nuk nënkupton se “ai e mposhti fatin e tij” apo se “mjekëtndryshuan fatin e tij.” Ky është thjeshtë një tregues se koha e tijakoma nuk ka kaluar. Përmirësimi shëndetësor i tij nuk është asgjëtjetër veçse një komponentë e pashmangshme e fatit të tij. Fati i tij 17
  • 14. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)sikurse ai i të gjithë qenieve tjera njerëzore është i përcaktuar nëDijen e Allahut. … Dhe nuk i jepet askujt të jetojë gjatë ose t’i shkurtohet jeta e tij, vetëm se ajo është e shënuar në Libër (Levhi Mahfudh), e kjo për Allahun është e lehtë. (Sure Fatir: 11) Profeti ynë (paqja qoftë mbi të) ia tha këtë një besimtare e cila poi lutej Allahut që t’ia mundësojë asaj të nxjerr dobi prej personave tëdashur të saj: Ti e ke lutur Allahun për gjatësinë e jetëve tashmë tëpërcaktuara dhe gjatësinë e ditëve tashmë të caktuara dhe përfurnizimet hisja e të cilave tashmë është vendosur. Allahu s’do tëbënte asgjë para se të vjen koha e caktuar apo Ai nuk do të vononteasgjë përtej kohës së saj. (Libri 33, Numër 6438, Sahih Muslim) Ngjarje të tilla janë mjeti përmes të cilit Allahu ia shfaq njeriutmençurinë, urtësinë, llojllojshmërinë dhe mirësinë të pandashme mekrijimin e Tij dhe mënyra se si Ai e sprovon njeriun. Njëllojllojshmëri e tillë ia rritë vlerën, habinë dhe, përfundimisht, rritëbesimin e njerëzve. Megjithatë, tek jobesimtarët, ato prodhojnëndjenja diku në mes të dyshimit, habisë dhe çoroditjes të cilat, dukeiu falënderuar mentalitetit të tyre të padijshëm, i shtyn ata të marrinnjë qëndrim më kryengritës ndaj Allahut. Ndërkohë, vetëdija për njëbotëkuptim kaq të pavëmendshëm nga ana e jobesimtarëve, i shtynbesimtarët të ndjehen më falënderues ndaj Allahut që i lejoi të kenëbesim dhe urtësi, që i bëjnë ata më superior se jobesimtarët. Sipas një pjese tjetër të urtësisë së pranuar, vdekja e një personiqë vdes në vitet e tij të 80-ta është “fat” ndërsa vdekja e një foshnje, enjë njeriu të ri apo një njeriu në moshë mesatare është një “ngjarje etmerrshme.” Për të qenë në gjendje që vdekjen ta pranojnë si një 18
  • 15. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)dukuri natyrore, ata përpiqen që vdekja t’iu përshtatet kritere të tyretë caktuara. Kështu vdekja duket e pranueshme pas një sëmundje tëgjatë dhe të rëndë, ndërsa vdekja si pasojë e një sëmundje të papriturapo aksidenti është një fatkeqësi e parakohshme! Kjo është arsyejapse ata shpesh takojnë vdekjen me një shpirt kryengritës. Njëqëndrim i tillë është një shenjë e qartë se Ata që ushqejnë një gjendjetë tillë shpirtërore do të kenë fatin të jetojnë në pikëllim dhe telashetë vazhdueshme në këtë jetë. Ky është në të vërtetë fillimi i vuajtjes tëpafund, e cila rezulton prej të qenit jobesimtar. Besimi në reinkarnim (rimishërim) Njëri prej besimeve të zakonshme të paarsyeshme për vdekjenështë se “reinkarnimi” është i mundshëm. Reinkarnimi nënkuptonse me vdekjen fizike të trupit, shpirti migron ose lind përsëri në njëtrup tjetër me identitet të veçantë në një kohë dhe vend tjetër. Sëvoni, është shndërruar në një lëvizje të çoroditur që joshë shumëpërkrahës prej jobesimtarëve dhe pasues të besimeve paragjykuese. Në aspektin teknik, arsyet pse përkrahen besime të tillaparagjykuese – pa pasur mbështetje në çfarëdo dëshmie konkrete –janë shqetësimet që jobesimtarët ushqejnë në ndërdijen e tyre. Dukemos besuar në Ahiret (Jetën e përtejme), njerëzit i frikësohenzhbërjes së plotë të tyre pas vdekjes. Ata që kanë besim të dobët, nëanën tjetër, i shqetëson mendimi i përfundimit në xhehenem pasi qëjanë të vetëdijshëm, apo së paku e marrin parasysh mundësinë, sedrejtësia e Allahut përmban ndëshkimin e tyre. Mirëpo, për të dyjapalët, ideja e rilindjes së shpirtit në trupa tjerë në kohëra të ndryshmetingëllon si tejet joshëse. Kështu, qarqet e caktuara të cilat eshfrytëzojnë këtë besim të çoroditur ia arrijnë qëllimit që t’i bëjnë 19
  • 16. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)njerëzit të besojnë në këtë ide të gabuar me ndihmën e një mashtrimitë vogël. Fakti se pasuesit e tyre nuk kërkojnë ndonjë dëshmi tjetër iinkurajon përpjekjet e këtyre spekulatorëve. Fatkeqësisht, një besim kaq i çoroditur gjen përkrahës edhe nëqarqet Myslimane. Këta janë kryesisht ai tip i Myslimanëve që bëjnëçmos që të projektojnë një imazh intelektual dhe liberal për veten etyre. Ekziston edhe një tjetër dimension serioz lidhur me këtë çështjeqë vlen të përmendet; njerëz të tillë përpiqen që t’i vërtetojnëpikëpamjet e tyre me ndihmën e vargjeve Kuranore. Për këtë qëllim,ata i shtrembërojnë kuptimet e qarta të vargjeve dhe fabrikojnëinterpretimet e tyre Kuranore. Qëllimi ynë këtu është të theksojmë seky besim i çoroditur është në mospërputhje të plotë me Kuranin dheIslamin dhe tërësisht në kundërshtim me ajetet e Kuranit që janëabsolutisht të sakta. Këto qarqe pretendojnë se ekzistojnë disa ajete në Kuran të cilatvërtetojnë pikëpamjet e tyre të shtrembëruara. Njëri prej këtyreajeteve është: Ata (jobesimtarët) thonë: “Allahu ynë, na bëre të vdesim dy herë dhe na ngjalle dy herë, e ne pranuam për mëkatet tona, pra a ka ndonjë rrugëdalje?” (Sure Gafir: 11) Bazuar në këtë ajet, njerëzit të cilët besojnë në rimishërimpohojnë si në vazhdim: njeriut i dhurohet një jetë e re pasi të ketëjetuar në këtë jetë për një kohë dhe pastaj vdes. Kjo është hera e dytëqë ai vjen në jetë dhe po ashtu periudha gjatë të cilës shpirti i tijplotëson zhvillimin e vet. Pas vdekjes së dytë, që pason këtë jetë tëdytë, ata pohojnë, njeriu ringjallet në Ahiret. Tani duke u ndarë prej çfarëdo paragjykimesh, le të analizojmëkëtë ajet: nga ky ajet, është e qartë se njeriu përjeton dy gjendje të 20
  • 17. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)jetës dhe vdekjes. Në këtë kontekst, një gjendje e tretë e të qenit ivdekur apo i gjallë është e pamundur. Pasi që është kështu, nëmendje na bie një pyetje: “Cila ishte gjendja fillestare e njeriut? Ivdekur apo i gjallë?” Në ajetin në vazhdim gjejmë përgjigjen në këtëpyetje: Si e mohoni Allahun, e dihet se ju ishit të vdekur, e Ai ju ngjalli, mandej ju bën të vdisni e pastaj ju ringjall, e mandej tek Ai do të ktheheni? (Sure Bekare: 28) Ky ajet është i vetëkuptueshëm, fillimisht, njeriu është i vdekur.Me fjalë tjera, falë vet natyrës së krijimit të tij, ai është fillimisht ipërbërë prej materies së pajetë si uji, dheu, etj., siç bëjnë me dije këtovargje. Pastaj, Allahu i dha jetë këtij grumbulli të materies së pajetë,“e krijoi dhe i dha formë” atij. Kjo është vdekja e parë dhe prandajringjallja e parë prej të vdekurit. Një kohë pas kësaj ringjalljeje tëparë, jeta përfundon dhe njeriu vdes. Ai kthehet përsëri në tokë,sikurse në fazën e pare, dhe përsëri shndërrohet në asgjë. Ky ështëtranzicioni i dytë drejt gjendjes së vdekjes. Rasti i dytë dhe i fundit ingjalljes prej të vdekurit është ai që ndodhë në Ahiret. Pasi që ështëkështu, nuk ka një ringjallje të dytë në jetën e kësaj bote. Përndryshe,kjo do të kërkonte një ringjallje të tretë. Megjithatë, nuk ekzistonndonjë referencë për ringjalljen e tretë në cilindo prej vargjeve. Si nëSuren Mu’min: 11 ashtu edhe në Suren Bekare: 128, nuk ekzistonasnjë referim që sugjeron mundësinë e një ringjalljeje të dytë në këtëbotë. Përkundrazi, këto vargje zbulojnë në mënyrë të qartëekzistencën e një ringjalljeje në këtë botë dhe të një ringjalljeje tjetërnë Ahiret. E prapëseprapë përkrahësit e reinkarnimit investojnë të gjithashpresat e tyre në këto dy vargje. 21
  • 18. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Siç bëhet e qartë, madje edhe këto vargje të paraqitura si dëshminga përkrahësit e reinkarnimit e hedhin vet poshtë këtë mënyrë tështrembëruar të gjykimit. Veç kësaj, disa vargje tjera në Kuran ebëjnë të qartë se ekziston vetëm një jetë ku njeriu vihet në sprovë dhese kjo është në jetën e kësaj bote. Se nuk ka kthim në këtë jetë pasvdekjes theksohet në ajetin në vazhdim: E kur ndonjërit prej tyre i vjen vdekja, ai thotë: “O Allahu im, më kthe, që të bëj vepra të mira e të kompensoj atë që lëshova!” Kurrsesi, (kthim nuk ka) e kjo është vetëm fjalë që e thotë ai, e ata kanë para tyre një perde (distancë periodike) deri në ditën kur ringjallen. (Sure Mu’minun: 99-100) Bashkëbisedimet në këtë ajet e bëjnë të qartë se pas vdekjes, nukka më kthim në këtë jetë. Ndërkaq, në këtë ajet, Allahu na tërheqvëmendjen për faktin se jobesimtarët ushqejnë shpresa tëpaarsyeshme për një ringjallje të dytë nga të vdekurit, një kthim tëdytë në këtë jetë. Mirëpo, ky ajet e qartëson se këto janë vetëm fjalë tësugjeruara prej jobesimtarëve të cilat nuk kanë kurrfarë baze. Në ajetin në vazhdim përshkruhet fakti se njerëzit e Xhenetits’do të përjetojnë një vdekje tjetër pos vdekjes “së parë”: Aty nuk do të përjetojnë vdekjen atje, përveç asaj të parës në dynja. Ata i shpëtoi (Allahu) prej vuajtjeve të Xhehenemit. (Ato të mira) Janë dhuratë nga Allahu yt,e ai është shpëtim i madh. (Sure Duhan: 56-57) Lumturia e madhe e njerëzve të Xhenetit përshkruhet në një ajettjetër. Kjo lumturi është për shkak të faktit se ata nuk do të përjetojnënjë tjetër vdekje përveç asaj të parës: Dhe ne nuk do të vdesim më, përveç vdekjes sonë të parë dhe 22
  • 19. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) ne nuk do të dënohemi më! Vërtet, kjo është ajo Fitore e madhe! (Sure Saffat: 58-60) Ajetet e mësipërme nuk lënë hapësirë për pyetje tjera.Përfundimi është se ekziston vetëm një vdekje të cilën e përjetonnjeriu. Në këtë fazë, mund të lind një pyetje tjetër: “Përkundërpërmendjes së dy vdekjeve në ajetet e mëparshme, pse përmendetvetëm një vdekje në Suren Saffat: 58?” Përgjigja në këtë pyetje ështëdhënë në vargun e 56-të të Sures Duhan, i cili thotë: “Ata nuk do tëshijojnë vdekjen atje – përveç asaj të parës.” Vërtetë, ekziston një dhevetëm një vdekje që njeriu takon me vetëdije. Ai takon atë dhe me tëgjitha ndjenjat e tij, e percepton atë. Kjo është vdekja që njeriu takonnë momentin kur përfundon jeta e tij. Ai padyshim se nuk mund tëkuptoj gjendjen e parë të vdekjes pasi që atëherë ai është i privuarnga ndjenjat dhe vetëdija. Përballë shpjegimeve të tilla të sakta dhe të qarta që sjellëKurani, të pohosh se ekzistojnë më shumë vdekje dhe gjendje tëringjalljes prej të vdekurit dhe të besosh se ekziston një migrim ishpirtit do të ishte një mohim i hapur i ajevete të Kuranit. Në anën tjetër, po të kishte krijuar Allahu një sistem të kësaj jetetë bazuar në rimishërim, atëherë Ai padyshim se do ta kishteinformuar njeriun për këtë në Kuran, i cili është udhëzimi i vetëmdrejtës rrugës së vërtetë për njerëzimin. Po të ishte kështu, Allahupadyshim se do të na ofronte një shpjegim të hollësishëm të gjithafazave të reinkarnimit. Mirëpo, në Kuran, i cili ofron çdo llojinformacioni lidhur me këtë jetë dhe jetën tjetër të besimtarëve, nukekziston as edhe një e dhënë e vetme për reinkarnimin, e të mosflasim për përmendjen e drejtpërdrejtë të tij. 23
  • 20. PERDJA E PAKUJDESISË Njeriu është në thelb egoist; ai është tejet i ndjeshëm për çështjetqë kanë të bëjnë me interesat e tij. Çuditërisht, ai nuk çan fare kokënpër vdekjen, që do të duhej të ishte preokupimi më i lartë i tijkryesor. Në Kuran, kjo gjendje mendore e veçantë për “ata të cilëtnuk i përmbahen Besimit me vendosmëri” definohet prej Allahut menjë fjalë: “pakujdesi”. Kuptimi i pakujdesisë është mungesë e perceptimit të plotë tëfakteve si pasojë e vetëdijes së turbullt apo madje si pasojë emungesës së plotë të vetëdijes dhe dështimit për të arritur gjykime tëshëndosha dhe për të dhënë përgjigje me vend. Një shembull i kësajështë dhënë në ajetin në vazhdim: Njerëzve u është afruar koha e llogarisë së tyre, e ata të hutuar në pakujdesi nuk përgatiten fare për të. (Sure Enbija: 1) Njerëzit janë të sigurt se njeriu i cili vuan nga një sëmundjefatale apo e pashërueshme do të vdes. Mirëpo, hiç më pak se ky isëmurë, këta njerëz që kanë ndjenja të tilla sigurie, do të vdesin poashtu. Se kjo do të ndodhë dikur në të ardhmen apo shumë shpejt kjonuk e ndryshon këtë fakt. Shpeshherë, pakujdesia e turbullon këtë tëvërtetë. Për shembull, është shumë e mundshme që dikush që është iinfektuar nga virusi HIV do të vdes në një të ardhme të afërt. Mirëpo,mbetet fakti se gjithashtu është shumë e mundshme – nëse thuhet e 24
  • 21. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)vërteta, është e sigurtë – se një person i fuqishëm pranë tij një ditë dotë vdes. Ndoshta vdekja do t’i vjen atij shumë më herët se që do t’ivjen atij “të sëmurit të infektuar me virusin HIV”. Kjo sipas të gjithagjasave do të ndodhë në një moment krejtësisht të papritur. Anëtarët e familjes brengosen për të sëmurët para vdekjes sëtyre. Megjithatë, ata vështirë se brengosen ndonjëherë për veten etyre, që padyshim se një ditë do të vdesin. Megjithatë, pasi që është epashmangshme, përgjigja s’duhet të ndryshojë varësisht nga ajo se ado të ndodhë së shpejti apo në një kohë më të largët. Nëse, përballë vdekjes, pikëllimi është përgjigja e saktë qëduhet dhënë, atëherë çdo njeri do të duhej menjëherë të filloj të qajëpër veten e tij apo për dikë tjetër. Ose, do të duhej ta tejkaloj këtëpikëllim dhe të përpiqet të ketë një kuptim më të thellë për vdekjen. Për këtë qëllim, njohja me arsyet e pakujdesisë do të jetë edobishme. Shkaktarët e pakujdesisë Mungesa e mendjemprehtësisë: Shumica e individëve që epërbëjnë një shoqëri nuk janë të mësuar të mendojnë për çështje tërëndësishme. Duke e bërë pakujdesinë mënyrë të jetës, ata nukshqetësohen për vdekjen. Secili problem i përditshëm që ata nukarrijnë ta zgjedhin i mban mendjet e tyre vazhdimisht tëpreokupuara. Çështje të parëndësishme, që tashmë “mbushin”mendjet e tyre të kufizuara, nuk i lejojnë ata që t’ju kushtojnëvëmendjen e duhur çështjeve me rëndësi. Kështu, ata kalojnë jetën etyre duke lëvizur me rrjedhën e ngjarjeve të përditshme. Ndërkohë,me rastin e vdekjes së dikujt, apo kur bisedohet për vdekjen, atangushëllohen me shprehje që pa dashje dalin prej gojëve të tyre dhe 25
  • 22. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)thjeshtë i shmangen kësaj teme. Ata janë njerëz me mendje tëkufizuar që ushqejnë mendime të kufizuara dhe boshe. Kompleksiteti dhe gjallëria e jetës: Jeta rrjedh shumë shpejtëdhe ka një gjallëri joshëse. Në mungesë të përpjekjes sëjashtëzakonshme mendore, njeriu ka mundësi të mos i kushtojvëmendje vdekjes, e cila është gati ta pushtoj atë herët a vonë. Dukemos pasur besim në Allahun, ai është shumë larg koncepteve si fati,mbështetja në Allahun dhe nënshtrimi ndaj Tij. Nga momenti qëbëhet i vetëdijshëm për nevojat materiale, ai përpiqet të sigurojëjetesë të mirë. Një person i tillë as që lodhet madje t’i shmangetvdekjes sepse ai tashmë është zhytur në brengat e dynjasë. Aivazhdimisht vrapon pas planeve, interesave dhe qëllimeve të rejadhe, një ditë, pa mundësi parashikimi dhe prandaj pa kurrfarëpërgatitje, ballafaqohet me realitetin e vdekjes. Ai atëherë pendohetdhe dëshiron të kthehet në jetë, por pa dobi. — Rritja e mashtrimit të popullatës: Njëra prej arsyeve tëpakujdesisë janë lindjet. Popullsia botërore vazhdon të rritet, ajokurrë nuk pakësohet. Mirëpo, me t’u futur në spiralen e jetës, njeriumundet, për arsye të ideve të gabuara, të besojë në nocionet joshëse eprapëseprapë krejtësisht iluzore si “lindjet zëvendësojnë vdekjet”,duke mbajtur në këtë mënyrë një baraspeshë të popullatës. Njëpërsiatje e tillë i bën kushtet e pjekura për formimin e njëbotëkuptimi të pavëmendshëm mbi vdekjen. Megjithatë, nëse që ngaky moment e tutje, nuk do të ndodhte më asnjë lindje në mbarëbotën, ne ende do të ishim dëshmitarë të vdekjeve që do të ndodhninnjëra pas tjetrës dhe, si pasojë, një popullsi botërore që zvogëlohet.Atëherë do të fillonte të hetohej llahtari i vdekjes. Njeriu do të shihtehumbjen e njerëzve që e rrethojnë njërin pas tjetrit dhe do tëkuptonte se edhe ai po ashtu do ta përjetonte këtë fund të 26
  • 23. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)pashmangshëm. Kjo i ngjason asaj që ndiejnë ata që janë të dënuarme vdekje në radhën e vdekjes. Çdo ditë ata përjetojnë marrjen e njëapo dy njerëzve për t’u ekzekutuar. Numri i njerëzve në qelivazhdimisht zvogëlohet. Vitet kalojnë, por ende çdo ditë, ata që janëende gjallë shkojnë të flenë në gjendje ankthi mos në ditën eardhshme do t’u vjen radha atyre. Ata kurrë s’pushojnë së kujtuarivdekjen, as edhe për një sekondë. Çuditërisht, gjendja e tanishme nuk ndryshon nga shembulli ilartpërmendur. Të porsalindurit nuk kanë kurrfarë ndikimi çfarëdoqoftë mbi ata që e kanë të paracaktuar të vdesin. Kjo është vetëm njëide e gabuar psikologjike. Banorët e tokës të cilët jetuan 150 vite mëherët sot nuk janë më. Gjeneratat që erdhën pas tyre nuk i shpëtuanata nga vdekja. Gjithashtu, 100 vite më vonë, ata që jetojnë tani, medisa përjashtime, s’do të jenë gjallë. Kjo për arsye se dynjaja nukështë një vend i përhershëm për njeriun. Metodat e mashtrimit të vetvetes Prej arsyeve të cilat bëjnë që ne të harrojmë vdekjen dhe tëzhytemi në pakujdesi, ekzistojnë po ashtu mekanizma të caktuarmbrojtës të cilat njerëzit përdorin për të mashtruar vetveten. Këtamekanizma, disa prej të cilave janë përmendur më poshtë, eposhtërojnë njeriun deri në nivelin e strucit, i cili fut kokën e tij nërërë për t’ju shmangur një situate të papëlqyeshme. — Shtyrja e të menduarit për vdekjen për në vitet e vona të jetës:Njerëzit në përgjithësi e marrin si gjë të sigurt se do të jetojnë deri nëmesin e të gjashtëdhjetave apo shtatëdhjetave të tyre. Kjo shpjegonarsyen pse në përgjithësi të rinjtë dhe ata me moshë mesatare epërdorin këtë mekanizëm mbrojtës. Me kalkulime të tilla në mendje, 27
  • 24. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)ata e shtyjnë të menduarit për çështje të tilla “të zymta” për vitet evona të jetës së tyre. Në rininë e tyre – apo në kulmin e jetës së tyre –ata nuk duan t’i “turbullojnë” mendjet e tyre me çështje“dëshpëruese”. Vitet e vona të jetës janë në mënyrë tëpashmangshme koha kur njeriu nuk mund ta nxjerr më të mirën ngajeta dhe kjo periudhë e jetës mendohet prej shumë njerëzve të jetëfaza më e përshtatshme për të menduar më me zell për vdekjen dhepër t’u përgatitur më mirë për jetën e ardhshme. Kjo sjell po ashtulehtësim shpirtëror, pasi që jep ndjenjën e të punuarit për Ahiretin. Megjithatë, është e qartë se bërja e planeve të tilla afat-gjata dhejo përfundimtare nuk kanë kurrfarë kuptimi për atë të cilit nuk igarantohet as edhe frymëmarrja e ardhshme e tij. Çdo ditë ai shehshumë njerëz të moshës së tij apo edhe më të rinj që vdesin.Lajmërimet e vdekjeve përbëjnë një pjesë të konsiderueshme tëgazetave të përditshme. Kanalet televizive japin lajme për vdekje nëçdo kohë. Njeriu është shpesh dëshmitar i vdekjes së njerëzve të tij tëafërt. Mirëpo, ai pak mendon për faktin se njerëzit që e rrethojnë atëdo të jenë dëshmitar të vdekjes së tij apo do të lexojnë për këtë nëgazetë. Në anën tjetër, edhe nëse jeton për një kohë të gjatë, asgjë nukdo të ndryshojë në jetën e tij, pasi që mentaliteti i tij do të mbetet injëjtë. Derisa ai nuk ballafaqohet vërtet me vdekjen, ai vetëm shtyntë menduarit për vdekjen. Supozimi se njeriu do të “kryej dënimin e tij” në xhehenemvetëm për një periudhë të caktuar: Kjo pikëpamje, e cila dominon nëshoqëri, nuk është asgjë tjetër pos një paragjykim. Në fund të fundit,nuk është një besim që i ka rrënjët në Kuran. Në asnjë pjesë tëKuranit nuk gjejmë përmendje të “ndëshkimit të njeriut” nëxhehenem për një kohë të caktuar dhe pastaj të falet. Është krejtësishte kundërta, në të gjitha ajetet relevante, në mënyrë specifike 28
  • 25. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)përmendet ndarja e besimtarëve dhe jobesimtarëve në Ditën eGjykimit. Përsëri ne e dimë nga Kurani se besimtarët do të mbesin nëXhenet përjetësisht, derisa jobesimtarët do të hidhen në xhehenem,ku do të përjetojnë vuajtje të përjetshme: Ata edhe thanë: “Neve nuk do të na kapë zjarri vetëm për disa ditë të numëruara!” Thuaj: “A mos keni marrë prej Allahut ndonjë premtim, e Allahu nuk e then premtimin e vet, ose jeni duke thënë për Allahun atë që nuk e dini? Po, (do t’ju kapë zjarri) ai që bën keq dhe që e vërshojnë gabimet e tij, ata janë banues të zjarrit, aty janë përgjithmonë. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, ata janë banues të Xhenetit, aty janë përgjithmonë. (Sure Bekare: 80-82) Një tjetër ajet thekson të njëjtën gjë: E atë (e bënin) ngase ata thoshin: “Neve nuk do të na djegë zjarri vetëm për pak ditë të numëruara, e ajo që shpifën për fenë e tyre, i mashtroi keq. (Sure Ali Imran: 24) Xhehenemi është një vend i vuajtjes së paimagjinueshme.Rrjedhimisht, edhe po të ishte qëndrimi në xhehenem vetëm për njëkohë të caktuar, një njeri me vetëdije kurrë nuk do të pajtohej tëkalonte nëpër atë vuajtje. Xhehenemi është vendi ku vetitë e Allahut,el-Xhabar (Imponuesi) dhe el-Kahar (Nënshtruesi) manifestohengjer në shkallën më të lartë. Vuajtjet e xhehenemit janë tëpakrahasueshme me çdo dhimbje në dynja. Një person i cili nukmund të durojë madje një djegie të gishtit të tij të thotë se do të ishtei gatshëm t’i nënshtrohet një vuajtje të tillë thjeshtë shprehmendjelehtësi. Veç kësaj, një person që nuk ndihet i tmerruar ngaZemërimi i Allahut nuk arrin t’i jap respektin që Ai meriton. Njëperson i tillë, tërësisht i privuar nga besimi, është një njeri i dobët i 29
  • 26. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)cili s’meriton madje as të përmendet. Të menduarit “Unë tashmë meritoj Xhenetin”: Ekziston poashtu një grup njerëzish të cilët e konsiderojnë veten si banorë tëXhenetit. Duke bërë disa vepra të vogla që ata supozojnë të jenëvepra të mira dhe duke iu shmangur disa veprave të këqija, atamendojnë se janë të pjekur për të hyrë në parajsë. Të zhytur nëparagjykime dhe duke folur herezi/kufër të cilat i lidhin me fenë,këta njerëz në të vërtetë i mbeten besnik një besimi të ndarëplotësisht prej atij të Kuranit. Ata e paraqesin veten si besimtarë tëvërtetë. Mirëpo, Kurani i radhit ata midis atyre që i bëjnë shokAllahut: E ti sillu atyre (që kërkuan t’i largosh varfanjakët) si shembull dy njerëz; njërit prej tyre i dhamë dy kopshte (vreshta) nga rrushi dhe ato i rrethuam me hurma, e në mes atyre dyjave bimë tjera. Të dy kopshtet jepnin frutat e veta pa munguar prej tyre asgjë, e në mesin e tyre bëmë të rrjedhë një lumë. Ai kishte edhe pasuri tjetër. E ai atij shokut të vet (që ishte besimtar) i tha: - duke u krenuar - “Unë kam pasuri më shumë se ti e, kam edhe krah më të fortë!” Dhe ai hyri në kopshtin e vet (e me besimtarin për dore), po duke qenë dëmtues i vetes (duke mos besuar dhe duke u krenuar) tha: “Unë nuk mendoj se zhduket kjo kurrë!” Dhe nuk besoj se do të ndodhë kiameti, (dita e gjykimit), por nëse bëhet që të kthehem te Allahu im, padyshim do të gjej ardhmëri edhe më të mirë se kjo. Atij ai shoku i vet (besimtari) i tha - duke e polemizuar atë -: “A e mohove Atë që të krijoi ty nga dheu, pastaj nga një pikë uji, pastaj të bëri njeri të plotë?” “Por për mua, Ai Allahu është Allahu im, e Allahut tim unë nuk i bëj shok askënd!” (Sure Kehf: 32-38) 30
  • 27. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Me fjalët: “Por nëse do të kthehem te Allahu im”, pronari ikopshtit shpreh mungesën e besimit të shëndoshë në Allah dhe nëAhiret dhe si pasojë zbulon se ai është një idhujtar i cili ushqendyshime. Ndërkohë, ai pretendon se është një besimtar superior. Veçkësaj, ai nuk ndjen dyshime se Allahu do ta shpërblejë atë meXhenet. Ky karakter i pafytyrë dhe i ulët i idhujtarit është shumë irëndomtë midis njerëzve. Këta njerëz, thellë në veten e tyre, e dinë se ata janë krejtësishtmashtrues, mirëpo posa të merren në pyetje për këtë, ata përpiqen tëdëshmojnë pafajësinë e tyre. Ata pohojnë se zbatimi i urdhrave tëfesë nuk është aq me rëndësi. Për më tepër, ata përpiqen tëshfajësojnë vetveten, duke pohuar se njerëzit në dukje besimtar qëshohin rreth vetes së tyre janë të pamoralshëm dhe të pandershëm.Ata përpiqen të vërtetojnë se janë “njerëz të mirë” duke pohuar senuk i duan të keqen askujt. Ata pohojnë se nuk ngurrojnë t’u japin tëholla lypësve, se kanë shërbyer me ndershmëri në shërbim publikme vite të tëra dhe këto janë gjërat që e bëjnë një Mysliman tësinqertë. Ata ose nuk e dinë ose thjeshtë bëhen kinse nuk e dinë seajo që një njeri e bën Mysliman nuk është se shkon mirë me njerëzitpor të qenit rob i Allahut dhe zbatimi i urdhrave të Tij. Në një përpjekje për të mbështetur fenë e tyre të shtrembëruarmbi njëfarë shpjegimi të arsyeshëm, ata pajtohen me disa ide tëgabuara. Kjo është në të vërtetë tipike për josinqeritetin e tyre. Për tëlegjitimuar jetën e tyre, ata kërkojnë strehim në sloganet si: “Formamë e mirë e adhurimit është të punosh” ose “ajo që ka rëndësi ështësinqeriteti i zemrës.” Me fjalët e Kuranit, kjo është pikërisht “shpikjee gënjeshtrave ndaj Allahut” dhe meriton ndëshkimin e Xhehenemittë përjetshëm. Në Kuran, Allahu përshkruan gjendjen e njerëzve tëtillë si vijon: 31
  • 28. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Ka disa njerëz që thonë: “Ne i kemi besuar Allahut dhe jetës tjetër (Ahiretit), po në realitet ata nuk janë besimtarë. (Sure Bekare: 8) — Shpjegimet e arsyeshme me standarde të dyfishta:Ndonjëherë kur njerëzit mendojnë për vdekjen, ata supozojnë se dotë zhduken përjetësisht. Një ide e tillë befasuese i shtyn ata tëzhvillojnë një tjetër mekanizëm mbrojtës; ata i kushtojnë vetëmgjysmën e besimit faktit se “ekziston një jetë e amshueshme epremtuar prej Allahut.” Një përfundim i tillë ngjallë pak shpresë tekata. Kur ata t’i marrin parasysh përgjegjësitë e një besimtari ndajKrijuesit të tij, ata parapëlqejnë që tërësisht ta shpërfillin faktin e njëjete të amshueshme. Ata ngushëllohen duke menduar: “Në fund tëfundit, ne do të zhdukemi plotësisht. Nuk ekziston jeta pas vdekjes.”Një supozim i tillë shtyp të gjitha frikët dhe shqetësimet, siç ështëdhënia e llogarisë për veprat që ka punuar njeriu në Ditën e Gjykimitapo vuajtja në zjarrin e xhehenemit. Në të dyja rrethanat, ata çojnëjetët e tyre në pakujdesi deri në fund të jetës së tyre. Pasoja e pakujdesisë Siç kemi thënë në pjesët e mëparshme, vdekjapashmangshmërisht ia tërheq vëmendjen njeriut sa të jetoj. Këtapërkujtues nganjëherë dëshmojnë të jenë të dobishëm, duke e shtyrënjeriun të bëj një rishikim të prioriteteve të tij në jetë dhe tërivlerësojë botëkuptimin e tij në përgjithësi. Por ka kohë tjera kurmekanizmat e lartpërmendur mbrojtës marrin kontrollin, dhe mekalimin e secilës ditë, perdja e pakujdesisë përpara syve të njeriutbëhet më e dendur. Nëse jobesimtarët e presin vdekjen të qetë dhe kanë një ndjenjë 32
  • 29. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)të paarsyeshme të rehatisë, madje edhe kur janë plotësisht tëvetëdijshëm për afrimin e saj në vitet e fundit të jetës së tyre, ështëpër shkak se ata janë plotësisht të mbështjellur me këtë perde. Kjopër shkak se vdekja tek ata ka domethënien e gjumit të rëndë dheçlodhës, prehjes dhe qetësisë dhe një lehtësimi të përjetshëm. Mirëpo, përkundër asaj që ata mendojnë, Allahu, Ai i Cili krijonçdo qenie prej asgjëje dhe Ai i Cili i bën ata të vdesin dhe i Cili do t’jujap jetë të gjitha krijesave në Ditën e Gjykimit, ju premton atyrependim dhe pikëllim të përjetshëm. Ata gjithashtu do të jenëdëshmitarë të këtij fakti në momentin e vdekjes, një kohë kur atapandehin se do të bien në një gjumë të amshueshëm. Ata e kuptojnëse vdekja nuk është një zhdukje totale, por momenti fillestar i njëbote të re përplot vuajtje. Shfaqja e llahtarshme e engjëjve të vdekjesështë shenja e parë e kësaj vuajtjeje të madhe: E si do të jetë atëherë puna e tyre kur engjëjt t’ua marrin shpirtin duke i rrahur fytyrave dhe shpinave të tyre? (Sure Muhammed: 27) Në këtë moment, mendjemadhësia dhe pafytyrësia ejobesimtarëve para vdekjes shndërrohen në llahtar, pendim,dëshpërim dhe dhimbje të përjetshme. Në Kuran, kësaj i referohet sivijon: E ata thanë: “A pasi që ne të tretemi në tokë, a thua ne rishtazi do të krijohemi?” Por (çka është edhe më keq) ata nuk besojnë se do të dalin para Allahut të tyre. Thuaj: “Engjëlli i vdekjes, i cili është caktuar për ju, ua merr shpirtrat, e pastaj do të ktheheni te Allahu juaj”. E, sikur të shihje mëkatarët se si ulin kokat e veta pranë Allahut të tyre: “Allahu ynë, tash pamë dhe dëgjuam, na kthe pra edhe një herë e të bëjmë vepra të mira, se tash jemi të bindur”. (Sure Sexhde: 10-12) 33
  • 30. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Nuk ka ikje nga vdekja Vdekja, posaçërisht në moshë të re, rrallëherë na shkon nëmendje. Duke e konsideruar këtë si fundin, njeriu madje i shmangetedhe të menduarit për të. Mirëpo, pikërisht sikur që shmangja fizikenuk siguron shërim për vdekjen, po ashtu as shmangja e tëmenduarit për të. Veç kësaj, është e pamundshme të shpërfilletvdekja. Çdo ditë, gazetat mbajnë tituj lidhur me vdekjen e aq shumënjerëzve. Ju shpesh hasni në makina varrimi apo kaloni pranëvarreve. Të afërmit dhe bashkëpunëtorët vdesin. Funeralet e tyreapo vizitat për të ngushëlluar anëtarët e familjespashmangshmërisht e sjellin vdekjen në mendjen tonë. Meqenësenjeriu është dëshmitar i vdekjes së tjerëve dhe në veçanti vdekjes sënjerëzve të dashur të tij, ai pashmangshmërisht mendon për vetfundin e tij. Ky mendim e lëndon atë thellë në zemër, duke e bërë tëshqetësohet. Pa marr parasysh se sa shumë reziston individi, kudo që kërkonmbrojtje apo sado që përpiqet të ik, ai në të vërtetë mund të takojvdekjen e tij në çdo moment. Ai nuk ka zgjidhje tjetër. Përpara tij nukekziston asnjë rrugëdalje tjetër. Numërimi nuk mbaron kurrë, asedhe për një moment. Kudo që ai kthehet, vdekja e pret aty. Qarkumbyllet vazhdimisht dhe përfundimisht i arrin ata: Thuaj: “S’ka dyshim se vdekja prej së cilës po ikni, ka për t’ju zënë, e mandej do të silleni te Ai që e di të padukshmen dhe të dukshëm, dhe atëherë Ai do t’ju njoftojë me atë që keni punuar”. (Sure Xhum’a: 8) Kudo që të jeni vdekja do t’ju kapë, po edhe në qoftë se jeni në pallate të fortifikuara. (Sure Nisa: 78) Kjo është arsyeja pse ne duhet të ndalojnë së mashtruari veten 34
  • 31. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)apo të shpërfillim faktet dhe të përpiqemi të fitojmë kënaqësinë eAllahut gjatë kësaj periudhe të paracaktuar prej Tij. Vetëm Allahu edin kur do të kalojë kjo kohë. Profeti ynë Muhammedi (saas) ka thënë po ashtu se njëra prejmënyrave më të mira që të ndalohet ngurtësimi i ndërgjegjes sënjeriut dhe të arrijë karakter të mirë është duke përkujtuar shpeshvdekjen: Abdullah ibn Umari ka rrëfyer: “I Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) ka thënë: ‘Këto zemra ndryshken mu sikurse hekuri kur preket nga uji.’ Në pyetjen se çfarë do të mund t’i pastronte ato ai u përgjigj: ‘Përkujtimi i vazhdueshëm i vdekjes dhe këndimi i Kuranit.’” (Tirmidhiu 673) 35
  • 32. VDEKJA E VËRTETË DHE AJO QË VËZHGOHET LIDHUR ME VDEKJEN Vdekja e shpirtit (vdekja e vërtetë) A keni menduar ndonjëherë për mënyrën se si do të vdisni, siduket vdekja dhe çfarë do të ndodhë në momentin e vdekjes? Deri më tani, askush prej atyre që kanë vdekur nuk ështëringjallur dhe që do të mund të ndante me ne përvojat dhe ndjenjat etij të vërteta për vdekjen. Duke qenë puna kështu, teknikisht është epamundshme të mblidhen informata lidhur me atë se çfarë ështëvdekja dhe çfarë ndjenë njeriu në momentin e vdekjes. Allahu, Ai i Cili i dhuron jetën njeriut dhe e merr atë në kohën ecaktuar, na informon në Kuran për mënyrën se si ndodhë vdekja nëtë vërtetë. Pra, Kurani është burimi i vetëm prej të cilit mund tëmësojmë për mënyrën se si vdekja ndodhë në të vërtetë dhe çfarëpërjeton dhe ndien në të vërtetë ai i cili vdes. Vdekja, siç përmendet në Kuran, është krejtësisht e ndryshmenga “vdekja mjekësore” që njerëzit e vëzhgojnë së jashtmi. Së pari, disa vargje na njoftojnë me ngjarje ashtu siç shihen atonga vet personi që po vdes, të cilat kurrë nuk mund të perceptohenprej të tjerëve. Kjo rrëfehet në Suren Vakia 36
  • 33. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Përse, pra kur arrin shpirti në fyt. E ju në atë moment shikoni (se ç’po i ngjet). E Ne jemi më afër se ju, por ju nuk shihni. (Sure Vakia: 83-85) Për dallim nga vdekja e jobesimtarëve, vdekja e besimtarëveështë e lumtur: Të cilëve duke qenë të pastër, engjëjt ua marrin shpirtin, duke u thënë: ‘Esselamu alejkum’ - gjetët shpëtimin, hyni në xhenet, për hir të asaj që vepruat. (Sure Nahl: 32) Këto vargje zbulojnë një fakt shumë të rëndësishëm dhe tëpandryshueshëm për vdekjen: në momentin e vdekjes, ajo nëpër tëcilën kalon personi që po vdes dhe ajo që ata pranë tij shohin janëpërvoja të ndryshme. Për shembull, një njeri që ka kaluar tërë jetën etij si jobesimtar i paepur mund të perceptohet se po përjeton një“vdekje të qetë” së jashtmi. Megjithatë, shpirti, tani në një dimensionkrejtësisht tjetër, e shijon vdekjen në një mënyrë shumë tëdhimbshme. Në anën tjetër, shpirti i një besimtari, përkundër asaj seduket që po përjeton dhimbje të madhe, e lëshon trupin e tij “në njëgjendje të mirë”. Thënë shkurt, “vdekja mjekësore e trupit” dhe vdekja e shpirtit,që përmendet në Kuran, janë ngjarje krejtësisht të ndryshme. Duke qenë të pavetëdijshëm për këtë të vërtetë me të cilën nanjofton Kurani, jobesimtarët, të cilët supozojnë se vdekja është njëgjumë i përjetshëm dhe i qetë, po ashtu përpiqen të gjejnë mënyra qëmomenti i vdekjes të jetë pa dhimbje dhe i lehtë. Pasojat e një ideje tëtillë të gabuar mund të shihen qartë në shembujt e atyre që bëjnëvetëvrasje duke marrë barna, duke thithur gaz natyral apo duke iudrejtuar ndonjë forme pa dhimbje të vdekjes për t’i ikur njësëmundjeje që shkakton dhimbje. 37
  • 34. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Siç kemi përmendur më herët, vdekja “e shijuar” prejjobesimtarëve është një burim i madh i vuajtjes për ta, ndërsa përbesimtarët rezulton të jetë lumturi. Kurani jap një shpjegim tëhollësishëm të vështirësisë nëpër të cilën kalojnë jobesimtarët derisatë merren shpirtrat e tyre, për shkak të mënyrës me të cilën sillenengjëjt me shpirtin e një jobesimtari në momentin e vdekjes: E si do të jetë atëherë puna e tyre kur engjëjt t’ua marrin shpirtin duke i rrahur fytyrave dhe shpinave të tyre? E atë (dënim) për shkak se ata ndoqën rrugë të cilën Allahu e urren, kurse e urryen atë që Ai e pëlqen, prandaj ua asgjësoi veprat e tyre. (Sure Muhammed: 27-28) Në Kuran po ashtu përmendet “agonia e vdekjes,” e cila ështënë të vërtetë rezultati i dhënies së lajmit prej engjëjve për vuajtjen eamshueshme në momentin e vdekjes: …E, sikur t’i shihje mizorët kur janë në agoni të vdekjes, e engjëjt kanë shtrirë duart e veta (me ndëshkim) e (u thonë): “Shpëtoni pra vetveten (nëse mundeni)”. “Tash përjetoni dënimin e turpshëm për shkak se e thoshit të pavërtetën për Allahun, dhe ndaj argumenteve të Tij ishit kryeneç. (Sure En’am: 93) Sikur t’i kishe parë engjëjt kur ua marrin shpirtin atyre që mohuan (do të shihje tmerr), u binin fytyrave dhe shpinave të tyre: “Shijoni dënimin e djegies!” Këtë (dënim e morët) për shkakun e asaj që fituat. Allahu nuk është i padrejtë për robërit e Tij. (Sure Enfal: 50-51) Siç bëjnë të qartë këto vargje, vetëm vdekja e një jobesimtari është një periudhë e tërë e agonisë në vetvete. Derisa njerëzit që e rrethojnë atë shohin një vdekje në dukje të qetë në 38
  • 35. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) shtratin e tij, një vuajtje e madhe shpirtërore dhe fizike fillon për të. Engjëjt e vdekjes marrin shpirtin e tij, duke i sjellë atij dhimbje dhe poshtërim. Në Kuran, engjëjt që marrin shpirtrat e jobesimtarëve përshkruhen si: “ata (engjëj) që marrin shpirtrat me rrëmbim!” (Sure Nazi’at: 1) Faza e fundit e mënyrës se si merret shpirti shpjegohet si vijon: Jo dhe jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gurmaz dhe thuhet (nga familja e të afërmit): “Kush do ta shërojë?” Dhe ai bindet se ai po ndahet. (Sure Kijame: 26-28) Në këtë moment, jobesimtari ndeshet me të vërtetën që ai e kamohuar gjatë gjithë jetës së tij. Me vdekje, ai do të fillojë të vuajpasojat e fajit të tij të madh, mohimit të tij. Engjëjt “që iu bienshpinave të tyre” dhe “që marrin shpirtrat me rrëmbim” janë vetëmfillimi dhe një tregues më i vogël i pikëllimit që e pret atë. Përkundrazi, vdekja për besimtarin është fillimi i fatmirësisëdhe lumturisë së përjetshme. Për dallim nga shpirti i jobesimtarit icili vuan dënim të hidhur, shpirti i besimtarit “merret me lehtësi”(Sure Nazi‘at: 2) duke u thënë engjëjt: “Esselamu alejkum - gjetëtshpëtimin, hyni në xhenet, për hir të asaj që vepruat.” (Sure Nahl:32) Kjo është e ngjashme me gjendjen e gjumit. Në gjumë, shpirtikalon lehtë në një dimension tjetër, siç dëshmohet në vargun nëvazhdim: Allahu i merr shpirtrat kur është momenti i vdekjes së tyre (i vdekjes së trupave të tyre), e edhe atë që është në gjumë e nuk ka vdekur, e atij që i është caktuar vdekja e mban (nuk e kthen), e atë tjetrin (që nuk i është caktuar vdekja, por është në gjumë), e lëshon (të kthehet) deri në afatin e caktuar… (Sure Zumer: 42) 39
  • 36. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Kjo është e vërteta përfundimtare për vdekjen. Së jashtmi,njerëzit përjetojnë vetëm vdekjen mjekësore: një trup që gradualishthumb funksionet e veta trupore. Ata të cilët shikojnë prej së jashtminjë person në buzë të vdekjes nuk shohin as fytyrën e tij as shpinën etij që rrahet, dhe as shpirtin e tij që arrin në gurmaz. Vetëm shpirti ipersonit në fjalë përjeton këto ndjenja dhe i sheh këto pamje. Mirëpo,vdekja e vërtetë “shijohet” në të gjitha aspektet e saj nga personi qëvdes në një dimension të panjohur për ata që përjetojnë vdekjen sëjashtmi. Me fjalë të tjera, ajo që përjetohet gjatë rrjedhës së vdekjesështë një “ndryshim në dimension.” Ne mund t’i nënvizojmë faktet e zbuluara në vargjet që kemianalizuar gjer më tani si vijon: qoftë besimtar apo jobesimtar, vdekjae një personi as nuk vonohet as nuk shpejtohet madje as edhe për njëçast. Kudo që të jenë qeniet njerëzore, vdekja i arrin ata, nëse kaardhur koha e caktuar për ta. Gjatë përjetimit të vdekjes, ataindividualisht pranojnë trajtime krejtësisht të ndryshme, edhe psekjo nuk është e dukshme prej së jashtmi. Vdekja e besimtarit — Duke qenë i vetëdijshëm se vdekja është e pashmangshme,besimtari përgatitet për vdekjen gjatë gjithë jetës së tij dhe në fundndërron jetë. — Engjëjt e vdekjes e përshëndesin atë dhe ia komunikojnëlajmin e mirë të xhenetit. — Engjëjt e marrin shpirtin e një besimtari me butësi. — Besimtari ndien nevojën t’u jap lajmin e gëzueshëmbesimtarëve tjerë në botë se premtimi i Allahut është i garantuar dhe 40
  • 37. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)se nuk do të ketë as frikë dhe as pikëllim për besimtarët. Sidoqoftë,kjo nuk është e lejuar. Vdekja e jobesimtarit — Ai takon vdekjen të cilës i është shmangur gjithmonë gjatëgjithë jetës së tij. — Ai vuan nga goditje të fuqishme të dridhjes gjatë vdekjes. Engjëjt zgjasin duart e tyre ndaj tij dhe i japin atij lajmin përndëshkimin poshtërues të Djegies në zjarr. — Engjëjt e çojnë atë në vdekje, duke e rrahur atë në fytyrë dheshpinë. — Shpirti merret me një dhimbje të brendshme të madhe. Shpirti merret me të arritur gurmazin dhe në atë moment nukmbetet askush aty që ta shpëtojë atë. Shpirti merret me zor ndërsa ai zhytet në mohim. Në momentin e vdekjes, nuk lejohet asnjë shprehje e besimit tëtij apo e pendimit të tij. Nga “vdekja mjekësore” që njerëzit e përjetojnë prej së jashtmimund të nxirren po ashtu mësime. Mënyra se si vdekja mjekësore eshndërron trupin e njeriut në asgjë e bën njeriun të shoh disa fakteshumë të rëndësishme. Prandaj, “vdekja mjekësore” dhe varri, qëpresin secilin prej nesh, po ashtu meritojnë të përmenden dhe tëmendohet për to. Vdekja e trupit (ashtu siç përjetohet prej sëjashtmi) Në momentin e vdekjes, me të lëshuar shpirti dimensionin në tëcilin jetojnë qeniet njerëzore, lë prapa trupin e pajetë. Sikurse në 41
  • 38. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)rastin kur gjallesat ndërrojnë lëkurën e tyre, ai lë prapa veshjen ejashtme dhe lëvizë drejt jetës së vërtetë të tij. Mirëpo, tregimi për “veshjen e jashtme” e cila mbetet këtu nëkëtë botë është i rëndësishëm, posaçërisht për ata të cilët i kushtojnëmë shumë rëndësi trupit në këtë jetë se që ai vërtet e meriton… A keni menduar ndonjëherë në hollësi se çka do t’i ndodhëkësaj “veshje të jashtme” kur vdes njeriu? Një ditë ju do të vdisni. Ndoshta në një mënyrë që kurrë nuk ekeni pritur. Derisa shkoni në një dyqan ushqimor për të blerë bukë,një veturë do t’ju godas. Apo, një sëmundje fatale do t’i jap fund jetëssuaj. Apo, thjeshtë, zemra juaj do të pushojë së rrahuri pa asnjë arsye. Kështu, ju do të filloni të shijoni vdekjen Që nga ai moment, ju nuk do të keni kurrfarë lidhje me trupintuaj. Ai trup, që ju pandehet të jetë “vetja juaj” gjithë jetën tuaj, do tëshndërrohet në një sasi të zakonshme mishi. Me vdekjen tuaj, trupinjuaj do ta bartin të tjerët. Përreth do të ketë njerëz që do të qajnë dhembajnë zi. Pastaj ai trup do të bartet në morg, ku do të qëndrojë përnjë natë. Ditën e ardhshme, do të fillojnë punët e varrimit. Trupi ipajetë, tani krejtësisht i ngurtë, do të lahet i tëri me ujë të ftohtë.Ndërkohë, gjurmët e vdekjes do të fillojnë të shfaqen dhe disa pjesëtë trupit do të fillojnë të marrin ngjyrë të purpurt. Pastaj, trupi do të mbështjellët me një qefin dhe do të vendosetnë një tabut prej druri. Duke shkuar drejt varrezave, jeta do të jetë sigjithmonë në rrugë. Duke e parë se një makinë varrimi po kalonandejpari, disa njerëz do të shfaqin respekt, por shumica do tëvazhdojë punët e tyre të përditshme. Në varreza, tabuti do të bartetprej atyre që ju duan ose prej atyre që duket se ju duan. Me siguri, 42
  • 39. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)përsëri do të ketë njerëz përreth që qajnë dhe mbajnë zi. Pastaj,njerëzit do të mbërrijnë në destinacionin e pashmangshëm: varrin.Në gurin e mermertë, do të skalitet emri juaj… Trupi juaj do tënxjerrët prej tabutit dhe do të vendoset në gropën e varrit. Do tëkëndohen lutje për ju. Më në fund, njerëzit do të fillojnë ngadalë t’uambulojnë trupin me dhe. Dheu do të hidhet po ashtu edhe në qefin.Do t’ua mbush gojën, fytin, sytë dhe hundën. Pastaj dheu do tambulojë gradualisht qefinin tuaj. Së shpejti, ceremonia e varrimit dotë përfundojë dhe njerëzit do të largohen nga varrezat. Pastaj,varrezat do të kthehen në qetësinë e tyre të thellë. Ata që do tëmarrin pjesë në ceremoninë e varrimit do të vazhdojnë me jetët e tyretë përditshme dhe për trupin tuaj të varrosur, jeta më s’do të ketëkuptim. Një shtëpi e bukur, një person i bukur, një peizazhmarramendës nuk do të ketë më asnjë domethënie. Trupi juaj s’do tëtakojë më kurrë ndonjë mik. Prej atij momenti, gjëja e vetme e sigurtpër trupin do të jetë dheu dhe krimbat dhe bakteret që jetojnë aty. A keni menduar ndonjëherë për atë sesi do të duket trupi juaj pas vdekjes? Me varrim, trupi juaj do t’i nënshtrohet një procesi të shpejtë tëkalbjes, të shkaktuar nga faktorë të jashtëm dhe të brendshëm. Menjëherë pasi t’ju kenë vendosur në varr, do te fillojnë tëveprojnë bakteret dhe insektet që shumohen në kufomë për shkak tëmungesës së oksigjenit. Gazrat e liruara prej këtyre organizmave dotë fryjnë trupin, duke filluar nga barku, duke e ndryshuar formëndhe pamjen e tij. Shkuma e përzier me gjak do të dal nga goja dhehunda për shkak të presionit të gazrave në diafragmë. Mevazhdimin e prishjes, qimet e trupit, thonjtë, shputat dhe pëllëmbët 43
  • 40. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)do të bien. Organet e brendshme si mushkëritë, zemra dhe mëlçia dotë kalben po ashtu, duke e shoqëruar këtë ndryshim të jashtëm tëtrupit. Në ndërkohë, skena më e llahtarshme ndodhë në bark, kulëkura më s’mund t’i bëj ballë gazrave dhe befas shpërthen, dukepërhapur një erë tmerrësisht të neveritshme. Duke filluar prejkafkës, muskujt do të ndahen prej vendeve të tyre. Indet e lëkura dheindet e buta do të shpërbëhen plotësisht. Truri do të kalbet dhe do tëfillojë të duket si argjilë. Ky proces do të vazhdojë derisa i tërë trupitë bëhet skelet. Trupi juaj, që e mendoni të jetë vetja juaj, do të zhduket kështunë një mënyrë të tmerrshme dhe të neveritshme. Ndërsa ata që juleni pas vetes kryejnë ritualet e zakonshme, krimbat, insektet dhebakteret që ndodhen në dhe do ta hanë trupin. Nëse vdisni aksidentalisht dhe nuk varroseni, atëherë pasojatdo të jenë edhe më tragjike. Trupin tuaj do ta hanë krimbat, si njëcopë mishi e lënë në temperaturën e dhomës për një kohë të gjatë.Kur krimbat të kenë ngrënë copëzën e fundit të mishit, trupi juaj dotë shndërrohet në skelet. Kjo është mënyra si, jeta e një qenie njerëzore, e krijuar në“formën më të bukur”, përfundon në mënyrën më të tmerrshme tëmundshme. Përse? Padyshim se me Vullnetin e Allahut trupi pushon së ekzistuarinë një mënyrë aq drastike. Arsyeja që ndodhë kjo me të vërtetë bartnjë porosi shpirtërore shumë të rëndësishme në vetvete. Fundi itmerrshëm që pret njeriun duhet të ndikojë që ai të pranojë se nukështë vetëm një trup, por një shpirt “i mbyllur” brenda trupit. Me 44
  • 41. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)fjalë tjera, njeriu duhet të pranojë se posedon një ekzistencë përtejtrupit të tij. Një fund aq i habitshëm, që përmban në vete aq shumëmësime, është përgatitur për njeriun ashtu që të mund të kuptojë seai nuk përbëhet thjeshtë prej “eshtrave dhe mishit”. Njeriu duhet ta konsideroj këtë trup të cilit i kushton rëndësi,sikurse do të qëndronte në këtë botë të përkohshme përgjithmonëdhe do të duhej të mendonte për fundin e tij – vdekjen e tij. Sepse aido të kalbet nën dhe, do ta hanë krimbat dhe në fund do tëshndërrohet në një skelet. 45
  • 42. JETA E PËRKOHSHME E KËSAJ BOTE A keni menduar ndonjëherë se njeriut i duhet t’i kushtojë aqshumë kohë dhe mund mbajtjes së trupit të tij të pastër? Pse një trupi papastër, një gojë që mban erë, lëkura apo flokë të yndyrshmeduken aq të pahijshme? Pse njeriu djerset dhe pse era që e shoqërondjersën është aq e padurueshme? Për dallim prej njeriut, bimët kanë erëra jashtëzakonisht tëkëndshme. Një trëndafili apo karafili kurrë nuk i vjen erë e keqe,përkundër faktit se rritet në tokë dhe qëndron në një mjedis në tëcilin ka pluhur dhe papastërti. Megjithatë, njeriu vështirë se mund tëarrijë një aromë aq të qëndrueshme, pa marr parasysh se sa kujdesetpër trupin e tij. A keni menduar ndonjëherë pse njeriu është krijuar me kaqshumë dobësi? Pse Allahu i krijoi lulet me aroma aq të bukura portrupin e njeriut e bëri të prirur të lëshojë një aromë të pakëndshme? Dobësitë e njeriut nuk kufizohen me erërat e trupit: ai lodhetdhe bëhet i uritur, ndihet i dobët, lëndohet, neveritet, sëmuret… Të gjitha këto mund të duken gjëra të zakonshme për njeriun,mirëpo kjo ka një aspekt mashtrues. Fare lehtë mund të ndodhë qëkjo erë e keqe të mos ketë buruar kurrë prej trupit. Gjithashtu, njeriumund t’mos ketë kurrë dhimbje koke apo mund t’mos sëmuret 46
  • 43. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)kurrë. Të gjitha këto sëmundje të njeriut nuk ndodhin “rastësisht”por janë të krijuara nga Allahu me qëllim. Allahu ia caktoj njeriut njëqëllim të veçantë dhe e bëri atë të dobët qëllimisht. Një strategji e tillë arrin dy qëllime: së pari, ta bëj njeriun tëkuptoj se ai është një qenie e dobët, një “rob” i Allahut. Të qenit ipërkryer është një veti e Allahut. Robërit e Tij, në anën tjetër, janëpafundësisht të brishtë dhe prandaj natyrshëm kanë nevojë përKrijuesin e tyre. Kjo gjë është shpjeguar në Kuran si në vazhdim: O ju njerëz, ju keni nevojë për Allahun e Allahu nuk ka nevojë për ju; Ai është i falënderuari. Po të dojë Ai, juve ju zhduk e sjell krijesë të re. E për Allahun ajo nuk është e vështirë. (Sure Fatir: 15-17) Dobësitë e trupit të njeriut vazhdimisht ia përkujtojnë njeriutdobësitë e tij. Njeriu mund ta konsiderojë veten e tij si një qeniesuperiore dhe e përkryer. Megjithatë, fakti se ai ka nevojë të shkojënë tualet përditë dhe ajo që ai përjeton atje e bën atë ta njoh veten e tijtë vërtetë. Qëllimi i dytë të cilit i shërbejnë këto dobësi është që t’iapërkujtoj njeriut natyrën e përkohshme të kësaj jete. Kjo për arsye sekëto dobësi janë karakteristike për trupin në këtë botë. Në Ahiret,Banorët e Kopshtit do të pajisen me një trup të përsosur. Trupi imangët, jo i përkryer dhe i dobët në këtë botë nuk është trupi ivërtetë i besimtarit por një kallëp i përkohshëm në të cilin ai qëndronpër një kohë të caktuar. Kjo është arsyeja pse në këtë botë kurrë nuk është e arritshmebukuria e përkryer. Personi që është fizikisht më tërheqësi, që ështëmë i përkryeri dhe më i bukuri po ashtu shkon në tualet, djersitet, ivjen erë e keqe e gojës në mëngjes dhe kohë pas kohe i paraqiten 47
  • 44. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)puçrrat në fytyrë. Njeriut i nevojitet t’ju nënshtrohet rutinave tëpafund për ta mbajtur veten të pastër dhe të freskët. Disa njerëz kanëfytyra të bukura por nuk kanë trupa me formë të hijshme. Ka poashtu raste ku vlen pikërisht e kundërta e kësaj. Disa prej tyre kanësy të bukur por hundë të madhe. Ekzistojnë shembuj të tillë tëpanumërt. Një person me pamje të përkryer të jashtme mund të vuajprej ndonjë sëmundje të rëndë. Mbi gjitha këto, madje edhe personi me pamjen më të përkryernë fund plaket dhe vdes. Në një aksident të papritur trafiku, trupi i tijmund të lëndohet në mënyrë të pandreqshme. Nuk është vetëmtrupi i njeriut që është jo i përkryer, me të meta dhe i përkohshëm nëkëtë botë. Të gjitha lulet vyshken, ushqimi më i shijshëm prishet dhekalbet. Të gjitha këto janë karakteristike për këtë botë. Jeta e shkurtnë këtë botë që na është dhuruar si edhe ky trup janë mirësi tëpërkohshme të dhuruara prej Allahut. Një jetë e përjetshme dhe njëkrijim i përkryer janë të mundshme vetëm në Ahiret. Siç thuhet nëKuran: Çka u është dhënë nga ndonjë send, ajo është kënaqësi në këtë botë, e ajo që është te Allahu është shumë më e mirë dhe e përjetshme, por për ata që besuan dhe që vetëm Allahut të tyre i mbështeten. (Sure Shura: 36) Në një ajet tjetër thelbi i vërtetë i kësaj bote shpjegohet si vijon: Ju njerëz dijeni se jeta e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se lojë, kalim kohe në argëtim, stoli, krenari mes jush dhe përpjekje në shtimin e pasurisë dhe të fëmijëve, e që është si shembull i një shiu prej të cilit bima i habit bujqit, e pastaj ajo thahet dhe e sheh atë të verdhë, mandej bëhet e thyer e llomitur, e në botën tjetër është dënimi i rëndë, por edhe falje 48
  • 45. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) mëkatesh dhe dhurim i kënaqësisë nga Allahu; pra jeta e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se përjetim mashtrues. (Sure Hadid: 20) Thënë shkurt, në këtë botë, Allahu, si dëshmi të fuqisë dhedijenisë së Tij të pafund, krijon shumë gjallesa të bukura dhemahnitëse si edhe shumë gjallesa me të meta. Përhershmëria dhepërsosmëria janë kundër ligjeve të kësaj bote. Asgjë që mendjanjerëzore mund të përfytyroj, duke përfshirë teknologjinë eavancuar, kurrë s’do të mund ta ndryshojë këtë ligj të Allahut. Kjoështë kështu në mënyrë që njerëzit të mund të bëjnë përpjekje tëarrijnë Ahiretin dhe t’ia shprehin Allahut respektin dhe mirënjohjenqë i takon. Gjithashtu, kjo është kështu në mënyrë që njerëzit tëmund të kuptojnë se banesa e vërtetë e këtyre të mirave nuk është kjobotë e përkohshme, por banesa e përjetshme e përgatitur përbesimtarët. Në Kuran, në këtë aludohet si vijon: Por ju i jepni përparësi jetës së kësaj bote, E dihet se jeta e botës tjetër është më e dobishme dhe e përjetshme. (Sure A’la: 16-17) Një ajet tjetër thotë: Kjo jetë e kësaj bote nuk është tjetër vetëmse dëfrim e lojë, e jetë e vërtetë, padyshim është ajo e botës së ardhme(Ahiretit), sikur ta dinin. (Sure Ankebut: 64) Ekziston një ndarjeshumë e hollë në mes të kësaj bote, e cila është banesë e përkohshmedhe “jetës sonë të vërtetë”, Ahiretit. Vdekja është instrumenti i cili engrit këtë perde. Me vdekjen, njeriu do t’i shkëpus të gjitha lidhjet etij me trupin e tij dhe këtë botë; ai do të fillojë jetën e tij tëamshueshme me trupi e tij të rikrijuar. Pasi që jeta e vërtetë është ajo që fillon me vdekjen, “ligjet evërteta të natyrës” janë ato që i përkasin Ahiretit. Mungesat, të metat 49
  • 46. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Immediately after deathSomeone who died foaming at the mouth 50
  • 47. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Post-mortem bruising in the eyesThe body of a person burned to death 51
  • 48. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)The face of a dead person eaten away by insects in the grave Before the dead body starts to fall apart 52
  • 49. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) The bones left in the grave Skeletal parts left in the grave 53
  • 50. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)dhe përkohshmëria janë ligjet e kësaj bote, e prapëseprapë ato nukjanë ligje të vërteta dhe të pandryshueshme. Ligjet e vërteta janë tëformuluara në parimet e pafundësisë, përsosmërisë dhepavdekshmërisë. Me fjalë të tjera, ajo që është normale është një luleqë nuk vyshket, një njeri që nuk plaket kurrë, një fryt që kurrë nukkalbet. Ligjet e vërteta përmbajnë realizimin e menjëhershëm tësecilës dëshirë të njeriut apo largimin e dhimbjes dhe sëmundjeve,apo madje djersitjen ose ndjenjën e të ftohtit. Megjithatë, ligjet epërkohshme vlejnë në këtë jetë të përkohshme, derisa ligjet e vërtetavlejnë për jetën e ardhshme. Të gjitha të metat dhe mungesat me tëcilat ndeshemi në këtë botë ekzistojnë përmes shtrembërimit tëqëllimshëm të ligjeve të vërteta. Banesa e ligjeve të vërteta, domethënë Ahireti, nuk është larg,siç mendohet. Allahu mund t’i jap fund jetës së njeriut në secilinmoment që Ai dëshiron dhe të bëj që ai të kalojë në Ahiret. Ky kalimdo të ndodhë në një periudhë shumë të shkurt; sa çelë e mbyllë sytë.Kjo i ngjason zgjimit nga një ëndërr. Një ajet Kuranor përshkruankohëzgjatjen e shkurt të kësaj bote si vijon: Ai thotë: “E sa vjet keni kaluar në tokë?” Ata thonë: “Kemi qëndruar një ditë ose një pjesë të ditës, pyeti ata që dinë numërimin!” Ai thotë: “Mirë e keni, sikur ta dinit njëmend pak keni qëndruar!” A menduat se Ne u krijuam kot dhe se nuk do ktheheni ju te Ne? (Sure Mu’minun: 112-115) Kur të vjen vdekja, ëndrrat përfundojnë dhe njeriu fillon jetën etij të vërtetë. Njeriu, i cili qëndroi në tokë për një periudhë po aq tëshkurt sa “rrahja e qerpikëve” vjen në praninë e Allahut për të dhënëpërgjegjësi për veprat e tij në këtë botë. Po qe se nuk e ka harruarvdekjen gjatë gjithë jetës së tij dhe ka jetuar për të fituar kënaqësinë e 54
  • 51. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)Allahut, do të shpëtojë. Në Kuran, fjalët “kujt t’i jepet libri i vet nga edjathta e tij” janë përmendur si vijon: Kujt t’i jepet libri i vet nga e djathta e tij, ai do të thotë: “O ju, ja, lexoni librin tim!” Unë kam qenë i bindur se do të jap llogarinë time. (Sure Hakka: 19-20) 55
  • 52. GJENDJA E ATYRE QË NUKNXJERRIN MËSIME NGA VDEKJANË KËTË BOTË DHE NË AHIRET Shumica e njerëzve kanë një kuptim joadekuat për vdekjen.“Vdekja është momenti kur jeta mbaron” është njëri prej këtyre.Shkoni një hap më tutje dhe njeriu do ta kuptojë se vdekja ështëmomenti kur fillon jeta tjetër. Ky botëkuptim i shtrembëruar bën qëjobesimtarët të përmbledhin gjithçka dëshirojnë ata në kohën shumëtë shkurt të kësaj jete. Kjo është arsyeja pse ata të cilët nuk arrijnë tëkuptojnë të vërtetën e Ahiretit duan ta shfrytëzojnë këtë jetë sa mëshumë që të munden duke mos menduar shumë për të. Duke mosbërë dallim në mes të së drejtës dhe të gabuarës, ata duan t’i kënaqintë gjitha dëshirat e tyre në këtë botë. Ky qëndrim në thelb mbështetetmbi mendimin se vdekja do t’i jap fund të gjitha gëzimeve dhekënaqësive të kësaj bote. Duke besuar se ende u mbesin shumë vitepër të jetuar, ata ndjekin planet afatgjata. Ata e konsiderojnë veten sishumë të zgjuar derisa mendojnë se besimtarët, të cilët kanë besim tëpatundur në Allahun dhe në Ahiret dhe prandaj e përgatitin veten etyre për këtë, nuk janë të mençur. Kjo është njëra prej metodave mëklasike të përdorura nga Shejtani për të mashtruar njeriun. Allahu na 56
  • 53. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)tërheq vëmendjen ndaj kësaj “metode mashtruese” në ajetin nëvazhdim: Nuk ka dyshim se ata që u kthyen prapa (në mosbesim) pasi që u ishte sqaruar rruga e drejtë, djalli ua hijeshoi dhe shpresë të rrejshme u premtoi. (Sure Muhammed: 25) Ai u premton atyre dhe i bën të shpresojnë, por djalli nuk premton tjetër vetëm se mashtrim. (Sure Nisa: 120) Duke grumbulluar pasuri në këtë botë sikur jeta të zgjastepërgjithmonë, jobesimtarët e kuptojnë jetën si një lloj gare. Gjatëgjithë jetës së tyre, ata krenohen me pasuri dhe fëmijë. Kjo krenari ujap atyre një ndjenjë të superioritetit të rrejshëm, gjë që bën që ata tëlargohen plotësisht nga mendimi për Ahiretin. Mirëpo, vargjet nëvazhdim zbulojnë se për atë që i pret ata për shkak të këtij gabimi tëmadh. A mos mendojnë ata se me atë që jemi duke u dhënë atyre nga pasuria dhe fëmijët, nxitojmë t’u ofrojmë atyre të mirat? Jo, kurrsesi, por ata nuk po e kuptojnë. (Sure Mu’minun: 55-56) Prandaj, mos të mahnitë pasuria e tyre e as fëmijët e tyre, Allahu do vetëm t’i dënojë me to në jetën e kësaj bote e t’ju nxjerrë shpirtrat duke qenë ashtu qafirë. (Sure Teube: 55) Allahu i jap njeriut shumë paralajmërime dhe porosi ta bëj atë tëmendoj për vdekjen dhe Ahiretin. Në një ajet, Allahu tërheqvëmendjen ndaj sprovave që përjeton njeriu si mësim për të: A nuk e shohin ata se për çdo vit sprovohen një herë apo dy herë, e përsëri nuk pendohen e as nuk marrin mësim. (Sure Teube: 126) Me të vërtetë, shumica e njerëzve ndeshen me sprova të 57
  • 54. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)ndryshme, ashtu që ata shpesh të luten për falje dhe të jenë tëvëmendshëm. Ato mund të ndodhin shumë rrallë, një apo dy herë nëvit, siç përmendet në këtë ajet. Përndryshe, ato mund të jenë telashetë vogla të përditshme. Njeriu është dëshmitar i aksidenteve,vdekjeve apo lëndimeve. Gazetat janë përplot me lajme për vdekjeapo lajmërime të vdekjeve. Përballë ngjarjeve të tilla, njeriu duhet tëpërkujtojë se fatkeqësitë mund t’i ndodhin atij në çdo kohë dhe nëçdo moment mund të përfundojë koha testuese e tij. Një vetëdije etillë e bën njeriun që t’i drejtohet me sinqeritet Allahut, të kërkojnëstrehim tek Ai dhe të kërkojnë falje prej Tij. Mësimet që besimtarët i nxjerrin nga fatkeqësia që u ndodhëatyre janë të qëndrueshme. Mirëpo, të njëjtat ndodhi kanë ndikimkrejtësisht tjetër në jobesimtarët. Duke qenë të tmerruar ngamendimi për vdekjen, jobesimtarët ia kthejnë shpinën realitetit tëvdekjes apo thjeshtë përpiqen ta harrojnë atë. Duke bërë kështu, atakërkojnë ngushëllim. Megjithatë, kjo metodë mashtruese vetëm ushkakton dëm atyre. Kjo për arsye se Allahu “ua shtyn atyre afatinderi në një kohë të caktuar” (Sure Nahl: 61) dhe kjo kohë,përkundër asaj që ata mendojnë, punon kundër tyre. Një tjetër ajetKuranor thotë: Të mos mendojnë ata që nuk besuan se afatin që u dhamë Ne atyre të jetojnë, është në dobi të tyre. Ne i lamë të jetojnë vetëm që të shtojnë edhe më shumë mëkate, se ata i pret dënim nënçmues. (Sure Ali Imran: 178) Një person i pavëmendshëm, i cili nuk nxjerr mësim madjeedhe atëherë kur vdekja i ndodhë dikujt shumë të afërt me të, bëhetshumë i sinqertë ndaj Krijuesit të tij, kur ai vet të përballet mevdekjen. Kjo psikologji rrëfehet në Kuran si vijon: 58
  • 55. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Ai (Allahu) ua bëri të mundshëm udhëtimin në tokë e në det, deri kur jeni në anije që lundrojnë me ta (me udhëtarët) me anë të një ere të lehtë dhe janë të lumtur me të (me erën e lehtë), ia beh një erë e fortë dhe nga të gjitha anët rrethohen nga valët dhe binden se janë shkatërruar, e lusin Allahun pa farë përzierje të idhujve (duke thënë): Nëse na shpëton nga kjo (katastrofë), ne do të jemi gjithnjë falënderues!” (Sure Junus: 22) Mirëpo pas shpëtimit, këta njerëz i kthehen gjendjes së tyrefillestare të pavëmendshme. Duke harruar premtimin e tyre, atashfaqin një qëndrim të ultë dhe të rrejshëm dhe, duke vepruarkështu, kurrë nuk ndiejnë as brejtjen më të vogël të ndërgjegjes.Megjithatë, kjo pabesi do të jetë dëshmitare kundër tyre në Ditën eGjykimit: E kur Ai (Allahu) i shpëtoi ata, ja, ata veprojnë mbrapshtë në tokë, pa arsye. O ju njerëz, kryeneçësia juaj është vetëm kundër vetes suaj, është përjetim i jetës së kësaj bote, pastaj kthimi juaj është te Ne, e Ne ju shpërblejmë për veprimet tuaja. (Sure Junus: 23) Në dëshpërim, njeriu përpiqet përsëri ta bëj të njëjtën gjë nëmomentin e vdekjes. Mirëpo, koha e caktuar për të tashmë kambaruar: E, sikur të shihje mëkatarët se si ulin kokat e veta pranë Allahut të tyre: “Allahu ynë, tash pamë dhe dëgjuam, na kthe pra edhe një herë e të bëjmë vepra të mira, se tash jemi të bindur”. Sikur të kishim dëshiruar Ne, secilit do t’i jepnim udhëzimin, por fjala (vendimi) Ime ka marrë fund (definitiv) se do ta mbushë Xhehenemin së bashku me xhinë e njerëz. 59
  • 56. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Prandaj shijoni këtë (dënim) për shkak se ju e patët harruar takimin tuaj në këtë ditë, e edhe Ne tash u harruam juve, ndaj, për shkak të asaj që keni vepruar, shijoni dënimin e përjetshëm. (Sure Sexhde: 12-14) Të njëjtat përpjekje të paepura do të vazhdojnë po ashtu nëxhehenem (ferr): Dhe ata do të klithin aty: “O Allahu ynë, nxirrna e të bëjmë vepra të mira, e jo si ato që i bënim!” Po a nuk u dhamë juve jetë aq sa që ai ka dashur të mendojë, ka mundur të mendojë gjatë asaj kohe, madje juve u ka ardhur edhe pejgamberi, pra shijoni, se për zullumqarët nuk ka ndonjë ndihmëtar. (Sure Fatir: 37) Këto përpjekje të dëshpëruara në Ahiret dhe mbarimi idhimbshëm janë padyshim rezultatet e njohjes së pamjaftueshme tënjeriut për qëllimin e vërtetë të ekzistencës së tij në tokë dhe të vlerëssë tij. Ai që nuk beson nuk nxjerr mësime prej atyre që ndodhin rrethtij, nuk ua vënë veshin paralajmërimeve të zbritura prej Allahut, nukdo ta dëgjojë zërin e ndërgjegjes së tij apo nuk e përfill atë dhevdekjen e merr si një ndodhi që vështirë se do t’i ndodhë atij. Ai ibindet dëshirave të anës së ligë të shpirtit të tij në vend se të kërkojëtë fitojë kënaqësinë e Allahut. Të gjitha këto e përgatitin udhën qëvdekja ta mbërthej atë në befasi dhe të bëj që ai atë të bie në njësituatë të dëshpëruar të përshkruar në vargjet e mësipërme. Kështu,para se vdekja ta mbërthej njeriun, njeriu duhet të zgjohet nga gjumii thellë i pakujdesisë, pasi që momenti i vdekjes është moment tejet ivonshëm për një rimarrje të tillë të vetvetes: Dhe jepni nga ajo që Ne u kemi dhënë juve, para se ndonjërit prej jush t’i vijë vdekja, e atëherë të thotë: “O Allahu im, 60
  • 57. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) përse nuk më shtyve edhe pak afatin (e vdekjes), që të jepja lëmoshë e të bëhesha prej të mirëve!” Po, Allahu kurrsesi askënd nuk e shtyn për më vonë, kur atij t’i vijë afati i vet. Allahu hollësisht është i njohur me atë që ju punoni. (Sure Munafikun: 10-11) Një person i mençur duhet vazhdimisht të mendojë për vdekjen në vend se të vazhdojë t’i shmanget mendimit për të. Vetëm në këtë mënyrë ai mund të veprojë në pajtim me vullnetin e Allahut dhe ta pengojë anën e ligë të shpirtit të tij dhe Shejtanin ta mashtrojnë atë me këtë jetë të shkurt. Me të vërtetë, marrja e jetës së kësaj bote për qëllimin e vetëm të njeriut është rreziku më i madh për njerëzit. Profeti ynë (saas) i paralajmëroi po ashtu besimtarët për këtë me lutjen e tij “mos lejo që punët e dynjasë të jenë gajlja jonë më e madhe për të cilën dijmë.” (Rrëfyer nga Abdullah ibn Umar, Tirmidhiu: 783) Përgatitja për vdekjen Kjo botë është një vend ku njeriu përgatitet. Allahu e kangarkuar njeriun me shumë përgjegjësi në këtë botë dhe e ka bërë medije për kufijtë që Ai ka përcaktuar për të. Nëse njeriu i respektonkëto kufizime, iu bindet urdhrave të Tij dhe iu shmanget veprave tëndaluara, ai do të arrijë pjekuri personale dhe një gjendje më të mirëtë urtësisë dhe vetëdijes. Me atribute të tilla, besimtari tregon durimtë pashtershëm pa marr parasysh se çka i ndodhë atij; i drejtohetvetëm Allahut dhe kërkon ndihmë vetëm prej Tij. Kjo është rrugapër të nderuar Allahun dhe për të ndier një nënshtrim të brendshëmdhe një besim të pakufishëm në Të. Duke e kuptuar vlerën e vërtetë 61
  • 58. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)të mirësive të dhuruara nga Allahu, ai shpreh një mirënjohje më tëthellë ndaj Allahut dhe ndihet më i afërt me Të. Si rezultat, ai bëhetnjë besimtar ideal i pajisur me tipare superiore të urtësisë dhemoralit. Veç kësaj, ai bëhet person i tillë që meriton të arrijë parajsën,një vend të përsosmërisë. Por nëse njeriu nuk mëson asgjë për tëvërtetat e kësaj bote, ai nuk arrin të shfaq përsosmëri të sjelljes dhe,madje edhe kur është në pozitën më të mirë në aspektin material,mbetet i prirur ndaj të gjitha formave të dështimit. Me të vërtetë, Profeti Adem u dërgua në tokë të marr mësimin eduhur dhe u vu në sprovën e sajuar me qëllim prej Allahut për tapërgatitur atë për jetën e tij të përjetshme. Në fund, ai u bë një personi dalluar me moral dhe karakter të lartë dhe tejet i lavdëruar nëKuran. Njeriu vazhdon të sprovohet me anë të ngjarjeve të panumërtaqë i ndodhin atij; suksesi i tij në përballje me to i siguron atijshpërblime në jetën e tij të përjetshme, ndërsa dështimet e tij isigurojnë ndëshkimin e tij. Askush nuk e di se kur do të mbarojëkoha e tij e sprovimit. Sipas Kuranit: “Ai është shënim i afatit tëcaktuar.” (Sure Ali Imran: 145). Kjo kohë ndonjëherë mund të jetë egjatë, por po ashtu ndonjëherë mund të jetë e shkurt. Mirëpo, evërteta është se madje edhe koha që ne e konsiderojmë si të gjatërrallëherë tejkalon 7 apo 8 dekada. Kjo është arsyeja pse, në vend se të përfshihet në bërjen eplaneve afat-gjata, njeriu duhet të udhëzohet prej Kuranit dhe tëjetojë sipas parimeve të tij, duke e ditur se do të jap përgjegjësi për tëgjitha veprat e tij në Ahiret. Përndryshe, dështimi për t’u përgatiturpër jetën e përjetshme, duke e lëshuar mundësinë e vetme të dhënëpër këtë qëllim, dhe fitimi i xhehenemit përjetësisht do të jetë njëgjendje vërtetë e dhimbshme. Nuk duhet harruar kurrë se 62
  • 59. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)destinacioni i vetëm i atij që është i privuar nga parajsa përgjithmonënuk është askund tjetër pos në ferr. Për këtë arsye, çdo moment ikaluar kot në këtë botë është një humbje e madhe dhe një hap gjiganti ndërmarr drejt një fundi mizor. Pasi që puna qëndron kështu, ky fakt duhet të ketë përparësindaj çdo gjëje tjetër në këtë botë. Sikurse që përgatitemi për situatat emundshme me të cilat do të përballemi gjatë jetës sonë, duhet tëbëjmë përpjekje të ngjashme madje edhe më të mëdha, për t’upërgatitur për ahiret. Kjo për arsye se ai i cili do të vdes do të jemi ne.Do të përjetojmë gjithçka ndodhë pas vdekjes krejtësisht të vetmuar.Prandaj, kjo çështje ka të bëj drejtpërdrejt me “ne”, me fjalë të tjera,“veten tonë”. Për ata që kërkojnë shpëtimin e amshueshëm, Allahuurdhëron si vijon: O ju që besuat, keni parasysh frikën ndaj Allahut dhe le të shikojë njeriu se çka ka bërë për nesër, dhe keni frikë Allahun, e s’ka dyshim se Allahu është që e di në detaje atë që punoni! E mos u bëni si ata që e harruan Allahun, e Allahu bëri që ata ta harrojnë vetveten! Të tillët janë ata të prishurit. (Sure Hashr: 18-19) 63
  • 60. PARATHËNIE Besimi në ahiret (jetën e përtejme) Besimi në ahiret është njëra prej shtyllave më të rëndësishme tëbesimit. Në suren e parë të Kuranit, pas atributeve të Tij, “iGjithëmëshirshmi” dhe “Mëshirëploti”, Allahu pohon se “Ai ështëSunduesi i Ditës së Gjykimit” (Sure Fatiha: 4). Në ajetin e tretë tësures tjetër, thuhet se besimtarët janë “…ata të cilët e besojnë tëfshehtën…” (Sure Bekare: 3) Ky koncept i “të padukshmes” përmban po ashtu ringjalljenpas vdekjes, Ditën e Ringjalljes, xhenetin dhe xhehenemin, thënëshkurt, çdo gjë që ka të bëj me Ahiretin. Me të vërtetë, në ajetinvijues, ajetin e 4-të të Sures Bekare, me fjalët “…ata janë të bindurplotësisht për Ahiretin”, theks i veçantë i është vënë besimit nëAhiret. Besimi në Ahiret është shenjë e besimit të vërtetë dhe si i tillëështë shumë i rëndësishëm. Natyra e besimit në Ahiret siçshpjegohet në Kuran jap dëshmi të fortë për sinqeritetin dhevërtetësinë e një besimtari. Ai i cili beson në Ahiret tashmë ka vënëthemelet e besimit të pakusht në Allahun, në Librin e Tij dhe në tëdërguarin e Tij. Një individ i tillë e din se Allahu ka fuqi mbi çdo gjëdhe se fjalët e Tij dhe premtimet e Tij janë të vërteta. Rrjedhimisht, ainuk ushqen kurrë dyshime në mendjen e tij për Ahiretin. Para se t’i 65
  • 61. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)shoh dhe të jetë dëshmitarë i këtyre fakteve, ai beson në to sikur t’ikishte parë tashmë ato. Ky është rezultat i natyrshëm i besës dhebesimit që ai ka në Allah dhe i mençurisë që i është dhuruar atij. Veçkësaj, një besim i palëkundur në Ahiret, i dëlirë prej të gjitha formavetë dyshimit, përmban besimin në ekzistencën e Allahut si edhe nëatributet e Tij, si shpjegohet në Kuran dhe besimin e plotë në të dhenënshtrimin ndaj Tij. Ky besim bën që njeriu të njeh Allahun dhe taçmoj Atë ashtu si duhet. Ky është besimi që Allahu e konsideron si tëçmueshëm. Nga ajo që u tha më parë, është e qartë se të kesh bindje tëvërtetë dhe të plotë qëndron mbi një besim të vendosur në Ahiret.Në shumë pjesë të Kuranit, ka përmendje të mohimit të Ahiretit ngaana e jobesimtarëve dhe për jovendosmërinë e tyre lidhur mevërtetësinë e tij. Në të vërtetë, shumica e tyre janë njerëz të cilëtbesojnë në ekzistencën e Allahut. Megjithatë, ajo që i bën ata tëdevijojnë nga udha e drejtë më së shumti nuk janë çështjet që kanë tëbëjnë me ekzistencën e Allahut por me atributet e Tij. Disa besojnë seAllahu fillimisht krijoi gjithçka dhe pastaj i la njerëzit të veprojnë sitë duan – të paudhëzuar. Disa, në anën tjetër, mendojnë se Allahukrijoi njeriun, por se vet individi është ai i cili përcakton fatin e vet.Një grup tjetër beson se Allahu nuk i din mendimet intime dhefshehtësitë e njeriut. Disa të tjerë besojnë në ekzistencën e Allahut,por nuk e pranojnë idenë e fesë. Allahëruesit e kësaj bindjeje tëfundit në Kuran karakterizohen si vijon: Ata (mohuesit) nuk e njohën Allahun sa duhet njohur Atë kur thanë; “Allahu nuk i shpalli gjë asnjë njeriu!” (Sure En’am: 91) Pra, në vend të një mohimi total të ekzistencës së Allahut 66
  • 62. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)“mosnjohja e Allahut sa duhet njohur Atë” dhe si pasojë, mohimi iAhiretit, përbëjnë bazën e mosbesimit. Me të vërtetë, përqindja enjerëzve që refuzojnë të pranojnë ekzistencën e Krijuesit është mjafte ulët dhe shumica e tyre shpesh kanë dyshime për bindjet e tyre. Kjoështë arsyeja pse në Kuran, nuk përmenden shumë njerëzit të cilët emohojnë Allahun. Anasjelltas, njeriu gjen përmendjegjithëpërfshirëse për njerëzit të cilët i shoqërojnë shokë Allahut dhemohojnë ringjalljen prej të vdekurve, Ditën e Gjykimit, Parajsën,Ferrin dhe të gjitha elementet dhe shpjegimet që janë të lidhura mebesimin në Ahiret. Edhe pse Ahireti është një e vërtetë e cila nuk mund tëperceptohet përmes pesë shqisave, Allahu e krijoi atë së bashku medëshmi të panumërta ashtu që mendjet tona të munden me lehtësi takuptojnë atë. Në të vërtetë, si një gjë e nevojshme për të kaluarprovën e kësaj bote, njeriu duhet ta kuptoj këtë fakt, jo përmes pesëshqisave, por me anë të mendjes dhe si çështje të ndërgjegjes. Çdoperson i rëndomtë, pas një meditimi, lehtë e kupton se gjithçka nëmjedisin ku jeton, duke përfshirë edhe veten e tij, nuk ka mundur tëvjen në jetë si rezultat i rastësisë së thjeshtë por më tepër përmesushtrimit të fuqisë, dijes, vullnetit dhe kontrollit superior të njëKrijuesi. Pastaj, ai rrjedhimisht e kupton se krijimi i Ahiretit është njëgjë e thjeshtë për Allahun dhe se kjo është pasojë më se e natyrshmedhe e arsyeshme e kësaj bote. Për më tepër, ai e kupton se urtësia dhedrejtësia e Allahut kërkojnë ekzistencën e Ahiretit. Edhe pse kjo është aq e qartë, ai i cili është i pabindur ndajurdhrave të Allahut, nuk do ta pëlqente idenë e ringjalljes prej tëvdekurve. Si njeri i cili kalon jetën e tij duke kënaqur dëshirat e tij tëkota, nuk do të dëshironte të qëndrojë përpara Allahut për të dhënëllogari për atë që ka vepruar gjatë tërë jetës së vet. Kjo është arsyeja 67
  • 63. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)pse, përkundër posedimit të një kuptimi të plotë të ekzistencës sëAllahut, ai do të zgjidhte të ndrydhë zërin e ndërgjegjes së tij dhe tëmashtrojë vetveten. Duke qenë i mbyllur në një dimension të tillë,një jobesimtar fillon të bëjë krahasime të paurta, të paqëndrueshmedhe të paarsyeshme pa vlerësime afatgjata, vetëm për ta mohuarringjalljen dhe Ahiretin: Ai na solli Neve shembull, e harroi krijimin e vet e tha: “Kush i ngjall eshtrat duke qenë ata të kalbur? (Sure Ja Sin: 78) Mirëpo, kjo pyetje, e bërë thjeshtë për t’iu shmangur realitetitdhe për të përkrahur vet-mashtrimin, ka një përgjigje të qartë: Thuaj: “I ngjall Ai që i krijoi për herë të parë, e Ai është shumë i dijshëm për çdo krijim. (Sure Ja Sin: 79) Në Kuran, Allahu e bën të qartë se bërja e krahasimeve të tilla tëpaqëndrueshme është një veti e veçantë për jobesimtarët: Shembulli i keq u takon atyre që nuk besojnë botën tjetër, ndërsa Allahut i takon shembulli më i lartë. Ai është fuqiploti, i urti. (Sure Nahl: 60) Disa, në anën tjetër, përpiqen të arsyetojnë qëndrimin e tyreduke dhënë disa të ashtuquajtura shpjegime: Ata (idhujtarët në dynja) thonë: “A thua do të bëhemi përsëri kështu si jemi?” A edhe pasi të jemi bërë eshtra të kalbur?” Ata thanë: “Atëherë, ai kthim do të jetë dëshpërues për ne!” (Sure Nazi’at: 12) Në të vërtetë, përkundër të qenit të bindur për këtë, ata nukngurrojnë të pranojnë se ekzistenca e Ahiretit nuk iu shkon për shtatiqëllimeve të tyre në jetë. Jobesimtari zvogëlon urtësinë e vet me vullnetin e vet. Duke e 68
  • 64. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)kuptuar paarsyeshmërinë e pohimeve të tij, ai prapëseprapë e trajtonkëtë çështje me kryeneçësi sentimentale dhe bën gjithçka për tëgjetur kënaqësi psikologjike në të: Ata u betuan në Allahun, me betimin e tyre të fortë se “Allahu nuk e ringjall atë që vdes!” Po, (i ringjall) ai është premtim i Tij i prerë, por shumica e njerëzve nuk dinë. (Sure Nahl: 38) Duke i marr teket dhe dëshirat e tyre për Allaha të tyre, këtanjerëz thonë fjalë të kota për të lehtësuar ndërgjegjet e tyre dhe pastajgjejnë prehje në to. Allahu përshkruan natyrën e këtyre njerëzve tëcilët mohojnë ekzistencën e Ahiretit: Ne krijuam shumë nga xhinët e njerëzit për xhehenem. Ata kanë zemra që me to nuk kuptojnë, ata kanë sy që me ta nuk shohin dhe ata kanë veshë që me ta nuk dëgjojnë. Ata janë si kafshët, bile edhe më të humbur, të tillët janë ata të marrët. (Sure A’raf: 179) Në një pjesë tjetër të Kuranit, gjendja e këtyre njerëzvepërshkruhet si vijon: A e ke parë ti (Muhammed) atë që teket dhe dëshirat e tij i merrsi Allah të vetin - të cilin Allahu e ka humbur me dashje, ia kavulosur të dëgjuarit dhe zemrën e tij, i ka vënë perde mbi të parët etij? Më thuaj, pos Allahut, kush mund ta udhëzojë atë? Pra a nukmerrni mësim? A nuk merrni mësim? Ata edhe thanë: “Nuk ka tjetër, vetëm se kjo jetë jona në këtë botë, po vdesim dhe po lindemi dhe asgjë nuk na shkatërron tjetër pos kohës. Ata për këtë nuk dinë asgjë, ata vetëm fantazojnë. (Sure Xhathije: 23-24) 69
  • 65. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Realiteti i jetës së dynjasë Jobesimtarët pohojnë se është e pamundshme të kuptohen disagjëra përmes urtësisë. Ata pohojnë se vdekja, ringjallja prej tëvdekurve dhe Ahireti janë disa prej tyre. Ne mund të tërheqim paralele midis këtyre koncepteve dhedukurive të gjumit dhe ëndrrave. Ai i cili me këmbëngulje mohon sedo të ringjallet pas vdekjes dhe vazhdimisht i shmanget mendimit përvdekjen, nuk është i vetëdijshëm në të vërtetë se ai përjeton vdekjençdo natë në gjumë dhe në të njëjtën mënyrë ringjallet në mëngjes kurzgjohet prej gjumit. Shpjegimi i dhënë në Kuran për gjumin paraqetndihmë të madhe për të kuptuar këtë çështje. Allahu e përshkruangjumin në Kuran si vijon: Allahu i merr shpirtrat kur është momenti i vdekjes së tyre (i vdekjes së trupave të tyre), e edhe atë që është në gjumë e nuk ka vdekur, e atij që i është caktuar vdekja e mban (nuk e kthen), e atë tjetrin (që nuk i është caktuar vdekja, por është në gjumë), e lëshon (të kthehet) deri në afatin e caktuar. Vërtet, në këto ka argumente për një popull që mendon. (Sure Zumer: 42) Ai është që ju vë në gjumë natën dhe e di çka vepruat ditën, pastaj ju ngjall-zgjon në të (ditën) për deri në afatin e caktuar (vdekje). Pastaj do të ktheheni e do t’ju njoftojë me atë që keni pas vepruar. (Sure En’am: 60) Në vargjet e mësipërme, gjendjes së gjumit i referohet si“vdekje”. Nuk bëhet ndonjë dallim domethënës në mes të “vdekjes”dhe gjumit. Çfarë ndodhë, atëherë, gjatë gjumit që ka ngjashmëri aqmahnitëse me vdekjen? Gjumi është largimi i shpirtit të njeriut prej trupit ku banongjersa është i zgjuar. Në anën tjetër, në ëndërr shpirti merr një trup 70
  • 66. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)krejt tjetër dhe fillon të perceptoj një mjedis krejt tjetër. Ne kurrë nukmund të dallojmë se kjo është një ëndërr. Ne ndiejmë frikë, keqardhjedhe dhimbje, shqetësohemi apo përjetojmë kënaqësi. Në ëndrrat tona,ndjehemi shumë të sigurt se ajo që na ndodhë është e vërtetë dheshpesh japim përgjigje të njëjta sikurse kur jemi të zgjuar. Po të ishte teknikisht e mundshme të ndërhyhet nga jashtë dhet’i thuhet ëndërruesit se ajo që ai pa ishin thjeshtë ndjenja dheiluzione, ai thjeshtë do ta shpërfillte këtë vërejtje dhe madje do tëmendonte se po “talleshin” me të. Mirëpo, në realitet, këtoperceptime nuk kanë korrespondues material në botën e jashtme dheajo që ne përjetojmë në ëndrrat tona është përmbledhje e imazhevedhe perceptime të cilat Allahu ua projekton shpirtrave tonë. Çështja më e rëndësishme që duhet ta mbajmë në mend ështëfakti se i njëjti ligj hyjnor ende vlen kur jemi të zgjuar. Allahu nëKuran konfirmon se ëndrrat i nënshtrohen vullnetit dhe kontrollit tëTij siç pohohet në vargjet: Dhe (përkujto) kur Allahu t’i dëftoi ty atanë ëndërr, të paktë në numër, e sikur t’i dëftonte shumë, ju do tëdobësoheshit e do të grindeshit për çështjen (e luftës), por Allahuju shpëtoi. Allahu vërtet e di shumë mirë se ç’mbajnë kraharorët(zemrat). Përkujtoni kur u takuat (në sheshin e luftës), e Ai bëri qëata në sytë tuaj të duken pak, e po ashtu edhe ju të dukeni në sytë etyre pak; e bëri këtë për të zbatuar Allahu një çështje që ishte evendosur. Vetëm te Allahu është përfundimi i çështjeve. (SureEnfal: 43-44) ofron dëshmi të qartë se i njëjti ligj vlen për jetën epërditshme. Fakti se perceptimet dhe imazhet që kemi për materien inënshtrohen plotësisht vullnetit dhe krijimit të Allahut dhe se veçtyre, se nuk ka ekzistencë në botën e jashtme pohohet në vargjet nëvazhdim: Ju (jehudi) patët një përvojë të madhe në ato dy grupet që u 71
  • 67. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) konfrontuat ndërmjet vete. Njëri grup luftonte në rrugën e Allahut, e tjetri ishte jobesimtar, dhe me shikimin e syve të tyre i shihnin se ishin dy herë më shumë se besimtarët. Po, Allahu me ndihmën e vet përforcon atë që do. Vërtetë, në këtë është një përvojë e madhe për ata që kanë mendje të kthjelltë. (Sure Ali Imran: 13) Pikërisht si në rastin me ëndrrat, ajo që ne përjetojmë gjatë jetënsë përditshme dhe çështjet të cilat pandehim se ekzistojnë jashtë janëimazhe që Allahu ua projekton shpirtrave tonë, së bashku mendjenjat që Ai bën që ne t’i ndjejmë në të njëjtën kohë. Imazhet dheveprimet që kanë lidhje me trupat tonë si edhe ato të qenieve tjeraekzistojnë sepse Allahu krijon imazhet dhe perceptimet e treguaraimazh pas imazhi. Ky fakt shpjegohet në Kuran: Ju nuk i mbytët (në të vërtetë) ata, por Allahu (me ndihmën që ua dha) i mbyti ata, dhe ti nuk i gjuajte, (në të vërtetë) kur i gjuajte ata, por Allahu (të ndihmoi) i gjuajti, e (bëri këtë) për t’i shpërblyer besimtarët me një dhunti të mirë nga ana e Tij. Allahu gjithçka dëgjon dhe di. (Sure Enfal: 17) I njëjti ligj hyjnor vlen për krijimin e Ahiretit dhe për imazhetdhe perceptimet që kanë të bëjnë me të. Kur vjen vdekja, të gjithalidhjet e trupit me këtë botë këputen. Mirëpo shpirti është iamshueshëm sepse Allahu frymëzoi Shpirtin e Tij në të. Gjithçka qëka të bëj me jetën, vdekjen, ringjalljen dhe jetën e Ahiretit përbëhetthjeshtë prej perceptimeve të shumta që ndien shpirti i amshueshëm.Kjo është arsyeja pse, sa i përket shpjegimit bazë, nuk ekzistonndonjë dallim domethënës në mes të krijimit të kësaj bote dhekrijimit të xhenetit dhe xhehenemit. Gjithashtu, kalimi nga kjo botënë Ahiret nuk dallon nga zgjimi prej gjumit dhe vazhdimi i jetës sëpërditshme. 72
  • 68. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Me ringjallje, fillon një jetë e re në Ahiret me një trup të ri. Me tëfilluar të projektimit të perceptimeve që kanë të bëjnë me xhenetitapo xhehenemit i projektohen shpirtit, individi fillon t’i përjetoj ato.Allahu, Krijuesi i imazheve, zërave, aromave, shijeve dhe ndjenjavetë pafund që i takojnë kësaj jete, në mënyrë të ngjashme, do të krijojënjë numër të pafund të imazheve dhe ndjenjave të parajsës dhe ferrit.Krijimi i gjithë këtyre është gjë e lehtë për Allahun: …Kur Ai dëshiron diçka, Ai vetëm i thotë: “Bëhu!” dhe në atë moment bëhet. (Sure Bekare: 117) Një fakt tjetër që duhet përmendur është se sikur që në këtë botëjeta shfaqet me një dukje më të mprehtë se ëndrrat, ashtu shfaqetAhireti në krahasim me jetën e kësaj bote. Po kështu, sikur që ëndrratjanë të shkurta krahasuar me këtë jetë, ashtu është kjo jetë krahasuarme Ahiretin. Siç dihet, koha nuk është e palëvizshme, siç supozohejmë herët, por është një nocion relativ. Ky është një fakt i vërtetuarnga shkenca sot. Në ëndrra, një ngjarje që mendohet se zgjatë me orëtë tëra, zgjatë vetëm disa sekonda. Madje edhe ëndrra më e gjatëzgjatë vetëm disa minuta. Megjithatë, ai i cili e përjeton ëndrrënmendon se ka kaluar me siguri ditë të tëra duke e përjetuar atë. NëKuran bëhet fjalë për relativitetin e kohës: Atje ngjiten engjëjt dhe shpirti (Xhibrili) në një ditë që zgjatë pesëdhjetë mijë vjet (ose lartësia e atyre shkallëve është pesëdhjetë mijë vjet). (Sure Me’arixh: 4) Ai është që udhëheq çështjen (e të gjitha krijesave) prej qiellit në tokë, pastaj ajo (çështja) ngritet te Ai në një ditë që sipas llogarisë suaj është sa njëmijë vjet. (Sure Sexhde: 5) Po ashtu, një person që kalon vite të tëra në këtë botë në tëvërtetë jeton një jetë të shkurt bazuar në konceptin e kohës në Ahiret. 73
  • 69. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)Biseda në vazhdim gjatë gjykimit në Ahiret është një shembull i mirëpër këtë: Ai thotë: “E sa vjet keni kaluar në tokë?” Ata thonë: “Kemi qëndruar një ditë ose një pjesë të ditës, pyeti ata që dinë numërimin!” Ai thotë: “Mirë e keni, sikur ta dinit njëmend pak keni qëndruar!” A menduat se Ne u krijuam kot dhe se nuk do ktheheni ju te Ne? (Sure Mu’minun: 112-115) Pasi që kështu qëndron puna, është e qartë se rrezikimi i jetës sëpërjetshme të njeriut për këtë jetë të përkohshme është një zgjidhje joe mençur. Kjo bëhet më e qartë kur njeriu merr parasysh shkurtësinëe jetës së dynjasë në krahasim me Ahiretin. Si përmbledhje, gjëja që ne quajmë materie dhe që supozojmë seka një ekzistencë të jashtme nuk është asgjë tjetër përveç ndjesive qëAllahu ia projekton shpirtit të njeriut. Një person beson se trupi i tij itakon vetes së tij. Megjithatë, trupi nuk është asgjë tjetër veçse njëpërfytyrim të cilin Allahu ia ka projektuar shpirtit të njeriut. Allahundryshon përfytyrimet kurdo që të dëshirojë Ai. Kur përfytyrimi itrupit papritmas zhduket dhe shpirti fillon të shoh iluzione të reja,me fjalë tjera, kur vdes njeriu, perdja që ia ka mbuluar sytë largohetdhe atëherë njeriu e kupton se vdekja nuk është zhdukje siç kishtebesuar ai. Kjo në Kuran pohohet si vijon: Agonia e vdekjes i vjen me atë të vërtetën (i zbulohet çështja e ahiretit); kjo është ajo prej së cilës ke ikur. Dhe i fryhet surit, e ajo është dita e premtuar (për dënim). E do të vijë secili njeri bashkë me të dhe grahësi edhe dëshmitari. (I thuhet) Ti ishe në një huti nga kjo (ditë) e Ne ta tërhoqëm perden tënde dhe tash ti sheh shumë mprehtë. (Sure Kaf: 19-22) Kështu, jobesimtarët arrijnë të kuptojnë të vërtetën më qartë: 74
  • 70. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) E thonë: “Të mjerët ne! Po kush na ngriti prej ku ishim të shtrirë në varre?” E, kjo është ajo që premtoi Allahu dhe vërtetuan të dërguarit. (Sure Ja Sin: 52) Prej atij momenti, jobesimtarët fillojnë të përjetojnë pendim tëmadh – pendim më të madh se të gjitha pendimet. 75
  • 71. VDEKJA E GJITHËSISË Në Kuran, pohohet se përveç të gjitha qenieve të krijuara, edhegjithësia do të përballet po ashtu me vdekjen. Nuk është vetëmnjeriu i vdekshëm. Të gjitha kafshët dhe bimët vdesin. Madje edheplanetët dhe yjet vdesin. Vdekja është fat i përbashkët për gjithçka qëështë krijuar. Në praninë e Allahut, në një ditë të paracaktuar, tëgjithë njerëzit, të gjitha gjallesat, bota, dielli, hëna, yjet, shkurt, egjithë bota materiale do të zhduket. Në Kuran, kjo ditë quhet “Dita eRingjalljes” Kjo është “…Dita kur njerëzit ngriten (prej varreve)për të dalë para Allahut të bojërave. (Sure Mutaffifin: 6) Sikur që është tmerruese vdekja e njeriut, po ashtu është edhevdekja e gjithësisë. Në Ditën e Ringjalljes, ata që nuk kanë besuar mëparë, do të kenë, për herë të parë një ndjenjë të fuqishme përmadhështinë dhe fuqinë e Allahut. Kjo është arsyeja pse Dita eRingjalljes është një ditë pikëllimi, mundimi, pendimi, dhimbjejedhe hutije të madhe për jobesimtarët. Një njeri që përjeton Ditën eRingjalljes do të kaplohet nga një frikë e tmerrshme. Kjo frikë epadefinuar është me qindra herë më e fuqishme se të gjitha frikët qënjeriu mund t’i përjetojë në këtë botë. Kurani jap një shpjegim tëhollësishëm të secilës fazë të Ditës së Ringjalljes. Se si do të ndodhëkjo ngjarje madhështore dhe çfarë do t’ju ndodhë njerëzve atë ditë tëgjitha janë të përshkruara në një mënyrë të habitshme. 76
  • 72. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Fryrja e parë e Surit Dita e Ringjalljes fillon kur t’i fryhet Surit. Kjo është shenja eshkatërrimit të përgjithshëm të botës dhe tërë gjithësisë dhe fillimi ifundit. Kjo është pika prej ku nuk ka kthim. Ky është tingulli qëshpall se jeta e kësaj botë ka marr fund për të gjithë dhe se jeta evërtetë ka filluar. Ky është tingulli fillestar që do të ngjallë një frikë,llahtar dhe huti të vazhdueshme, në zemrat e jobesimtarëve. Kytingull lajmëron fillimin e ditëve të vështira për jobesimtarët që do tështrihen gjer në pafundësi. Në këtë mënyrë, në Suren Mudeththir,Ditës së Ringjalljes i referohet nga këndvështrimi i jobesimtarëve: E,kur të fryhet në Sur, Atëherë ajo është ditë e vështirë. Për jobesimtarët është jo e lehtë. (Sure Mudeththir: 8-10) Fryrja e Surit do të krijojë padyshim një frikë dhe shqetësim tëtmerrshëm midis jobesimtarëve. Një dridhje e paperceptueshme, epadefinuar pa një burim të dukshëm do të përhapet në mbarë botëndhe prandaj të gjithë njerëzit do të bëhen të vetëdijshëm se “diçka”po fillon. Ankthi që ndiejnë jobesimtarët shpejtë shndërrohet nëpanik dhe llahtar. Ngjarjet që pasojnë pas fryrjes së Surit do tangritin këtë llahtar në një nivel të paimagjinueshëm. Shkatërrimi i gjithësisë Një dridhje e tmerrshme dhe një “tingull shurdhues” pasonfryrjen e Surit. Në këtë moment, njerëzit kuptojnë se po përballen menjë katastrofë të tmerrshme. Është e qartë se bota dhe jeta janë gati tëshuhen. Për këtë arsye, vetëm për disa çaste gjithçka në tokë humbvlerën e vet. Madje edhe tingulli i Ditës së Gjykimit do të mjaftojë përtë shkëputur të gjitha lidhjet tokësore midis njerëzve. Asnjë mendims’mund të zërë vend në mendjet e njerëzve përveç ikjes dhe 77
  • 73. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)shpëtimit të vetvetes. Frika është e madhe, në atë ditë, dhe çdokushështë i preokupuar me vetveten: E kur të vijë ushtima (krisma e kiametit); Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet, Prej nënës dhe prej babait të vet, Prej gruas dhe prej fëmijëve të vet. Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet. (Sure Abese: 33-37) Pas një dridhjeje të fuqishme, toka nxjerrë gjithë çka mban nëbrendinë e saj dhe do t’i shpalos fshehtësitë e saj, të cilat nuk do tëkenë kurrfarë vlere që nga ai moment: Kur të dridhet toka me dridhjen e saj të fuqishme, dhe të nxjerrë toka atë që ka në brendinë e saj (barrën nga brenda), Dhe njeriu të thotë: “Ç’ka kjo (që bën këtë dridhje)?” Atë ditë, ajo i rrëfen tregimet e veta, Ngase Allahu yt e ka urdhëruar atë. (Sure Zilzal: 1-5) Një zhurmë e llahtarshme e pasuar nga një dridhje e fuqishmedhe shpërthime të befasishme nëntokësore do të asgjësojnë gjithçkaqë njerëzit i kanë kushtuar rëndësi të madhe. Për shembull, njerëzitkanë çmuar shumë shtëpitë e tyre, zyret, veturat dhe tokat e tyre.Disa njerëz kanë pasur qëllim të jetës së tyre një shtëpi. Megjithatë,kotësia e këtyre qëllimeve shfaqet pikërisht në momentin e Ditës sëRingjalljes. Pasuria materiale, të cilës njerëzit i kushtuan gjithë jetën etyre, do të zhduket për një çast të vetëm. Qëllimet e atij që përambicie kryesore ka ngritjen në pozitë në kompaninë e tij bëhen tëpavlefshme. Një tjetër i cili tërë jetën e tij ia kushtoi fitimit tëpushtetit/fuqisë në vendin e tij përjeton të njëjtën situatë tëllahtarshme. Ai bëhet dëshmitar me dhimbje në zemër i zhdukjes sëatij vendi… Gjithçka humbet rëndësinë e vet përveç çdo pune qëështë bërë për të fituar kënaqësinë e Allahut. Siç shpall Allahu në 78
  • 74. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)Kuran: E kur të vijë vala e madhe (kiameti), Atë ditë njeriupërkujton se çka ka punuar. E Xhehenemi shfaqet sheshazi për atëqë e sheh. (Sure Nazi’at: 34-36) Asgjësimi i maleve Fatkeqësitë që do të shfaqen atë ditë as nuk mund tëparamendohen prej njeriut. Malet, strukturat më mahnitëse, më tëpalëkundshme në tokë, vihen në lëvizje, ato çrrënjosen dhethërrmohen. Madje edhe një tërmet i vogël kall tmerrin në zemrat enjerëzve dhe frymëzon ndjenjat e pasigurisë. I bën ata që të braktisinshtëpitë e tyre dhe të kalojnë gjithë natën jashtë në rrugë. Duke qenëkështu, lloji i gjëmës aq të tmerrshme që t’i bëj malet të lëvizindëshmon të jetë i papërballueshëm. Në Kuran, malet atë ditëpërshkruhen si vijon: E kur t’i fryhet surit një e fryme, dhe të ngrihen toka e kodrat e t’i mëshojnë njëra-tjetrës me një të goditur. Në atë kohë ndodh e vërteta (kiameti). (Sure Hakka: 13-15) S’ka dyshim se dita e gjykimit është caktuar. Është dita që i fryhet surit, e ju vini grupe-grupe. Dhe qielli hapet e bëhet dyer-dyer. Dhe kodrat shkulen dhe bëhen pluhur (si valë rrezesh). (Sure Nebe’: 17-20) (Secili njeri do të dijë për atë që ka punuar) ‘kur kodrat të kenë udhëtuar (e bërë pluhur në ajër), Dhe kur devetë e shtrenjta të lihen pa bari në fushë, Dhe kur egërsirat të jenë bashkuar (tubuar).’ (Sure Tekvir: 3-5) Ajo është ditë kur njerëzit bëhen si insekte të shpërndara. Dhe kodrat bëhen si leshi i shprishur. (Sure Kari’a: 4-5) 79
  • 75. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Atë ditë, ekziston një fuqi e tmerrshme dhe e pafund, aq efuqishme sa që të hedh në ajër bjeshkët prej guri, tokën dheshkëmbinjtë sikur “shtëllunga leshi”. Tani njerëzit janë plotësisht tëvetëdijshëm për faktin se kjo nuk është një gjë që “fuqia e natyrës”mund ta bëj. Ata bëhen dëshmitarë se “nëna natyrë”, të cilën atadikur e adhuronin si një idhull dhe të cilës ia veshën ekzistencën etyre, nuk mund ta ndalojë shkatërrimin e vetvetes. Tani është koha tënjihen me Allahëruesin e vërtetë të kësaj fuqie. Megjithatë, kjo njohjenuk ju sjellë më atyre asnjë dobi. Tani, ata mbërthehen nga kjo fuqi,për të cilën asnjëherë më parë nuk e lodhën kokën fare. Ata shpejtëdo t’i kuptojnë faktet, të cilat nuk arritën t’i kuptojnë gjithë jetën etyre si çështje urtësie e vetëdije. Tmerri i krijuar nga një fuqi e pakufishme nuk mund tëparamendohet dhe definohet kurrë derisa njeriu të mos e përjetoj atëvet. Ai mbërthen të gjitha qeniet, të gjalla dhe të vdekura. Ky llahtarmban gjithçka nën kontroll. Qeniet njerëzore, kafshët dhe natyranjëlloj të gjitha shkatërrohen nga kjo frikë e përgjithshme. Malet mënuk janë madhështore, oqeanet nuk janë të pafund dhe qiejt nuk janëaq të paarritshëm si në të kaluarën. Dielli, yjet dhe e tërë gjithësiajanë të mbërthyera nga frika e Ditës së Ringjalljes. Ato të gjitha inënshtrohen Krijuesit të tyre. Pasi që malet rrënohen sikursekështjellat prej rërës, njeriu, papërshkrueshëm i pafuqishëmkrahasuar me malet, yjet dhe oqeanet, kalon nëpër një fazë tëshkatërrimit të madh. Fryrja e oqeaneve Me aftësitë e tij të tanishme, nuk ka mundësi që mendja e njeriuttë mund të përfytyroj tmerrin e Ditës së Ringjalljes “kur detet të 80
  • 76. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)vlojnë si zjarr i flakëruar, dhe kur shpirtrat të jenë bashkuar.”(Sure Tekvir: 6-7) dhe “kur të përzihen detërat.” (Sure Infitar: 3)Mirëpo, idenë e përmasave të tij e fitojmë duke e ditur se shkatërrimido të jetë në proporcion me fuqinë e Allahut. Shkatërrimi i qiellit: Në Ditën e Ringjalljes, jo vetëm toka por edhe hapësira dhe etërë gjithësia do të shkatërrohen. Koha e paracaktuar e shuarjes do t’ivjen po ashtu edhe qiellit, hënës, diellit dhe planetëve si edhe tokës,çdo gjëje që ndodhet nën tokë, maleve dhe oqeaneve. Kurani thotë seatë ditë: “ajo që ju është premtuar ka për të ndodhur pa tjetër. Kuryjet të shuhen, kur qielli të hapet dhe kur kodrat të copëtohen…”(Sure Murselat: 7-10) Në Ditën e Ringjalljes, të gjitha qeniet dhe sistemet të cilavenjerëzit u veshin përjetësinë do të rrënohen dhe përfundimisht do tëasgjësohen. Kjo po ashtu vlen për qiellin. Që nga momenti që njeriuvjen në jetë, atmosfera rezulton të jetë një kulm mbrojtës. Megjithatë,në Ditën e Ringjalljes, ky kulm do të rrënohet dhe do të bëhet copë-copë. Ajri dhe atmosfera, që e rrethojnë njeriun dhe e mbajnë në jetëdo të bëhet: “si kallaji i shkrirë.” (Sure Me’arixh: 8) dhe do të digjetme forcë. Ajri do t’i mbush mushkëritë e njeriut jo për t’i dhënë jetëpor për ta shuar atë. Një krahasim i nxjerrë midis frikës së krijuar nga fatkeqësitë ekësaj dynjaje dhe llahtari i ngjarjeve të Ditës së Ringjalljes mund tëna ndihmojë të kemi idenë e kësaj dite. Tërmetet dhe shpërthimetvullkanike janë fatkeqësitë që më shumti e frikësojnë njeriun. Çarja ekores së tokës nga një tërmet apo erupsion vullkanik davaritëmonotoninë e përditshmërisë në një çast të vetëm. Kjo bën që njeriu 81
  • 77. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)të çmoj bazën solide mbi të cilën shkelë i sigurt. Sidoqoftë, përkundër gjithë dhimbjes që shkaktojnë, tërmetetdhe erupsionet vullkanike, ato përjetohen vetëm njëherë. Një tërmetapo një shpërthim zgjatë për një kohë të caktuar. Plagët shërohen,dhimbjet harrohen dhe me kohë bëhen kujtime të zbehta. Por Dita eRingjalljes nuk është as si një tërmet dhe as si ndonjë katastrofë tjetër.Aktet e pabesueshme të shkatërrimit që ndodhin njëra pas tjetrëstregojnë se gjithçka ka arritur në një pikë pa kthim. Për shembull, dotë ndodhë një gjë që tejkalon imagjinatën: do të çahet qielli dhe tëndahet përgjysmë. Ky është rrënimi i të gjitha “ligjeve të njohura tëfizikës” dhe koncepteve të cilave njeriu u ka besuar deri atëherë.Qielli dhe toka që kanë ekzistuar për mijëra mijëra vite shkatërrohenprej Atij, i Cili i ka ndërtuar ato. Dita e Ringjalljes, siç shpjegohet nëKuran do të shënohet me çarjen e qiellit, shkapërderdhjen e yjevedhe përzierjen e ketrave. Kur të pëlcet qielli do t’i “bindet urdhrit tëZotit të vet, ashtu si i takoi!” (Sure Inshikak: 1-2) Çdo gjë që njerëzit i kushtojnë rëndësi në këtë botë do të shuhet. Trupat qiellor do të shuhen njëra pas tjetrës: Kur dielli të jetë mbështjellur (dhe errësohet), Dhe kur yjet të kenë rënë (e shkapërderdhur), (Sure Tekvir: 1-2) Kur dielli, burimi i dritës për tokën për miliona vite, të jetëmbështjellur, njerëzit do të kuptojnë se ai ka një pronar të vërtetë dhese deri atëherë ka lëvizur nën kontrollin e Tij. Deri në atë moment,njerëzit vazhdimisht kanë menduar për yjet si për krijesa tëpaarritshme, madhështore dhe të mistershme. Mirëpo, atë ditë, atodo të shuhen gadi sikur të ishin lodra të praruara. Malet gjigante dhetë patundura do të lëvizin, oqeanet e pafund do të fillojnë të vlojnë.Këto skena, do ta bëjnë të qartë se kush është Pronari i vërtetë i të 82
  • 78. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)gjitha qenieve, Poseduesi një dhe i vetëm i pushtetit i Cili është mbiçdo gjë që ekziston. Kohës së paracaktuar do t’i vjen fundi dhenjerëzit do të zgjohen në mënyrë të hidhur nga pakujdesia në të cilënishin zhytur. Arsyeja e kësaj pakujdesie është dështimi i njeriut që tavlerësojë fuqinë e Krijuesit të tij derisa ishte ende në dynja.Megjithatë, atë ditë, identiteti i Sunduesit të vërtetë të gjithësisë dhejetës do të bëhet i qartë: Ata nuk e çmuan Allahun me madhështinë që i takon, ndërsa, në ditën e kiametit e tërë toka është në grushtin e Tij, e qiejt të mbështjellë në të djathtën e Tij. Ai është i pastër nga të metat dhe Ai është i lartë nga çka ata i shoqërojnë! (Sure Zumer: 67) Gjendja e njerëzve E gjithë kjo frikë, tmerr dhe huti e Ditës së Ringjalljes do tëshkaktohet nga pakujdesia e jobesimtarëve. Sa më i pavëmendshëmqë të jetë njeriu, tmerri do të jetë më i madh atë ditë. Ndjenja e frikësdhe tmerrit që fillon me vdekje nuk mbaron kurrë për tërëpërjetësinë. Secila ngjarje bëhet burim i frikës për të. Çdo ngjarje eshëmtuar me të cilën përballet do të ushqejë po ashtu frikët e sëardhmes së tij. Kjo frikë do të jetë aq e fuqishme sa që do të bëj qëflokët e fëmijëve të zbardhen. Nëse ju mohoni, si do të mbroheni në një ditë që fëmijët do t’i bëjë pleq? Atë ditë qielli do të çahet dhe premtimi i Tij do të realizohet. (Sure Muzemil: 17-18) Ata të cilët pandehën që Allahu është i padijshëm për veprat etyre në atë moment e kuptojnë se Allahu e ka shtyrë gjykimin e tyrederi në Ditën e Ringjalljes. Kjo shpjegohet si vijon: 83
  • 79. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) E ti kurrsesi mos e mendo Allahun si të pakujdesshëm ndaj asaj që veprojnë zullumqarët; Ai vetëm është duke i lënë ata përderisa një ditë në të cilën sytë shtangen (mbesin të hapur). (Sure Ibrahim: 42) Në një ajet tjetër, frika që ndiejnë jobesimtarët përshkruhet sivijon: Krisma e kiametit. Çka është krisma? Dhe ç’të mësoi ty se ç’është krisma? Ajo është ditë kur njerëzit bëhen si insekte të shpërndara dhe kodrat bëhen si leshi i shprishur. (Sure Kari’a: 1-5) Lidhja më e fortë në këtë botë është dashuria dhe ndjenja embrojtjes që një nënë ndien për fëmijën e saj. Mirëpo, forca e Ditës sëRingjalljes do të thyej madje edhe këtë lidhje të fortë. Tmerri do tëmbajë çdo gjë nën kontrollin e tij. Kjo tronditje e madhe do të bëjë qënjerëzit të humbin vetëdijen e tyre. Të hutuar dhe në panik do tëduken si të dehur. Ajo që i shtynë ata të humbin vetëdijen e tyreështë forca e zemërimit të Allahut: O ju njerëz, ruajuni dënimit nga Allahu juaj, sepse dridhja pranë katastrofës së kiametit është një llahtari e madhe. Atë ditë, kur ta përjetoni atë, secila gjidhënëse braktis atë që ka për gjini dhe secila shtatzënë e hedh para kohe barrën e vet, ndërsa njerëzit duken të dehur, po ata nuk janë të dehur, por dënimi i Allahut është i ashpër. (Sure Haxhxh: 1-2) Përveç frikës dhe tmerrit, një tjetër ndjenjë trishtuese që do tapërjetojnë njerëzit do të jetë ndjenja e dëshpërimit. Njerëzimindërmerr masat e nevojshme paraprake ndaj të gjitha fatkeqësive tëmundshme; ndaj fatkeqësive më vdekjeprurëse, tërmeteve,vërshimeve, stuhive më të fuqishme apo ndaj luftës më të tmerrshme 84
  • 80. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)nukleare. Njeriu gjen mënyra për ta mbrojtur veten dhe ndërtonstrehimore. Mirëpo, atë ditë, nuk do të mbetet as edhe një vend ivetëm i sigurt ku njeriu do të mund të gjejë strehim. Ai nuk do të ketëndihmë prej Allahut. Po ashtu, nuk do të ketë njeri apo autoritet i cilido të mund të jap ndihmë. Në të kaluarën, njeriu kërkonte ndihmëdhe udhëzim nga shkenca dhe teknologjia. Por tani, të gjitha ligjet eshkencës do të jenë rrënuar. Madje edhe nëse teknologjia më eavancuar do ta bënte të mundur që njeriu të ikte në vendin më tëlargët të gjithësisë, zemërimi i Allahut do ta gjente atje. Kjo për arsyese Dita e Ringjalljes do ta pushtojë tërë gjithësinë. Jo vetëm toka në tëcilën ai jetoi në siguri por gjithashtu edhe yjet më të largëta do t’inënshtrohen vullnetit të Allahut, me diellin “e mbështjellur dheerrësuar,” dhe yjet “të kenë rënë dhe të jenë shkapërderdhur.”(Sure Tekvir: 1-2) Dëshpërimi në të cilin do të bien qeniet njerëzore atë ditëpërshkruhet si vijon: …E të zëhet hëna (errësohet), Dhe të bashkohet dielli e hëna. Atë ditë njeriu do të thotë: “Nga të iket!” Jo, nuk ka strehim! Atë ditë vetëm te Allahu yt është caku! (Sure Kijame: 8-12) 85
  • 81. FRYRJA E DYTË E SURIT DHE RINGJALLJA E TË VDEKURVE Kur t’i fryhet surit për herë të parë, qiejt dhe toka do tëshkatërrohen dhe e gjitha bota materiale do të merr fund. S’do tëmbetet as edhe një shpirt i gjallë. Në fjalët e Kuranit: Ditën kur tokandryshohet në tjetër tokë, e edhe qiejt (në tjerë qiej), e ata(njerëzit) të gjithë dalin sheshazi para Allahut, Një,MbiAllahërues. (Sure Ibrahim: 48) Ky mjedis i ri i përgatitur përGjykimin e Fundit përshkruhet si vijon: Ty të pyesin edhe për kodrat. Thuaj: “Allahu im mund t’i bëjë thërrime të shpërndara”. Dhe vendin e tyre ta bëjë rrafsh pa farë bime e ndërtese. E nuk do të shohësh në të as ultësirë e as lartësirë. (Sure Ta Ha: 105-107) Ky është momenti në të cilin njerëzit do të ringjallen prej tëvdekurve, do të mblidhen dhe do të presin për të dhënë llogari përveprat e tyre. Ky është po ashtu vendi ku do të mësojnë për ku janëduke shkuar. Ka ardhur koha që njerëzit të ringjallen prej tëvdekurve dhe t’i dorëzohen Allahut, el-Kaharit (Nënshtruesit). Dheatëherë do t’i fryhet surit për herë të dytë. Ata të cilët mohuanahiretin dhe ringjalljen në këtë dynja do të ringjallen prej varreve tëtyre. Kjo do të jetë diçka që ata kurrë nuk e kishin pritur. Kuranirrëfen për këto ngjarje si vijon: 86
  • 82. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Dhe i fryhet Surit dhe bie i vdekur çka ka në qiej dhe në tokë, përveç atyre që do Allahu (të mos vdesin), pastaj i fryhet atij herën tjetër, kur qe, të gjithë ata të ngritur e presin (urdhrin e Allahut). Toka është ndriçuar me dritën e Allahut të vet, libri (shënimet mbi veprat) është vënë pranë dhe sillen pejgamberët e dëshmitarët, e kryhet mes tyre gjykimi me drejtësi, e atyre nuk u bëhet padrejtë. (Sure Zumer: 68-69) Dalja e të vdekurve prej varreve të tyre Allahu rrëfen në hollësi për ato që do të ndodhin kur tëvdekurit të ringjallen me vullnetin e Tij. Siç rrëfehet në Kuran, kjongjarje e madhe do të ndodhë në këtë mënyrë: Dalin prej varreve, e si karkaleca të shpërndarë e me shikim ë përulur. (Sure Kamer: 7) Atëherë kur t’i fryhet surit për herë të dytë, të vdekurit do të thirren nga toka. Ata do t’i përgjigjen kësaj thirrjeje dhe me shpejtësi do të “dalin prej varreve si karkaleca të shpërndarë e me shikim të përulur.” (Sure Kamer: 7) (…mandej kur) Ai ju thërret juve me një të thirrme prej tokës, ju menjëherë dilni. (Sure Rum: 25) Ditën kur me ata hapet toka e ata nguten (për vendtubim), e ai është një tubim i lehtë për Ne. (Sure Kaf: 44) Sikur duke u ngutur për një qëllim, ata do ta pasojnë thirrësin icili do t’i thërret me qafat e shtrira kah ai. Kjo thirrje nuk do t’ingjasojë asnjë thirrje të dëgjuar deri atëherë: …Ditën kur thirrësi (Israfili) kumton një send tëtmerrshëm. (Sure Kamer: 6) 87
  • 83. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Atë ditë, ata do të shkojnë pas Thirrësit. E nuk do t’i largohen atij, e para të Gjithmëshirshmit ulen zërat e nuk dëgjohet tjetër pos një zë I ulët. (Sure Ta Ha: 108) …Ditën kur duke u ngutur dalin prej varreve, sikur nguteshin te idhujt. (Sure Me’arixh: 43) Ata që bënë gjynahe duke i tejkaluar kufijtë e caktuar ngaAllahu, të cilët nuk iu bindën Allahut, insistuan në mënyrën e tyre tëjetës, mohuan Allahun dhe qëndruan kryelartë, papritmas do tëbëhen të bindur dhe do t’i nënshtrohen Atij posa të ringjallen prej tëvdekurve. Pa dyshim, ata do t’i përgjigjen kësaj thirrjeje. Pasi që tëpërfundojë kjo provë në këtë dynja, ata nuk do të kenë zgjidhje tjetërveçse të pajtohen. Madje edhe nëse kanë dëshiruar ashtu, s’do tëmund të vepronin ndryshe. Ata madje s’do të mund të ushqenin njëdëshirë të tillë në mendjet e tyre. Ata s’do të kenë fuqi t’irezistojnë/bëjnë ballë kësaj thirrjeje. Kjo është arsyeja pse, ata thellënë veten e tyre do të ndiejnë se kjo është një “ditë e pamëshirë”: Me qafat e zgjatura, sy të shtanguar, duke shpejtuar drejtThirrësit, jobesimtarët do të thonë: “Kjo është ditë e vështirë!” (SureKamer: 8) Pra jobesimtarët do të vrapojnë përpara. Çdokush do të shfaqënjë bindje absolute. Atë ditë, gjëja e vetme e rëndësishme që njerëzitposedojnë është besimi. Mirëpo, jobesimtarët janë të privuar prej tij.Kjo është arsyeja pse zemrat e tyre janë “të zbrazëta” tek nguten mekokat e tyre lartë dhe sy të shtanguar.” (Sure Ibrahim: 43) Ata do të shkojnë në drejtim të një pike të caktuar grupe-grupe: Është dita që i fryhet surit, e ju vini grupe-grupe. (Sure Nebe’: 18) E nuk do të mund të lënë as porosi, as të kthehen në familjet e 88
  • 84. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) tyre. Dhe i fryhet Surit, kur qe, duke u ngutur prej varrezave paraqiten te Allahu i tyre. (Sure Ja Sin: 51-52) Do t’i fryhet surit dhe përnjëherë ata do të dalin prej varreve të tyre dhe i paraqiten Allahut të tyre. E thonë: “Të mjerët ne! Po kush na ngriti prej ku ishim të shtrirë në varre?” E, kjo është ajo që premtoi Allahu dhe vërtetuan të dërguarit.” (Sure Ja Sin: 51-52) Thirrja “Të mjerët ne!” është shprehje e një paniku dhezhgënjimi të madh. Jobesimtari i cili e përjeton ringjalljen e tij ekupton se i dërguari i Allahut i cili e komunikoi këtë porosi gjatëjetës së tij e kishte thënë të vërtetën. Ai atëherë e kupton se do t’inënshtrohet “vuajtjes së përjetshme” me të cilën ishin kërcënuarjobesimtarët. Në atë moment, ai heq të gjitha dyshimet lidhur mekëtë dhe pajtohet me faktin se nuk ekziston diçka e tillë si “gjumi ipërjetshëm”. Zhgënjimi i tij forcohet me anë të shpresave tëpakësuara për shpëtim nga vuajtja që i afrohet. Jobesimtarët ndiejnë frikë, tmerr dhe janë të dëshpëruar. Pamjae tyre e përgjithshme është e frikshme; fytyrat e tyre janë të nxira dhetë mbuluara me pluhur. Për më tepër, ata do të jenë të poshtëruar: Atë ditë sheh fytyra të përulura, (Sure Gashije: 2) Atë ditë do të ketë edhe fytyra të pluhuruara, Që i ka mbuluar errësira e zezë, E të tillët janë ata mohuesit, mëkatarët. (Sure Abese: 40-42) E ata që bënë gënjeshtër ndaj Allahut, do t’i shohësh në ditën e kiametit, fytyrat e tyre të nxira. A nuk është në Xhehenem vendi i Kryelartëve? (Sure Zumer: 60) Allahu do t’i ringjallë jobesimtarët në Ditën e Ringjalljes, tëverbër. 89
  • 85. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) E kush ia kthen shpinën udhëzimit Tim, do të ketë jetë të vështirë dhe në ditën e kiametit do ta ringjall të verbër. Ai (që nuk besoi) do të thotë: “Allahu im, përse më ngrite të verbër, kur unë isha me sy?” Ai (Allahu) thotë: “Ashtu si harrove ti argumentet Tona që t’i ofruam, ashtu je ti i harruar sot”. (Sure Ta Ha: 124-126) Atë që Allahu e drejton në rrugë të drejtë, ai është udhëzuar, e atë që e le të humbur, për ata nuk do të gjesh ndihmëtarë përveç Atij. Në ditën e kiametit Ne i tubojmë ata duke i tërhequr rrëshqanas me fytyra për dhe, të verbër, memecë të shurdhët. Vendi ti tyre është xhehenemi, sa herë që të pushojë flaka Ne u shtojmë flakën e zjarrit. (Sure Isra: 97) E bardha e syrit do të mavijoset. Kjo ngjyrë e syrit do ta rrispamjen e frikshme dhe të neveritshme të jobesimtarëve. Ditën kur i fryhet surit (bririt), atë ditë Ne i tubojmë mëkatarët sy mavijosur (të verbër, të shëmtuar). (Sure Ta Ha: 102) Me këtë pamje të tmerrshme dhe të degjeneruar jobesimtarët dotë dallojnë prej besimtarëve në shikim të parë. Ky është fillimi ifundit i këtij grupi të njerëzve të cilët zhvilluan luftë kundër vargjevetë Allahut dhe mbetën mendjemëdhenj. Atje nuk ekziston kurrfarë miqësie,lidhje familjare dhe bashkëpunimi Atë ditë, njeriu do të jetë tepër i brengosur për vetveten për t’ubrengosur për të tjerët. Ai do të braktis madje nënën, babanë,bashkëshorten dhe fëmijët e tij. Forca dhe llahtari i 90
  • 86. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)papërfytyrueshëm i Ditës së Ringjalljes do të bëjë që secili tëshqetësohet për punën e vet. Allahu e përshkruan Ditën e Ringjalljessi vijon: E ç’të mësoi ty se ç’është dita e gjykimit? Përsëri, ç’të mësoi ty se ç’është dita e gjykimit? Është dita kur askush, askujt nuk do të mund t’i ndihmojë asgjë; atë ditë e tërë çështja i takon vetëm Allahut! (Sure Infitar: 17-19) E kur të vijë ushtima (krisma e kiametit); Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet, Prej nënës dhe prej babait të vet, Prej gruas dhe prej fëmijëve të vet. Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet. (Sure Abese: 33-37) Dhe për këtë arsye lidhjet më të çmueshme në këtë jetë do tëkenë një përfundim të hidhur. Tmerri i asaj dite do t’i bëjë të gjithalidhjet e afërta dhe ato familjare të pakuptim. E vetmja gjë eçmueshme që do të mbetet do të jetë besimi: E kur i fryhet surit (herën e dytë), atëherë, në atë ditë nuk do të ketë lidhje familjare mes tyre e as që do të pyes kush për njëri-tjetrin. E kujt i peshojnë më rëndë peshojat (veprat e mira), ata janë të shpëtuarit. Ndërsa, atyre që u peshojnë lehtë, peshojat (veprat e mira), ata janë që humben vetveten dhe janë në Xhehenem përgjithmonë. (Sure Mu’minun: 101- 103) Lidhjet miqësore dhe familjare shkëputen në atë mënyrë sa qënjerëzit do të jepnin fëmijët, bashkëshortet, vëllezërit e tyre të dashurdhe madje të gjithë të afërmit e tyre si shpagim për të shpëtuar vetene tyre: Dhe asnjë mik nuk pyet për mikun. Edhe pse ata shihen ndërmjet vete (edhe njihen, por ikin prej njëri-tjetrit). 91
  • 87. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Krimineli dëshiron sikur të kishte paguar dënimin e asaj dite me bijtë e vet. Dhe me gruan e vet dhe me vëllain e vet. Edhe me të afërmit e tij që ai te ata mbështetej. Edhe me krejt çka ka në tokë, e vetëm të kishte shpëtuar! Jo, kurrsesi, ajo (para) është Ledhdha - flaka (emër i Xhehenemit). (Sure Me’arixh: 10-15) Kjo “përpjekje” është në të vërtetë tregues i natyrës mizore dhejo falënderuese të jobesimtarëve e cila shfaqet kur janë në pyetjepërfitimet e tyre. Kjo përpjekje po ashtu paralajmëron për kotësinë ekësaj jete. Shpesh njeriu vrapon pas qëllimeve të parëndësishme; pasnjë pune të admirueshme , një shtëpie të bukur, apo një femre dhepas të hollave për të cilat do të punojë gjithë jetën e tij. Mirëpo, siç nabën me dije Kurani, në përpjekjet e tij dëshpëruese për të shpëtuar,njeriu do të jetë i gatshëm të jap jo vetëm një femër, por të gjithafemrat e botës apo gjithë pasurinë e mundshme si shpagim përshpëtimin e tij personal. Megjithatë, të gjitha këto janë përpjekje tëkota. Në thelb Allahu është Allahëruesi i gjithë pasurisë në botë.Shpëtimi, në anën tjetër, ka mbetur prapa, në jetën tokësore. Taniështë tepër vonë dhe, siç është premtuar, zjarri i xhehenemit tashmëka filluar të digjet. Grumbullimi i njerëzve për të dhënë llogaripër veprat e tyre Kurani shpall kuptimin e vërtetë të jetës: O ti njeri, vërtet ti përpiqesh me një përpjekje të madhe që çon te Allahu yt, e atë (përpjekje) do ta gjesh. (Sure Inshikak: 6) Pa marrë parasysh se ç’bëjmë gjatë jetës sonë, ne në fund do të 92
  • 88. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)dalim përpara Allahut. Qëllimi përfundimtar i kësaj jete është të jeshrob i Tij. Koha më e rëndësishme, në anën tjetër, është Dita eRingjalljes, kur ne do të japim llogari për jetët tona. Çdo ditë që kalon na sjellë më pranë këtij momenti në kohë.Çdo orë, minutë apo madje sekondë që kalon është një hap indërmarrë drejt vdekjes, ringjalljes dhe momentit të llogarisë. Jeta sinjë orë me rërë rrjedhë vazhdimisht në këtë drejtim. Nuk ka mënyrëpër ta ndaluar apo për ta kthyer kohën prapa. Të gjithë njerëzit do tapasojnë këtë rrugë. Vetëm te Ne kthimin e kanë. Dhe vetëm detyrë Jona është llogaria e tyre. (Sure Gashije: 25-26) Sot në tokë ka rreth 6 miliardë njerëz. Duke ia shtuar këtënumër numrit të përgjithshëm të njerëzve të cilët kanë jetuarndonjëherë në të kaluarën do ta kemi idenë e masës që do tëgrumbullohet në Ditën e Ringjalljes. Të gjithë, që nga Profeti Adem,njeriu i parë në tokë, deri të jobesimtari i fundit i cili do të jetojë nëdynja do të jenë atje. Kjo masë e qenieve njerëzore do të paraqet njëpamje mahnitëse. Sidoqoftë, në të njëjtën kohë, është e sigurt se do tëjetë e frikshme. Gjendja e njerëzve në praninë e Allahut përshkruhetnë Kuran si vijon: Atë ditë ata do ta pasojnë Thirrësin i cili nuk ka kurrfarë tëpavërtete në vetvete. Zërat do të pushojnë para të Gjithëmëshirshmitdhe Ju do të dëgjoni vetëm zërin e këmbëve që marshojnë. Atë Ditë ndërmjetësimi nuk do të ketë dobi vetëm për atë tëcilin ka dhënë leje i Gjithëmëshirshmi dhe me fjalën e të cilit Ai ështëi kënaqur. Ai i di ato që ishin para tyre dhe ato që vijnë pas. Por dija e tyrenuk mund ta përfshij Atë. E fytyrat (e mëkatarëve) e turpëruara, i përulen të Përjetshmit, 93
  • 89. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) të Gjithëfuqishmit, sepse ka dështuar ai që barti padrejtësinë. (Sure Ta Ha: 108-111) Momenti i dhënies së llogarisë, të cilin jobesimtarët e shpërfillën gjithëjetën, derisa besimtarët u përgatitën për këtë me zell, ka ardhur. Një vend ishkëlqyer është krijuar për këtë gjyq madhështor. Sipas Kuranit, atë ditë: “E qielli çahet, pse ai atë ditë është i rraskapitur. Dhe engjëjt qëndrojnë në skajet (anët) e tij, e atë ditë, tetë (engjëj) e bartin mbi vete Arshin e Allahut tënd.” (Sure Hakka: 16-17) Atë ditë Xhibrili dhe engjëjt qëndrojnë të rreshtuar, askush nuk flet pos atij që e lejon Mëshiruesi, dhe i cili e thotë të vërtetën. (Sure Nebe’: 38) Allahu i qiejve dhe tokës do të kërkojë llogari prej robërve të Tijpër veprat e tyre. Një lloj mundimi, që i përshtatet fuqisë dhemadhështisë së Tij, do të jetë i pranishëm. Një flakë gjëmuese do tëdigjet në xhehenem. Allahu, i Cili krijon gjithçka në një mënyrëunike, ka përgatitur një mundim të përkryer për jobesimtarët.Askush s’mund të shkaktojë dhimbjen që Allahu do ta jap atë ditë.Në Kuran Allahu thotë: Jo, mosni ashtu! Kur të dridhet toka njëpasnjëshëm! Dhe kur të vijë Allahu yt dhe engjëjt qëndrojnë radhë-radhë! Dhe atë ditë sillet Xhehenemi, e atëherë njeriut i bie në mend, e prej nga atij përkujtimi? E thotë: “Ah, i gjori unë, sikur të isha parapërgatitur për jetën time!” Atë ditë askush nuk mund të dënojë sikur Ai. Dhe askush si Ai nuk mund të lidhë me pranga. (Sure Fexhr: 21-26) Nëse njeriu dështon t’i shërbej Krijuesit të Tij në këtë dynja dhetë përgatitet për këtë ditë të madhe, atëherë ai do ta përjetojë njëkeqardhje të madhe. Ai atëherë më me dëshirë do të donte të 94
  • 90. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)shndërrohej në dhe se sa të ringjallej. Megjithatë, ky pendim s’do tëketë asnjë dobi. Përkundrazi, do të shndërrohet në një burim të ridhimbjeje dhe do t’i shtohet vuajtjes të cilës do t’i nënshtrohet nëxhehenem. DHËNIA e Librave dhe Peshojave të drejta Para se të ketë mundësi që ta tejkaloj hutimin e shkaktuar ngaringjallja, njeriu goditet nga frika dhe pikëllimi. Kjo për shkak se aido të jap llogari për veprat e tij në praninë e Allahut. Të gjitha vepratqë bëri gjatë jetës së tij dhe të gjitha mendimet e tij do të shpalosen.As edhe një hollësi më e vogël nuk harrohet. Ajeti në vazhdim eshpjegon këtë në mënyrë të qartë: “… madje edhe ajo (vepra) që peshon sa kokrra e lirit, e të jetë e fshehur në rrasë guri, ose në qiej apo në tokë, Allahu do ta sjellë atë, se Allahu është i butë dhe hollësisht i informuar. (Sure Lukman: 16) Ky është momenti më i afërt me xhenetin dhe xhehenemin.Njerëzit do të shohin se çfarë kishin përgatitur për jetën e tyre tëpërjetshme. Kjo rrëfehet në Kuran si vijon: Atë ditë njerëzit shfaqen të ndarë në grupe që të shpërblehen për veprat e tyre. E kush punoi ndonjë të mirë, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë. Dhe kush punoi ndonjë të keqe, që peshon sa grimca, atë do ta gjejë. (Sure Zilzal: 6-8) Siç përmendet në Kuran, jobesimtarët do të marrin librat e tyrenga ana e tyre e majtë, derisa besimtarët do të marrin librat e tyre ngae ana e tyre e djathtë. Përvoja e njerëzve të “së djathtës” përshkruhetsi vijon: Atë ditë ju do të ekspozoheni (para Allahut), duke mos 95
  • 91. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) mbetur fshehtë asnjë sekret juaji. Kujt t’i jepet libri i vet nga e djathta e tij, ai do të thotë: “O ju, ja, lexoni librin tim!” Unë kam qenë i bindur se do të jap llogarinë time. Dhe ai atëherë është në një jetë të kënaqshme. Në një Xhenet të lartë. Pemët e tij i ka krejt afër. (E thuhet) Hani e pini shijshëm, ngase në ditët e kaluara ju e përgatitët këtë. (Sure Hakka: 18-24) Për dallim nga lumturia dhe gëzimi i besimtarëve, jobesimtarëtdo të kenë një ndjenjë të thekshme të pafuqisë. Ata do të dëshironintë vdisnin, madje edhe të zhdukeshin. Ndjenja e tyre e dëshpërimitshprehet si vijon: Ndërkaq, kujt i jepen librat e veta nga e majta, ai thotë: “O i mjeri unë, të mos më jepej fare libri im. Dhe të mos ditsha fare se çka është llogaria ime. Ah, sikur të kishte qenë ajo (vdekja e parë) mbarim i amshueshëm për mua. Pasuria ime nuk më bëri fare dobi. U hoq prej meje çdo kompetencë imja. (Sure Hakka: 25-29) E sa i përket atij që libri i vet i jepet pas shpinës, Ai do t’i ndjellë vetës shkatërrim, Dhe do të hyjë në zjarr të ndezur fort. Ai ka qenë i gëzuar në familjen e vet, Dhe ka menduar se nuk ka për t’u kthyer. Po, se, vërtet Allahu i tij gjithnjë e ka parë atë. (Sure Inshikak: 10-15) Veprat e regjistruara në këta Libra maten me peshore të drejta.Sot, në praninë e drejtësisë së Allahut, askujt nuk i bëhet asnjëpadrejtësi: Në ditën e gjykimit Ne do të vëmë peshoja të drejta, e askujt nuk i bëhet e padrejtë asgjë, edhe nëse është (vepra) sa pesha e një kokrre të melit Ne do ta sjellim atë. E mjafton që Ne jemi llogaritës. (Sure Enbija: 47) 96
  • 92. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Çdo vepër e bërë në këtë jetë, madje edhe një e një rëndësie tëvogël, vendoset në këtë peshojë. Treguesi i kësaj peshoje përcaktonnëse njeriu do të ndëshkohet me vuajtje të përjetshme apo do tëshpërblehet me lumturi dhe shpëtim të amshueshëm. Nëse peshojarëndon më shumë kah veprat e mira, njeriu që gjykohet dërgohet nëxhenet. Nëse jo, ai është i paracaktuar për xhehenem. Askush, nukekziston fuqi që mund t’i ndihmoj atij: E sa i përket atij që i rëndohet peshoja e veprave të tij, Ai është në një jetë të këndshme. Ndërsa, atij që ka peshojën e lehtë të veprave të tij, Vendi i tij do të jetë në Havije. E ç’është ajo që të njoftoi se ç’është ai (Havije)? Është zjarri me nxehtësi shumë të lartë. (Sure Kari’a: 6-11) Pastaj, të gjithë njerëzit e krijuar që nga krijimi i tokës japinllogari një nga një. Këtu, pozitat dhe gradat e dynjasë humbinkuptimin e tyre. Një kryetar i një vendi apo një person i thjeshtë janëtë njëjtë; ata kanë trajtim të njëjtë në praninë e Allahut. Këtu, ata inënshtrohen një marrjeje të lodhshme në pyetje për atë se a i kanëshërbyer Krijuesit të tyre dhe a i janë bindur urdhrave të Tij. Të gjithagjynahet, veprat e liga dhe mendimet intime të një jobesimtarishpalosen: …Ditën kur do të gjurmohen të fshehtat, e ai (njeriu) nuk ka as forcë as ndihmëtarë. (Sure Tarik: 9-10) Ky proces është rraskapitës për ata të cilët nuk kanë jetuar nëpajtim me ligjet e Allahut por në pajtim me dëshirat apo vlerat eshtrembëruara të tyre, në pajtim me besimet dhe parimet e shoqërisësë tyre. Në ajetin në vazhdim, Allahu jap një shpjegim për këtë ditë tëmadhe: Dhe kur të pyeten ato vajza të varrosura të gjalla, Për çfarë 97
  • 93. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) mëkati ato janë mbytur, Dhe kur fletushkat të jenë shpaluar, Dhe kur qielli të jetë hequr, Dhe kur Xhehenemi të jetë ndezur fort, Dhe kur Xheneti të jetë afruar, Atëbotë njeriu do ta dijë se çka ka ofruar (të mirë ose të keqe). (Sure Tekvir: 8- 14) Robi nuk ka gjasa të mohoj atë që ka bërë në praninë e Allahut.Të gjitha veprat e tij, të mira dhe të këqija, shpalosen. Edhe nëse aimohon diçka, do të ketë dëshmitarë që do ta thonë të vërtetën.Njerëzit të cilët ishin dëshmitarë të tij gjatë jetës së tij sillen gjithashtunë ballë për të dëshmuar: Toka është ndriçuar me dritën e Allahut të vet, libri (shënimet mbi veprat) është vënë pranë dhe sillen pejgamberët e dëshmitarët, e kryhet mes tyre gjykimi me drejtësi, e atyre nuk u bëhet padrejtë. (Sure Zumer: 69) Gjatë dhënies së llogarisë, ekzistojnë edhe dëshmitarë tjerë tëpapritur që i presin jobesimtarët. Shqisat e dëgjimit dhe të parët siedhe lëkura njerëzore janë të pajisura me aftësinë e të folurit meVullnetin e Allahut dhe dëshmojnë kundër tyre. Tradhtia e madjenjërit prej organeve, të cilat njeriu supozoi se i takojnë atij për tërëjetën, përforcon dëshpërimin që njeriu do ta përjetojë atë ditë. Allahupërshkruan këtë të vërtetë si vijon: E ditën kur armiqtë e Allahut tubohen për në zjarr dhe ata janëtë rrethuar. E derisa afrohen atij, kundër tyre dëshmojnë: të dëgjuarite tyre, të parit e tyre dhe lëkurat e tyre për çdo gjë që ata kanëpunuar. Ata lëkurave të tyre u thonë: “Përse dëshmuat kundërnesh?” Ato thonë: “Allahu që çdo sendi ia ka dhënë të folur na dhaedhe neve, e Ai është që u krijoi juve herën e parë dhe vetëm te Ai dotë ktheheni”. Ju nuk fshiheshit (kur bënit mëkate) se do të 98
  • 94. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)dëshmojnë kundër jush të dëgjuarit tuaj, të parit tuaj dhe lëkurattuaja, bile ju menduat se Allahu nuk di shumë gjëra që ju bënit.mendimi juaj i gabuar, të cilin e patët ndaj Allahut tuaj, është ai që jushkatërroi dhe tani jeni më të dëshpëruarit. Nëse bëjnë durim, zjarriështë vend i tyre, e nëse kërkojnë të kthehen në atë që e dëshiron (nëkënaqësinë e Allahut), atë nuk do të arrijnë. (Sure Fussilet: 19-24) Jobesimtarët bartin fajin e madh të rebelimit kundër Krijuesit, iCili i krijoi ata dhe e bëri të mundshme jetesën për ta. Kjo ështëarsyeja pse, në Ditën e Ringjalljes, atyre nuk ju lejohet madje as tëmbrojnë vetveten. Atyre nuk u jepet asnjë mundësi për t’u mbrojtur,përkundër faktit se madje edhe kriminelit më të ulët i jepet kjo edrejtë në këtë botë. Të poshtëruar dhe të dëshpëruar, ata duhet tëpresin që tu shqiptohet dënimi: Atë ditë është shkatërrim për mohuesit. Kjo është një ditëqë ata nuk flasin. Atyre as nuk u lejohet që të arsyetohen. Atë ditë,mjerë ata që përgënjeshtruan! Kjo është dita e gjykimit, u kemitubuar juve dhe të mëparshmit. Dhe nëse keni ndonjë dredhi,atëherë bëni dredhi! Atë ditë është shkatërrim për ata që nukbesuan. (Sure Murselat: 34-40) Atë ditë, jobesimtari ndien një neveri të brendshme për veprat etij dhe për veten e tij. Mirëpo, ndjenja e neverisë së Allahut ështëedhe më e fuqishme. S’ka dyshim e ata që nuk besuan do të thirren (do t’u thuhet); “Hidhërimit i Allahut pse u ftuat të besoni e ju nuk besuat (në dynja), është më i madh se urrejtja juaj ndaj vetes”. (Sure Gafir: 10) Duke u përballur me zemërimin e Allahut, jobesimtari bie nëgjendje të një dëshpërimi dhe pikëllimi të thellë. Ai turpërohet dhedëshiron t’mos ishte ringjallur kurrë. Dëshiron që vdekja t’i kishte 99
  • 95. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)dhënë fund jetës përjetësisht. Ai atëherë kupton se vdekja nuk ështënjë fund, por vetëm një fillim. Dhe nuk ekziston vdekje tjetër përveçkësaj. Gjendja e tyre mentale shprehet si vijon: Ata që nuk besuan shpeshherë do të kishin dëshiruar të kishin qenë myslimanë. (Sure Hixhr: 2) Për dallim nga kjo, mënyra se si besimtarët do të japin llogari dotë jetë shumë e lehtë. Pas dhënies së llogarisë, besimtari do të jetojënjë lumturi të përjetshme. Para së gjithash, ai jetoi sipas parimeve tëpërcaktuara nga Krijuesi i tij dhe Allahu, i Gjithëmëshirshmi, ia kafalur gjynahet e tij. Ai pra fiton parajsën, një vend të begatë me tëmirat e pafund të Allahut dhe mbahet larg prej zjarrit të xhehenemit. O ti njeri, vërtet ti përpiqesh me një përpjekje të madhe që çon te Allahu yt, e atë (përpjekje) do ta gjesh. E sa i përket atij që libri i vet i jepet nga e djathta, Ai do të llogaritet me një llogari të lehtë, Do të kthehet te familja e vet i gëzuar. (Sure Inshikak: 6-9) Dëshpërimi i jobesimtarëve Atë ditë, jobesimtari dëshiron t’ju bindet të gjithë urdhrave,mirëpo, nuk ia arrin kësaj. Kjo për arsye se ai nuk ka më energji të bëjçfarëdo qoftë. Kur thirret të bëjë sexhde, ai dëshiron ta bëjë këtë.Mirëpo, ai madje as këtë nuk arrin ta bëj. Sikur një person që ështëduke parë një ëndërr të keqe, dëshiron të bërtas por nuk mundet. Ais’mund të lëvizë as këmbët dhe as duart e tij. Frika, tmerri dhedëshpërimi e lënë atë gadi të paralizuar: (Përkujto) Ditën kur ashpërsohet çështja deri në kulm (në kiamet), e ata do të ftohen për të bërë sexhde, po nuk mundën. 100
  • 96. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Shikimet e tyre janë të përulura dhe ata i kaplon poshtërimi, kur dihet se ata kanë qenë të ftuar të bëjnë sexhde sa ishin të shëndoshë (e ata - talleshin). (Sure Kalem: 42-43) Thirrja që i bëhet jobesimtarit për të bërë sexhde i shërben njëqëllimi: për ta shtuar pendimin dhe pikëllimin që ai ndjen për atë senuk i është bindur thirrjes që i është bërë gjersa ishte në këtë dynjadhe për t’ia përkujtuar atij këtë mosbindje, e cila vështirë se do tëkompensohet, do të jetë burim i pikëllimit dhe dëshpërimit tëpërjetshëm. Allahu tashmë e din se jobesimtari nuk është në gjendjetë bëjë sexhde. Është e pamundshme për të bërë sexhde, për taadhuruar dhe për të qenë rob i Tij, përveç nëse Allahu dëshiron. Pokështu, besimtarët janë të nderuar me besim vetëm duke iufalënderuar vullnetit dhe mirësisë së Allahut. Kurani na informon po ashtu për mënyrën se si besimtarët dhejobesimtarët do të duken atë ditë. Gëzimi i brendshëm i besimtarëveshihet në fytyrat e tyre; sytë e tyre shkëlqejnë. Jobesimtarët, në anëntjetër, kuptojnë se kanë pasur një sjellje aq jo mirënjohëse dhe tëpamatur dhe fillojnë të presin vuajtjen të cilës do t’i nënshtrohen. Përdallim nga shprehjet e lumtura në fytyrat e besimtarëve, fytyrat ejobesimtarëve janë të mërzitura dhe të zymta: Jo, nuk është ashtu! Por ju jeni që e doni të ngutshmen (dynjanë). Dhe e lini pas shpine atë të ardhmen (ahiretin). Atë ditë do të ketë fytyra të shkëlqyera (të gëzuara). Që Allahun e tyre e shikojnë. Atë ditë ka fytyra edhe të vrazhda. Që presin t’u thyhet kurrizi (të shkatërrohen). (Sure Kijame: 20-25) Të parët e xhehenemit Përgjithësisht besohet se vetëm jobesimtarët mund ta shohin 101
  • 97. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)xhehenemin. Mirëpo, kjo është vetëm pjesërisht e vërtetë. Allahu nabën me dije në Suren Merjem se të gjithë njerëzit, si besimtarët ashtuedhe jobesimtarët, do të mblidhen rreth xhehenemit të gjunjëzuar: E njeriu thotë: “A njëmend pasi të vdes do të nxirrem i gjallë (dotë ringjallem)?” Po, a nuk po mendon njeriu se Ne e krijuam atë mëparë kur ai nuk ishte asgjë? Pasha Allahun tënd, Ne do t’i tubojmë(pas ringjalljes) ata bashkë më djajtë dhe do t’i afrojmë ata rrethXhehenemit të gjunjëzuar. Pastaj, nga secili grup do t’i kapim ata qëkishin qenë më jo respektues ndaj të Gjithmëshirshmit. E Ne e dimëmë së miri se cili prej tyre ka më meritë të hidhet në të. Dhe nuk kaasnjë prej jush që nuk do t’i afrohet atij. Ky (kontaktim i Xhehenemit)është vendim i kryer i Allahut tënd. Pastaj, (pas kalimit pranë tij) dot’i shpëtojmë ata që ishin ruajtur prej mëkateve, e zullumqarët do t’ilëmë aty të gjunjëzuar. (Sure Merjem: 66-72) Siç shohim nga vargjet e mësipërme, në Ditën e Ringjalljes,njerëzit do të grumbullohen rreth xhehenemit të gjunjëzuar. Njëjtë sijobesimtarët edhe besimtarët do të dëgjojnë zhurmën dhe gjëmimine llahtarshëm të zjarrit bashkë dhe do të jenë dëshmitarë të pamjevetronditëse. Mirëpo, besimtarët shpëtojnë pas një kohe dhejobesimtarët lihen të qëndrojnë të gjunjëzuar. Pastaj, ata hidhen nëzjarrin e xhehenemit. Të kuptuarit më të mirë të zemërimit të Allahut dhe të qenitmirënjohës ndaj Tij mund të konsiderohet si një prej qëllimeve tëpranisë së besimtarëve në turmën e tubuar rreth xhehenemit.Besimtari që është dëshmitar i pamjes së xhehenemit kupton se çfarëmirësie të madhe i ka dhuruar atij besimi. Pasi që xhehenemi ështënjë vend i tmerrshëm, edhe të qenit i shpëtuar nga vuajta do të thotëlumturi për qenien njerëzore. Duke qenë dëshmitar i xhehenemit, besimtari mund të bëjë 102
  • 98. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)krahasime dhe kështu të çmoj më shumë xhenetin, vendin e mirësiveku do të banojë përjetësisht. Madje edhe në këtë dynja, mirësia më emadhe është me qenë i shpëtuar nga dhimbja. Për shembull, dikushqë përballet me rrezikun e ngrirjes në bjeshkë ngazëllehet kur gjennjë kasolle të vjetër me një oxhak. Ai ndien sikur kjo kasolle të ishtenjë dhomë luksoze e hotelit. Për dikën që nuk ka ngrënë asgjë përditë të tëra një copë bukë është aheng. Fundi i dhimbjes është njëarsye e patejkalueshme për gëzim, lumturi, qetësi dhe mirënjohje. Një besimtar që sheh xhehenemin së afërmi dhe shpëton prej tijarrin këtë lloj lumturie. Veç kësaj, të qenit i shpërblyer me xhenet ibën besimtarët të arrijnë “suksesin” e përmendur në Kuran. Pasi taketë parë vuajtjen më të madhe në xhehenem, besimtari kuptonshumë mirë vlerën e parajsës përplot me mirësi. Gjatë gjithë jetës sëtij të amshueshme, ai kurrë nuk harron se si duket xhehenemi dheprandaj i gëzohet më shumë xhenetit. Në Ditën e Gjykimit, njerëzit dëgjojnë këto fjalë të atyre të cilët idallojnë besimtarët prej jobesimtarëve nga fytyrat e tyre: E mes atyre dyve (dy grupeve) është një perde (mur), e mbi A’raf (lart mbi mur) janë burra që i njohin secilin (të Xhenetit dhe të Xhehenemit) me shenjat e tyre. Ata i thërrasin banuesit e Xhenetit: “Paqja (shpëtimi) qoftë mbi ju!” Ata (të A’rafit) nuk kanë hyrë në të, po shpresojnë. E kur u shkon shikimi i tyre nga ata të Xhehenemit, Thonë: “Allahu ynë mos na bë neve me mizorët!” Ata të Arafit i thërrasin do burra që i njohin me shenjat e tyre dhe u thonë: “Çka ju vlejti ai grumbullimi juaj (në pasuri e numër) dhe ajo që bënit kryelartësi?” (e tash jeni në Xhehenem). A këta janë ata (besimtarët), për të cilët 103
  • 99. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) betoheshit se nuk ka për t’i përfshirë mëshira e Allahut?” (në mënyrë ironike i përqeshin jobesimtarët, mandej u thonë besimtarëve): “Vazhdoni në Xhenet, as nuk ka frikë për ju, as nuk keni për t’u brengosur!” (Sure A’raf: 46-49) Kjo është koha kur besimtarët “krijesat më të dobishme”,(Sure Bejjine: 7) dhe jobesimtarët, “krijesat më të dëmshme”, (SureBejjine: 6) ndahen njëri prej tjetrit. Kjo ditë përshkruhet në Kuran sivijon: Dhe kur të dërguarve u është caktuar koha? E për cilën ditë atyre u është caktuar koha? Për ditën e gjykimit (kur drejtësia e Allahut ndan të mirën nga e keqja). E ku e di ti se çka është dita e gjykimit? Atë ditë është shkatërrim për ata që përgënjeshtruan. A nuk i kemi shkatërruar Ne popujt më të hershëm? Dhe pastaj pas tyre ua shoqëruam të tjerë më të vonshëm. Ne ashtu bëjmë me kriminelët. Atë ditë është mjerim i madh për ata që përgënjeshtruan. (Sure Murselat: 11-19) Kjo Ditë e Vendimit fillon me vdekje dhe vazhdon me ringjalljedhe dhënie të llogarisë dhe përfundon kur njerëzit dërgohen nëbanesat e tyre të amshueshme. Në Suren Kaf, udhëtimi qëndërmarrin besimtarët dhe jobesimtarët për në banesat e tyre tëvërteta rrëfehet si vijon: Agonia e vdekjes i vjen me atë të vërtetën (i zbulohet çështja e ahiretit); kjo është ajo prej së cilës ke ikur. Dhe i fryhet surit, e ajo është dita e premtuar (për dënim). E do të vijë secili njeri bashkë me të dhe grahësi edhe dëshmitari. (I thuhet) Ti ishe në një huti nga kjo (ditë) e Ne ta tërhoqëm perden tënde dhe tash ti sheh shumë mprehtë. E shoku (përcjellësi) i tij do të 104
  • 100. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)thotë: “Kjo që është te unë (regjistri i veprave) është gati. Ju tëdy (engjëjt) hidhini në Xhehenem secilin mohues kryeneç.Secilin pengues të veprave, mizor e të dyshimtë në fe. I ciliAllahut i shoqëroi Allah tjetër, pra hidheni atë në vuajtjet mëtë rënda”. E shoku i tij (djalli) thotë: “Allahu ynë, unë nuk ushmanga prej rrugës së drejtë, por ai vetë ka qenë i humburlarg”. Ai (Allahu) thotë: “Mos u grindni tash para Meje, seUnë më parë ju tërhoqa vërejtjen. Tek Unë nuk ndryshonfjala (vendimi) dhe Unë nuk jam zullumqar për robërit”.(Përkujto) Ditën kur Ne Xhehenemit i themi: “A jembushur?” E, ai thotë: “A ka ende?” Ndërsa besimtarëve tëruajtur Xheneti u afrohet krejt afër. Kjo është ajo që upremtohet për secilin që pendohet dhe që e ruan besën edhënë. Për secilin që i është frikësuar Allahut pa e parë dheka qenë i kthyer te Ai me zemër të sinqertë. (U thuhet) Hyninë te, të shpëtuar, se kjo është dita e përjetshme. (Sure Kaf: 19-34) 105
  • 101. PARATHËNIE Mashtrimet dhe faktet Vendi, ku do të banojnë përjetësisht jobesimtarët, është krijuarveçanërisht për t’i shkaktuar dhimbje trupit dhe shpirtit njerëzor. Kjo ndodhë për të vetmen arsye se jobesimtarët janë fajtor përpadrejtësi të madhe dhe drejtësia e Allahut përmban ndëshkimin etyre. Të qenit jo mirënjohës dhe kryengritës ndaj Krijuesit, Atij që ijap shpirt njeriut, është padrejtësia më e madhe që mund të bëhet nëtërë gjithësinë. Prandaj, në ahiret ekziston një ndëshkim i rëndë përnjë gjynah të tillë të tmerrshëm. Për këtë qëllim shërben xhehenemi.Njeriu është i krijuar për të qenë rob i Allahut. Nëse ai e mohonqëllimin kryesor të krijimit të tij, atëherë ai padyshim se merr atë qëmeriton. Allahu thotë si vijon në njërin prej ajeteve: Allahu juaj ka thënë: “Më thirrni Mua, Unë ju përgjigjem, e ata që nga mendjemadhësia i shmangen adhurimit ndaj Meje, do të hyjnë të nënçmuar në Xhehenem“. (Sure Gafir: 60) Pasi që shumica e njerëzve do të dërgohen në xhehenem nëfund dhe ndëshkimi në të është i pafund dhe i amshueshëm, synimikryesor, qëllimi themelor i njerëzve duhet të jetë t’i shpëtojnëxhehenemit. Kërcënimi më i madh për njeriun është xhehenemi dheasgjë nuk mund të jetë më e rëndësishme se shpëtimi i shpirtit tënjeriut prej tij. 107
  • 102. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Përkundër kësaj, gadi gjithë njerëzit në tokë jetojnë në njëgjendje të pavetëdijes/të pavetëdijshme. Ata brengosen me telashetjera në jetën e tyre të përditshme. Ata punojnë me muaj, vite, madjeedhe dekada për çështje të parëndësishme, e kurrë nuk mendojnë përkërcënimin më të madh, rreziku më serioz për ekzistencën e tyre tëamshueshme. Xhehenemi është fare pranë tyre; e megjithatë, ata janëtej mase të verbuar për ta parë këtë: Njerëzve u është afruar koha e llogarisë së tyre, e ata të hutuar në pakujdesi nuk përgatiten fare për të. Atyre nuk u vjen asnjë këshillë e re (në Kuran) nga Allahu i tyre, e që ata të mos tallen me të duke e dëgjuar. Të shmangura nga e vërteta janë zemrat e tyre. (Sure Enbija: 1-3) Këta njerëz bëjnë përpjekje të kota. Ata kalojnë gjithë jetën e tyreduke vrapuar pas qëllimeve iluzore. Të shumtën e kohës, qëllimet etyre janë që të ngriten në pozitë në kompani, të martohen, të kenë“një jetë të lumtur familjare”, të fitojnë shumë para apo të jenëmbrojtës të një ideologjie të pavlerë. Derisa i bëjnë këto gjëra, këtanjerëz janë të pavetëdijshëm për kërcënimin e madh që i pret në tëardhmen. Njeriu zbulon qëndrimin e tyre të pandjeshëm që ata kanëndaj xhehenemit madje edhe nga mënyra se si i referohen kësajçështjeje. “Shoqëria e padijshme” e përbërë prej individëve të tillëshpesh shqipton fjalën “xhehenemi” pa e njohur në hollësi kuptimine saj. Herë pas here, kjo fjalë bëhet subjekt i talljes. Megjithatë,askush nuk i kushton aq vëmendje kësaj teme si e meriton. Për këtanjerëz, xhehenemi është trillim imagjinar. Në të vërtetë, xhehenemi është më real se kjo dynja. Bota do tëpushojë së ekzistuari pas një kohe, por xhehenemi do të mbetetpërjetësisht. Allahu, Krijuesi i gjithësisë dhe dynjasë dhebaraspeshave të brishta në natyrë, ka krijuar gjithashtu ahiretin, 108
  • 103. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)xhenetin dhe xhehenemin. Një ndëshkim i rëndë u premtohet gjithëjobesimtarëve dhe hipokritëve. Xhehenemi, vendi më i keq që mund të imagjinohet, ështëburim i mundimit më të madh. Ky mundim dhe kjo dhimbje nuk ingjason asnjë lloj dhimbjeje në këtë dynja. Është shumë më efuqishme se çfarëdo lloj dhimbjeje apo vuajtjeje me të cilën njeriumund të përballet në këtë dynja. Kjo është padyshim vepër eAllahut, më të Lartësuarit në Dije. Një e vërtetë tjetër për xhehenemin është se, për secilin, kjovuajtje është e pafund dhe e amshueshme. Shumica e njerëzve nëkëtë shoqëri të padijshme kanë një ide të përbashkët të gabuar përxhehenemin: ata mendojnë se do të “shërbejnë dënimin e tyre” përnjë kohë të caktuar dhe pastaj do të falen. Kjo është vetëm një mënyrëe të dëshiruarit të diçkaje. Kjo mënyrë e besimit është po ashtu epërhapur në veçanti në mesin e atyre të cilët mendojnë se janëbesimtarë mirëpo i lënë pas dore detyrat e tyre ndaj Allahut. Atapandehin se nuk ekziston ndonjë kufi deri në ç’masë ata mund tëzhyten në kënaqësitë e kësaj bote. Mirëpo, fundi që i pret ata ështëmë i dhimbshëm se që presin ata. Xhehenemi është padyshim njëvendbanim i vuajtjes së përjetshme. Në Kuran, shpeshherë theksohetse ndëshkimi për jobesimtarët është i vazhdueshëm dhe ipërjetshëm. Ajeti në vazhdim e bën të qartë këtë të vërtetë: Aty do tëmbesin për tërë kohën (pa mbarim). (Sure Nebe’: 23) Mënyra e të menduarit: “Do ta shërbej dënimin tim për një kohëdhe pastaj do të falem” është mendim fanatik me të cilin kënaqendisa për ta ngushëlluar veten e tyre. Me të vërtetë, Allahu tërheqvëmendjen për këtë në Kuran, duke qenë se edhe Çifutët janëshprehur në mënyrë të njëjtë: 109
  • 104. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Ata edhe thanë: “Neve nuk do të na kapë zjarri vetëm për disa ditë të numëruara!” Thuaj: “A mos keni marrë prej Allahut ndonjë premtim, e Allahu nuk e thyen premtimin e vet, ose jeni duke thënë për Allahun atë që nuk e dini? Po, (do të ju kapë zjarri) ai që bën keq dhe që e vërshojnë gabimet e tij, ata janë banues të zjarrit, aty janë përgjithmonë. (Sure Bekare: 80- 81) Të qenit jo mirënjohës dhe kryengritës ndaj Krijuesit i cili “jupajisi me (shqisa për) të dëgjuar, me të parë dhe me zemër” (SureNahl: 78) padyshim se meriton vuajtje të pandërprerë. Shfajësimetqë paraqet njeriu nuk do ta shpëtojnë atë nga xhehenemi. Dënimi idhënë për ata të cilët shfaqin mospërfillje – apo edhe më keq,armiqësi – ndaj fesë së Krijuesit të tij është i sigurt dhe ipandryshueshëm: E kur u lexohen atyre ajetet tona të qarta, në fytyrat e atyre që nuk besuan u vëren urrejtje. Gati u vërsulen atyre që ua lexojnë ajetet tona. Thuaj: “A t’u tregoj për një më të keqe se kjo?” Zjarri, të cilin Allahu e caktoi për ata që nuk besuan”. Sa i keq është ai vend ku do të shkojnë. (Sure Haxhxh: 72) Ata të cilët ishin mendjemëdhenj ndaj Allahut dhe ushqyenarmiqësi ndaj besimtarëve do të dëgjojnë këto fjalë në Ditën eGjykimit: Andaj, hyni në dyert e xhehenemit, aty do të jeni përjetë: sa vend i keq është ai i kryelartëve!” (Sure Nahl: 29) Veçoria më e frikshme e xhehenemit është natyra e tij epërjetshme. Me të hyrë në xhehenem, nuk do të ketë më kthimprapa. Realiteti i vetëm është xhehenemi bashkë me shumë lloje tjeratë mundimit. Me të takuar një vuajtje të tillë të përjetshme, njeriu bie 110
  • 105. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)në gjendje të dëshpërimit të plotë. Ai më nuk ka kurrfarë shpresa.Kjo gjendje përshkruhet si vijon në Kuran: E ata që nuk respektuan Allahun, skutë e tyre është zjarri. Sa herë që të tentojnë të dalin nga ai, kthehen në të dhe atyre u thuhet: “Shijoni dënimin e zjarrit që ju e konsideronit rrenë. (Sure Sexhde: 20) Ata përpiqen të dalin nga zjarri, por s’kanë të dalë nga ai, ata kanë dënim të përhershëm. (Sure Maide: 37) 111
  • 106. VUAJTJA E XHEHENEMIT DËRGIMI NË XHEHENEM Xhehenemi…Ky vendbanim, ku atributet e Allahut, el-Xhabar(Imponuesi), el-Kahar (Nënshtruesi) dhe el-Muntekim (Hakmarrësi)manifestohen përjetësisht është krijuar veçanërisht për t’i shkaktuarvuajtje njeriut. Në Kuran, xhehenemi përshkruhet sikur të ishte njëqenie e gjallë. Kjo krijesë është përplot zemërim dhe urrejtje përjobesimtarët. Që nga dita kur është krijuar, pret me padurim që tëhakmerret mbi jobesimtarët. Etja e xhehenemit për jobesimtarëtkurrë nuk mund të shuhet. Urrejtja e tij ndaj jobesimtarëve e bën atëtë tërbohet. Kur takon ata të cilët mohojnë, tërbimi i tij bëhet më ifortë. Krijimi i kësaj flake i shërben një qëllimi të vetëm: të shkaktojëvuajtje të padurueshme. Me të vërtetë, ai do ta kryej detyrën e tij dhedo të japë dhimbjen më të rëndë të mundshme. Pasi që të ndodhë gjykimi i jobesimtarëve në praninë e Allahut,ata do të marrin Librat e tyre nga ana e majtë e tyre. Ky ështëmomenti kur ata do të dërgohen në xhehenem përjetësisht. Përjobesimtarët nuk ekziston mundësia për të ikur. Do të ketë memiliarda njerëz, dhe kjo turmë e madhe nuk do t’u jap jobesimtarëvemundësinë për të ikur apo për t’u lënë anash. Askush s’mund tëfshihet në këtë turmë. Ata që dërgohen në xhehenem vijnë me njëdëshmitar dhe një grahës të vet: 112
  • 107. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Dhe i fryhet surit, e ajo është dita e premtuar (për dënim). E do të vijë secili njeri bashkë me të dhe grahësi edhe dëshmitari. (I thuhet) Ti ishe në një huti nga kjo (ditë) e Ne ta tërhoqëm perden tënde dhe tash ti sheh shumë mprehtë. E shoku (përcjellësi) i tij do të thotë: “Kjo që është te unë (regjistri i veprave) është gati. Ju të dy (engjëjt) hidhini në Xhehenem secilin mohues kryeneç. Secilin pengues të veprave, mizor e të dyshimtë në fe. I cili Allahut i shoqëroi Allah tjetër, pra hidheni atë në vuajtjet më të rënda”. (Sure Kaf: 20-26) Jobesimtarët do të dërgohen drejt këtij vendi të tmerrshëm.Sipas Kuranit, ata dërgohen “në turma”. Mirëpo, gjatë rrugës për nëxhehenem, në zemrat e jobesimtarëve frymëzohet frika. Zhurma etmerrshme dhe gjëmimi i zjarrit dëgjohet në largësi: Kur të hidhen në të, ata do t’ia dëgjojnë atij ushtimën e ai vlon. Nga zemërimi, ai gati copëtohet. Sa herë që hidhet në të ndonjë turmë, roja i pyet: “A nuk ju pat ardhur juve ndonjë pejgamber (qortues)?” (Sure Mulk: 7-8) Prej këtyre vargjeve, është e qartë se kur të rikrijohen, të gjithëjobesimtarët do të kuptojnë se ç’do t’ju ndodhë. Ata do të mbetenkrejtësisht të vetmuar; nuk do të kenë shokë, të afërm apo përkrahëspër t’ju ndihmuar. Jobesimtarët nuk do të kenë fuqi për të qenëmendjemëdhenj dhe do të shikojnë tinëzisht. Njëri prej ajetevepërshkruan këtë moment si vijon: Do t’i shohësh ata duke iu afruar atij (zjarrit) të frikësuar nga nënshtrimi, se si e shikojnë me bisht të syrit tinëzisht (me një shikim të vjedhur). Ata që besuan do të thonë: “Vërtet, të humbur në ditën e kiametit janë ata që e humbën vetveten 113
  • 108. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) dhe familjen e vet!” Ta dini pra, se mizorët janë në dënim të përjetshëm. (Sure Shura: 45) Hyrja për në xhehenem dhe portat e xhehenemit Në fund jobesimtarët arrijnë tek dyert e xhehenemit. Kuranipërshkruan ngjarjet atje si vijon: E ata që nuk besuan sillen në grupe te Xhehenemi, e kur arrijnë te ai, dyert e tij hapen e roja e tij u thotë atyre: “A nuk u patën ardhur juve të dërguar nga mesi juaj t’ju lexojnë shpalljet e Allahut tuaj, t’ju tërheqin vërejtjen për ballafaqimin tuaj në këtë ditë?” Po, (na kanë ardhur...) thonë ata, por fjala (vendimi) e dënimit domosdo është bërë realitet kundër jobesimtarëve! U thuhet: “Hyni nëpër dyer të Xhehenemit, aty do të jeni përgjithmonë, sa vend i keq është për kryelartët!” (Sure Zumer: 71-72) Për secilin prej grupeve krijohet një portë e posaçme exhehenemit. Varësisht nga shkalla e kundërshtimit të tyre ndajAllahut, njerëzit i nënshtrohen një klasifikimi. Jobesimtarëtvendosen në vendet e tyre individuale në xhehenem sipas gjynaheveqë kanë bërë. Kjo shprehet kështu në Kuran: (Allahu) Ju thotë: “Hyni në Xhehenem me atë popull që ishte para jush nga xhinët dhe njerëzit (e që ishin si ju). Sa herë që një grup hyn në të, e mallkon atë të mëparshmin derisa kur të arrijnë në të të gjithë, grupi i fundit i tyre thotë për grupin e parë: “Allahu ynë, këta (paria) na kanë humbur neve (nga rruga e drejtë), pra shtoju dënimin me zjarr atyre!” (Allahu) Thotë: “Për secilin (grup) është (dënimi) i shtuar, por ju nuk po dini. (Sure A’raf: 38) Një tjetër ajet jap informacion të hollësishëm për xhehenemin: 114
  • 109. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) …E s’ka dyshim se xhehenemi është vend premtimi i të gjithë atyre. Ai (xhehenemi) i ka shtatë dyer, çdonjëri prej tyre ka shtegun (derën) e caktuar (nëpër të cilën do të hyjë). (Sure Hixhr: 43-44) Ata që i nënshtrohen torturës më të rëndë do të jenë hipokritët.Këta janë njerëzit të cilët u sollën sikur të jenë besimtarë, edhe psenuk kishte besim në zemrat e tyre: S’ka dyshim, munafikët do të jenë në shtresën më të ulët (në fund) të zjarrit dhe për ta nuk do të gjesh mbrojtës. (Sure Nisa: 145) Xhehenemi është plot urrejtje; uria e tij për jobesimtarët nukmund të shuhet kurrë. Përkundër asaj se shumë jobesimtarë hidhennë të, ai kërkon më shumë: (Përkujto) Ditën kur Ne Xhehenemit i themi: “A je mbushur?” E, ai thotë: “A ka ende?” (Sure Kaf: 30) Kur të ndizet njëherë, do të vazhdojë të digjet përjetësisht.Allahu përshkruan xhehenemin në Kuran si vijon: E Unë atë do ta hedhë në Sekar! E, ku e di ti se çka është Sekar? Ai nuk lë send të mbetet pa e djegur. Ai është që ua prish dhe ua nxin lëkurat. (Sure Mudeththir: 26-29) Padyshim, hyrja për në xhehenem është po ashtu e dhimbshme.Njerëzit “hidhen” në të. Sipas një ajeti tjetër, ata “hidhen njëri mbitjetrin” (Sure Shu’ara: 94) në të. Një jetë e pafund prapa dyerve të mbyllura Posa të arrijnë jobesimtarët në xhehenem, dyert mbyllen pastyre. Këtu, ata shohin pamjet më të frikshme. Ata menjëherë 115
  • 110. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)kuptojnë se do të “futen” në xhehenem, vendi në të cilin ata do tëbanojnë përjetësisht. Dyert e mbyllura tregojnë se nuk do të ketëshpëtim. Allahu përshkruan gjendjen e jobesimtarëve si vijon: Ndërsa ata që nuk i besuan argumentet Tona, ata janë të të majtës. Kundër tyre është zjarri i mbyllur. (Sure Beled: 19-20) Kjo vuajtje në Kuran përshkruhet si “një dënim i rëndë” (SureAli Imran: 176), “ndëshkim i rreptë” (Sure Ali Imran: 4) dhe “njëndëshkim i dhimbshëm e pikëllues” (Sure Ali Imran: 21).Përshkrimet e tij janë të papërshtatshme për të dhënë një kuptim tëplotë të ndëshkimit në xhehenem. Duke mos qenë në gjendje që tëdurojë madje edhe djegiet e vogla në këtë botë, njeriu nuk mundet asta paramendoj të jetë i ekspozuar zjarrit përjetësisht. Për më tepër,dhimbja që zjarri shkakton në këtë botë nuk mund të krahasohet mendëshkimin e rëndë të xhehenemit. Asnjë dhimbje nuk mund të jetë engjashme me atë të xhehenemit: Atë ditë askush nuk mund të dënojë sikur Ai. Dhe askush si Ai nuk mund të lidhë me pranga. (Sure Fexhr: 25-26) Ekziston jeta në xhehenem. Mirëpo kjo është një jetë në të cilënsecili moment është përplot vuajtje dhe dhimbje. Në atë jetë, çdo llojmundimi fizik, mendor dhe psikologjik, krahas formave të ndryshmetë torturës dhe turpërimit shfryhen në mënyrë të papërmbajtur. Ështëe pamundshme që të krahasohet me çfarëdo vuajtje në dynja. Njerëzit në xhehenem e perceptojnë dhimbjen përmes të gjithapesë shqisave. Sytë e tyre shohin pamje të neveritshme dhe tëfrikshme; veshët e tyre dëgjojnë britma të rrëqethëse, gjëmime dheklithma; hundët e tyre mbushen me erëra të padurueshme dhe tëhidhura; gjuhët e tyre shijojnë shijet më të ndyta dhe më tëpadurueshme. Ata e ndiejnë xhehenemin thellë në qelizat e tyre; kjo 116
  • 111. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)është një dhimbje e rëndë që çmend e që është vështirë të imagjinohetnë këtë dynja. Lëkura e tyre, organet e tyre të brendshme dhe tërëtrupi i tyre shkatërrohet dhe ata përdridhen nga dhimbja. Njerëzit e xhehenemit janë shumë të qëndrueshëm ndajdhimbjes dhe nuk vdesin kurrë. Prandaj, ata nuk mund ta shpëtojnëveten kurrë nga mundimi. Lëkurat e tyre shërohen duke u djegur ata;e njëjta vuajtje vazhdon përjetësisht; forca e vuajtjes nuk pakësohetkurrë. Allahu thotë në Kuran: Hyni në të! Për juve është njësoj, bëtëdurim ose nuk bëtë. Shpërbleheni me atë që me veprat tuaja emerituat. (Sure Tur: 16) Jo më pak se dhimbja fizike, dhimbja mendore është po ashtu erëndë në xhehenem. Njerëzit në xhehenem përjetojnë pendim tëthellë, bien në gjendje të pashpresë, ndjehen të dëshpëruar dhekalojnë kohëra të pafund dëshpërimi. Vuajtja është e përjetshme; edhenëse do të mbaronte pas miliona apo miliarda vitesh, madje edhe njëmundësi e tillë afatgjatë do të nxiste shpresa të zjarrta dhe do tëmbetej një arsye e fuqishme për lumturi dhe gëzim. Mirëpo,amshueshmëria e vuajtjes do të frymëzojë njëfarë dëshpërimi që nukmund të krahasohet me cilëndo ndjenjë të ngjashme në këtë botë. Sipas Kuranit, xhehenemi është një vend ku përjetohet dhimbje ejashtëzakonshme. Është ngushtë, zhurmshëm, me tym dhe i zymtë,që fut ndjenjën e pasigurisë në shpirtin njerëzor. Ai është një vend qëkarakterizohet me erëra të neveritshme, flakë që digjen thellë nëzemër, pije dhe ushqim të ndyrë, petka prej zjarri dhe katrani tëshkrirë. Këto janë karakteristikat themelore të xhehenemit.Megjithatë, ekziston një jetë që jetohet në këtë mjedis të tmerrshëm.Njerëzit e xhehenemit kanë shqisa të mprehta. Ata dëgjojnë, flasindhe grinden dhe përpiqen të ikin nga vuajtja. Ata digjen në zjarr,ndiejnë etje dhe uri dhe ndiejnë pendim. Ata vuajnë nga ndjenja e 117
  • 112. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)fajësisë. Ajo që është më me rëndësi, ata duan që dhimbja t’julehtësohet. Njerëzit e xhehenemit jetojnë një jetë pafundësisht më të ulët seatë të kafshëve në këtë mjedis të ndotur dhe të neveritshëm. I vetmiushqim që kanë ata janë frytet e hidhura me gjemba dhe druri izekumit. Pija e tyre, në anën tjetër, është gjaku dhe qelbi. Ndërsa,zjarri i ngulfat ata gjithkund. Ankthi i xhehenemit përshkruhet sivijon: Është e vërtetë se ata që mohuan argumentet Tona, do t’i hedhim në zjarr. Sa herë që u digjen lëkurat e tyre, Ne ndërrojmë lëkura të tjera që të shijojnë dënimin. Allahu është i plotfuqishëm, i drejtë. (Sure Nisa: 56) Me lëkurë të çjerrur, mish të djegur dhe gjakun që spërkatgjithandej, ata janë të prangosur me zinxhirë dhe të fshikulluar mekamxhik. Me duart e lidhura rreth qafave të tyre, ata hidhen nëbërthamën e xhehenemit. Ndërsa, engjëjt e ndëshkimit i vendosinata që janë fajtor në shtretër zjarri, me mbulesa po ashtu prej zjarri.Arkivolet në të cilat vendosen ata janë po ashtu të mbuluara mezjarr. Jobesimtarët vazhdimisht lëshojnë klithma për të shpëtuar nganjë ankth i tillë. Dhe për këtë, ata shpesh marrin/pranojnë më shumëpërulje/poshtërim dhe vuajtje. Ata lihen krejtësisht të vetmuar. Këto skena do të bëhen të gjitha realitet. Ato janë të vërteta. Atojanë më të vërteta se jeta jonë e përditshme. Ata “nga njerëzit që adhurojnë Allahun me mëdyshje” (SureHaxhxh: 11); ata që thonë: “Neve nuk do të na djegë zjarri vetëmpër pak ditë të numëruara” (Sure Ali Imran: 24); ata që i bëjnëparatë, pozitën, karrierat dhe të tilla gjëra tjera materiale synimetkryesore të jetës së tyre dhe prandaj shpërfillin kënaqësinë e Allahut;ata që ndryshojnë urdhrat e Allahut në pajtim me dëshirat dhe qejfet 118
  • 113. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)e tyre; ata të cilët e interpretojnë Kuranin në pajtim me interesat etyre personale; ata të cilët devijojnë nga rruga e drejtë – thënë shkurt– të gjithë jobesimtarët dhe hipokritët do të banojnë në xhehenem,përveç atyre të cilëve Allahu u dhuron mëshirën dhe faljen e Tij. Kjoështë fjala përfundimtare e Allahut dhe padyshim se do tërealizohet: Sikur të kishim dëshiruar Ne, secilit do t’i jepnim udhëzimin, por fjala (vendimi) Ime ka marrë fund (definitiv) se do ta mbushë Xhehenemin së bashku me xhinë e njerëz. (Sure Sexhde: 13) Këta njerëz tashmë janë paracaktuar për xhehenem: Ne krijuam shumë nga xhinët e njerëzit për xhehenem. Ata kanë zemra që me to nuk kuptojnë, ata kanë sy që me ta nuk shohin dhe ata kanë veshë që me ta nuk dëgjojnë. Ata janë si kafshët, bile edhe më të humbur, të tillët janë ata të marrët. (Sure A’raf: 179) Mundimi i Zjarrit Në këtë jetë të xhehenemit, mundimi më i madh dhe më kryesorështë padyshim të qenit i ekspozuar zjarrit. Ndryshe nga format tjeratë mundimit, zjarri, si një karakteristikë dalluese e xhehenemit, lëgjurmë të pandreqshme në trupin e njeriut. Ky mundim ështëmundim që përshkon trupin e njeriut deri në “qelizat” e tij. Njerëzite xhehenemit hidhen në këtë “Zjarr të furishëm” (Sure Me’arixh:15). Ata digjen në “një Zjarr përcëllues” (Sure Furkan: 11) që është“një zjarr i ndezur fort” (Sure Lejl: 14). Në një ajet Kur’anor, thuhet: Ndërsa, atij që ka peshojën e lehtë të veprave të tij, Vendi i tij do të jetë në Havije. E ç’është ajo që të njoftoi se ç’është ai 119
  • 114. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) (Havije)? Është zjarri me nxehtësi shumë të lartë. (Sure Kari’a: 8-11) Nga këto ajete, kuptojmë se zjarri shfryen gjithandejxhehenemit. Në këtë humnerë, nuk ekziston as edhe një vend ivetëm që mbetet i mbrojtur nga zjarri. Zjarri arrin çdo kënd tëxhehenemit. Përderisa i nënshtrohet formave tjera të mundimit fizikdhe shpirtëror, jobesimtari është vazhdimisht në kontakt me zjarrin.Zjarri i xhehenemit është pamasë i madh. Në Kuran, nxjerrenngjashmëri midis shkëndive të zjarrit dhe “shkëndive të mëdha memadhësi të kështjellave” dhe “një turmë të deveve të verdha” për tëpërshkruar fuqinë dhe madhësinë e zjarrit. Në atë Ditë, mjerë për mohuesit!Shkoni tek ajo që e mohuat! Shkoni te ajo hije (mjegull) që ka tri degëzime. Që nuk bën as hije, as nuk mbron prej flakës. Ai (Xhehenemi) hedh gaca të mëdha si ndonjë kështjellë. E që janë si të ishin deve të verdha (shumë të shpejta). (Sure Murselat: 28-33) Jobesimtarët ia kushtojnë tërë energjinë e tyre ikjes prej flakëve,por kjo nuk është e lejueshme. Ai është një zjarr “që e thërret (tërheqprej vetes) atë që është zmbrapsur e larguar (prej besimit).” (SureMe’arixh: 17) Një tjetër ajet flet për fatin e mohuesve: E ata që nuk respektuan Allahun, strehim i tyre është zjarri. Sa herë që të tentojnë të dalin nga ai, kthehen në të dhe atyre u thuhet: “Shijoni dënimin e zjarrit që ju e konsideronit rrenë. (Sure Sexhde: 20) Klithmat dhe rënkimet e atyre që i nënshtrohen këtij mundimimund të dëgjohen gjithandej. Vet këto klithma dhe rënkime të 120
  • 115. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)llahtarshme janë një burim i posaçëm mundimi për jobesimtarët: Aty ata do të kenë rënkim dhe aty ata nuk dëgjojnë. (Sure Enbija: 100) E sa u përket atyre fatkëqijve, ata janë në zjarr, aty ata kanë dihatje kërhamë të vështirë (në frymëmarrje). (Sure Hud: 106) Zjarri shkakton dhimbje të padurueshme. Qeniet njerëzore nukjanë të afta të durojnë madje as edhe dhimbjen që shkakton zjarri injë fije qibriti. Megjithatë, cilado dhimbje që ne përjetojmë në këtëbotë nuk mund të krahasohet aspak me atë që shkakton zjarri ixhehenemit. Askush nuk mund t’i ekspozohet zjarrit në këtë dynjapër një periudhë të gjatë kohore. Ai ose vdes për 5-10 sekonda osendien një dhimbje për një periudhë të kufizuar kohore. Mirëpo, zjarrii xhehenemit është i tmerrshëm; ai nuk mbyt por vetëm shkaktondhimbje. Njerëzit në xhehenem do t’i nënshtrohen një zjarri i cili dotë mbetet përjetësisht. Dija se ky mundim nuk do të mbarojë kurrë ibën bashkëvuajtësit e xhehenemit të bien në një gjendje tëdëshpërimit të plotë. Ata ndjehen të dëshpëruar dhe përjetojnë njëndjenjë të rrënimit të plotë. Një fytyrë e djegur është aspekti më i padëshirueshëm imundimit. Kjo për arsye se fytyra është pjesë e rëndësishme e trupit,e cila i jap njeriut ndjenjën e krenarisë. Ajo i jap një personi njëidentitet dhe është shprehja më domethënëse e asaj që ne quajmë“Unë”. Shpesh, tiparet e të qenit i shëmtuar apo i bukur i vishenfytyrës. Me pamjen e fotografive të një personi me ndonjë gjurmë tëmadhe djegieje në fytyrën e tij, njerëzit ngushtohen dhe menjëherë idrejtohen Allahut duke kërkuar mbrojtje për veten e tyre ndaj njëfatkeqësie të tillë. Askush nuk dëshiron të goditet nga një fatkeqësi etillë. Megjithatë, jobesimtarët janë të pavëmendshëm ndaj një të 121
  • 116. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)vërtete të rëndësishme; ata gradualisht i afrohen një fundi tëngjashëm dhe një fundi tmerrësisht të rëndë. Dhimbja e zjarrit tëxhehenemit depërton në tërë trupin e njeriut. Megjithatë, kur fytyra iekspozohet zjarrit, mundimi bëhet i padurueshëm. Sytë, veshët,hunda, gjuha dhe lëkura, shkurt, të gjitha organet shqisore janë tëvendosura në këtë pjesë të rëndësishme të trupit. Çfarëdo kërcënimindaj fytyrës, sado i vogël të jetë, ngjallë një reagim të fuqishëmrefleksiv. Megjithatë, në xhehenem fytyra digjet. Në këtë mënyrë,pjesa më e ndjeshme e trupit lëndohet në mënyrën më të rëndë. Kymundim përshkruhet në ajetet në vazhdim: Ditën kur fytyrat e tyre do të përmbysen në zjarr e thonë: “Të mjerët ne, ta kishim adhuruar Allahun e respektuar të dërguarin!” (Sure Ahzab: 66) Petkat e tyre janë nga katrani, kurse fytyrat e tyre do t’i mbulojë zjarri. (Sure Ibrahim: 50) Zjarri do t’ua djegë atyre fytyrat dhe do të duken shumë të shëmtuar brenda tij. (Sure Mu’minun: 104) Lënda djegëse për Zjarrin e xhehenemit dhe ujiqë vlon Në përshkrimet Kur’anore lidhur me mënyrën se sijobesimtarët digjen në xhehenem, ndeshemi me një shprehjemahnitëse: jobesimtarëve u referohet si “lëndë djegëse për Zjarrin exhehenemit”. Djegia e tyre dallon prej djegies se çfarëdo gjëje tjetërnë zjarr. Vet jobesimtarët përbëjnë lëndën djegëse të zjarrit: Ndërsa, ata që lëshuan rrugën, ata u bënë lëndë e Xhehenemit! (Sure Xhinn: 15) 122
  • 117. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Druri lënda e zjarrit, digjet më gjatë se çfarëdo materiali tjetërdhe me intensitet më të madh. Gjithashtu, jobesimtarët bëhen lëndëdjegëse e këtij zjarri të cilin ata dikur e kishin mohuar. Ky faktzbulohet në vargjet në vazhdim: O ju që besuat, ruajeni veten dhe familjen tuaj prej një zjarri, lënda djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët. Atë (zjarrin) e mbikëqyrin engjëjt të rreptë e të ashpër që nuk e kundërshtojnë Allahun për asgjë që Ai i urdhëron dhe punojnë atë që janë të urdhëruara. (Sure Tahrim: 6) Është e vërtetë se atyre që nuk besuan nuk do t’u vlejë asgjë para Allahut, as pasuria e as fëmijët e tyre. Ata vetë janë lëndë e zjarrit. (Sure Ali Imran: 10) Ju, dhe ajo që adhuruat ju pos Allahut, do të jeni lëndë e Xhehenemit, dhe keni për të hyrë në të. (Sure Enbija: 98) Sikurse njeriu që shërben si lëndë djegëse, ekziston po ashtuedhe lënda e vërtetë djegëse për të ndezur zjarrin. Sidoqoftë, kushishte shumë i afërt në këtë dynja, - burri dhe gruaja, për shembull –bartin dru për zjarrin e njëri tjetrit. Ebu Lehebi dhe gruaja e tij janëshembull për këtë: Qoftë i shkatërruar Ebu Lehebi, e ai më është shkatërruar! Atij nuk i bëri dobi pasuria e vet, as ajo çka fitoi! Ai do të hyjë në një zjarr të ndezur flakë. E edhe gruaja e tij, ajo që barti dru (ferra), E në qafën e saj ajo ka një litar të përdredhur. (Sure Mesed: 1-5) Kjo është shkëputja e të gjitha lidhjeve në këtë botë.Jobesimtarët, të cilët thoshin se e donin shumë dhe ngritën kryekundër Allahut bashkë, ia mbarojnë zjarrin njëri tjetrit në xhehenem.Bashkëshortja e njeriut, kushërinjtë e afërm dhe të gjithë miqtë e 123
  • 118. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)ngushtë të njeriut do të bëhen armiq. Tradhtia nuk do të njeh kufij. Zjarri i ushqyer nga druri “i gjallë” dhe i pajetë po ashtu vlonujin që “përvëlon” jobesimtarët. Lëkura, njëri prej organeve mëvitale që shtrihet në tërë trupin e njeriut, dhe që mezi arrin njëtrashësi prej disa milimetrave, e bën njeriun të ndiej botën e jashtmeme anë të shqisës së të prekurit. Të gjitha pjesët vitale të trupit sifytyra, duart, krahët, këmbët, duke përfshirë organet gjenitale, –organet të cilave njeriu u jap rëndësinë më të madhe – janë tëmbuluara me lëkurë. Ashtu siç është organi me anën e të cilit njeriupranon kënaqësinë, duke iu falënderuar ndjeshmërisë së saj, lëkura enjeriut mund të bëhet edhe burim kryesor i dhimbjes. Ajo ështëposaçërisht e ndjeshme ndaj zjarrit dhe lëngjeve përvëluese. Zjarri epërcëllon lëkurën, uji që zien e përvëlon atë. Uji që zien e shkatërronlëkurën plotësisht; vështirë se ndonjë copë e lëkurës mbetet pa udëmtuar. Lëkura e hollë së pari ënjet dhe pastaj pezmatohet, dukesjellë dhimbje të madhe. As joshja fizike, as pasuria materiale, asfuqia, as fama, shkurt, asgjë nuk e bën një njeri rezistent ndajlëndimit të shkaktuar nga uji që zien. Sipas Kuranit: Të tillët janë ataqë ranë viktimë e asaj që punuan. Ata, për shkak se mohuan, për pijekanë ujë të vluar e dënim të hidhët. (Sure En’am: 70) Në një ajet tjetër,thuhet: E në qoftë se është prej gënjeshtarëve të humbur, Mirëseardhja e tyre është pritje me ujë të valë.Dhe djegie nga zjarri i Xhehenemit. E s’ka dyshim se kjo është ajo e vërteta e sigurt.(Sure Vakia: 92-95) Njëri prej ajeteve përshkruan këtë formë të mundimit si vijon: (U thuhet engjëjve për mëkatarin) Rrëmbejeni e graheni në mes të Xhehenemit. Dhe hidhni mbi kokën e tij ujin e valë e 124
  • 119. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) shtoja mundimin. (I thuhet): Shijoje! se ti je ai i forti, i autoritetshmi. E ky është ai (dënimi) për të cilin dyshonit. (Sure Duhan: 47-50) Përveç këtyre, ekzistojnë forma të tjera të dhimbjes tëshkaktuara prej zjarrit. Shënjimi është njëra prej tyre; njerëzit exhehenemit shënjohen me metale të skuqura. Mirëpo, këto metalejanë në të vërtetë gjëra që jobesimtarët ia përshkruan shok Allahut nëkëtë botë: Ata të cilët e ruajnë arin e argjendin e nuk e japin për rrugën e Allahut, lajmëroji për një dënim të dhimbshëm. Atë ditë kur ajo (pasuri e deponuar) fërgohet në prushin e xhehenemit, e me të lyhen ballët, anët dhe shpinat e tyre (do t’u thuhet): “Kjo është ajo që grumbulluat për veten tuaj, pra shijoni atë që grumbullonit!” (Sure Teube: 34-35) Format tjera të vuajtjes Në kundërshtim me urtësinë përgjithësisht të pranuar,xhehenemi nuk është thjeshtë një “furrë gjigante.” Njerëzit exhehenemit do t’i ekspozohen zjarrit. Kjo është e vërtetë. Mirëpo,vuajtja në xhehenem nuk kufizohet vetëm me djegie. Banorët exhehenemit i rrethojnë po ashtu mundimet tjera fizike dhe psikike. Për ta torturuar dikën në këtë botë, përdoren metoda dhe mjetetë ndryshme. Shpeshherë torturimi gjymton viktimat e tij.Nganjëherë ata vdesin prej dhimbjeve. Ata të cilët mbijetojnësëmuren mentalisht. Megjithatë, është fakt se teknikat për torturimqë përdoren në këtë botë janë pakrahasueshëm më të thjeshta se atotë xhehenemit. Banorët e xhehenemit do t’ju nënshtrohen torturaveshumë të ndryshme dhe të rënda. Në rastin e një personi i cili 125
  • 120. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)ekzekutohet me rrymë, rryma si edhe ndjeshmëria e njeriut ndajelektricitetit janë të dyja të krijuara prej Allahut. Shumë burime tjeratë panjohura të dhimbjes dhe dobësitë e njeriut të gjitha formojnë njëpjesë të dijenisë së përkryer të Allahut. Pra, Allahu do të shkaktojëmundimin më të rëndë prej të gjitha mundimeve. Ky është ligji iAllahut, el Kaharit (Nënshtruesit). Sipas fjalëve të Kuranit, në xhehenem, mjerimi është prezentkudo. Nuk ka mundësi që njeriu t’i shmanget vuajtjes, ajo rrethonbanorët e xhehenemit nga të gjitha anët. Ata nuk munden as t’irezistojnë dhe as t’i shmangen asaj: Po, si e kërkojnë ata ngutjen e ndëshkimit? E në të vërtetë Xhehenemi është që i ka rrethuar në të gjitha anët jobesimtarët. (Sure Ankebut: 54-55) Veç kësaj, ekzistojnë edhe burime tjera të vuajtjes në xhehenem.Ato numërohen në Kuran si vijon: Xhehenemin që do të hidhen në të, e sa djep i shëmtuar është ai. Ky është ujë i valë dhe i ndyrë; le ta shijojnë atë! I presin edhe dënime të tjera të llojllojta sikurse ai. (Sure Sad: 56-58) Nga ky ajet dhe nga ajete tjera, kuptojmë se mund të ketë lloje tëndryshme të vuajtjes në xhehenem. Në Kuran përmenden ato që janëmë të dukshme, siç është zjarri dhe poshtërimi. Megjithatë, banorët exhehenemit assesi nuk janë imun ndaj formave tjera të vuajtjes. Përshembull, përveç zjarrit dhe ujit të vluar, të qenit i sulmuar ngashtazët e egra, të qenit i hedhur në një gropë të thellë me insekte,akrep dhe gjarpinj, kafshimi prej minjve, vuajtja nga plagë tëkrimbura dhe shumë e shumë të tjera që tejkalojnë imagjinatën kamundësi t’i bëjnë të vuajnë keqbërësit njëkohësisht. 126
  • 121. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Nxehtësia, errësira, tymi dhe ngushtësia Për secilin individ në botë të qenit në vende të ngushta, tënxehta dhe të ndyta është gjëja më e mundimshme. Lagështia dhenxehtësia shkaktojnë ndjenjën e zënies së frymës; frymëmarrja, njëfunksion thelbësor i trupit, vështirësohet në nivele të larta tëlagështisë. Pamundësia për të marrë frymë shkakton lodhje tëmadhe; kraharori ngushtohet. Madje edhe hija nuk siguron kurrfarëlehtësimi në mot shumë të nxehtë dhe lagështi. Sidoqoftë një shtresërrethuese e paparë e trashë ajri bëhet mbytëse. Madje edhe nivelet etemperaturës dhe lagështisë në një saunë janë vështirë tëpërballueshme. Në pamundësi që të duroj avullin e madh për vetëmdhjetë minuta, një personi të mbyllur në një saunë i bie të fikët përnjë kohë të shkurt. Një qëndrim më i gjatë nënkupton vdekjen. Kjo atmosferë mbytëse mbiAllahëron xhehenemin. Njeriu, i cilindërmerr masa paraprake të menduara mirë për të mos u nxehë sëtepërmi në këtë botë, ndihen të dëshpëruar në xhehenem. Xhehenemiështë më i nxehtë se çdo shkretëtirë dhe më i ndytë dhe më shtypës secilido vend i imagjinueshëm. Nxehtësia depërton në trupin e njeriut,ajo ndjehet thellë brenda në qeliza. Për jobesimtarët, nuk ekzistonmundësia e lehtësimit apo e freskimit atje. Në Kuran, gjendja ebanorëve të xhehenemit përshkruhet si vijon: E të majtit, ç’është puna e të majtëve? Janë në vapë të zjarrit dhe në ujë të valë. Dhe në errësirë tymi. As e freskët e as e këndshme. (Sure Vakia: 43-44) Atë ditë është mjerim për ata që përgënjeshtruan. (u thuhet) Shkoni te ai (Xhehenemi) që ju e konsideruat rrenë. Shkoni te ajo hije (mjegull) që ka tri degëzime. Që nuk bën as hije, as nuk mbron prej flakës. (Sure Murselat: 28-31) 127
  • 122. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Në një ambient të tillë të dendur, të qenit i mbyllur brenda njëvendi të ngushtë dëshmon të jetë një formë tjetër e vuajtjes. Kyndëshkim përshkruhet si vijon: E kur të hidhen duarlidhur në një vend të ngushtë në të, aty do të kërkojnë shkatërrimin (vetëzhdukjen). Tash mos kërkoni vetëm njëherë shkatërrimin, por atë kërkojeni shumë herë. (Sure Furkan: 13-14) Të qenit i mbyllur në një vend të ngushtë shkakton vuajtje qëçmend në këtë botë. Mbyllja në vetmi është njëri prej ndëshkimevemë të rënda për të burgosur. Të qenit i ngujuar në veturë me orë tëtëra pas një aksidenti apo mbetja i mbyllur brenda rrënojave të njëqyteti të rrënuar nga tërmeti konsiderohet të jetë njëra prejfatkeqësive më të rënda. Megjithatë, shembujt e tillë janë tëparëndësishëm pranë homologëve të tyre në xhehenem. Në fund tëfundit, dikush i ngujuar ose e humb vetëdijen ose vdes apo nxjerret igjallë pas një kohe. Në të dyja rastet, dhimbja zgjat për një periudhëtë caktuar kohe. Mirëpo, kjo nuk vlen për xhehenemin. Në xhehenem dhimbjanuk ka fund dhe kështu nuk ekziston as shpresa. Në një ambient tëndotur, pa ajër, të errët me tym që mbush ajrin, jobesimtari, me duarte lidhura rreth qafës dhe i lënë në një dhomë të vogël, ku inënshtrohet vuajtjes. Ai lufton, bën përpjekje të shpëtoj, por pa dobi.Ai nuk mund as të lëvizë. Në fund, ai përgjërohet të lejohet tëzhduket, siç thuhet në këtë ajet, dhe e vetmja gjë që dëshiron është tëishte i vdekur. Kjo kërkesë thjeshtë refuzohet. Në atë gropë tëngushtë në të cilën është i ngujuar ai, mbetet me muaj, vite dhendoshta edhe për qindra vite me radhë. Një shqetësim në rritjembush zemrën e tij, ndërsa përgjërohet me mijëra herë për zhdukjen 128
  • 123. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)e vet. Njëherë “i shpëtuar”, ai nuk do ta shijojë shpëtimin, por do tëpërballet me një tjetër fytyrë të xhehenemit. Ushqimi, pijet dhe veshja Kjo botë ka një shumëllojshmëri të pafund të ushqimit tëshijshëm dhe të ushqyeshëm. Secili prej tyre është një bekim prejAllahut. Llojet e ndryshme të mishit, fryteve dhe perimeve mengjyra, shije dhe aroma të panumërta, prodhimet e qumështit, mjaltadhe shumë materie tjera ushqyese të prodhuara nga kafshët dhegjallesat, të gjitha u krijuan posaçërisht nga Allahu dhe me bujari udhanë në shërbim të njeriut gjatë kohës kur kjo botë u krijua. Veçkësaj, shqisat e njeriut u krijuan në atë mënyrë për t’i perceptuar tëgjitha këto shije të këndshme. Me frymëzimin e Allahut, njeriu kaoreks për ushqim të zgjedhur, ndërsa neveritet nga ushqimi i prishurdhe i lig, qelbi dhe kështu me radhë. Ky është një tjetër frymëzim ngaAllahu. Mirësitë, shumë më të mëdha se ato të kësaj bote, janë tëpërgatitura në xhenet dhe prej tyre besimtarët do të nxjerrin dobipërjetësisht. Kjo është dhuratë e Allahut, Atij që dhuron begati dhemirëqenie. Banorët e xhehenemit, në anën tjetër, si ndëshkim përveprat e liga që i kanë bërë në këtë botë, mbahen larg të mirave tëAllahut, er-Rezak-ut (Furnizuesit), ashtu që vuajtja është gjithçka meçka ata ndeshen: E në ditën kur ata që nuk besuan paraqiten pranë zjarrit (e u thonë): Ju i shfrytëzuat të mirat në jetën e dynjasë dhe i përjetuat ato, e sot, për shkak se keni bërë mendjemadhësi në tokë pa të drejtë dhe për shkak se nuk respektuat urdhrat e Allahut, do të shpërbleheni me dënim nënçmues. (Sure Ahkaf: 20) 129
  • 124. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Nuk do të ketë mirësi tjera për ta. Madje edhe plotësimi inevojave më thelbësore rezulton të jetë vuajtje. Ushqimi është krijuarposaçërisht nga Allahu si burim i vuajtjes. Gjërat e vetme që mund tëhahen janë frytet e hidhura me gjemba dhe druri i zekumit, të cilat asnuk ushqejnë dhe as nuk ngopin. Ato vetëm sjellin dhimbje, duke eshqyer gojën, fytin dhe barkun dhe japin shije dhe aromë tëneveritshme. Në Kuran, gjejmë përshkrimet si të bukurivemadhështore dhe të ushqimit të shijshëm karakteristike për xhenetashtu edhe të ushqimit të padurueshëm të banorëve të xhehenemit: A kjo pritje (me shpërblim të Allahut) është më e mirë, apo pema e “Zakum-it”? Ne atë e kemi bërë sprovë për zullumqarët. Ajo është një pemë që mbin në fund të Xhehenemit. Pema (fryti) e saj është sikurse koka dreqërish. E ata do të hanë nga ajo dhe do të mbushin barqet prej saj. (Sure Saffat: 62-66) Ata nuk kanë ushqim tjetër pos një barishte me ferra helmuese. Që as nuk jep fuqi, as nuk largon uri. (Sure Gashije: 6-7) Banorët e xhehenemit, duke qenë kryengritës dhemosmirënjohës ndaj Allahut, e meritojnë një shpërblim të tillë. Sindëshkim, ata ndeshen me “mikpritjen” e merituar. Në Suren Vakia,kjo rrëfehet si vijon: Ata përpara kësaj kanë qenë të dhënë pas komoditetit (qejfeve). Dhe ata ishin vazhdimisht në mëkatin e madh. Dhe ishin që thoshin: “A pasi të vdesim, të bëhemi dhe e eshtra të kalbur, njëmend do të ringjallemi? A edhe prindërit tanë të hershëm? Thuaj: “Edhe të parët edhe të fundit!” Kemi për t’u tubuar në një ditë të caktuar! Pastaj ju, o të humbur e 130
  • 125. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) gënjeshtarë! Keni për të ngrënë prej pemës Zekum! Prej saj keni për t’i mbushur barqet! E menjëherë pas do të pini pre ujit t vluar! Do të pini si deveja e etshme!” Kjo është mirëseardhja e tyre ditën e gjykimit. (Sure Vakia: 45-56) Në dynja, njeriu herë pas here vuan prej ndonjë infektimi tërëndë të fytit apo nga dhimbja e barkut. Mirëpo, në xhehenem, mezikalon ndonjë minutë pa përjetuar dhimbje prej më të rëndave.Ushqimi të cilin jobesimtarët kanë të drejtë ta hanë ua zë frymën.Nëse ata arrijnë ndonjëherë ta kapërdijnë atë, ai vlon në barqet e tyresikurse tunxh i shkrirë: Do të jetë ushqim i mëkatarëve. (SureDuhan: 44). Kurrë nuk ngop. Duke qenë kështu, banorët exhehenemit përjetojnë një uri të përhershme dhe të tmerrshme. Kjo vuajtje nuk kufizohet me një rast të vetëm; ajo përsëritet pa pushim/pandërprerë përjetësisht. Banorët e xhehenemit ndiejnë uri aq fuqishëm sa, përkundër asaj që mundohen pandërprerë, nuk mund të bëjnë ballë ngrënies së fryteve të hidhura me gjemba, të cilat i bëjnë ata të përpëliten prej dhimbjes. Pastaj ia mësyjnë ujit që vlon. Mirëpo, ky ujë kurrë nuk mund të tretet. Siç thuhet në ajetin e mësipërm, ata thithin ujin sikur devetë e çmendura nga etja. Për ta bërë këtë vuajtje edhe më të rëndë, jobesimtarët grahen në xhehenem të etshëm. (Sure Merjem: 86) Përveç ujit të vluar, një tjetër pije e neveritshme e banorëve tëxhehenemit është qelbi. Ky lëng, produkt i pezmatimit, njëra prejsekreteve të trupit të njeriut me erën më të pakëndshme, ështëzgjidhja e dytë e jobesimtarëve. Qelbi u shërbehet jobesimtarëvebashkë me gjak. Në një ajet tjetër, përmendet qelbi i shërbyer me ujëtë vluar, në mënyrë që besimtari ta shijoj shijen e pahijshme të qelbit 131
  • 126. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)dhe ta marr me mend vuajtjen e ujit të vluar me të gjitha shqisat e tij. Përveç se janë të neveritshme dhe të padurueshme, fakti sejobesimtarët i pinë ato prapëseprapë për t’i plotësuar nevojat e tyreshpreh dëshirën e tyre për pije. Posa shijojnë këtë vuajtje, ngarendinpas tjetrës. Për shkak të etjes kurrë të pashuar, banorët e xhehenemitpërpëliten nga vuajtja: Aty nuk do të shijojnë as freskim, as ndonjë pije. Përveç ujë të valë e kalbësirë. Si ndëshkim i merituar. (Sure Nebe’: 24-26) Ai sot nuk ka këtu ndonjë mik. As ushqim tjetër përveç të shpëlarave. Që atë nuk e ha kush, pos mëkatarëve. (Sure Hakka: 35-37) Jobesimtarët bëjnë përpjekje të mundimshme për të gëlltiturkëtë përzierje, por pa dobi. Gjaku dhe qelbi ua zënë frymën atyre,por ata s’arrijnë të vdesin kurrë: E pas tij (kryelartit) është xhehenemi, në të cilin i jepet ujë të ndyrë (që rrjedh prej lëkurave të djegura), Përpiqet ta përpijë, po nuk mund ta gëlltis atë, atij i vjen vdekja nga të gjitha anët (sipas shenjave shkatërruese), po ai nuk vdes (e të shpëtojë prej vuajtjeve), atë e pret dënim shumë i rëndë. (Sure Ibrahim: 16-17) Në këtë gjendje të pashpresë, përmes një bashkëbisedimi tëposaçëm, banorët e xhehenemit shohin banorët e xhenetit. Ata bëhendëshmitar të mirësive të mrekullueshme që gëzojnë banorët exhenetit. Kjo shton pamasë vuajtjen e tyre. Ndërkohë, banorët exhehenemit luten për një pjesë të furnizimeve të tyre. Por kjo ështënjë lutje e kotë: Banuesit e zjarrit i thërrasin (dhe i lusin) ata në Xhenet (duke ju thënë): “Na qitni diç nga uji apo nga ajo që u ka furnizuar 132
  • 127. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Allahu (se mbaruam nga etja)!” Ata (në Xhenet) thonë: “Allahu i ka ndaluar që të dyja këto për jobesimtarët!” (Sure A’raf: 50) Përveç furnizimeve, veshja e banorëve të xhehenemit është poashtu e përgatitur posaçërisht për ta. Lëkura e njeriut është një ind indjeshëm; madje edhe prekja e stufës së nxehtë apo të një hekuri përhekurosje për një sekondë shkakton një dhimbje të padurueshme.Në rast të tillë, personi që pëson ndien dhimbje me ditë të tëra, plagëte tij pezmatohen dhe ënjten. Mirëpo, xhehenemi gëlon me veshje mëtë nxehta se hekuri i shkrirë që shndërrohen në zjarr që mbulonlëkurën dhe digjet dhunshëm: … e atyre që nuk besuan, u qepen rroba prej zjarri… (Sure Haxhxh: 19) Petkat e tyre janë nga katrani, kurse fytyrat e tyre do t’i mbulojë zjarri. (Sure Ibrahim: 50) Për ata është përgatitur shtrat nga zjarri dhe mbulojë (nga zjarri). E kështu pra i shpërblejmë zullumqarët. (Sure A’raf: 41) Engjëjt e ndëshkimit Përveç gjithë vuajtjes nëpër të cilën kalojnë ata, nuk do të ketënjeri që do t’u ndihmojë banorëve të xhehenemit. Asnjeri nuk do tëjetë në gjendje t’i shpëtoj prej tij. Të qenit të braktisur do t’u jap atyrendjenjën e hidhur të vetmisë. Allahu për keqbërësin thotë në Kuran:“Prandaj, ai sot nuk ka këtu ndonjë mik” (Sure Haka: 35). Midistyre, do të jenë vetëm “engjëjt e ndëshkimit”, të cilët do t’jushkaktojnë mundim dhe vuajtje të përjetshme. Këta janë roje 133
  • 128. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)jashtëzakonisht të ashpër, të pamëshirshëm dhe të tmerrshëm, qëpërgjegjësi të vetme kanë t’u shkaktojnë vuajtje të rëndë banorëve tëxhehenemit. Përgjegjësia e vetme e tyre është të hakmerren në ata tëcilët u ngritën kundër Allahut, dhe ata përgjegjësinë e tyre e kryejnëme plot kujdes dhe vëmendje: O ju që besuat, ruani veten dhe familjen tuaj prej një zjarri, lënda djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët. Atë (zjarrin) e mbikëqyrin engjëjt të rreptë e të ashpër që nuk e kundërshtojnë Allahun për asgjë që Ai i urdhëron dhe punojnë atë që janë të urdhëruara. (Sure Tahrim: 6) Jo, Jo! Nëse nuk tërhiqet, vërtet do ta kapim për flokësh mbi ballin. Floku rrenacak, mëkatarë. E ai le t’i thërret ata të vetët. Ne do t’i thërrasim zebanitë. Jo, Jo! Ti mos iu bind atij, vazhdo me sexhde dhe afroju Allahut me të. (Sure Alek: 15-19) Këta engjëj të ndëshkimit bëjnë që jobesimtarët të ndiejnëtërbimin dhe zemërimin e Allahut mbi ta. Ata i nënshtrojnë banorëte xhehenemit torturave më të rënda, më të tmerrshme dhe mëposhtëruese. Një gjë meriton vëmendje të veçantë këtu: engjëjt e ndëshkimit,në të vërtetë, i shmangen edhe padrejtësisë dhe mizorisë më të vogël.Ata kryekëput e japin ndëshkimin ashtu si e meritojnë jobesimtarët.Këta engjëj, manifestimi kryesor i drejtësisë së Allahut, janë qenie tëshenjta të cilat e kryejnë këtë detyrë me kënaqësi të madhe dhe mebindje të plotë ndaj Allahut. 134
  • 129. VUAJTJA SHPIRTËRORE NË XHEHENEM Deri tani, kemi përmendur vuajtjen fizike në xhehenem.Megjithatë, hiç më pak se vuajtja fizike, ekziston edhe vuajtjashpirtërore e xhehenemit. Pendimi, mungesa e shpresës, poshtërimi,një ndjenjë e të qenit të keqtrajtuar, turpërimi dhe zhgënjimi janëndjenja që lindin nga këto vuajtje të ndryshme. “Zjarri që depërton mu në zemër” Në një mënyrë apo tjetër, çdonjëri shijon vuajtjen shpirtërore nëkëtë botë. Për shembull, humbja e një shoku të afërt, e bashkëshortesapo e fëmijëve apo të qenit i mashtruar prej dikujt në të cilin njeriu kapasur besim të plotë mbush zemrën me një pikëllim tëpashpjegueshëm. Ky pikëllim, në të vërtetë, është një formë eposaçme e vuajtjes të cilën Allahu e mbjellë në zemrën e një personisi ndëshkim për hyjnizimin e dikujt që humb apo të dikujt që e katradhtuar atë. Individi ka nevojë që para së gjithash t’i demonstrojAllahut ndjenjat e tij të dashurisë, mirënjohjes, frikës,devotshmërisë, besimit dhe miqësisë. Dështimi për ta bërë këtë dhethjeshtë shfaqja e këtyre ndjenjave ndaj dikujt tjetër, i cili ështëkrijuar po ashtu nga Allahu dhe kështu ka nevojë për Të, me fjalë 135
  • 130. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)tjera, shoqërimi i shokëve Allahut, shkakton këtë vuajtje. Idhujtarët eshijojnë këtë pikëllim, në mënyrë që të mund të mësojnë prej kësaj,në mënyrë që të kërkojnë falje dhe t’i drejtohen Allahut para se t’ikaplojë vdekja. Qenia e cila hyjnizohet, nuk është domosdo, njëqenie njerëzore. Njerëzit nuk mund t’ju bëjnë ballë gjërave tëndryshme. Prona, të hollat, pasuria, fama, shkurt, çdo gjë apoçfarëdo koncepti i qenies i adhuruar përveç Allahut mund lehtë tëhyjnizohet. Dhimbja që shkakton humbja e këtyre idhujve në zemrën enjeriut në këtë botë nuk është asgjë tjetër vetëm një shikim i shpejtënë krahasim me vuajtjen e madhe të cilës njeriu do t’i nënshtrohet nëxhehenem. Në thelb, ky është një paralajmërim. Në xhehenem,forma e vërtetë dhe e pafund e kësaj dhimbjeje e pret një idhujtar.Herë pas here, kjo vuajtje shpirtërore bëhet aq e fuqishme sa, njeriuparapëlqen vuajtjen fizike. Madje edhe vetëvrasja konsiderohetshpëtim. Ky aspekt shpirtëror i vuajtjes në xhehenem theksohet nëKuran dhe përshkruhet si një “zjarr që arrin deri në loçkë të zemrës”: Mjerë për secilin që ofendon e përqesh (njerëzit), Që ka tubuar pasuri dhe që atë e ruan të mos i pakësohet. E mendon se pasuria e tij do ta bëjë të përjetshëm. Jo, të mos mendojë ashtu! Se ai pa tjetër do të hidhet në Hutame. E çka din ti se ç’është Hutame? Është zjarri i Allahut i ndezur fort. Që depërton deri në loçkë të zemrës. Ai i mbyll ata, ua zë frymën. Ata janë të lidhur në pranga të njëpasnjëshme. (Sure Humeze: 1-9) Madje edhe dhimbja më e rëndë në këtë dynja me kohë shuhet.Gjurmët e saj mund të mbeten për një kohë, por koha përfundimishtfshin gjurmët e saj të dhimbshme. Megjithatë, në xhehenem, një 136
  • 131. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)dhimbje edhe më e hidhur depërton në zemrat e jobesimtarëve si njëfuri e papërmbajtur dhe mbetet aty përjetësisht. Veç kësaj, vuajtja shpirtërore ngjallë një ndjenjë diku midismungesës së shpresës dhe poshtërimit, tërbimit dhe urrejtjes.Jobesimtarët i nënshtrohen një dhimbje të padurueshme shpirtërorehiç më pak se një dhimbjeje fizike. Poshtërimi Shumë ajete lidhur me xhehenemin na bëjnë me dije sejobesimtarët atje i pret një vuajtje poshtëruese dhe turpëruese. Ata epësojnë këtë ndëshkim për shkak të mendjemadhësisë dhe krenarisësë tyre. Në këtë botë, njëri prej qëllimeve kryesore të jobesimtarëveështë që t’i bëjnë të tjerët t’ua kenë lakmi atyre dhe të vlerësojnëpersonalitetin dhe pozitën e tyre në shoqëri. Një karrierë e shquar,fëmijët, shtëpitë e mëdha të bukura, veturat dhe pasionet e tjera tëngjashme të dynjasë kanë vlerë më të madhe për individin kur atabëhen pjesë e krekosjes së kotë me vetveten. Me të vërtetë, në Kuran,krekosja e njeriut me pasuri dhe pronë përmendet si njëra prejjoshjeve të kësaj bote. Ky pasion, domethënë “krekosja”, në ahiret shndërrohet nëankth që në vete mban poshtërimin si edhe dhimbjen fizike. Kjo përarsye se jobesimtari harroi “Allahun, i cili i meriton të gjithalëvdatat” (Sure Bekare: 267) dhe “që për Allah e çmon epshin dhedëshirat e tij” (Sure Furkan: 43). Për këtë arsye, ai kryesisht ështëangazhuar të fitoj vlerësimin e vetes së tij në vend se të madhëroj dhelavdëroj Allahun. Ai ka ndërtuar jetën e tij mbi fitimin e kënaqësisësë njerëzve tjerë në vend të fitimit të kënaqësisë së Allahut. Për këtë 137
  • 132. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)arsye ai është më shumti i dëmtuar kur poshtërohet përpara tëtjerëve. Ankthi më i tmerrshëm për një jobesimtar është të qenit iturpëruar dhe i poshtëruar në sytë e të tjerëve. Ka madje njerëz që mëshumë do të donin të vdisnin vetëm për të qenë të vlerësuar në vendse të jenë të turpëruar. Fatkeqësitë që janë karakteristike përxhehenemin kanë këtë tipar në thelbin e tyre. Gjendja e mjerë ebanuesve të xhehenemit është kryesisht për shkak tëmendjemadhësisë së tyre. Kurrë më parë nuk kanë qenë ata kaqshumë të poshtëruar. Ajete të shumta tërheqin vëmendjen lidhur mekëtë të vërtetë: E në ditën kur ata që nuk besuan paraqiten pranë zjarrit (e u thonë): Ju i shfrytëzuat të mirat në jetën e dynjasë dhe i përjetuat ato, e sot, për shkak se keni bërë mendjemadhësi në tokë pa të drejtë dhe për shkak se nuk respektuat urdhrat e Allahut, do të shpërbleheni me dënim nënçmues. (Sure Ahkaf: 20) Të mos mendojnë ata që nuk besuan se afatin që u dhamë Ne atyre të jetojnë, është në dobi të tyre. Ne i lamë të jetojnë vetëm që shtojnë edhe më shumë mëkate, se ata i pret dënim nënçmues. (Sure Ali Imran: 178) Jobesimtarët u nënshtrohen mijëra formave të trajtimitposhtërues edhe më të ulta se mënyrat si trajtohen kafshët në këtëbotë. Kamxhikët, prangat dhe kollaret e hekurta ekzistojnë vetëmpër t’i poshtëruar. Të pabesët lidhen për shtylla, prangosen dhelidhen me zinxhirë. Në realitet, poshtërimi është thelbi i të gjitha mundimeve nëxhehenem. Për shembull, ndërsa hidhen në zjarr, ata poshtërohen. 138
  • 133. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)Ky trajtim i frikshëm fillon që nga momenti kur të ringjalletjobesimtari dhe kur zgjidhet për t’u dërguar në xhehenem. Veç kësaj,ky ndëshkim nuk pakësohet kurrë. Atë ditë nuk pyetet për mëkatin e tij, as njeriu as xhini. E, cilën të mirë të Allahut tuaj po e mohoni? Kriminelët njihen me tiparet e tyre, andaj me rrëmbim kapen për flok dhe për këmbët e tyre. (Sure Rrahman: 39-41) Në xhehenem, jobesimtari duhet të pajtohet me një mënyrëtrajtimi edhe më të keqe se ajo që përjetojnë kafshët. I kapur përflokësh, ai do të tërhiqet zvarrë për tokë dhe do të hidhet nëxhehenem. I paaftë të rezistoj, ai do të kërkoj ndihmë, por pa dobi.Një ndjenjë e dëshpërimit vetëm sa do ta shtojë vuajtjen: Jo, Jo! Nëse nuk tërhiqet, vërtet do ta kapim për flokësh mbi ballin. Floku rrenacak, mëkatarë. E ai le t’i thërret ata të vetët. Ne do t’i thërrasim zebanitë. Jo, Jo! Ti mos iu bind atij, vazhdo me sexhde dhe afroju Allahut me të. (Sure Alek: 15-19) Ata do të tubohen, do të jenë të përmbysur me fytyrat e tyre në Xhehenem, të tillëve u përket vendi më i keq, ndaj ata janë më të humburit në rrugën e tyre. (Sure Furkan: 34) Në të njëjtën mënyrë, …E kush do të paraqitet me punë të këqija (me besim të gabuar), ata do të hidhen të përmbysur në fytyrat e tyre në zjarr, (u thuhet) Ju nuk shpërbleheni me tjetër pos me atë që punuat. (Sure Neml: 90) …Ditën kur me fytyrat e tyre do të tërhiqen zvarrë në zjarr. “Vuajeni dënimin Sekar”. (emër i një Xhehenemi). (Sure Kamer: 48) 139
  • 134. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Poshtërimi shtohet edhe më tepër kur të jetë në xhehenem.Përveç dhimbjes fizike, një ndjenjë e fuqishme e poshtërimit pushtonbanorët e xhehenemit: (U thuhet engjëjve për mëkatarin) Rrëmbeni e graheni në mes të Xhehenemit. Dhe hidhni mbi kokën e tij ujin e valë e shtojani mundimin. (I thuhet): Shijoje! se ti je ai i forti, i autoritetshmi. E ky është ai (dënimi) për të cilin dyshonit. (Sure Duhan: 47-50) Kamxhikë, kollare dhe zingjirë të punuar posaçërisht përdorenpër të poshtëruar jobesimtarët: U thuhet zebanive: Kapeni atë, vërjani prangat! Pastaj atë shtini në Xhehenem... Mandej, lidheni atë me një zingjirë të gjatë shtatëdhjetë kut. Pse ai ka qenë që nuk besoi Allahun e madhëruar. Ai nuk nxiste për t’i ushqyer të varfrit. (Sure Hakka: 30-34) Në këtë botë, përveç atyre që janë të egra, madje edhe kafshëtnuk lidhen me zingjirë. Dhe sa u përket qenieve njerëzore, vetëm ataqë janë të pashërueshëm dhe të retarduar mentalisht të rrezikshëmlidhen me zingjirë. Duke qenë kështu, ata të cilët dërgohen nëxhehenem janë krijesat më inferiore prej të gjitha krijesave. Kjo ështëarsyeja pse, ata prangosen me “një zingjirë që është shtatëdhjetëkubit i gjatë”, siç thuhet në ajetin e lartpërmendur. Vargjet tjera poashtu japin hollësi për ketë torturë poshtëruese: Atyre do t’u vihen prangat dhe zingjirët në qafat e tyre e do të zhyten, në ujin e valë dhe pastaj do të digjen në zjarr. Mandej atyre u thuhet: “Ku janë ata që i adhuronit. (Sure Gafir: 71-73) E nëse ti (Muhammed) çuditesh (përse të përgënjeshtrojnë), është edhe më e çuditshme thënia e tyre: “A do të kemi krijim 140
  • 135. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) të ri pasi të jemi bërë dhe?” Këta janë ata që mohuan Allahun e tyre, ata do të ndëshkohen me pranga në qafë. Pra këta janë banues të zjarrit ku do të qëndrojnë përgjithmonë. (Sure Rra’d: 5) E idhujtarët atë ditë i sheh të lidhur në pranga. Petkat e tyre janë nga katrani, kurse fytyrat e tyre do t’i mbulojë zjarri. (dalin para Allahut) Për ta shpërblyer Allahu secilin njeri me atë që e fitoi. Vërtet, Allahu është llogaritar i shpejtë. (Sure Ibrahim: 49-51) Këta janë dy kundërshtarë (grupe kundërshtarësh: besimtarë dhe jobesimtarë) që janë zënë rreth Allahut të tyre; e atyre që nuk besuan, u qepën rroba prej zjarri e u hidhet uji i valë mbi kokat e tyre. Që me atë u shkrihet krejt çka në barqet e tyre e edhe lëkurat. Për ata janë edhe kamxhikët e hekurt. (Sure Haxhxh: 19-21) Shpirti i errët që paraqet poshtërimi bëhet i qartë në fytyrat ebanorëve të xhehenemit. Në dynja gjithashtu, mund ta vëreshbrengën serioze të njerëzve që janë të turpëruar, çnderuar dhekeqtrajtuar. Poshtërimi në xhehenem do të ndikojë po ashtu nëpamjen e banorëve të xhehenemit siç thuhet në vargun në vazhdim: Atë ditë sheh fytyra të përulura. (Sure Gashije: 2) Përveç gjithë këtyre mënyrave të poshtërimit që kemipërmendur deri tani, duhet ta kemi parasysh se forma tjera tëndryshme të tij do të praktikohen në xhehenem. Në Kuran, përdorettermi “poshtërim” dhe jepen disa shembuj për ta sqaruar atë.Megjithatë, duhet të kujtojmë se ky është një term i gjerë i cili assesinuk mund të kufizohet me pak shembuj. Të gjitha ndjenjat, trajtimiapo ngjarjet që nxisin poshtërimin në shpirtin e njeriut në këtë botë 141
  • 136. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)përfshihen në këtë koncept dhe ato janë të gjitha në dispozicion nëxhehenem. Një pendim i pariparueshëm Kur të ringjallet, jobesimtari në mënyrë të hidhur kupton veprate këqija që ka punuar. Pendimi i shkaktuar nga e keqja epariparueshme e tij i sjellë një tronditje serioze. Gjendja e tij edëshpëruar keqësohet nga ky pendim i thellë. Kur jobesimtari ballafaqohet me veprat që ka bërë në këtë botë,kupton se nuk ka më kurrfarë mundësie të përtërij çfarëdo nderi tëjetës së tij. E prapëseprapë ai kërkon një tjetër mundësi. Në këtëgjendje shpirtërore, ai dëshiron t’i kthehet jetës së tij të vjetër për tëlarë gjynahet e tij. Ndërsa, ai kurrë më nuk dëshiron t’i shoh shokëtdhe më të dashurit e tij me të cilët ai gëzoi jetën në mënyrë tëshkujdesur. Të gjitha miqësitë, të gjitha lidhjet asgjësohen. Mënyrat ejetës dhe traditat që njerëzit pasuan në jetë, shtëpitë e tyre, veturat,bashkëshortet, fëmijët, kompanitë, ideologjitë që ata mbrojnë ehumbin vlerën e tyre dhe zhduken. Fare thjeshtë, ato zëvendësohenme vuajtje. Gjendja shpirtërore e shkaktuar nga llahtari i asaj diterrëfehet si vijon: E sikur t’i shihje ata kur janë ndalur pranë zjarrit e thonë: “Ah sikur të ktheheshim (në dynja), të mos gënjejmë faktet e Allahut tonë e të bëhemi nga besimtarët!” Jo, (s’është ashtu) po atyre u doli në shesh ajo që e mbanin fshehtë më parë, prandaj edhe sikur të ktheheshin ata do të përsëritnin atë që e kishin të ndaluar, e s’ka dyshim, ata janë gënjeshtarë. Ata thanë: “Nuk ka tjetër, vetëm kjo jeta jonë në këtë botë, dhe ne nuk do të ringjallemi. Dhe, sikur t’i kishte parë ata kur të 142
  • 137. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) ndalohen para Allahut të tyre e u thuhet atyre: “A nuk është kjo (ringjallja) e vërtetë?” Ata thonë: “ Po, për Allahun tonë!” thotë: “Shijoni pra dënimin për atë që mohonit!” (Sure En’am: 27-30) Grindja në mes të banorëve të xhehenemit Pozita shoqërore dhe raportet hierarkike, të cilat u konsideruanshumë të rëndësishme në këtë botë, e humbin gjithë kuptimin e tyrenë xhehenem. Gjendja në të cilën katandisen si popujt ashtu edheudhëheqësit e tyre është e atillë sa ata mallkojnë njëri tjetrin: Dhe (sikur të shihnin) kur do të largohen ata që u prinin prej atyre që i ndiqnin (paria largohet prej atyre që u shkuan pas), e të gjithë e shohin dënimin dhe këputen lidhjet e tyre. E Ata, të cilët u patën shkuar pas do të thonë: “Ah, sikur të na lejohej një kthim (në dynja) e të largohemi prej tyre (prijësve) siç u larguan ata tash prej nesh!” Kështu Allahu do t’ju paraqesë veprat që janë dëshpërim për ta, e ata nuk kanë të dalë prej zjarrit. (Sure Bekare: 166-167) Ditën kur fytyrat e tyre do të përmbysen në zjarr e thonë: “Të mjerët ne, ta kishim adhuruar Allahun e respektuar të dërguarin!” Dhe thonë: “Allahu ynë, ne i dëgjuam udhëheqësit tanë dhe të parët tanë, por ata na shmangën nga rruga e drejtë”. Allahu ynë, jepu atyre dënim të dyfishtë dhe mallkoj ata si është më së keqi! (Sure Ahzab: 66-68) E duke u grindur mes vete në të, ata thonë: “Pasha Allahun,njëmend ne kemi qenë krejtësisht të humbur, Kur juve (idhuj) jukemi barazuar me Allahun e botëve. Neve nuk na humbi kush tjetërvetëm se kriminelët (prijësit). E tash për ne nuk ka ndonjë ndihmës 143
  • 138. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)(ndërmjetësues). Nuk ka as ndonjë mik të sinqertë. E, sikur të mundtë kthehemi (në dynja) edhe njëherë, do të bëheshim besimtarë.” Në këtë (që u përmend) ka argumente bindëse, po shumica e tyre nuk besuan. (Sure Shu’ara: 96-103) Grindja shtohet në mes të banorëve të xhehenemit qëballafaqohen me vuajtjen e përjetshme. Secili njeri akuzon secilinnjeri tjetër. Shokët e ngushtë e urrejnë njëri tjetrin. Burimi kryesor ikësaj urrejtjeje është miqësia që ata aq shumë e deshën në këtë botë.Ata joshën njëri tjetrin për të bërë gjynahe dhe inkurajuan mohimin.Të gjitha konceptet lidhur me miqësinë janë zhdukur përballë zjarrittë xhehenemit dhe të gjitha lidhjet e forcuara në këtë jetë ushkëputën. Në mes të gjithë kësaj tollovie, çdonjëri është vetëm,duke mallkuar gjithë të tjerët: (Allahu) Ju thotë: “Hyni në Xhehenem me atë popull që ishte para jush nga xhinët dhe njerëzit (e që ishin si ju). Sa herë që një grup hyn në të, e mallkon atë të mëparshmin derisa kur të arrijnë në të i gjithë, grupi i fundit i tyre thotë për grupin e parë: “Allahu ynë, këta (paria) na kanë humbur neve (nga rruga e drejtë), pra shtoju dënimin me zjarr atyre!” (Allahu) Thotë: “Për secilin (grup) është (dënimi) i shtuar, por ju nuk po dini. (Sure A’raf: 38) Ata që nuk besuan thonë: “O Allahu ynë, na i trego ata të dy nga xhinët dhe njerëzit, të cilët na bënë të jemi të humbur, e t’i shkelim me këmbët tona dhe le të jenë prej më të poshtërve!” (Sure Fussilet: 29) Dhe (përkujto) kur duke qenë në zjarr, ata grinden në mes vete, e të dobëtit u thonë atyre të mëdhenjve: “Ne kemi qenë ithtarë tuaj (në dynja), a mund të na largoni ndonjë pjesë të 144
  • 139. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) dënimit me zjarr?” Ata që kishin qenë pari thonë: “Ne të gjithë jemi në të!“ Allahu ka vendosur në mënyrë të prerë në mes njerëzve”. (Sure Gafir: 47-48) Ky është një grumbull që bashkohet me ju (u thonë engjëjt parisë): “Mos paçin komoditet as mirëseardhje (thonë paria)!” Ata janë që do të digjen në zjarr. Ata (të shtypurit) thonë: “Jo, juve mos u qoftë as mirëseardhja, as komoditeti; ju jeni që na e përgatitët këtë!” Sa vendqëndrim i keq është! O Allahu ynë, ata thonë: “Atij që na e bëri këtë, shtoja dyfish dënimin në zjarr!” Dhe thonë: “Ç’është që nuk po i shohim disa burra që ne i konsideronim prej të këqijve. E që i kemi pas marrë ata në tallje, a mos na u ka larguar shikimi prej tyre?” Kjo armiqësi në mes banuesve të zjarrit është e vërtetë. (Sure Sad: 59-64) Lutjet e dëshpërimit dhe mungesës së shpresës Banorët e xhehenemit janë në një gjendje të pashpresë. Torturatë cilës i nënshtrohen është jashtëzakonisht e egër dhe e pafund. Evetmja shpresë e tyre është të qajnë dhe të përgjërohen për shpëtim.Ata i shohin banorët e xhenetit dhe i lusin për ujë dhe ushqim. Atapërpiqen të pendohen dhe kërkojnë falje prej Allahut. Mirëpo, tëgjitha veprimet e tyre janë të kota. Ata u përgjërohen rojeve tëxhehenemit. Ata madje kërkojnë që ata të veprojnë si ndërmjetësmidis tyre dhe Allahut dhe kërkojnë mëshirë. Dhimbja është aq epadurueshme sa që ata kërkojnë të jenë të shpëtuar prej saj qoftëedhe vetëm për një ditë të vetme: Dhe ata, që janë në zjarr, rojës së Xhehenemit i thonë: “Luteni Allahun tuaj të na e lehtësoj dënimin, bile një ditë!” Ata u 145
  • 140. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) thonë: “A nuk u patën arritur juve të dërguar tuaj me argumente të qarta? Ata përgjigjen: “Po (na kanë ardhur)!” E pra, (u thotë roja) lutuni ju vetë, po lutja e jobesimtarëve është asgjë!” (Sure Gafir: 49-50) Jobesimtarët vazhdojnë të kërkojnë falje, por ata refuzohenrreptësishtë: Ata thonë: “O Allahu ynë, ne na patën mundur të këqijat (u dhamë pas epsheve të dynjasë) dhe si të tillë ishim popull i humbur! Allahu ynë, na nxjerr prej tij, e nëse gabojmë përsëri, atëherë vërtet, jemi mizor!” Ai thotë: “Heshtni aty e mos më folni!” Pse një grup prej robërve të Mi thanë: “O Allahu ynë, ne besuam, prandaj na falë dhe na mëshiro, se Ti je më i miri i mëshiruesve!” E ju i patët tallur ata, sa që ajo tallje bëri që të harronin përkujtimin ndaj Meje, madje edhe qeshnit me ta. E Unë sot i shpërbleva ata për atë që ishin të durueshëm atë janë fitimtarët. (Sure Mu’minun: 106-111) Ky është në të vërtetë fjalimi i fundit i Allahut për banorët exhehenemit. Fjalët e tij “Qëndroni këtu të turpëruar dhe mos Mulutni!” janë përfundimtare. Që nga ai moment, Allahu kurrë nuk ipërfill më banorët e xhehenemit. Njeriu as që do të dëshironte tëmendoj për këtë gjendje. Përderisa gjynahqarët digjen në xhehenem, ata që arrijnë“lumturinë dhe shpëtimin” mbesin në xhenet duke iu gëzuar dobisësë mirësive të pafund. Vuajtja e banorëve të xhehenemit bëhet më efuqishme kur e vërejnë jetën e besimtarëve në xhenet. Me të vërtetë,ndërsa i nënshtrohen mundimit të padurueshëm, ata mund të“shohin” mirësitë e mrekullueshme të xhenetit. Besimtarët, të cilët jobesimtarët i përqeshën në këtë botë, tani 146
  • 141. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)kalojnë një jetë të plotë dhe të lumtur, duke jetuar në vendepërrallore, shtëpi madhështore me femra të bukura dhe duke shijuarushqimin dhe pijet. Pamja e besimtarëve në një gjendje të qetësisëdhe begatisë keqëson edhe më tej keqëson poshtërimin e qenies nëxhehenem. Këto skena shkaktojnë dhimbje më të madhe dhe vuajtjepikëllimit të tyre. Pendimi bëhet gjithnjë e më i thellë. Mosrespektimi i urdhravetë Allahut në këtë botë i bën ata të ndiejnë brejtje të thellë tëndërgjegjes. Ata u drejtohen besimtarëve në xhenet dhe përpiqen tëflasin me ta. Ata u përgjërohen për ndihmë dhe keqardhje ata.Megjithatë, këto janë përpjekje të kota. Banorët e xhenetit i shohin atagjithashtu. Biseda në mes të banorëve të xhehenemit dhe të xhenetitështë si vijon: Që janë në Xhenete e i bëjnë pyetje njëri-tjetrit, Përkitazi me kriminelët (e u thonë): “Çka u solli juve në Sekar?” Ata thonë: “Nuk kemi qenë prej atyre që faleshin (që bënin namaz); Nuk kemi qenë që ushqenim të varfrit; Dhe kemi qenë që përziheshim me të tjerët në punë të kota. Dhe kemi qenë që nuk e besonim ditën e gjykimit. Derisa na erdhi e vërteta (vdekja)!” E tanimë, atyre nuk u bën dobi ndërmjetësimi i ndërmjetësuesve. (Sure Mudeththir: 40-48) Ndërkaq, besimtarët dhe hipokritët do të diskutojnë njëri metjetrin. Hipokritët janë njerëzit që qëndruan me besimtarët për njëkohë të caktuar. Përkundër faktit se nuk kanë besim në zemrat e tyre,dhe kryekëput për përfitim personal, ata i kanë zbatuar obligimet etyre fetare sikur të ishin besimtarë. Kështu, ata kanë fituar emrin e“hipokritit”. Në zjarrin e xhehenemit, ata u përgjërohen besimtarëvet’u ndihmojnë. Dialogu në mes këtyre dy grupeve në Kurantransmetohet si vijon: 147
  • 142. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Ditën kur hipokritët dhe hipokritet atyre që besuan u thonë: “Na pritni (ose na shikoni) të ndriçohemi prej dritës suaj!” U thuhet: “Kthehuni prapa jush (në dynja) e kërkoni ndonjë dritë!” Atëherë vihet ndërmjet tyre njëfarë muri që ka një derë, e brendia e tij është mëshirë (Xheneti), e ana e jashtme e tij është dënimi (zjarri). (Hipokritët e mbetur në errësirë) I thërrasin ata (besimtarët): “A nuk kemi qenë edhe ne së bashku me ju!? (Besimtarët përgjigjen): “Po, por ju e shkatërruat veten (me hipokrizi), ju prisnit kob të zi për besimtarët, ju dyshonit në çështjet e fesë dhe ju mashtruan shpresat e kota deri kur ju erdhi caktimi i Allahut (vdekja) dhe ashtu, përkitazi me Allahun, mashtruesi ju mashtroi. E sot, prej jush nuk pranohet ndonjë kompensim e as prej atyre që nuk besuan, vendi juaj është zjarri, ai është ndihma juaj: sa përfundim i keq është ai”. (Sure Hadid: 13-15) Një vuajtje e përjetshme pa asnjë shpëtim Përveç të gjitha karakteristikave të xhehenemit që i kemipërmendur deri tani, ekziston një aspekt tjetër i tij i cili i shton fuqinëvuajtjes së përjetuar: ai është i përjetshëm. Në këtë botë, fakti semadje edhe dhimbja më e thekshme zvogëlohet me kohë engushëllon njeriun. Fundi i çdo dhimbje është lumturi dhe madjepritja e kësaj lumturie jap shpresë. Mirëpo, nuk ekziston një shpresë e tillë në xhehenem dhe kjoështë ajo që tronditë banorët e xhehenemit më së shumti. Kur ata tëhidhen në zjarr, të pranguar, të djegur, të fshikulluar dhe të ngujuarnë vende të ngushta, me duart e tyre të lidhura për qafë, ata e dinë sekjo do të zgjatë përjetësisht. Përpjekjet e tyre për të ikur s’mund të 148
  • 143. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)kenë sukses kurrë. Kjo tregon se vuajtja e tyre do të zgjatëpërgjithmonë. Ankthi që ndiejnë ata shpjegohet si vijon: Sa herë që përpiqen të dalin prej tij nga vuajtjet e padurueshme, kthehen me dhunë në të përsëri (u thuhet): “Vuani dënimin me djegie!” (Sure Haxhxh: 22) Xhehenemi është një vend tërësisht i izoluar. Jobesimtarët hyjnënë të dhe kurrë më nuk dalin. Nuk ka rrugëdalje prej xhehenemit.Ndjenja e izolimit rrethon jobesimtarët. Ata janë të rrethuar me muredhe dyer të mbyllura. Kjo ndjenjë e hidhur e mbylljes përshkruhet nëKuran si vijon: Ndërsa ata që nuk i besuan argumentet Tona, ata janë të së majtës. Kundër tyre është zjarri i mbyllur. (Sure Beled: 19-20) E ti thuaj: “E vërteta është nga Allahu juaj, e kush të dojë, le të besojë, e kush të dojë, le të mohojë. Ne kemi përgatitur për jobesimtarët zjarr që muret e tij (të flakës) i rrethojnë ata, e nëse kërkojnë shpëtim, ndihmohen me një ujë si katran që përzhit fytyrat. E shëmtuar është ajo pije, e vend i keq është ai”. (Sure Kehf: 29) Të tillët (që ndjekin djallin) kanë vendin në Xhehenem dhe prej tij nuk kanë të ikur (shpëtim). (Sure Nisa’: 121) Kur jobesimtarët shohin zjarrin, ata bëhen plotësisht tëvetëdijshëm se ku e kanë vendin. Ata e kuptojnë me të vërtetë se nukka asnjë mundësi çfarëdo qoftë ajo të shpëtojnë nga zjarri. Në këtëfazë, koncepti i kohës humb kuptimin dhe fillon një vuajtje epërjetshme. Natyra e pareshtur e dhimbjes është ana më e keqe e saj.Madje edhe nëse kalojnë një qind vjet, një mijë vjet apo me milionavite, njeriu kurrë nuk i afrohet fundit. Miliona vite nuk janë asgjëkrahasuar me përjetësinë. Jobesimtari që banon në xhehenem pret 149
  • 144. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)një fund, e megjithatë, pa dobi. Kjo është arsyeja pse theksohetnatyra e përjetshme e xhehenemit: Hipokritëve dhe hipokriteve dhe jobesimtarëve Allahu u ka përcaktuar zjarrin e xhehenemit, ku do të jenë përgjithmonë, ai mjafton për ta, dhe ata i ka mallkuar Allahu. Ata kanë dënim të pandërprerë. (Sure Teube: 68) Sikur të kishin qenë ata Allaha, ata nuk do të hynin në të, po që të gjithë do të jenë aty përgjithmonë. (Sure Enbija: 99) Po për ata që nuk besuan është zjarri i Xhehenemit. Ata as nuk gjykohen që të vdesin (të rehatohen) e as nuk u lehtësohet ndëshkimi. Kështu e ndëshkojmë secilin që është shumë i pabesim. (Sure Fatir: 36) Gjithë dhimbjes në këtë botë i vjen fundi. Gjithmonë ekzistonshpëtimi. Njeriu i cili ndien dhimbje ose vdes ose dhimbja e tijlehtësohet. Mirëpo, në xhehenem, dhimbja është e vazhdueshmedhe e pareshtur, duke mos ofruar kurrfarë lehtësimi madje as edhepër një moment të vetëm. Një vërejtje e rëndësishme për t’iu shmangurvuajtjes Gjatë gjithë këtij libri, është vënë në pah se ata të cilët nuk irefuzojnë urdhrat e Allahut në këtë dynja dhe e mohojnë ekzistencëne Krijuesit të tyre nuk do të kenë shpëtim në ahiret dhe do tëpërballen me një vuajtje të llahtarshme në xhehenem. Prandaj, pa humbur kohë, secili duhet të kuptoj gjendjen e tij nëpraninë e Allahut dhe t’i nënshtrohet Atij. Përndryshe, ai do tëpendohet dhe do të përballet me një fund të frikshëm: 150
  • 145. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Ata që nuk besuan shpeshherë do të kishin dëshiruar të kishin qenë myslimanë. Lëri (Muhammed) ata, të hanë, të dëfrehen dhe t’i preokupojë shpresa (se do të jetojnë shumë), e më vonë do të kuptojnë. (Sure Hixhr: 2-3) Rruga për t’iu shmangur ndëshkimit të përjetshëm, për të fituarlumturinë e përjetshme dhe kënaqësinë e Allahut është e qartë. Para se të jetë tepër vonë, keni besim të sinqertë në Allahun.Kaloni jetën tuaj duke bërë vepra të mira për ta fituar kënaqësinë eTij… 151
  • 146. MASHTRIMI I EVOLUCIONIT Darvinizmi, me fjalë të tjera teoria e evolucionit, u prezentuame qëllim të mohimit të faktit të krijimit, por që në të vërtetë nukështë asgjë përveç një marrëzi e dështuar joshkencore. Kjo teori, ecila pretendon se jeta lindi rastësisht nga materia e pajetë, uzhvlerësua nga faktet shkencore të “projektimit” të qartë në gjithësidhe në gjërat e gjalla. Në këtë mënyrë, shkenca vërtetoi se Allahukrijoi gjithësinë dhe gjallesat në të. Propaganda e zhvilluar sot për tëmbajtur në jetë teorinë e evolucionit mbështetet kryekëput nështrembërimin e fakteve shkencore, interpretimin e paragjykuar dhegënjeshtrat dhe pavërtetësitë e maskuara si shkencë. Mirëpo kjo propagandë nuk mund ta fsheh të vërtetën. Fakti seteoria e evolucionit është mashtrimi më i madh në historinë eshkencës ka ardhur në shprehje shumë e më shumë në botënshkencore gjatë 20-30 viteve të fundit. Hulumtimet e bëra pas vitevetë 80-ta në veçanti kanë zbuluar se pohimet e Darvinizmit janëkrejtësisht të pabaza, gjë që është thënë nga një numër i madh ishkencëtarëve. Në Shtetet e Bashkuara të Amerikës në veçanti,shumë shkencëtarë prej fushave të ndryshme biologjia, biokimia dhepaleontologjia pranojnë gjymtinë e Darvinizmit dhe e përdorinkonceptin e projektimit inteligjent për të shpjeguar zanafillën e jetës.Ky “projektim inteligjent” është një shprehje shkencore e faktit seAllahu i krijoi të gjitha gjallesat. 152
  • 147. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Ne kemi ekzaminuar rënien e teorisë së evolucionit dhe provat ekrijimit në mënyrë shumë të hollësishme shkencore në shumë prejpunimeve tona dhe vazhdojmë ta bëjmë këtë. Duke pasur parasyshrëndësinë e madhe të kësaj çështjeje, do të jetë shumë e dobishme qëta bëjmë një përmbledhje të saj këtu. DËSHTIMI SHKENCOR I DARVINIZMIT Teoria e evolucionit, edhe pse është një doktrinë që i ka fillimetnë Greqinë e lashtë, u përqafua gjerësisht në shekullin enëntëmbëdhjetë. Zhvillimi më i rëndësishëm që e bëri teorinë temënkryesore të botës së shkencës ishte botimi në vitin 1859 i libritOrigjina e Llojeve të Çarlls Darvinit. Në këtë libër, ai doli mepretendimin se llojet e ndryshme në tokë nuk janë krijuar veç e veç,por rrjedhin nga një stërgjysh i përbashkët dhe kanë ndryshuar nganjëra-tjetra nëpërmjet ndryshimeve të vogla me kalimin e kohës.Teoria e Darvinit nuk mbështetet në asnjë zbulim shkencor konkret,siç e pranoi edhe ai vet, ajo ishte vetëm një “supozim”. Veç kësaj,ashtu siç e pranoi Darvini në kapitullin e gjatë të librit të tij tëtitulluar “Vështirësitë e Teorisë”, teoria dështoi përballë një sërëçështjesh vendimtare. Darvini mbështeti të gjitha shpresat e tij në zbulimet e rejashkencore, të cilat shpresonte që do të zgjidhnin këto vështirësi.Mirëpo, në kundërshtim me atë që ai shpresonte, zbulimetshkencore zgjeruan përmasat e këtyre vështirësive. Disfata edarvinizmit përballë shkencës mund të përmblidhet në tre titujkryesorë: 1) Teoria nuk arrin të shpjegoj se si ka zënë fill jeta në tokë. 2) Nuk gjendet asnjë zbulim shkencor që tregon se 153
  • 148. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)“mekanizmat e evolucionit” të propozuara nga kjo teori, posedojnëasnjë force evoluese. 3) Të dhënat fosile provojnë pikërisht të kundërtën e ideve tëparashtruara nga kjo teori. Në këtë pjesë, do të shtjellojmë në vija të përgjithshme këto triçështje themelore: PENGESA E PARË E PAKAPËRCYESHME:ZANAFILLA E JETËS Teoria e evolucionit pretendon se të gjitha speciet rrjedhin nganjë qelizë e vetme e shfaqur në Tokën primitive 3.8 miliardë vjet mëparë. Si është e mundur që një qelizë e vetme të ndërtojë milionaspecie të gjalla e të komplikuara dhe, nëse me të vërtetë ka ndodhurdiçka e tillë, përse nuk gjendet asnjë gjurmë në të dhënat fosile janëdisa nga pyetjet në të cilat teoria nuk është në gjendje të jap përgjigje.Por në fillim, duhet të pyetemi: Si u krijua kjo “qelizë e parë”? Meqë teoria e evolucionit e mohon krijimin dhe çfarëdondërhyrje të mbinatyrshme, ajo supozon se “qeliza e parë” ështëshfaqur rastësisht pa asnjë projektim, planifikim apo rregullim,përbrenda ligjeve të natyrës. Sipas kësaj teorie, materia e pajetëduhet të ketë krijuar rastësisht qelizën e gjallë. Por kjo hipotezë biendesh me ligjet më të pakundërshtueshme të biologjisë. “JETA RRJEDH NGA JETA” Darvini, në librin e tij, nuk ka folur kurrë mbi zanafillën e jetës.Koncepti primitiv shkencor në periudhën kur jetoi ai supozonte segjallesat zotërojnë një konstrukt shumë të thjeshtë. Sipas teorisë së 154
  • 149. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)krijimit të rastësishme që besohej në mesjetë, lëndët epajetë/inorganike, duke u bashkuar, mund të formojnë një qenie tëgjallë. Në atë periudhë ishte shumë i përhapur mendimi se insektetformoheshin nga tepricat e ushqimeve, ndërsa minjtë nga gruri. Përtë provuar diçka të tillë janë bërë eksperimente nga më tëçuditshmet: Një leckë e ndotur me pak grurë mbi të, në një anë,ndërsa në anën tjetër një shkencëtar, duke pritur që pas një kohe tëformoheshin minj. Gjithashtu mendohej se shfaqja e krimbave në një copë mishiishte dëshmi e krijimit të vetvetishëm/spontan. Por më vonë do tëkuptohej se ata krimba nuk formoheshin vetvetiu në mish, por ngalarvat e padukshme për syrin që silleshin nga mizat. Madje edhe kur Darvini shkroi librin Origjina e Llojeve, besimi sebakteriet formoheshin nga materia e pajetë ishte një gjë e pranuargjerësisht në botën e shkencës. Por vetëm 5 vite pas botimit të librit të Darvinit, Lui Pastershpalli përfundimet e arritura pas shumë studimeve dheeksperimenteve të gjata që rrëzuan plotësisht krijimin spontan, i cilipërbënte gurthemelin e teorisë së Darvinit. Në ligjëratën e tijtriumfale në Sorbonë në vitin 1864, Pasteri tha: “Kurrë më nuk do tërimarr veten krijimi spontan prej grushtit vdekjeprurës të dhënë nga kyeksperiment i thjeshtë.” 1 Mbrojtësit e teorisë së evolucionit i kundërshtuan për një kohëtë gjatë zbulimet e Pasterit. Mirëpo shkenca, e cila po përparonteduke nxjerrë në dritë ndërtimin kompleks të qelizës së organizmit tëgjallë, e përforcoi edhe më tepër pavlefshmërinë e pretendimeve mbikrijimin e rastësishëm të jetës. 155
  • 150. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) PËRPJEKJET E PAFRYTSHME TË SHEKULLIT NJËZET Evolucionisti i parë, i cili u muar me çështjen e zanafillës së jetësnë shekullin e njëzet ishte biologu i njohur rus Aleksandër Oparin, icili u mundua të provonte, me anë të një sërë tezash të hedhura ngavetë ai në vitet 1930, se qeliza e gjallë mund të krijohej rastësisht. Porkëto punime do të dilnin të pasuksesshme dhe Oparin do të detyrohejta bënte këtë rrëfim: Mirëpo, fatkeqësisht, çështja e zanafillës së qelizës përbën ndoshta pikën më të errët të gjithë studimit të evolucionit të organizmave. 2 Pasuesit evolucionist të Oparinit u munduan të bënineksperimente për të gjetur një zgjidhje për këtë çështje. Më i njohuringa këto eksperimente ishte ai që u ndërmor në vitin 1953 nga kimistiamerikan Stenli Miler, i cili, duke bashkuar gazërat, që ai pretendontese kishin ekzistuar në atmosferën primitive në një ambienteksperimental dhe duke i ekspozuar ato ndaj një burimi të jashtëmenergjie, Milleri formoi disa molekula organike (aminoacide) tëpranishme në strukturën e proteinave. Mezi kishin kaluar disa vite para se të zbulohej se kyeksperiment, i cili atëherë u paraqit si një hap i rëndësishëm në emërtë evolucionit, ishte i pavlefshëm, sepse atmosfera e përdorur në këtëeksperiment ishte shumë më e ndryshme nga kushtet reale të Tokës. 3 Pas një periudhe të gjatë heshtjeje, Milleri pranoi se atmosfera epërdorur nga ai nuk ishte reale. 4 Të gjitha përpjekjet evolucioniste që u ndërmorën gjatë shekullittë njëzet për të shpjeguar zanafillën e jetës përfunduan pa sukses.Xhefri Bada, gjeokimisti i njohur nga Instituti Skrips i San Diegos, nënjë artikull të botuar në vitin 1998 në revistën “Earth (Toka)”, pranonkëtë fakt: 156
  • 151. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) Sot, duke e lënë pas shekullin e njëzet, akoma përballemi me problemin më të madh të pazgjidhur që kishim kur hymë në shekullin e njëzet: Si zuri fill jeta në tokë? 5 NDËRTIMI I NDËRLIKUAR I JETËS Shkaku kryesor që çështja mbi zanafillën e jetës ka hyrë në njëdilemë të tillë është se madje ata organizma të gjallë që mendohej tëjenë më të thjeshtat kanë ndërtim jashtëzakonisht të ndërlikuar.Qeliza e një gjallese është shumë më e ndërlikuar se të gjithaproduktet teknologjike që ka arritur të prodhojë njeriu. Sot, madjeedhe në laboratoret më të përparuara të botës, duke bashkuarmaterie kimike organike, nuk do të mund të arrijmë kurrë tëpërfitojmë një qelizë të vetme. Kushtet që nevojiten për formimin e një qelize janë aq të shumtasa kurrë nuk mund të shpjegohen me rastësi. Probabiliteti qëproteinat, njësia bazë e qelizës, të sintetizohen rastësisht është 1 në10950 (për një proteinë mesatare me 500 aminoacide). Në matematikëprobabilitetet më të vogla se 1050 konsiderohen të pamundura. Molekula e ADN-së përmban informacionet gjenetike si njëbankë informacionesh me kapacitet të pabesueshëm. Nëse do tahidhnim në letër informacionin që përfshin ADN-ja e njeriut, do tëkrijohej një bibliotekë me 900 volume enciklopedike me nga 500 faqesecili. Në këtë pikë shfaqet një dilemë shumë interesante: ADN-jamund ta kopjoj/përsëris vetveten vetëm me ndihmën e disaproteinave të specializuara (enzimeve). Mirëpo, sinteza e këtyreenzimeve mund të realizohet vetëm me anë të informacionit tëkoduar në ADN. Pasiqë ato të dyja janë të varura nga njëra tjetra, ato 157
  • 152. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)duhet të ekzistojnë në të njëjtën kohë për kopjim/përsëritje. Kjo esjellë skenarin se jeta ka zënë fill vetvetiu në një rrugë pa krye. Prof.Lesli Orgel, një evolucionist me reputacion nga Universiteti i SanDiegos në Kaliforni, e pranon këtë fakt në botimin e revistës ScientificAmerican të Shtatorit të vitit 1994: Është krejtësisht e pamundshme që proteinat dhe acidet nukleike, duke qenë të dyja komplekse për nga ndërtimi, të jenë krijuar vetvetiu në të njëjtin vend dhe në të njëjtën kohë. Poashtu duket e pamundshme ta kemi njërën pa tjetrën. Dhe kështu, në shikim të parë, njeriut do t’i duhej të vjen në përfundimin se, në të vërtetë, jeta kurrë nuk ka mundur të zë fill me anë të mjeteve kimike. 6 Padyshim, nëse është e pamundur që jeta të ketë zënë fill ngashkaqet natyrore, atëherë duhet të pranohet se jeta u “krijua” nëmënyrë të mbinatyrshme. Ky fakt zhvlerëson në mënyrë të qartëteorinë e evolucionit, qëllimi kryesor i së cilës është të mohojkrijimin. MEKANIZMAT IMAGJINARË TËEVOLUCIONIT Çështja e dytë e rëndësishme që e bën teorinë e Darvinit tëpavlefshme është se të dy konceptet e paraqitura nga kjo teori si“mekanizma të evolucionit”, u kuptua se në të vërtetë nuk zotërojnëasnjë forcë evoluese. Darvini e mbështeti hipotezën e tij në tërësi në mekanizmin e“seleksionimit natyror.” Rëndësia që i japte këtij mekanizmi mund tëkuptohet fare lehtë edhe nga titulli i librit të tij: Origjina e Llojevenëpërmjet seleksionimit natyror”… Seleksionimi natyror pohon se ato gjallesa që janë më të 158
  • 153. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)fuqishme dhe që i përshtaten më mirë kushteve natyrore tëvendbanimeve të tyre do të mbijetojnë në luftën për jetë. P.sh., në njëkope sorkadhesh që kërcënohet prej kafshëve të ndryshmegrabitqare, do të mbijetojnë vetëm ato sorkadhe që vrapojnë mëshpejt. Kështu që kopeja e sorkadheve do të përbëhet nga individëtmë të fortë dhe më të shpejtë. Mirëpo, sigurisht që ky mekanizëmnuk mund të shkaktojë evoluimin e sorkadheve e t’i kthejë në një llojtjetër gjallese, për shembull, në kuaj. Për këtë arsye, mekanizmi i seleksionimit natyror nuk zotëronasnjë forcë evoluese. Edhe Darvini ishte i ndërgjegjshëm për këtërealitet, ndaj në librin e tij Origjina e Llojeve u detyrua të pohonte: Seleksionimi natyror s’mund të bëjë asgjë përderisa nuk shfaqen dallime dhe ndryshime të dobishme individuale. 7 NDIKIMI I LAMARKUT Si mund të formoheshin këto ndryshime të dobishme? Darvini,kësaj pyetjeje u mundua t’i përgjigjej nga këndvështrimi i tëkuptuarit primitiv të shkencës së asaj kohe. Sipas biologut francezShevalie Lamark (1774-1829), i cili ka jetuar para Darvinit, gjallesat iapërcollën brezit pasardhës të gjitha ndryshimet fizike, të cilat kishinfituar gjatë jetës së tyre. Ai pohonte se këto cilësi, të cilat uakumuluan nga një brez në tjetrin, bënë që të formohen specie të reja.Për shembull, ai pohonte se gjirafat evoluan nga antilopat gjatëpërpjekjeve të tyre për të arritur gjethet e pemëve të larta, qafat e tyreu zgjatën nga njëri brez në tjetrin Edhe Darvini ka dhënë shembuj të ngjashëm. Në librin e tijOrigjina e Llojeve, për shembull, ai thot se disa arinj për të gjeturushqim në thellësi të detit me kohë u shëndrruan në balena. 8 159
  • 154. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) Por zbulimet e Gregor Mendelit (1822-1884) të ligjeve tëtrashëgimisë, të cilat u saktësuan nga shkenca e gjenetikës, e cilalulëzoi në shekullin e njëzet, hedhën poshtë plotësisht legjendën epërcjelljes së karakteristikave të fituara në brezat pasardhës. Kështu,u vërtetua përfundimisht se seleksionimi natyror ishte njëmekanizëm joefektiv. NEO-DARVINIZMI DHE MUTACIONET Për të gjetur një zgjidhje, darvinistët nxorën në dritë “TeorinëSintetike Moderne”, apo siç njihet ndryshe Neo-Darvinizmin, nëfund të viteve 1930. Neo-Darvinizmi shtoi mutacionet, të cilat janështrembërime të formuara në gjenet e gjallesave për shkak tëfaktorëve të tillë të jashtëm si rrezatimi apo gabimet në përsëritje, si“shkaqe të ndryshimeve të dobishme” përveç mutacionit natyror. Modeli, i cili edhe sot e ruan vlerën në emër të evolucionit, ështëNeo-Darvinizmi. Sipas kësaj teorie miliona gjallesa në botë uformuan si rezultat i një procesi me anën e të cilit organe të shumtakomplekse të këtyre organizmave (p.sh., veshët, mushkëritë dhekrahët) iu nënshtruan “mutacioneve,” domethënë çrregullimevegjenetike. Por ekziston një fakt i prerë shkencor që plotësisht e hedhposhtë këtë teori: Mutacionet nuk i zhvillojnë gjallesat,përkundrazi, ato janë gjithmonë të dëmshme. Arsyeja për këtë është shumë e thjeshtë: ADN-ja zotëron njëndërtim shumë të ndërlikuar dhe çdo ndikim spontan mbi këtëmolekulë, mund vetëm t’i shkaktojë dëm asaj. Gjenetisti amerikan B.G. Ranganathan e shpjegon këtë fakt si në vazhdim: Së pari, mutacionet e vërteta janë shumë të rralla në natyrë. Së dyti, shu- 160
  • 155. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) mica e mutacioneve janë të dëmshme pasiqë janë të rastësishme, më parë se ndryshime të rregullta në strukturën e gjeneve; çfarëdo ndryshimi i rastësishëm në një sistem tejet të rregullt do të ndikojë për të keq, jo për të mirë. Për shembull, nëse një tërmet do të dridhte një ndërtim tejet të rreg- ullt siç është një ndërtesë, do të ndodhte një ndryshim i rastësishëm në ko- rnizën e ndërtesës, i cili sipas të gjitha gjasave, nuk do të ishte një përmirësim. 9 Nuk çudit fakti se deri më sot nuk është vëzhguar asnjë rast indonjë mutacioni të dobishëm, domethënë, i cili është parë tëzhvilloj kodin gjenetik. Është vërtetuar se të gjitha mutacionet janë tëdëmshme. Është kuptuar se mutacioni, i cili është paraqitur si një“mekanizëm i evolucionit,” është në të vërtetë një dukuri gjenetikeqë dëmton gjallesat dhe i lë të gjymtuara. (Efekti më i zakonshëm imutacionit në qeniet njerëzore është kanceri.) Natyrisht, njëmekanizëm shkatërrues nuk mund të jetë “mekanizëm evolutiv.”Seleksionimi natyror, në anën tjetër, “s’mund të bëj asgjë i vetëm,”siç e pranoi edhe Darvini. Ky fakt na tregon se nuk ekziston ndonjë“mekanizëm evolutiv” në natyrë. Pasiqë nuk ekziston asnjëmekanizëm evolutiv, asnjë proces i tillë i imagjinuar i quajtur“evolucion” nuk ka mundur të ndodhë. TË DHËNAT FOSILE: ASNJË GJURMË EFORMAVE KALIMTARE Të dhënat fosile janë treguesi më i qartë se skenari që sugjerohetnga teoria evolucionit nuk ka ndodhur kurrë. Sipas kësaj teorie, të gjitha gjallesat kanë evoluar nga njëparaardhës. Një specie, e cila ekzistonte më parë, me kalimin e 161
  • 156. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)kohës, u shëndrrua në diçka tjetër dhe të gjitha speciet u krijuan nëkëtë mënyrë. Me fjalë të tjera, ky transformim u zhvillua gradualishtgjatë një periudhe të gjatë prej qindra miliona vjetësh. Po të kishte qenë kështu, lloje të shumta kalimtare duhej të kishinekzistuar dhe jetuar brenda kësaj periudhe të gjatë transformimi. Për shembull, disa krijesa gjysmë peshk–gjysmë zvarranikduhej të kishin jetuar në të kaluarën të cilat kishin fituar disa tiparezvarranikësh, përveç tipareve të peshkut të cilat ato tashmë i kishin.Apo duhej të kishin ekzistuar disa zvarranik-zogj, të cilët fituan disatipare të zogjëve përveç tipareve të zvarranikëve që ato tashmë ikishin. Meqë këto gjallesa do të duhej të kishin ekzistuar në njëperiudhë kalimtare, gjallesat duhet të kenë qenë të gjymtuara dheme një sërë të metash. Evolucionistët, këto qenie imagjinare qëbesojnë të kenë jetuar në të kaluarën, i quajnë “forma kalimtare”. Nëse me të vërtetë do të kishin ekzistuar gjallesa të tilla në tëkaluarën, atëherë do të duhej të kishte me miliona dhe madjemiliarda sosh për nga numri dhe llojllojshmëria. Ajo që është më merëndësi, mbetjet e këtyre qenieve të çuditshme do të duhej tëhaseshin në të dhënat fosile. Darvini, në librin Origjina e Llojeve, këtëfakt e shpjegon kështu: Nëse teoria ime është e vërtetë, atëherë forma kalimtare të panumërta që lidhin speciet e të njëjtit grup, duhet të kenë ekzistuar sigurisht... Si rrjed- him, provat për ekzistencën e tyre të mëparshme do të mund të gjendeshin vetëm në mbetjet fosile.” 10 SHPRESAT E VENITURA TË DARVINIT Mirëpo, edhe pse janë bërë shumë kërkime intensive për tëgjetur fosilet që nga mesi i shekullit të nëntëmbëdhjetë në mbarë 162
  • 157. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)botën, ende nuk është gjetur asnjë formë kalimtare. Të gjitha fosilet,në kundërshtim me atë që shpresonin evolucionistët, tregojnë se jetanë Tokë u shfaq rastësisht, krejt papritur dhe plotësisht e formuar. Një paleontolog i njohur britanik, Derek V. Ager, edhe pse njëevolucionist, e pranon këtë realitet: Problemi ynë është ky: Tek analizojmë me hollësi të dhënat fosile në nivelin e klasave apo llojeve, hasim gjithmonë e më tepër jo evolucion gradual, por shpërthim të papritur të një lloji në llogari të një tjetri. 11 Me fjalë të tjera, te fosilet e gjetura, të gjitha llojet e gjallesaveshfaqen papritmas dhe në formën e tyre të përfunduar, pa asnjëformë të ndërmjetme në mes. Kjo është pikërisht e kundërta esupozimeve të Darvinit. Për më tepër, kjo është një provë shumë efortë që gjallesat janë krijuar. I vetmi shpjegim që një specie e gjallë tëshfaqet papritmas e plotë dhe pa paraardhës nga i cili të ketë evoluarështë se ajo u krijua. Kjo e vërtetë është pranuar poashtu nga biologui mirënjohur evolucionist Douglas Futuyuma: Krijimi dhe evolucioni janë dy shpjegimet e vetme që mund tëbëhen rreth origjinës së qenieve të gjalla. Krijimi dhe evolucioni, në mestyre, shter shpjegimet e mundshme për zanafillën e gjallesave. Organizmatose janë shfaqur në tokë të zhvilluara plotësisht, ose jo. Në rast se nuk janëzhvilluar gradualisht, ato duhet të jenë zhvilluar nga specie që kanëekzistuar më parë me anë të ndonjë procesi modifikimi. Në rast se janëshfaqur plotësisht të zhvilluara, ato me të vërtetë duhet të jenë krijuar ngandonjë intelekt i plotfuqishëm. 12 Fosilet tregojnë se qeniet e gjalla u shfaqën në Tokë të formuaraplotësisht dhe në gjendje të përkryer. Me fjalë të tjera “origjina ellojeve,” në kundërshtim me supozimin e Darvinit, nuk ështëevolucioni, por krijimi. 163
  • 158. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) PËRRALLA E EVOLUCIONIT TË NJERIUT Çështja që trajtohet më shpesh nga mbrojtësit e teorisë sëevolucionit është prejardhja e njeriut. Mendimi darvinist mbi këtëçështje thotë se qeniet njerëzore moderne që jetojnë sot kanë evoluarnga disa krijesa të ngjashme me majmunët. Gjatë kësaj periudhe tësupozuar, e cila mendohet të ketë filluar rreth 4-5 milionë vjet mëparë, pretendohet se kanë jetuar “forma kalimtare” midis njeriutmodern dhe të parëve të tij. Ka katër “kategori” bazë në gjithë këtëskenar të imagjinuar: 1. Australopiteku 2. Homo habilis 3. Homo erektus 4. Homo sapiens Evolucionistët i japin emrin “Australopitek” (që do të thotë“majmuni i jugut”), të ashtuquajturit paraardhës të parë të njeriut tëngjashëm me majmunët. Këto qenie të gjalla nuk janë në fakt asgjëtjetër, përveçse një specie e zhdukur majmuni. Kërkimet e shumta tëLordit Solli Cukerman dhe Profesorit Çarlls Oksnard, dy anatomistëme famë botërore nga Anglia dhe SHBA-ja, rreth mbetjeve tëaustralopitekëve tregojnë se këto qenie i përkisnin një lloji tëmajmunit të zhdukur dhe se nuk kishin asnjë ngjashmëri me qenietnjerëzore. 13 Evolucionistët e quajnë fazën tjetër të evolucionit njerëzor“homo,” domethënë “njeri”. Sipas këtij pretendimi, qeniet e gjalla tëserisë “homo” ishin më të zhvilluara se australopitekët.Evolucionistët i vendosën fosilet e këtyre krijesave të ndryshmepranë njëra-tjetrës me një renditje të caktuar dhe përpiluan një planimagjinar evolucioni. Ky plan është imagjinar, sepse faktikisht asnjëlidhje evolucionare mes këtyre klasave të ndryshme nuk është 164
  • 159. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)provuar. Ernst Majër, njëri prej mbrojtësve më të rëndësishëm tëteorisë së evolucionit në shekullin e njëzet në librin e tij Njëargument i gjatë pohon se: “në veçanti (enigmat) historike sizanafilla e jetës apo e Homo sapiensit, janë tejet të vështira dhemund madje t’i bëjnë ballë një shpjegimi përfundimtar tëkënaqshëm.” 14 Kur konturojnë zinxhirin Australopitek > Homo Habilis > HomoErektus > Homo Sapiens, evolucionistët nënkuptojnë se këto speciekanë qenë paraardhëse të njëra-tjetrës. Mirëpo, zbulimet më tëfundit të paleo-antropologëve tregojnë se Austrolopiteku, HomoHabilis dhe Homo Erektus kanë jetuar në të njëjtën periudhë në pjesëtë ndryshme të botës. 15 Për më tepër, një segment i caktuar njerëzish i klasifikuar siHomo Erektus ka jetuar deri në kohërat moderne. Homo sapiensi,Neandertalët dhe Homo Sapiens Sapiens (njeriu modern) kanëbashkëjetuar në të njëjtin rajon. 16 Kjo, sigurisht, provon përfundimisht se këto specie nuk ishinparaardhëse të njëra-tjetrës. Stefën Xhej Gould, njëri prejpaleontologëve të universitetit të Harvardit, megjithëse ështëevolucionist, e shpjegon qorrsokakun në të cilin gjendet teoriadarviniste në këtë mënyrë: Çfarë i ndodhi shkallës sonë, nëse bashkekzistojnë tri linja hominide (A. Afrikanus, Robust Australopitekët robust (shtatmëdhenjë) dhe H. Habilis) që nuk rrjedhin nga njëra-tjetra? Për më tepër, asnjë nga të tre nuk shfaq ndonjë tendencë evolutive gjatë qëndrimit të tyre në tokë. 17 Me pak fjalë, i gjithë skenari i evolucionit njerëzor që po mbahetgjallë me ndihmën e vizatimeve të ndryshme të krijesave imagjinare“gjysmëmajmun-gjysmënjeri”, që shfaqen në media apo librashkollorë, domethënë, sinqerisht, me anë të metodave 165
  • 160. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)propagandistike, s’janë gjë tjetër veçse një mit pa asnjë bazëshkencore. Lordi Solli Cukerman, një nga shkencëtarët më të njohur dhemë të spikatur të Mbretërisë së Bashkuar, e ka studiuar këtë çështjepër vite me radhë dhe ka kryer një punë kërkimore 15-vjeçare mbifosilet e Australopitekut. Edhe pse evolucionist, ai arriti nëpërfundimin se, në të vërtetë, nuk ekziston asnjë pemë gjenealogjikemidis majmunit dhe njeriut. Cukerman gjithashtu bëri një “spektër interesant të shkencave”,duke i radhitur ato nga ato që ai i konsideronte si më shkencoret tekato që i konsideronte si më joshkencoret. Sipas spektrit tëCukermanit, më “shkencoret,” duke marrë parasysh mbështetjen etyre në argumente, janë shkenca e fizikës dhe kimisë. Më pas vijnëshkencat biologjike dhe pastaj shkencat shoqërore. Në fund fare, nëpjesën që konsiderohet të jetë si pjesa më “joshkencore”, rradhitet“perceptimi jashtëshqisor” – konceptet si telepatia dhe shqisa egjashtë – dhe në fund të fundit u vendos “evolucioni i njeriut”.Cukerman shpjegon kështu arsyetimin e tij: Më pas zhvendosim regjistrin e të vërtetës objektive në drejtim të atyre fushave të shkencës të konsideruara si shkenca biologjike, si p.sh. percep- timi jashtëshqisor apo interpretimi i historisë së fosileve të njeriut, ku për (evolucionistin) besnik gjithçka është e mundur – dhe ku besimtari i zjar- rtë (i evolucionit ndonjëherë është në gjendje të besojë shumë gjëra kon- tradiktore në të njëtën kohë. 18 Siç shihet, evolucioni njerëzor nuk është gjë tjetër veçse njëpërmbledhje e “disa interpretimeve të paragjykuara të fosileve tëzhvarrosura prej njerëzve të caktuar, të ciët ndjekin verbërishtteorinë e tyre. 166
  • 161. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) FORMULA E DARVINIT! Përveç të gjitha provave teknike me të cilat jemi marrë gjer mëtani, le ta shtjellojmë njëherë, se çfarë paragjykimi kanëevolucionistët me një shembull të thjeshtë që të kuptohet madje edheprej fëmijëve: Teoria e evolucionit pohon se jeta u krijua rastësisht. Sipas këtijpohimi, atomet e pajetë dhe të pavetëdije u bashkuan për të formuarqelizën dhe pastaj ata disi formuan gjallesat tjera, duke përfshirëedhe njeriun. Le të mendojmë për këtë. Kur i bashkojmë elementetqë janë bazë e ndërtimit jetës si karboni, fosfori, nitrogjeni dhepotasiumi, vetëm një grumbull formohet. Pa marrë parasysh se çfarëtrajtimi i nënshtrohet, ky grumbull atomesh nuk mund të formojëmadje as edhe një gjallesë të vetme. Nëse dëshironi, le ta formulojmënjë “eksperiment” në lidhje me këtë çështje dhe ta shtjellojmë nëemër të evolucionistëve atë që ata vërtet e pohojnë pa e shprehurzëshëm me emrin “formula e Darvinit”: Le të vendosin materialistët plot materiale të pranishme nëpërbërjen e gjallesave si fosfori, nitrogjeni, karboni, oksigjeni, hekuridhe magneziumi në fuçi të mëdha. Veç kësaj, le të shtojnë në këtofuçi çfarëdo lloj materiali që nuk ekziston në kushte normale, por qëata mendojmë se është i domosdoshëm. Le të shtojnë në këtëpërzierje aq sa të dëshirojnë amino acide – të cilat nuk kanë mundësitë formohen në kushte natyrore – dhe proteina – që një e vetme e kaprobabilitetin e formimit 10 në 950 – sa të duan. Le t’ia ekspozojnëkëto përzierje deri në masën që dëshirojnë nxehtësisë dhe lagështisë.Le t’i përziejnë këto me çfarëdo pajisje të përparuar teknologjike qëtë duan. Le t’i vënë shkencëtarët më të shquar pranë këtyre fuçive. Letë presin këta ekspert me rradhë pranë këtyre fuçive për miliardadhe triliona vite. Le të lejohen të përdorin të gjitha llojet e kushteve 167
  • 162. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)që ata besojnë të jenë të domosdoshme për formimin e një njeriu. Pamarrë parasysh se çfarë bëjnë, ata nuk mund ta krijojnë një njeri prejkëtyre fuçive, të themi një profesor që ekzaminon strukturën eqelizës së tij nën një mikroskop elektronik. Ata nuk mund të krijojnëgjirafa, luanë, bletë, kanarina, kuaj, delfinë, trëndafila, orkide,zambakë, karafila, banane, portokaj, molla, hurma, domate, pjepra,shalqi, fiq, ullinjë, rrush, pjeshka, pallonjë, fazanë, fluturashumëngjyrëshe apo me miliona gjallesa si këto. Me të vërtetë, atanuk do të mund të përfitonin as edhe një qelizë të vetme prej cilësdoprej tyre. Thënë shkurt, atomet e pavetëdijshme nuk mund të formojnëqelizën duke u bashkuar. Ato nuk mund të marrin një vendim të ridhe ta ndajnë këtë qelizë më dysh dhe pastaj të marrin vendime tjeradhe të krijojnë profesorët të cilët së pari shpikin mikroskopinelektronik dhe pastaj ekzaminojnë strukturën e qelizës së vet nën atëmikroskop. Materia është një grumbull i pavetëdijshëm, i pajetë dheajo vie në jetë me krijimin e lartë të Allahut. Teoria e evolucionit, e cila pohon të kundërtën e kësaj, është njëgjykim plotësisht i gabuar i kundërt me arsyen. Të menduarit madjeedhe vetëm për pak kohë për pohimet e evolucionistëve zbulon këtëtë vërtetë, sikurse në shembullin më lartë. TEKNOLOGJIA E SYRIT DHE VESHIT Një çështje tjetër që mbetet pa përgjigje nga teoria e evolucionitështë cilësia e shkëlqyer e perceptimit të syrit dhe veshit. Para se të kalojmë te syri, le t’i përgjigjemi shkurtimisht pyetjes“Si shohim ne?” Rrezet e dritës që vijnë nga një objekt, bien nëretinën e syrit duke dhënë një imazh të përmbysur të objektit. Këtu, 168
  • 163. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)këto rreze drite transformohen në sinjale elektrike nga qelizat dhepastaj përcillen në një zonë të vogël në pjesën e prapme të trurit, kundodhet “qendra e shikimit”. Këto sinjale elektrike perceptohen nëkëtë qendër të trurit si imazh pas një sërë procesesh. Le të mendojmëpak, duke u bazuar në këto njohuri teknike. Truri është i izoluar tërësisht nga drita. Kjo do të thotë se pjesa ebrendshme e trurit është në errësirë të plotë dhe drita nuk arrin atje.Qendra e shikimit është një vend në errësirë të plotë ku nuk hynkurrë dritë. Ka mundësi që të jetë vendi më i errët që ekziston.Megjithatë, ne shikojmë një botë të ndritshme plot dritë në këtëerrësirë të plotë. Imazhi i formuar në sy është kaq i mprehtë dhe i qartë, sa që asteknologjia e shekullit njëzet nuk ka arritur ta realizojë. Përshembull, shikoni librin që jeni duke e lexuar, duart me të cilat embani atë dhe pastaj ngrini kokën dhe shikoni përreth. A keni parëndonjëherë një imazh të tillë të mprehtë e të qartë si ky në ndonjëvend tjetër? Edhe ekrani më i zhvilluar i televizorit i prodhuar ngaprodhuesi më i fuqishëm i televizorëve në botë nuk mund të sigurojënjë imazh aq të mprehtë për ju. Ky është një imazh tre-dimensional,me ngjyra dhe jashtëzakonisht i pastër. Për vite të tëra, mijërainxhinierë janë përpjekur të prodhojnë një televizor tre-dimensional,i cili mund të arrijë cilësinë e shikimit të syrit. Ata kanë arritur tëshpikin një sistem TV tre-dimensional, por ai nuk mund të shihet pavendosur një palë syze speciale 3-D. Për më tepër, bëhet fjalë vetëmpër një tre-dimensional artificial. Sfondi është më i mjegulluar,ndërsa plani i parë duket sikur është dekor prej letre. Asnjëherë s’kaqenë e mundur të arrihet një imazh me cilësinë e syrit. Edhe nëkamera apo në televizor, ka një humbje të cilësisë së imazhit. Evolucionistët pretendojnë se mekanizmi që prodhon këtë imazh 169
  • 164. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)të mprehtë e të qartë është formuar krejt rastësisht. Nëse dikush dot’ju thoshte se televizori në dhomën tuaj është formuar si rezultat ibashkimit të rastësishëm të miliona atomeve, çfarë do të mendonitju? Si mund ta bëjnë atomet atë që mijëra njerëz s’e bëjnë dot? Nëse një pajisje që prodhon një imazh më primitiv se syri nukmund të jetë formuar rastësisht, atëherë është shumë e qartë që edhesyri apo imazhi që shikohet prej tij nuk mund të jenë krijuarrastësisht. E njëjta gjë vlen edhe për veshin. Veshi i jashtëm i kaptingujt dhe i drejton te veshi i mesëm, i cili ia përcjell veshit tëbrendshëm duke i përforcuar ato. Veshi i brendshëm ia dërgon valëtzanore trurit, duke i kthyer në sinjale elektrike. Ashtu si meshikimin, procesi i dëgjimit përfundon në qendrën e dëgjimit në tru. Ajo që thamë për syrin është e vërtetë edhe për veshin. D.m.th.truri është i izoluar nga tingujt, ashtu si është i izoluar edhe ngadrita: asnjë tingull nuk mund të depërtojë brenda. Prandaj, s’karëndësi sa zhurmë ka jashtë, brenda trurit mbizotëron një qetësiabsolute. Megjithatë edhe tingujt më të mprehtë perceptohen ngatruri. Nëpërmjet trurit tonë, i cili është i izoluar nga tingujt, nedëgjojmë simfoninë e ekzekutuar nga një orkestër apo zhurmat nënjë vend të mbushur plot me njerëz. Megjithatë, nëse bëhet një matjeekzakte e nivelit të tingujve në trurin tonë në këto momente, do tëkuptonim se një qetësi absolute mbizotëron aty. Ashtu si në rastin e imazhit, dekada të tëra përpjekjesh kanëkaluar për të krijuar dhe riprodhuar tinguj sa më të afërt meorigjinalin. Rezultatet e këtyre përpjekjeve janë regjistruesit e zërit,sistemet HI-FI dhe sistemet e ndryshme për kapjen e tingujve.Pavarësisht nga teknologjia e përparuar dhe përpjekjet e mijërainxhinierëve e ekspertëve, nuk është përfituar asnjë tingull që të ketë 170
  • 165. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)të njëjtën mprehtësi dhe qartësi si tingulli që kapet nga veshi.Mendoni për sistemet HI-FI të cilësisë më të lartë të prodhuar ngakompania më e madhe e industrisë së muzikës. Edhe në këto pajisje,kur regjistrohet zëri, humbet një pjesë e cilësisë. Kur ndizni një HI-FIgjithmonë dëgjoni një zhurmë të lehtë para se të fillojë muzika. Veshii njeriut asnjëherë nuk e kap një tingull të shoqëruar me zhurmë; ai ekap tingullin pikërisht ashtu siç është, i mprehtë e i qartë. Kështu kaqenë gjithmonë që nga krijimi i njeriut. KUJT I TAKON NDËRGJEGJA QË SHEH DHEDËGJON NË BRENDI TË TRURIT Kush shikon një botë joshëse në trurin tonë, dëgjon simfonitëdhe cicërimën e zogjëve dhe ndien aromën e trëndafilit? Nxitjet që vijnë prej syve, veshëve dhe hundës së një personishkojnë në tru si impulse nervore elektro-kimike. Në librat ebiologjisë, fiziologjisë dhe biokimisë, mund të gjeni shumë hollësipër mënyrën se si ky imazh formohet në tru. Mirëpo, kurrë nuk do tëmund të ndesheni me faktin më të rëndësishëm: Kush i pranon këtoimpulse nervore elektro-kimike si imazhe, tinguj, aroma dhe ngjarjeshqisore në tru? Ekziston një ndërgjegje në tru që i pranon gjithë këtopa ndier ndonjë nevojë për një sy, vesh apo hundë. Kujt i takon kjondërgjegje? Natyrisht se nuk u takon nervave, shtresës yndyrore dheneuroneve që e përbëjnë trurin. Kjo është arsyeja pse darvinistët-materialist, të cilët besojnë se gjithçka përbëhet prej materies, nukmund të japin përgjigje në këto pyetje. Sepse kjo ndërgjegje është shpirti i krijuar prej Allahut, i cili nukka nevojë as për syrin për të shikuar imazhet dhe as për veshin për t’i 171
  • 166. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)dëgjuar tingujt. Për më tepër, nuk ka nevojë për trurin për tëmenduar. Çdo njeri që e lexon këtë fakt të qartë shkencor do të duhej tëmendonte thellë për Allahun e Gjithëfuqishëm dhe të ketë frikë dhetë kërkoj strehim tek Ai, sepse Ai ngjesh tërë gjithësinë në një vendplotësisht të errët prej disa centimetrave kub në një formë tre-dimensionale, me ngjyra, me hije dhe të ndritshme. NJË BESIM MATERIALIST Informacioni që kemi paraqitur deri tani tregon se teoria eevolucionit është një pretendim që bie hapur në kundërshtim mefaktet shkencore. Pretendimi i teorisë në lidhje me prejardhjen e jetësështë në kundërshtim me shkencën, mekanizmat e evolucionit tëpropozuara nga kjo teori nuk kanë asnjë forcë evolutive, dhe fosilettregojnë se format kalimtare nuk kanë ekzistuar kurrë. Prandaj,teoria e evolucionit duhet të hidhet poshtë si një ide joshkencore. Nëkëtë mënyrë shumë ide, si modeli i gjithësisë me qendër Tokën, janënxjerrë jashtë agjendës së shkencës gjatë historisë. Por teoria e evolucionit vazhdon të mbahet me vendosmëri nëlistën e teorive shkencore. Disa njerëz madje përpiqen t’i paraqesinkritikat në adresë të saj si “sulm ndaj shkencës”. Po pse ndodh kjogjë? Arsyeja për këtë situatë të krijuar është se për disa njerëz të cilëtu përkasin disa qarqeve të caktuara, teoria e evolucionit ështëshëndrruar në një besim dogmatik të domosdoshëm. Këto qarqekapen fort pas filozofisë materialiste dhe ndikohen nga Darvinizmi,i cili për ta është shpjegimi i vetëm materialist për natyrën. Nganjëherë ata e pranojnë hapur këtë. Riçard Levontin, 172
  • 167. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)gjenetist i famshëm nga universiteti i Harvardit dhe në të njëjtënkohë një evolucionist i njohur pranon se është “së pari materialist,pastaj shkencëtar”: Nuk është puna se metodat dhe institucionet e shkencës në njëfarë mënyre na detyrojnë të pranojmë një shpjegim material për botën, por përkun- drazi, ne jemi të detyruar nga përkrahja jonë arbitrare e kauzës material- iste të krijojmë një aparat hetimi dhe një sërë konceptesh që japin shpjegime materiale, edhe nëse janë kundër intuitës, pa marrë parasysh se sa të mjegullta janë për të panisurën. Për më tepër, materializmi është ab- solut, kështu që ne nuk mund të lejojmë të dalë në skenë një Qenie Hyjnore. 19 Këto fjalë janë deklarata të qarta se Darvinizmi është një dogmëe mbajtur gjallë për hir të lidhjes me filozofinë materialiste. Sipaskësaj dogme asgjë nuk ekziston përveç materies. Prandaj, ajopredikon se materia e pajetë dhe e pavetëdijshme krijoi jetën. Ajokëmbëngul se miliona specie të gjalla, (si zogjtë, peshqit, kafshët,insektet, pemët, lulet, balenat dhe qeniet njerëzore) u shfaqën sipasojë e bashkëveprimit të materies si shiut, rrufeve dhe kështu merradhë prej materies së pajetë. Ky besim është në kundërshtim tëplotë si me arsyen ashtu edhe shkencën. Por darvinistët vazhdojnë tëmbrojnë këtë besim me qëllim që “të mos lejojnë daljen në skenë tënjë Qenie Hyjnore.” Kushdo që nuk e shikon prejardhjen e gjallesave me paragjykimmaterialist do ta kuptojë këtë të vërtetë të qartë: të gjitha gjallesatjanë rezultat i krijimit të një Krijuesi, i Cili zotëron fuqi, dije dheinteligjencë superiore. Ky Krijues është Allahu, i Cili krijoi tërëgjithësinë nga asgjëja, i Cili e konstruktoi atë në mënyrën më tëpërkryer dhe u dha formë të gjitha gjallesave. 173
  • 168. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) TEORIA E EVOLUCIONIT ËSHTË MAGJIA MËE FUQISHME NË BOTË Çdo njeri i lirë prej paragjykimit dhe ndikimit të çfarëdoideologjie të caktuar, që përdor arsyen dhe logjikën e tij apo të saj, dotë kuptojë qartë se besimi në teorinë e evolucionit, i cili na përkujtonbestytnitë e shoqërive pa dijeni të shkencës apo qytetërimit, ështëplotësisht i pamundshëm. Siç u shpjegua më lartë, ata që besojnë në teorinë e evolucionitmendojnë se disa atome dhe molekula të hedhura në një fuçi tëmadhe do të mund të krijonin profesorë dhe studentë universiteti qëjanë në gjendje të mendojnë dhe gjykojnë; shkencëtarë si Ajnshtajnidhe Galileo; artistë si Hemfri Bogart, Frenk Sinatra dhe LuçanoPavaroti; si edhe antilopa, drunjë limoni dhe karanfila. Për më tepër,pasiqë shkencëtarët dhe profesorët të cilët besojnë në këto gjepurajanë njerëz të shkolluar, është krejtësisht e arsyeshme të flitet përkëtë teori si për “magjinë më të fuqishme në histori.” Asnjëherë mëparë asnjë besim apo ide tjetër nuk ua ka larguar aftësinë e tëgjykuarit të njerëzve, nuk ka pranuar t’i lejojë ata të mendojnë memençuri dhe me arsye dhe ua ka fshehur të vërtetën sikur ata t’ikishin sytë e lidhur. Kjo është një verbëri madje edhe më e keqe dhemë e pabesueshme se adhurimi i Zotit të Diellit Ra nga egjiptianët,adhurimi i totemëve në disa pjesë të Afrikës, adhurimi i Diellit ngapopulli i Sabës, adhurimi i idhujve që kishin mbaruar me duart etyre nga ana e fisit të Profetit Ibrahim (paqja qoftë mbi të) apoadhurimi i Viçit të Artë nga ana e popullit të Profetit Musa (paqjaqoftë mbi të). Në të vërtetë, Allahu ka theksuar këtë mungesë arsyeje nëKur’an. Në shumë vargje, Ai zbulon se mendjet e disa njerëzve do të 174
  • 169. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)jenë të mbyllura dhe se ata do të jenë të pafuqishme të shohin tëvërtetën. Disa nga këto vargje japën në vazhdim: E ata që mohuan, për ta është njësoj ua tërhoqe vërejtjen apo nuk ua tërhoqe, ata nuk besojnë. Allahu ua mbylli atyre zemrat, veshët e tyre dhe në të pamurit e tyre ka një perde. Ata do të përjetojnë një dënim të dhimbshëm. (Sure Bekare: 6-7) …Ata kanë zemra me të cilat nuk kuptojnë. Ata kanë sy me të cilët nuk shohin. Ata kanë veshë me të cilët nuk dëgjojnë. Ata janë si kafshët, bile edhe më të humbur! Ata janë të pavetëdijs- hëm. (Sure A’raf: 179) Edhe sikur Ne t’u hapnim atyre një derë në qiell dhe të ngjites- hin vazhdimisht lart në të (e të shihnin engjujt e fshehtësitë), ata vetëm do të thonin: “Neve na janë ndalë sytë (të pamët). Jo, ne jemi njerëz të magjepsur. (Sure Hixhr: 14-15) Fjalët nuk mund ta shprehin se sa është e habitshme se si kjomagji ka arritur të mbajë një komunitet aq të gjerë në skllavëri, t’ilargojë njerëzit nga e vërteta dhe të mos ndërprehet për 150 vjet.Është e kuptueshme se një apo disa njerëz do të mund të besonin nëskenare dhe pohime të pabesueshme përplot marrëzi dhepaarsyeshmëri. Mirëpo, “magjia” është shpjegimi i vetëm imundshëm për njerëzit në mbarë botën që besojnë se atomet epavetëdijshme dhe të pajetë papritur vendosën të bashkohen dhe tëformojnë një gjithësi që funksionon me një sistem të organizimit,rregullit, arsyes dhe vetëdijes së përkryer; një planet të quajtur Tokëme të gjitha veçoritë e saj të përshtatura në mënyrë aq të përkryer përjetën; dhe gjallesat përplot sisteme të panumërta komplekse. Në të vërtetë, Kur’ani rrëfen ngjarjen e Profetit Musa dhe Faraonitpër të treguar se disa njerëz të cilët përkrahin filozofitë ateiste në të 175
  • 170. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI)vërtetë ndikojnë tek të tjerët me anë të magjisë. Kur iu tha Faraonitpër fenë e vërtetë, ai i tha Profetit Musa të ndeshet me magjistarët etij. Kur Musai e bëri këtë, ai u tha atyre që të tregojnë aftësitë e tyre tëparët. Vargjet pasojnë: Ai (Musai) tha: “Hidhni ju!” E kur hodhën ata (shkopinjë e litarë), magjepsën sytë e njerëzve, i frikësuan ata dhe sollën një magji të madhe. (Sure A’raf: 116) Siç kemi vënë re, magjistarët e Faraonit ishin në gjendje tëmashtrojmë çdo njeri, përveç Musait dhe atyre të cilët i besuan atij.Mirëpo, dëshmia e tij zhduki magjinë, apo “gëlltiti atë që ata kishinsajuar,” siç përshkruhet në ajet. E Ne e frymëzuam Musain (duke i thënë): “Hidhe shkopin tënd!” Kur ja, ai gëlltiste atë që kishin magjepsur. Atëherë u dëshmua e vërteta dhe u zhduk ajo që kishin përgatitur. (Sure A’raf: 117-118) Siç kemi vënë re, kur njerëzit e kuptuan se ata u magjepsën dhese ajo që panë ishte vetëm një iluzion, magjistarët e Faraonit humbëngjithë besueshmërinë e tyre. Edhe në ditët tona, përveç nëse ata tëcilët, nën ndikimin e një magjie të ngjashme, besojnë në këtopretendime qesharake nën maskën e tyre shkencore dhe kalojnë jetëte tyre duke i mbrojtur ato, i braktisin besimet e tyre paragjykuese,ata poashtu do të poshtërohen kur e vërteta e plotë shfaqet dhemagjia prishet. Në të vërtetë, Malkolm Magerixh, një filozof ateistdhe përkrahës i evolucionit, pranoi se ishte i brengosur pikërisht ngakjo perspektivë: Unë personalisht jam i bindur se teoria e evolucionit, posaçërisht shtrirja e zbatimit të saj, do të jetë njëra prej shakave më të mëdha në librat e his- torisë në të ardhmën. Brezat e ardhshëm do të çuditen se si një hipotezë aq 176
  • 171. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR) jobindëse dhe e dyshimtë ka mundur të pranohej me naivitetin e pabesueshëm që ajo posedon. 20 Se e ardhmja nuk është larg: Përkundrazi, njerëzit së shpejti dota shohin se “rasti” nuk është hyjni dhe do të shikojnë prapa nëteorinë e evolucionit si në mashtrimin më të keq dhe magjinë më tëtmerrshme në botë. Ajo magji tashmë ka filluar të ngritet meshpejtësi prej shpatullave të njerëzve në mbarë botën. Shumë njerëzqë e shohin fytyrën e saj të vërtetë po pyeten me habi se si është emundur që të jenë kapluar prej saj. 177
  • 172. VDEKJA, RINGJALLJA, XHEHENEMI (FERRI) SHËNIMET1-Sidney Fox, Klaus Dose, Molecular Evolution and The Origin of Life, W. H. Freeman andCompany, San Francisco, 1972, p. 4.2. Alexander I. Oparin, Origin of Life, Dover Publications, NewYork, 1936, 1953 (reprint), p.196.3. "New Evidence on Evolution of Early Atmosphere and Life," Bulletin of the AmericanMeteorological Society, vol 63, November 1982, 1328-1330.4. Stanley Miller, Molecular Evolution of Life: Current Status of the Prebiotic Synthesis of SmallMolecules, 1986, p. 7.5. Jeffrey Bada, Earth, February 1998, p. 40.6. Leslie E. Orgel, "The Origin of Life on Earth," Scientific American, vol. 271, October 1994, p.78.7. Charles Darwin, The Origin of Species by Means of Natural Selection, The Modern Library,New York, p. 127.8. Charles Darwin, The Origin of Species: A Facsimile of the First Edition, Harvard UniversityPress, 1964, p. 184.9. B. G. Ranganathan, Origins?, Pennsylvania: The Banner of Truth Trust, 1988, p. 7.10. Charles Darwin, The Origin of Species: A Facsimile of the First Edition, p. 179.11. Charles Darwin, The Origin of Species, p. 172.12. Derek A. Ager, "The Nature of the Fossil Record," Proceedings of the British GeologicalAssociation, vol 87, 1976, p. 133.13. Douglas J. Futuyma, Science on Trial, Pantheon Books, New York, 1983, p. 197.14. Solly Zuckerman, Beyond The Ivory Tower, Toplinger Publications, New York, 1970, 75-14;Charles E. Oxnard, "The Place of Australopithecines in Human Evolution: Grounds for Doubt",Nature, vol 258, 389.15. "Could science be brought to an end by scientists belief that they have final answers or bysocietys reluctance to pay the bills?" Scientific American, December 1992, p. 20.16. Alan Walker, Science, vol. 207, 7 March 1980, p. 1103; A. J. Kelso, Physical Antropology, 1sted., J. B. Lipincott Co., New York, 1970, p. 221; M. D. Leakey, Olduvai Gorge, vol. 3, CambridgeUniversity Press, Cambridge, 1971, p. 272.17. Jeffrey Kluger, "Not So Extinct After All: The Primitive Homo Erectus May Have SurvivedLong Enough To Coexist With Modern Humans," Time, 23 December 1996.18. S. J. Gould, Natural History, vol. 85, 1976, p. 30.19. Solly Zuckerman, Beyond The Ivory Tower, p. 19.20. Richard Lewontin, "The Demon-Haunted World," The New York Review of Books, January9, 1997, p. 28. 178
  • 173. HARUN YAHYA (ADNAN OKTAR)(Engjëjt) Thanë: “ti je i pa të meta,ne nuk kemi dije tjetër përveç atë që na e mësove Ti. Vërtetë, Ti je i Gjithëdijshmi, i Urti!” (Sure Bekare: 32) 179

×