Een hele tijd stond Jack voor de deur van Finola Porter. Hij twijfelde omaan te bellen, maar wist dat hij verder geen keuz...
Uiteindelijk kon hij het opbrengen om aan te bellen en kromp ineen toenhij het schelle geluid, oorverdovend, door de woonk...
In het zwakke licht dat in de woonkamer scheen, kon hij haar contourenonderscheiden van de duisternis. Haar warrige chocol...
“Jack...? Wat doe jij hier?” Ze fronste haar voorhoofd en keek hemvragend aan. Hoe moest hij het in hemelsnaam vertellen, ...
“Ik heb slecht nieuws...” Haar mond vormde een verbaasde O en liet hemtoen snel binnen. Ervoor zorgend dat hij geen enkel ...
“Wil je een kopje koffie?” vroeg ze, terwijl ze al in een van dekeukenkastjes aan het rommelen was.“Nee, Fin. Ga zitten,” ...
“Dit is niet makkelijk...” begon hij en keek nietsziend naar deeetkamer, alsof hij verwachtte dat Luke elk moment tevoorsc...
“Fin... Luke komt niet meer thuis...” gooide hij eruit en ze staarde hemniet-begrijpend aan. Geweldig, Duncan! Nu moet je ...
“Oh, nee! Luke! Mijn Luke” Ze had haar handen voor haar gezichtgeslagen en snikte zachtjes. Haar schouders schokten en Jac...
Finola liet zich gewillig omhelzen en drukte haar gezicht in zijn hals, wateen elektrische schok in zijn binnenste veroorz...
“Mijn Luke... Eerst David en nu Luke...”“Ik zweer je dat ik de moordenaar zal pakken...” En ik laat niks meer vanhem heel,...
Gretig nam ze het aan en dronk het in één teug leeg. Toen liet ze zichachterover vallen en zuchtte diep.“Wat is er gebeurd...
In die tijd kon hij bij Finola blijven, totdat haar zussen er waren om hetvan hem over te nemen. Hij wilde haar absoluut n...
Geruisloos liep hij een stukje bij haar vandaan en twijfelde over wie hijmoest bellen. Het was zaterdag, dus Amy zal vast ...
Na een paar keer over laten gaan, nam ze zuchtend op.“Dara Porter,” klonk het kortaf en Jack slikte een gemene opmerking i...
Woede borrelde in hem op en maakte dat hij zacht gromde. Het kon hemniets schelen of Dara het gehoord had.“Je zuster heeft...
“Waarom zei je dat niet meteen?! Ik kom eraan!” Meteen daarna klonkde kiestoon en Jack keek woedend naar de hoorn in zijn ...
Zo zaten ze een tijdje, totdat er een auto voor het huis piepend tot stilstand kwam te staan. Jack liet Finola weer alleen...
“Finny, toch!” zei ze poeslief en nam Finola in haar armen. Nonchalantleunend tegen de muur, bestudeerde hij het schouwspe...
Dara seinde boos dat hij moest vertrekken, maar Jack negeerde die hekscompleet. Al zijn aandacht ging uit naar de vrouw in...
Allebei hadden ze een hekel aan Smith, enkel alleen al om zijn valsekarakter. Die man had de gave zich regelmatig voor sch...
Vervolgens maakte hij het zich gemakkelijk op de stoel aan de kleine tafelen dronk af en toe uit het blikje in zijn handen...
Langzaam werd het licht buiten, maar de zon liet zich niet zien. In plaatsdaarvan kropen dikke wolken naar elkaar toe en h...
Snel liep hij naar de woonkamer om te checken of alles nog goed was, enconstateerde opgelucht dat Finola niets mankeerde. ...
Zijn aandacht op het pad voor hem bevestigend, luisterde hij naar degeluiden van de natuur om hem heen. Kleine takjes en e...
Update 3
Update 3
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Update 3

440 views
372 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
440
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
196
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Update 3

  1. 1. Een hele tijd stond Jack voor de deur van Finola Porter. Hij twijfelde omaan te bellen, maar wist dat hij verder geen keuze had. Hij had zelfaangeboden om Lukes familie in te lichten om zijn beste vriend tesparen. Maar dat wilde niet zeggen dat hij het zelf wel leuk vond. Er zatmaar één leuk voordeel aan deze hele situatie en dat was dat hij eindelijkFinola weer kon zien. Dane wist niets van zijn gevoelens voor dezeprachtvrouw en besloot dat hij het verder ook niet hoefde te weten.Finola hield nog steeds van haar overleden man, en niemand kon daartussen komen. En nu moest hij haar vertellen dat haar zoon ook niet
  2. 2. Uiteindelijk kon hij het opbrengen om aan te bellen en kromp ineen toenhij het schelle geluid, oorverdovend, door de woonkamer hoorde klinken.Op zijn horloge kijkend, zag hij dat het pas half zeven was, duswaarschijnlijk lag ze nog in haar bed. Het was in ieder geval nog donkerbuiten en de maan scheen volop aan de donkere hemel. Enkeleogenblikken later hoorde hij zacht gerommel aan de andere kant van dedeur.
  3. 3. In het zwakke licht dat in de woonkamer scheen, kon hij haar contourenonderscheiden van de duisternis. Haar warrige chocoladebruine harenkrulden licht rond haar gezicht, wat een hevig verlangen opriep in zijnonderbuik. Haar donkere ogen keken hem eerst slaperig, maar toenbezorgd aan. Snel deed ze de deur open en een zwak windje blies haarnachtjapon een stukje omhoog, waardoor hij goed zicht had op haarlange slanke benen.
  4. 4. “Jack...? Wat doe jij hier?” Ze fronste haar voorhoofd en keek hemvragend aan. Hoe moest hij het in hemelsnaam vertellen, zonder dat hijhaar verdriet deed? Waarom had hij überhaupt aan Dane voorgesteldom het tegen Lukes familie te vertellen? Nog steeds keek ze hemverwachtingsvol aan, maar Jack kreeg geen woord over zijn lippen. Hijwilde haar absoluut geen pijn doen, maar hij kon niet anders. Iemandmoest het haar vertellen, en hij zou er voor haar zijn wanneer ze hemnodig had.
  5. 5. “Ik heb slecht nieuws...” Haar mond vormde een verbaasde O en liet hemtoen snel binnen. Ervoor zorgend dat hij geen enkel contact maakte methaar weelderige lichaam, liep hij langs haar heen, het huis in. Achter hemdeed ze de voordeur dicht en haakte die weer op het nachtslot.Ondertussen keek hij even vluchtig het lichte interieur rond en rook deheerlijke geur van haar parfum. Haastig liep Finola hem voor naar dekeuken en knipte het grote licht aan.
  6. 6. “Wil je een kopje koffie?” vroeg ze, terwijl ze al in een van dekeukenkastjes aan het rommelen was.“Nee, Fin. Ga zitten,” gebood hij haar en schoof een stoel naar achteren.Finola keek hem verbaasd aan, maar gehoorzaamde toen ze zijn strakkeblik zag.“Is er iets met Luke gebeurd?” vroeg ze meteen, toen ze zat. Jack liepachter haar langs en ijsbeerde onrustig door de keuken heen. Finolas blikvolgde hem waakzaam, en wachtte geduldig totdat hij sprak.
  7. 7. “Dit is niet makkelijk...” begon hij en keek nietsziend naar deeetkamer, alsof hij verwachtte dat Luke elk moment tevoorschijn zoukomen en riep dat het één grote grap was. Helaas was het de keiharderealiteit, en dat maakte het er niet gemakkelijker op. Na een diepezucht, verzamelde hij alle moed die hij nog in zich had en probeerdezorgvuldig zijn woorden te kiezen, zodat het wat minder hard aan kwam.
  8. 8. “Fin... Luke komt niet meer thuis...” gooide hij eruit en ze staarde hemniet-begrijpend aan. Geweldig, Duncan! Nu moet je het nog uitleggenook! “Eh, hij is vannacht... vermoord...”“Wat? Je maakt toch zeker een grapje?” Grote ogen keken hem geschoktaan, waardoor Jack zich schuldig begon te voelen. Ze had dit nietverdiend.“Het spijt me...” zei hij, zo zacht, dat hij niet wist of ze hem wel gehoordhad. Ze bleef hem aankijken en binnen een minuut stroomden enkeletranen over haar wangen, een weg naar beneden.
  9. 9. “Oh, nee! Luke! Mijn Luke” Ze had haar handen voor haar gezichtgeslagen en snikte zachtjes. Haar schouders schokten en Jacks handenjeukten om haar in zijn armen te nemen. In plaats van aan zijnverlangens toe te geven, vulde hij een glas met water en zette die op deeettafel. Inmiddels lag ze met haar hoofd op tafel, te huilen. Jack streekmet zijn hand over haar zachte haren, suste haar lieve woordjes toe, ennam haar toen in zijn armen. Ze was iets kleiner dan hem, maar pasteperfect.
  10. 10. Finola liet zich gewillig omhelzen en drukte haar gezicht in zijn hals, wateen elektrische schok in zijn binnenste veroorzaakte. Hij negeerde hetgevoel en drukte haar wat steviger tegen zich aan. Hij wilde dat hij hemelen aarde kon laten verschuiven om Finolas verdriet weg te nemen.Helaas bezat hij die kracht niet en dat maakte dat hij zich volkomenmachteloos voelde. Zacht streelde hij haar rug en drukte een kus op haarharen.
  11. 11. “Mijn Luke... Eerst David en nu Luke...”“Ik zweer je dat ik de moordenaar zal pakken...” En ik laat niks meer vanhem heel, dacht hij er grimmig achter aan. Finolas snikken werd ietsjeminder, waardoor hij haar mee kon tronen naar de woonkamer, waar hijhaar op de bank liet zakken. Snel pakte hij het glaasje water en diendehet aan haar toe.“Alsjeblieft, drink wat...”
  12. 12. Gretig nam ze het aan en dronk het in één teug leeg. Toen liet ze zichachterover vallen en zuchtte diep.“Wat is er gebeurd?” vroeg ze, zonder hem aan te kijken. Jack bleefroerloos staan, nadenkend over wat hij kon zeggen.“Geen idee, we zijn zelf nog met het onderzoek bezig. Als ik meer weet,laat ik je dat zeker weten.” Met dat antwoord leek ze tevreden en kniktezachtjes. Jack keek op zijn horloge en besefte opgelucht dat hij pas overeen paar uur op het bureau hoeft te zijn.
  13. 13. In die tijd kon hij bij Finola blijven, totdat haar zussen er waren om hetvan hem over te nemen. Hij wilde haar absoluut niet alleen laten.“Zal ik je zussen bellen?”“Eén van de twee, allebei zal een vergissing zijn,” zei ze zacht en liet haarhoofd in haar hand rusten. Natuurlijk, dat had hij kunnen weten. Dezehele toestand had hem zo van zijn stuk gebracht, dat hij niet eens meerhelder kon nadenken.
  14. 14. Geruisloos liep hij een stukje bij haar vandaan en twijfelde over wie hijmoest bellen. Het was zaterdag, dus Amy zal vast in haar boekwinkelzijn, waardoor ze niet weg kon. Dara was vandaag vrij, maar iets in hemhield hem tegen om juist haar te bellen. Dara Porter was een pittigeadvocate, en had haar eigen zus verraden. Alleen was zij de enigeoptie, dus draaide hij haar nummer, en luisterde naar de kiestoon.
  15. 15. Na een paar keer over laten gaan, nam ze zuchtend op.“Dara Porter,” klonk het kortaf en Jack slikte een gemene opmerking in.Hij had Amy altijd graag gemogen en de herinnering aan wat ze Amy hadaangedaan, zat nog vers in zijn geheugen; ook al was dat drie maandengeleden geweest.“Jack. Dara, je moet naar Finola komen, ze is–”“Ik moet niks!” kapte ze zijn zin af.
  16. 16. Woede borrelde in hem op en maakte dat hij zacht gromde. Het kon hemniets schelen of Dara het gehoord had.“Je zuster heeft het moeilijk, want haar zoon - jouw neef! - is vannachtvermoord!” bromde hij door de telefoon en hoorde haar naar ademhappen. Hij hoopte dat ze zich schuldig voelde, omdat ze hem niet hadlaten uitpraten. Tevergeefs, ze werd alleen maar vinniger.
  17. 17. “Waarom zei je dat niet meteen?! Ik kom eraan!” Meteen daarna klonkde kiestoon en Jack keek woedend naar de hoorn in zijn handen. Diemeid kon zijn bloed laten koken tot het hoogtepunt! Hij hooide de hoornop de haak en liep snel naar de woonkamer - waar Finola nog steeds zatte huilen - en liet zich naast haar op de fluweelzachte bank vallen. Al sneldrukte ze zich tegen hem aan en Jack sloeg zijn armen beschermend omhaar heen.
  18. 18. Zo zaten ze een tijdje, totdat er een auto voor het huis piepend tot stilstand kwam te staan. Jack liet Finola weer alleen en liep zachtjes naar devoordeur, luisterend naar het tikken van Daras pumps op de stenenstoep. Met een grimas op zijn gezicht trok hij de deur open en begroettehaar even, voordat hij haar binnenliet. Echter begroette of zei Dara niets,liep enkel en alleen maar met vastberaden tred, naar de woonkamer,waar haar zuster zat.
  19. 19. “Finny, toch!” zei ze poeslief en nam Finola in haar armen. Nonchalantleunend tegen de muur, bestudeerde hij het schouwspel dat voor zijnogen plaatsvond en hield een vloek binnen. Hij wilde niets liever dat Daraweer vertrok. Hij had spijt dat hij haar had gebeld, maar hij had het voorFinola gedaan. Hij zou alles voor haar doen, om haar gelukkig te maken.Als Dara daarbij hoorde, dan moest dat maar zo zijn.
  20. 20. Dara seinde boos dat hij moest vertrekken, maar Jack negeerde die hekscompleet. Al zijn aandacht ging uit naar de vrouw in haar armen en haarprachtige lichaam. Het was oneerlijk dat hij opgewonden van haar werd,terwijl zij in diepe rouw was. Dus bande hij alle erotische gedachten naarde achtergrond en probeerde te denken aan hoe het Dane verging, diesamen met Smith naar het bureau was gestuurd voor de overhoring vande Gibsons.
  21. 21. Allebei hadden ze een hekel aan Smith, enkel alleen al om zijn valsekarakter. Die man had de gave zich regelmatig voor schut te zetten, maarslaagde er toch altijd in om een goed voetje te halen bij hun baas; VicMcKeon. Jack verplaatste zijn voet en zuchtte geërgerd, toen Dara hemweer woedend aankeek. Die vrouw weet maar niet van ophouden. Omde kille sfeer niet erger te maken, gaf hij gehoor aan haar bevelen envertrok naar de keuken, waar hij een blikje fris voor zich zelf pakte.
  22. 22. Vervolgens maakte hij het zich gemakkelijk op de stoel aan de kleine tafelen dronk af en toe uit het blikje in zijn handen. Behalve Daras gefluisteren Finolas gesnik hoorde hij niets en die stilte was allesbehalverustgevend. Onrustig schoof hij heen en weer op zijn stoel en dronk derest helemaal op, waarna hij het blikje in de afvalbak kieperde. Ingedachten liep hij naar de kleine eetkamer dat aan de keuken grensde enkeek naar buiten.
  23. 23. Langzaam werd het licht buiten, maar de zon liet zich niet zien. In plaatsdaarvan kropen dikke wolken naar elkaar toe en het was onvermijdelijkdat een regenbui het kleine dorpje zou teisteren. Jack draaide zich meteen ruk om toen hij iemand achter zich hoorde schuifelen. Verbaasd keekhij om zich heen naar diegene die eventueel het geluid had veroorzaakt.Net op het moment dat hij dacht dat hij het zich had verbeeld, zag hijiemand naar buiten, de tuin in, lopen.
  24. 24. Snel liep hij naar de woonkamer om te checken of alles nog goed was, enconstateerde opgelucht dat Finola niets mankeerde. Die opluchtingduurde niet lang, want Dara was nergens meer te bekennen. Zij moestdiegene zijn, die naar buiten was gelopen en liep de tuin in. Heel evenzou hij naar Dara zoeken om te kijken wat ze aan het doen was en danzou hij snel weer naar Finola gaan. Hij mocht haar niet te lang alleenlaten, uit angst dat ze zichzelf misschien iets aandeed.
  25. 25. Zijn aandacht op het pad voor hem bevestigend, luisterde hij naar degeluiden van de natuur om hem heen. Kleine takjes en eikels knisperdenonder zijn zware gewicht en de wind blies zijn donkere haren uit zijngezicht. Na enkele seconden kon hij Dara onder een boom onderscheidenen liep langzaam naar haar toe. Ze was druk in zichzelf gekeerd, dat zehem niet had horen aankomen. Net voordat hij weer weg wilde gaan, zaghij waar ze mee bezig was.“Wat ben jij aan het doen?”

×