Your SlideShare is downloading. ×
Update 2
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Introducing the official SlideShare app

Stunning, full-screen experience for iPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

Update 2

365
views

Published on


0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
365
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. H1. Rode, witte en blauwe zwaailichten flitsen door de duisternis en verlichtten het terrein voor het huis van de Gibsons. Rechercheur Dane Calvan stapte uit de auto en keek met gemengde gevoelens naar het huis dat al eeuwenoud was. Verschillende klimop-planten groeiden een weg naar boven, wat het huis een mysterieus aanblik gaf. Hij baande zich een weg door de geparkeerde politieauto´s naar zijn collegas. Hij borg zijn PDA zorgvuldig op, zodat hij hem niet zou verliezen. Zijn Glock drukte tegen zijn heup aan, wat hem een veilig gevoel gaf; zoals altijd. Voor de deur kwam hij tot stilstand en aarzelde even om naar binnen te gaan.
  • 2. Jessie Gibson was niet zomaar een slachtoffer, maar een meisje dat hijsinds haar geboorte al had gekend. Haar vader, Pete Gibson werdgeboeid naar buiten gebracht, terwijl hij druk vloekte tegen de agent diehem stevig vasthield. Zijn vrouw Hannah liep jammerend achter het stelaan, haar hoofd op de grond gericht, zodat ze niemand aan hoefde tekijken. Dane kreeg bijna medelijden met het stel. Bijna. Opeens tikteiemand op zijn schouder en Dane draaide zich om. Zijn partner envriend, Jack Duncan, keek hem strak aan.
  • 3. “Ze worden verdacht op de moord van Jessie en Luke. Petes werklaarzenkwamen overeen met de modderige voetstappen op de houten vloer inde woonkamer,” vertelde Jack en samen liepen ze naar binnen.Onderweg struikelde Dane bijna over een kussen in de hal.“Kijk uit. Het is hier een rotzooi.” Daar twijfelde Dane geen momentaan, toen hij verschillende kussens op de grond zag liggen. Toen hij watverder liep, keek hij het donkere interieur rond, en probeerde zich teherinneren, wanneer hij hier voor het laatst was geweest.
  • 4. In ieder geval was de woonkamer niks veranderd en alles stond nog netzo als in zijn herinnering. Vooral het donkere hout en rodeaccenten, gaven de ruimte een oude maar chique uitstraling. Hetperfecte beeld dat hij altijd had gehad van het huis, werd verstoord doorde vele agenten die overal rondliepen. Blauwe uniformen begroeten hemzakelijk en liepen langs hem heen toen Dane naar een hoekje keek, waarhet lijk lag. Een geel lint was rond het lichaam van Jessie afgezet, vooreventuele toeschouwers. Dane probeerde geen opmerking te makenover het feit dat om half twee s ‘nachts heel Violet Hill nog lag te slapen.
  • 5. In plaats daarvan liep hij naar het lint toe en stapte eroverheen.Opengesperde ogen keken hem smekend aan, terwijl haar lichaam in eenvreemde houding lag. Bloed doordrenkte haar kleding en veroorzaaktenplasjes rond haar slappe lichaam. Een beeld van haar als baby schootdoor zijn hoofd, en zorgde voor een brok in zijn keel. Het kleine meisjewas toen twee weken oud geweest, toen hij haar voor het eerst hadvastgehouden. Rond die tijd had hij zich in het team van Violet Hills Corpsgevoegd, voor een rustiger baan als rechercheur.
  • 6. “Ze hadden dit niet verdiend,” mompelde hij en sloot Jessies ogen. Haarhuid voelde ijskoud aan. Even streelde hij haar tere wang, voordat hij zijnhand terugtrok en op stond.“Niemand verdient het om zo te sterven,” hoorde hij Jacks diepe stemachter zich. Dane knikte en draaide zich naar hem toe. Jack keek evengedachteloos naar het lichaam en draaide zich toen abrupt om. Danevolgde hem en kwam uit in de keuken, waar nog meer agenten bezigwaren met onderzoeken.
  • 7. Sommige stoelen aan de eettafel waren omver geworpen en zelfs doorhet raam heen naar buiten gesmeten. Glasscherven glinsterden op dekeukenvloer, vlak voor het raam. De kou van buiten streek over zijnhuid, wat enigszins de kokende woede in hem verkoelde. Takken metverschillende kleurende bladeren drongen door het open raam naarbinnen. Normaal vond Dane de herfst wel iets kleurigs hebben, maarvandaag was het een zwarte dag.
  • 8. Nog een geel lint was afgezet rond een lichaam en Dane liep ernaar toe.Bebloede bruine haren plakte aan het voorhoofd van Luke Porter. Tweebruine ogen staarden hem aan, vanuit de vreemde positie waarin hij lag.Ook rond zijn lichaam lagen plasjes bloed. Dane deed een paar rubberenhandschoenen aan en liep naar het lijk toe. Hij boog de gebogen vingersen liet ze toen weer los; de vingers krulden weer terug. Dat betekendedat het ongeveer twee uur geleden was geweest dat deze onschuldigejongen van het leven was beroofd.
  • 9. Hoe moest hij dit in hemelsnaam tegen zijn moeder, Finola Porteruitleggen? Dat haar zoon nooit meer thuiskwam? Dat één of andere gekhem te lijf was gegaan en zich flink had uitgeleefd? Evenals op zijn mooievriendinnetje Jessie. Dane deed zijn ogen even dicht, voor deopkomende migraine. Dat kreeg hij meestal als hij te gestrest was en indit geval piekerde hij over hoe hij het slechte nieuws moest vertellen. Hijkon Jack naar Finola sturen, maar wist dat dat niet eerlijk was tegenoverhen. Dus moest hij het zelf opknappen.
  • 10. Hij zuchtte diep en ging toen aan het werk. Hij maakte fotos van Lukeswonden en blauwe plekken, waar hij zich vermoedelijk aan had gestoten.Diepe sneden waren in zijn huid gekerfd en dat was waarschijnlijk dedoodsoorzaak geweest. Net als bij Jessie. Dane kon niet geloven dat eenvader zijn bloedeigen dochter zou vermoorden, maar tegenwoordighoorde hij dat zoveel, dat het hem niet eens zo schokte.
  • 11. Na een paar uur hadden ze wat bewijsmateriaal gevonden en deden diein een gemarkeerde papieren zak. Jack was met de lijkschouwer gaanpraten en deze bevestigde inderdaad Danes vermoeden dat Luke enJessie twee uur geleden werden vermoord. Hij zuchtte diep toen hij evennaar buiten liep om de frisse buitenlucht op te snuiven. Het viel niet meeom aan een zaak te werken waarbij bekenden om het leven warengekomen. Normaal was hij rustig en zakelijk, maar vanavond voelde hijzich onrustig. Tevens omdat de moordenaar nog steeds rond liep en zozijn gang kon gaan.
  • 12. Iemand klopte op zijn rug en Dane draaide zijn hoofd naar Jacksgezicht, die naast hem was komen staan. Samen keken ze naar de stilleduisternis die voor hun waakte. De storm was opgehouden, maar hetwas nog steeds stevig bewolkt.“Ik weet dat je ertegenop ziet om het Finola te vertellen. Als je wilt, doeik het wel.” Even wist Dane niet wat hij hoorde en toen hij Jack niet-begrijpend aankeek, herhaalde deze zijn voorstel.“Waarom zou je dat willen doen?”
  • 13. Die vraag zorgde ervoor dat Jacks ogen donkerder werden toen hij zijnblik af had gewend en in het donker staarde. Dane vroeg zich af wat ergaande was tussen Jack en Finola, maar had geen zin om ernaar tevragen. Toch spookten er tientallen vragen door hem heen, toen Jack noggeen antwoord had gegeven en geruisloos weer naar binnen was gegaan.Vermoedelijk gaf Jack iets om de zus van Danes - bijna - ex-vrouw, Amy...De gedachte aan haar, zorgde ervoor dat zijn hart zich samenkneep enzijn onderbuik verstrakte. Dit was het moment om weer aan het werk tegaan, om niet meer aan haar te hoeven denken.
  • 14. Dus draaide ook hij zich om en keek ondertussen op zijn horloge. Nogeen paar uur te gaan en dan kon hij weer naar huis, naar zijn heerlijkewarme bed. Maar toen wist hij nog niet dat zijn baas Vic McKeon nog ietsvoor hem in petto had. Zijn baas stond nonchalant tegen Danes autoaangeleund, terwijl hij met één van zijn collegas praatte. Dane herkendehem als Peyton Smith, de gluiperd, de slijmbal in het team. Als hij ergenseen hekel aan had, was het aan gluiperds en slijmballen. McKeon lachteom iets wat Smith zei en Danes zette zich schrap.
  • 15. Hij begroette zijn baas en negeerde Smiths valse glimlach.“Calvan, je moet naar het bureau. Een paar agenten zijn ziek naar huisgegaan en Jack moet Porters familie inlichten over zijn dood, aangezienjij een aantal problemen met ze hebt.” Daarbij keek McKeon hem veelbetekend aan, zodat Dane zich ongemakkelijk voelde. Hij liet echter nietsmerken, en zorgde dat zijn gezichtsuitdrukking volkomen neutraal was.“Natuurlijk,” zei hij, zonder enige emotie.
  • 16. “Goed, ik ga naar huis. Peyton gaat met je mee. Gedraag jullie,” doelendop het akkefietje wat zich een paar dagen geleden had plaatsgevonden.Peyton had een onbehoorlijke opmerking gemaakt over Amy, waardoorDane een vuist in het gezicht van Smith had geramd. Gelukkig voor Danewaren de meeste ermee eens geweest, dat Smith begonnen was, anderswas hij nu geschorst geweest. Strak naar de man kijkend, die hem altijdzo woest kon maken, haalde hij zijn schouders op en trok het portier vanzijn auto open. Smith deed hetzelfde aan de andere kant en tegelijkertijdstapten ze in.