• Like
Update 2
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
Uploaded on

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
557
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
2
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. In stilte reden ze naar het politiebureau waar ze Pete en Hannah Gibsonmoesten ondervragen. Het tweetal zat in een overhoringskamer en Danegaf hen beide een glas water, voor eventuele vingerafdrukken, dieovereen konden komen met de vingerafdrukken op de plaats delict.Hannah had haar handen voor haar gezicht geslagen en snikte zachtjes.Haar echtgenoot brulde en sloeg een stoel door de kamer, maar werd alsnel door twee bewakers tegen de muur gesmakt.
  • 2. “Mijn dochter is vermoord en jullie houden ons hier vast!” schreeuwdePete tegen het tweetal dat hem nog steeds stevig vasthield. Dane voeldegeen medelijden of dergelijke meer voor het stel. Hij voelde niets meer.Hij was enkel geconcentreerd om de moordenaar te pakken die tweemoorden had gepleegd. Niet meer, niet minder. Dat was zijn beroep endit was zijn zoveelste zaak, de zoveelste moord waaraan hij werkte.Echter kon hij het beeld van Luke en Jessies gemartelde lichamen niet uitzijn hoofd bannen. Gelukkig had Smith het woord genomen, en vooreven was Dane hem daar dankbaar voor. Niet dat hij dat zou laten
  • 3. Omdat hij nog steeds niet helemaal helder was, probeerde hij zich teconcentreren op de emoties en de klanken van de stemmen in deverhoorkamer. Spijt, schuldgevoel en haat bleven uit, maar datbetekende niet dat Pete óf Hannah onschuldig waren. Een moordenaarkon zijn emoties uitschakelen, net als ieder ander. Dane zuchtte diep enwreef vermoeid over zijn nek. Zijn ogen vielen bijna dicht, maar hijweigerde om zich over te geven aan zijn vermoeidheid dat in heel zijnlichaam heerste.
  • 4. Smith was erin geslaagd om Mr. Gibson te kalmeren en hem een glaasjewater toe te dienen. Ook mevrouw Gibson was blij dat ze iets omhandenhad en dronk het glas in één teug leeg. Goed, weer een punt voor Smith,maar dat betekende niet dat hij vrienden met hem zou worden. Nogsteeds haatte hij de man, om zijn zelfingenomen karakter. Dane boog zichover de standaard vragen en voegde er toen een paar vragen bij.“Waar was u vannacht tussen tien en twaalf?” vroeg hij aan het echtpaar.
  • 5. Pete Gibson nam het woord.“Rond elf uur kwamen we thuis van ons weekendje weg naar Parijs. Wehadden onze koffers in de gang gezet en waren opzoek gegaan naar onzedochter. Toen die vreselijke ontdekking –” Zijn stem brak en even voeldeDane toch medelijden met de hem. Een kind verliezen was toch één vande grootste angsten die ouders maar konden hebben. Helaas had Danezelf geen kinderen, tot zijn grote spijt...
  • 6. Toen ze allebei hun glaasje water op hadden, bracht Smith de glazen naarhet laboratorium, er ondertussen ervoor zorgend dat hij geen plekkenaanraakte waar hun vingerafdrukken konden zitten. Dane stelde hettweetal nog een aantal vragen, en toen Smith eindelijk terug kwam, keekdie strak voor zich uit. Ze behandelden nog een paar vragen enuiteindelijk, toen het daglicht door de ramen scheen, konden ze eindelijkhun werk afronden en naar huis vertrekken.
  • 7. Dane borg zijn spullen op in zijn tas en nam afscheid van de paar mensendie op het bureau waren. Hij fronste zijn voorhoofd toen hij terugdachtaan McKeon´s opmerking over agenten die ziek naar huis waren gegaan.Er konden toch niet zo veel tegelijk ziek zijn geworden? De radartjes inzijn hersenen werkten ineens op volle toeren; hier klopte iets niet. Tweemensen waren vannacht vermoord en vervolgens is bijna heel hetbureau ziek naar huis gegaan. Hij liep de verhoorkamer uit en Smithvolgde hem op de voet.
  • 8. “Ik ben kapot,” kreunde Smith, toen hij naast Dane kwam lopen en zichuitrekte. Daarbij stootte hij zijn arm tegen Danes neus aan. Dane keekhem enkele seconden dreigend aan, en wilde hem net een oplawaaiverkopen toen McKeon binnen kwam wandelen. Hij zag er gladgeschorenen opgewekt uit. “De burgemeester belde me net en wilde een toespraakhouden op het plein voor het gemeentehuis. Elke bewoner moetopgetrommeld worden en daar gaan jullie voor zorgen. Ik bekommer mewel op het verslag van Gibsons overhoring.” In stilte vervloekte Dane zijnbaas, omdat hij nog steeds niet naar huis kon om bij te slapen. Ook Smith
  • 9. “Ik zie jullie om twaalf uur op het plein.” Na die woorden verdween hunbaas zijn kantoor binnen, waardoor ze weer alleen werden gelaten.“Het spijt me van die knal van net. Ik keek niet uit,” betoog Smith zijnspijt. Hoewel hij er geen barst van geloofde, nam Dane zijn excuses aanen samen liepen ze naar buiten. Het was nog steeds donker, maar minderbewolkt als een paar uur geleden. Hij keek op zijn horloge en bromdezacht toen ze maar een paar uur hadden, om heel het dorp om twaalfuur op het stadsplein, voor het gemeentehuis te krijgen. Hij hoopte maardat Jack het iets gemakkelijker had.