NRC Rijksmuseum
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

NRC Rijksmuseum

on

  • 538 views

 

Statistics

Views

Total Views
538
Views on SlideShare
538
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
1
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft Word

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    NRC Rijksmuseum NRC Rijksmuseum Document Transcript

    • NRC Rijksmuseum Linda Jangi 08045143Ik heb de editie Rijksmuseum van het NRC handelsblad gelezen en hierbij zijn mij een aantaldingen opgevallen waar ik graag mijn advies voor zou willen aanbieden. Er zijn namelijk eenaantal dingen die op een andere manier toegelicht kunnen worden, zodat het meer dedoelgroep aanspreekt. Ik zal eerst beginnen met mijn observaties van de krant zelf. Denkhierbij aan de vorm, inhoud, style, etc. Hierna zal ik zoals net vermeld mijn adviezen geven.VormDeze editie van de krant is geheel in het licht van het Rijksmuseum. Het is nog in de vormvan een papieren krant, wat tegenwoordig gaat verminderen in verband met de groeiende enverbeterende technologie. Het zou dus ook een idee kunnen zijn om hier een digitale versievan te maken en deze online te plaatsen. De doelgroep van het Rijksmuseum is naar mijnmening vooral de creatievellingen die niet kunnen wachten tot het Rijksmuseum opent. Dezedoelgroep is vaak op het internet te vinden, vandaar dat het handig is om deze uitgave ookdaar te plaatsen. Daarnaast laat dit ook de flexibiliteit van de krant zelf zien. Ze zijn bereidmee te gaan met de tijd. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik geloof dat de NRC wel veeldingen online plaatst.InhoudAls we het over de inhoud hebben dan wordt hier met name de communicatie naar dedoelgroep toe bedoeld. De krant gaat er vanuit dat de doelgroep geïnteresseerd is in het horenwat de medewerkers van het Rijksmuseum vinden. Er zijn vooral veel verhalen/meningen vandeze medewerkers, ook wel de hoge pieten van het Rijksmuseum, te vinden in deze uitgave.Tijdens het lezen van deze artikelen is het mij opgevallen dat de uitgave gericht is op hetvragen van steun aan de lezers voor het Rijksmuseum. Ze proberen dit op verschillendemanieren te doen. Ze hebben de artikelen van de medewerkers. Hierin proberen ze, in kleinestukjes tekst, sympathie op te wekken zodat de lezers zich ertoe ‘gedwongen’ voelen ze tehelpen.Een andere manier is het zogenaamde ‘cadeau’ dat de lezers krijgen bij de uitgave. Eentekening van Jan Rothuizen gegeven waarin hij een impressie geeft van het nieuweRijksmuseum. Wim Pijbes, de hoofddirecteur van het Rijksmuseum, geeft hier aan dat als jegoed kijkt er enkele verassingen te vinden zijn in deze tekening. De kunstenaar heeft deweergave van het Rijksmuseum opgeleukt door hier allerlei newsfeeds bij te vermelden.Weetjes van vroeger, dingen die gaan komen in de toekomst etc. Dit maakt het Rijksmuseum,ondanks het er nog niet is, realistischer. Het maakt het echt, alsof het echt zo om de hoek is.Het feit dat de ‘Leo de beheerder daar al 8 jaar zit’ geeft je toch al direct een band met hetRijksmuseum. Band is niet het juiste woord, maar connectie. Je weet wat daar afspeelt, ook alis het een impressie, en hierdoor zou je eerder bereid zijn het Rijksmuseum te steunen. Je kentde geschiedenis, het heden en de toekomst. Zo wordt het gebracht. Je lijkt dus te weten dat je
    • steun gewild is. Nog meer dan als je de artikelen leest. Ik ben van mening dat Jan Rothuizeneen mooie impressie heeft gegeven van het Rijksmuseum. Hij brengt het op een goedemanier.Daarnaast hebben ze het programma vermeld van het Rijksmuseum 2011 – voorjaar 2012.Hier proberen ze de lezers te verheerlijken met wat de mogelijkheden van recreatie zullenzijn. En dat ze graag steun willen hebben zodat ze het beste uit deze recreatiemogelijkhedenkunnen halen. Allemaal ten voordele van de doelgroep natuurlijk… Ze hebben deprogrammering wel simpel gedaan. Ze hebben in het kort opgesomd wat er allemaal te doen isen hier een korte omschrijving bij gegeven. Met de vraag voor steun die tussen de regels doorverborgen zit. Sommige stukken zijn geschreven om de activiteiten echt te verkopen, terwijlandere stukken weer wat informatiever geschreven zijn.De inhoud van deze uitgave is dus helemaal gericht op de communicatie tussen hetRijksmuseum die steun vraagt aan de doelgroep en dit op verschillende manieren.StyleDe uitgave bevat vooral veel afbeeldingen. De helft van de krant bestaat eigenlijk uitafbeeldingen. Op de voorpagina is er in het klein vermeld welke topics je kan vinden in dekrant, maar voor de rest is het hele blad gevuld met een afbeelding van een kunstwerk.Blader je verder door de krant dan zie je de artikelen van de ‘hoge pieten’ van hetRijksmuseum. Deze bestaan uit een levensgrote foto, van desbetreffende persoon, en een kleinstukje tekst. De stukken tekst zijn in smalle alinea’s naast de foto’s vermeld.Bij de programmering draait het ook weer om het beeld dat de lezers dienen te krijgen. Er iseen opsomming te vinden van de activiteiten die het Rijksmuseum biedt in 2011 en hetvoorjaar 2012. Deze bevat een grote afbeelding, omtrent de activiteit. En hiernaast wordt erin een korte, smalle alinea omschreven wat de activiteit inhoudt. Het doet me een beetjedenken aan een folder van de bioscoop, waarin gemeld worden welke films er draaien. Heelerg ‘consumptiegericht’. Ook de laatste pagina, de achterzijde van de uitgave, bestaat uit eengrote afbeelding van volgens mij het museum zelf. Ook zijn hier de beelden (logo’s) van desponsorende bedrijven te vinden. En dit is de laatste pagina…Je kan vanuit de invalshoek kijken dat het Rijksmuseum staat voor kunst en beelden en dat zedaarom zo creatief mogelijk deze uitgave van de krant wilden maken om zo de mensen teprikkelen. Maar je kan deze invalshoek ook helemaal verwerpen. Volgens Hans Driel(Beeldcultuur, blz 16) zijn beelden ook onlosmakelijk verbonden met ons communiceren,maar de status ervan in vergelijking met de status van geletterde vormen van communiceren isveel lager. Velen wijzen erop dat we eeuwen lang hebben geleefd en leven in een geletterdecultuur die uitnodigt tot abstractie en diepgang, terwijl de oprukkende beeldcultuur eensamenleving onderdompelt in oppervlakkigheid. Beelden worden dus eigenlijk met argwaanbejegend.Daarnaast ziet de Amerikaanse cultuurpessimist Neil Postman (1982) het geschreven woordals een rationeel instrument dat abstract denken bevordert en dat uitnodigt tot reflectie, totanalyse, tot het trekken van conclusies en – derhalve – tot het opbouwen van redeneringen. Enhet woord stimuleert de actieve verbeeldingskracht van lezers. Hiertegenover staat het beelddat concreet is, emoties communiceert en kijkers plaatst in een passieve, consumptievepositie.
    • In dit geval ben ik van mening dat er meer tekst in de uitgave kan. Het doel van deze uitgaveis namelijk steun verkrijgen van de doelgroep voor het Rijksmuseum. Je zou denken dat je ditzou doen met beelden, aangezien deze emoties communiceren, maar dat is hier niet het geval.De beelden die geplaatst zijn, zijn foto’s van de medewerkers. Deze brengen niet een gevoelop je dat je ze wil steunen. Zouden ze dieper ingaan op waarom ze steun willen en deze meernaar het licht brengen met woorden dan zouden ze naar mijn mening veel meer succes hebbenmet het aanspreken van de doelgroep.Alhoewel de beelden bij de programmering wel het juiste effect opwekken. Hier versterken debeelden juist de tekst. Ze beelden uit wat de recreatiemogelijkheden inhouden. Ze creëren hetbeeld, zodat je eerder bereid bent om deel te nemen. Grappig, dat twee dingen, de artikelen ende programmering, die hetzelfde doel hebben toch niet op dezelfde manier gecommuniceerdkunnen worden. Want hoewel de beelden bij de programmering goed passen, is dit juist niethet geval bij de artikelen.Ik zie dat ze op de laatste pagina de lezers proberen te trekken. Dit doen ze door de socialmedia erbij te betrekken. Ze hebben blijkbaar een eigen Twitter, Facebook en Youtube. Dit iseen plusput. Zo houden ze hun doelgroep op de hoogte van alles. Wat ik ook heb gezien is dater een mogelijkheid is om de verbouwing en vernieuwing van het Rijksmuseum online tevolgen. Dit is naar mijn mening ook echt iets wat de doelgroep ‘dichter’ tot het Rijksmuseumbrengt. Ze krijgen de mogelijkheid om het van begin tot eind mee te maken, wat toch welinteressant is. En al helemaal als het Rijksmuseum al behoort tot één van je interesses. Ik benwel van mening dat ze deze punten, de social media, wat meer kunnen benadrukken. Ik vindhet wel jammer dat hun aanbod van social media helemaal niet opvalt tussen alle andereteksten. Het zou een optie kunnen zijn om bij deze meer met kleur te werken, zodat het meeropvalt. Beeld zou hier ook een goede optie bij zijn, omdat dit gelijk je aandacht trekt en je deinformatie geeft die je nodig hebt. Zie je het icoontje van een blauwe vogel, dan valt dat op enweet je dat het hier om Twitter gaat. Zo ook bij de iconen van Facebook en youtube. In iedergeval zou ik ze aanraden de lay-out zo aan te passen dat, in geval je niet alle tekst wil lezen,de social media in ieder geval wel opvalt.Op de laatste pagina, waar de social media op te vinden is, zijn er ook websites te vinden diebetrekking hebben tot activiteiten van het Rijksmuseum. Je kunt hier dan meer informatie opzoeken. Dit is wel leuk gedaan. Weer grote beelden met daarnaast een stukje tekst overdesbetreffende activiteit en de website waar je meer informatie kan vinden. Het is goed van zedat ze dit aanbieden. Dit keer dragen de beelden wel bij aan de communicatie van deonderwerpen. Maar dit is alleen als je de tekst al gelezen hebt en dan naar de beelden kijkt. Indat geval zijn de grote beelden een goede keuze. Aan de andere kant leiden de beelden heelerg af. Doordat de beelden zo groot zijn, lijkt de tekst onbelangrijk waardoor ik eerdergeneigd ben alleen naar de beelden te kijken en de tekst over te slaan.QR codeTussendoor zijn al een aantal adviezen gegeven: een online versie, meer tekst, meer aandachtaan de beelden met name de groottes hiervan en de social media laten uitspringen. Een anderadvies voor verbetering met betrekking tot nieuwe media is bijvoorbeeld het toepassen van deQR code. Het is al bekend dat social media een rage is. Doe je hier niet aan mee, dan val je alsnel buiten de boot. NRC en deze uitgave van het Rijksmuseum is gelukkig al in bezit vansocial media. Zie: Twitter, Facebook, Youtube en overige websites. De QR code is weer ietsanders waar ze gebruik van kunnen maken. Deze code is eigenlijk een barcode als
    • marketingtool. Het zijn twee dimensionale barcodes die je met je mobiele telefoon kuntscannen. Deze vertalen het automatisch naar tekst of een domeinnaam. Het verwijst je dusmeteen naar de mobiele website. QR codes maken de cross-over van print naar mobielinternet eenvoudig en zijn voor zowel de adverteerder als de eindgebruiker interessant. Jebereikt de consument op de mobiele telefoon door een pull in plaats van een push techniek.Hier is mijn andere advies dus van toepassing: er moet dan wel sprake zijn van een onlineversie van de uitgave.Deze QR codes kunnen ook gelinkt worden aan Facebook. Zo kan de lezer die de uitgave leukvindt de code scannen met zijn telefoon. Deze wordt dan automatisch doorverwezen naar zijneigen, persoonlijk Facebookprofiel, waar geplaatst wordt dat diegene deze uitgave leuk vindt.Hierdoor worden anderen hier weer op de hoogte van gebracht. Dit van het feit dat er eenuitgave bestaat, indien ze dit niet wisten, en dat het blijkbaar de moeite waard is om het telezen aangezien één van hun vrienden deze uitgave leuk vindt.De QR code is dus echt een aanrader om zo met je doelgroep in contact te komen en ze teblijven boeien. De perfecte marketingtool dus.