Xúpiter.

613 views

Published on

0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
613
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
6
Actions
Shares
0
Downloads
3
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Xúpiter.

  1. 2. <ul><li>Xúpiter é o quinto planeta do Sistema Solar. Forma parte dos denominados planetas exteriores ou gaseosos. Recibe o seu nome do deus romano Júpiter (Zeus na mitología grega). Trátase do planeta que ofrece un maior brillo ao longo do ano dependendo da súa fase. É, ademais, despois do Sol o maior corpo celeste do Sistema Solar, cunha masa case dúas veces e media a dos demais planetas xuntos (318 veces máis pesado que a Terra e 3 veces máis que Saturno). Xúpiter é un corpo masivo gaseoso, formado principalmente por hidrógeno e helio, carente dunha superficie interior definida. Entre os detalles atmosféricos destácanse a Gran mancha vermella, un enorme anticiclón situado nas latitudes tropicais do hemisferio sur, a estrutura de nubes en bandas e zonas, e a forte dinámica de ventos zonales con velocidades de ata 140 m/s (504 km/h). </li></ul>
  2. 3. <ul><li>Características xerais. </li></ul><ul><li>Xúpiter é o planeta con maior masa do Sistema Solar: equivale a unhas 2,47 veces a suma das masas de todos os demais planetas xuntos. Máis dun centenar de planetas extrasolares foron descubertos con masas similares ou superiores á súa masa. Júpiter tamén posúe a velocidade de rotación máis rápida dos planetas do Sistema Solar: vira sobre o seu eixe en pouco menos de 10 horas. Esta velocidade de rotación dedúcese a partir das medidas de campo magnético do planeta. A atmosfera atópase dividida en rexións con fortes ventos zonales con periodos de rotación que van desde as 9h 50m 30s na zona ecuatorial ás 9h 55m 40s no resto do planeta. O planeta é coñecido por unha enorme formación meteorolóxica, a Gran Mancha Vermella, fácilmente vislumbrable por astrónomos afeccionados dado o seu gran tamaño, superior ao da Terra. A súa atmosfera está permanentemente cuberta de nubes que permiten trazar a dinámica atmosférica e mostran un alto grado de turbulencia. Tomando como referencia a distancia ao Sol Júpiter é o quinto planeta do Sistema Solar. A súa órbita sitúase aproximadamente a 5 UA, uns 750 millóns de km do Sol. </li></ul>
  3. 4. <ul><li>A Gran Mancha Vermella. </li></ul><ul><li>O científico inglés Robert Hooke observou en 1664 unha gran formación meteorolóxica que podería ser a Gran Mancha Vermella (coñecida en inglés polas siglas GRS). Con todo non parecen existir informes posteriores da observación de tal fenómeno ata o século XX. En todo caso, varía moito tanto de cor como de intensidade. As imaxes obtidas polo Observatorio Yerkes a finais do século XIX mostran unha mancha vermella alargada, ocupando o mesmo rango de latitudes pero co dobre de extensión longitudinal. Ás veces, é dunha cor vermella forte, e realmente moi notable, e noutras ocasións palidece ata facerse insignificante. Históricamente nun principio pensouse que a gran mancha vermella era a cima dunha montaña xigantesca ou unha meseta que saía por encima das nubes. Esta idea foi con todo desechada no século XIX ao constatarse espectroscópicamente a composición de hidrógeno e helio da atmosfera e determinarse que se trataba dun planeta fluído. O tamaño actual da mancha vermella é aproximadamente unhas dúas veces e media o da Terra. Meteorológicamente a Gran Mancha Vermella é un enorme anticiclón moi estable no tempo. Os ventos na periferia do vórtice teñen unha intensidade próxima aos 400 km/h. En marzo de 2006 anunciouse que se formou unha segunda mancha vermella, aproximadamente da metade do tamaño da Gran Mancha Vermella. A segunda mancha vermella formouse a partir da fusión de tres grandes óvalos brancos presentes en Júpiter desde os anos 40, denominados BC, DE e FA, e fusionados nun só entre os anos 1998 e 2000 dando lugar a un único óvalo branco denominado Óvalo branco BA, [1] cuxo cor evolucionó cara aos mesmos tons que a mancha vermella a comezos do 2006. [2] A coloración avermellada de ambas manchas pode producirse cando os gases da atmosfera interior do planeta elévanse na atmosfera e sofren a interacción da radiación solar. As medicións no infrarrojo suxiren que ambas manchas elévanse por encima das nubes principais. O paso xa que logo de Óvalo Branco a mancha vermella podería ser un síntoma de que a tormenta está gañando forza. O 8 de abril de 2006, a Cámara de Seguimiento Avanzada do Hubble tomou novas imaxes da nova tormenta. </li></ul>
  4. 5. <ul><li>Estrutura interna. </li></ul><ul><li>No interior do planeta o hidrógeno, helio e o argón (gas nobre que se acumula na superficie de Júpiter), comprímense progresivamente. O hidrógeno molecular comprímese de tal xeito que se transforma nun líquido de carácter metálico a profundidades duns 15.000km con respecto á superficie. Máis abaixo espérase a existencia dun núcleo rocoso formado principalmente por materiais xeados e máis densos dunhas sete masas terrestres (aínda que un modelo recente aumenta a masa do núcleo central deste planeta ata entre 14 e 18 masas terrestres[3] , e outros autores pensan que pode non existir tal núcleo [4] , ademais de existir a posibilidade de que o núcleo fose maior nun principio, pero que as correntes convectivas de hidrógeno metálico quente fixéronlle perder masa). A existencia das diferentes capas vén determinada polo estudo do potencial gravitatorio do planeta medido polas diferentes sondas espaciais. De existir o núcleo interno probaría a teoría de formación planetaria a partir dun disco de planetesimales. Júpiter é tan masivo que aínda non se liberou da calor acumulada na súa formación e posúe polo tanto unha importante fonte interna de enerxía calórica que foi medida de xeito preciso e equivale a 5,4 W/m². Isto significa que o interior do planeta está mesturado de xeito eficaz polo menos ata niveis próximos ás nubes de auga a 5 bar. O mesmo modelo mencionado antes que dá unha masa maior ao núcleo do planeta considera que este ten unha estrutura interna formada por cilindros concéntricos que viran a distinta velocidade -os ecuatoriales (que son os externos) máis rápido que os internos-, de modo similar ao Sol; espérase que a misión JUNO -que será lanzada en 2010- poida determinar coas súas medicións da gravidade joviana a estrutura interna do planeta. </li></ul>
  5. 6. Satélites de Júpiter Radio (km) Distancia (km) Metis 20 127,969 Adrastea 12.5x10x7.5 128,971 Amaltea 135x84x75 181,300 Tebe 55x45 221,895 Io 1,815 421,600 Europa 1,569 670,900 Ganimedes 2,631 1,070,000 Calisto 2,400 1,883,000 Leda 8 11,094,000 Himalia 93 11,480,000 Lisitea 18 11,720,000 Elara 38 11,737,000 Ananke 15 21,200,000 Carm 20 22,600,000 Pasifae 25 23,500,000 Sinope 18 23,700,000
  6. 7. <ul><li>Sistema de aneis </li></ul><ul><li>Imaxe do anel principal de Júpiter obtida pola sonda Voyager 2.Júpiter posúe un tenue sistema de aneis que foi descuberto pola sonda Voyager 1 en marzo de 1979. O anel principal ten uns 6500 km de anchura, orbita o planeta a preto de 1.000.000 km de distancia e ten un espesor vertical inferior á decena de quilómetros. O seu espesor óptico é tan reducido que soamente puido ser observado polas sondas espaciais Voyager 1 e 2 e Galileo. Os aneis teñen tres segmentos: o máis interno denominado halo (con forma de touro no canto de anel), o intermedio que se considera o principal por ser o máis brillante e o exterior, máis tenue pero de maior tamaño. Os aneis parecen formados por po no canto de xeo como os aneis de Saturno. O anel principal está composto probablemente por material dos satélites Adrastea e Metis, este material vese arrastrado aos poucos cara a Júpiter grazas á súa forte gravidade. Á súa vez vaise repoñendo polos impactos sobre estas lúas que se atopan na mesma órbita que o anel principal. As lúas Amaltea e Tebas realizan unha tarefa similar, provendo de material ao anel exterior </li></ul>
  7. 8. <ul><li>Impacto do cometa SL9 </li></ul><ul><li>Imaxe dos restos dun dos impactos do cometa Shoemaker-Levy 9 na atmosfera de Júpiter capturada polo telescopio espacial HubbleEn xullo de 1994 o cometa Shoemaker-Levy 9 impactó contra a atmosfera de Júpiter. O cometa fora disgregado pola acción da gravidade de Júpiter en 20/22 fragmentos nun paso anterior e próximo polo planeta. Numerosos observatorios realizaron campañas intensivas de observación do planeta con motivo deste suceso único incluíndo o telescopio espacial Hubble e a sonda Galileo que naquel momento atopábase achegándose aínda ao planeta. Os impactos mostraron a formación de impresionantes bólas de lume nos minutos posteriores a cada impacto de cuxo análise púidose deducir a masa de cada un dos fragmentos do cometa. Os restos deixados na atmosfera observáronse como nubes negras en expansión durante semanas propagándose como ondas de choque. As súas propiedades permitiron analizar tanto propiedades do cometa como da atmosfera joviana e o seu interior profundo por métodos análogos aos da sismología terrestre. Os restos do cometa puideron ser detectados durante varios anos na alta atmosfera do hemisferio Sur de Júpiter, presentes como partículas finas escuras e mediante unha maior concentración atmosférica de determinados compostos químicos aportados polo cometa. Estimouse que Júpiter, debido á súa gran masa, perturba as rexións cometarias como a nube de Oort atraendo a maioría de cométalos que caen sobre o Sistema Solar interior. No entanto, tamén os achega sobre si mesmo polo que é difícil estimar a importancia que ten Júpiter na chegada de cometas á Terra. </li></ul>
  8. 9. <ul><li>Formación de Júpiter </li></ul><ul><li>As teorías de formación do planeta son de dous tipos: -formación a partir dun núcleo de xeos dunha masa en torno a 10 veces a masa terrestre capaz de atraer e acumular o gas da nebulosa protosolar -formación temprana por colapso gravitatorio directo como ocorrería no caso dunha estrela. </li></ul><ul><li>Ambos modelos teñen implicancias moi distintas para os modelos xerais de formación do Sistema Solar e dos sistemas de planetas extrasolares. En ambos casos os modelos teñen dificultades para explicar o tamaño e masa total do planeta, a súa distancia orbital de 5 UA, que parece indicar que Júpiter non se desprazou sustancialmente da rexión de formación, e a composición química da súa atmosfera, en particular de gases nobres, enriquecidos con respecto ao Sol. O estudo da estrutura interna de Júpiter, e en particular, a presenza ou ausencia dun núcleo interior permitiría distinguir ambas posibilidades. As propiedades do interior do planeta poden explorarse de xeito remoto a partir das perturbacións gravitatorias detectadas por unha sonda espacial próxima. Actualmente existen propostas de misións espaciais para a próxima década que poderían responder a estes interrogantes. </li></ul>
  9. 10. <ul><li>Exploración espacial de Júpiter. </li></ul><ul><li>Xúpiter foi visitado por varias misións espaciais de NASA desde 1973. As misións Pioneer 10 e Pioneer 11 realizaron unha exploración preliminar con sobrevuelos do planeta. A sonda Pioneer 10 sobrevoló Júpiter por primeira vez na historia en decembro de 1973. A sonda Pioneer 11 seguiulle xusto un ano despois. Tomáronse as primeiras fotos próximas de Júpiter e dos satélites galileanos, estudouse a súa atmosfera, detectouse o seu campo magnético e estudáronse os seus cintos de radiación. As misións Voyager 1 e Voyager 2 visitaron Júpiter en 1979 revolucionando o coñecemento que se tiña do planeta e as súas lúas e descubrindo tamén o seu sistema de aneis. Descubriuse que a súa lúa Ío tiña unha actividade volcánica extraordinaria e que Júpiter tamén posuía aneis. En 1995 a misión Galileo, que constaba dunha sonda e un orbitador, iniciou unha misión de exploración do planeta de 7 anos. Aínda que a misión tivo importantes problemas coa antena principal que retransmitía os datos á Terra, conseguiu enviar informacións cunha calidade sen precedentes sobre os satélites de Júpiter, descubrindo os océanos subsuperficiales de Europa e varios exemplos de vulcanismo activo en Ío. A misión concluíu lanzando ao orbitador contra o propio planeta para evitar unha colisión futura con Europa que puidese contaminar os seus xeos. En decembro de 2000 a misión espacial Cassini/Huygens realizou un sobrevuelo afastado na súa viaxe con destino a Saturno obtendo un conxunto de datos comparable en cantidade aos sobrevuelos realizados polas Voyager pero cunha calidade das observacións moito mellor. A finais de febreiro de 2007 o planeta Júpiter foi visitado pola sonda New HorizonsPlutón. Están en estudo misións dedicadas á observación de Júpiter e a súa lúa Europa por parte das axencias espaciais NASA e ESA. </li></ul>

×