Your SlideShare is downloading. ×
0
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Bloedspoor 1
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Bloedspoor 1

357

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
357
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. Verveelt drukte Jessie Gibson op het knopje van de afstandsbediening.De tv stoorde af en toe, door de hevige onweersbui die buiten raasde.Sommige takken tikten tegen de ramen van het grote huis, waar ze inhaar eentje van een rustige avond genoot. Haar benen over elkaarslaand, dacht ze aan haar vriend Luke. Eerder die avond had ze hemgebeld, met de vraag of hij hierheen wilde komen.
  • 2. Gelukkig voor haar, had hij geen plannen voor de avond en was hij nu opweg naar haar huis. Vlinders vlogen rond in haar buik en ze verbaasdeerover dat ze na twee jaar lang nog steeds smoorverliefd op hem was.Jessie zapte verder langs de kanalen, en zuchtte geërgerd toen er alleenmaar seksreclames voorbij kwamen.“Alsof iemand daar op zit te wachten.”
  • 3. De klok aan de muur gaf aan dat het tien over tien was en Jessie maaktezich een klein beetje zorgen. Luke was nooit te laat, en zou haar alhelemaal niet in haar eentje laten zitten in deze storm. Allerlei engescenarios van Luke, bloedend in zijn auto, verschenen voor haargeestesoog. Haar wilde fantasie vervloekend, gooide ze deafstandsbediening op de salontafel en zette de tv uit. Jessie was nietbang aangelegd, maar in een storm voelde ze zich toch een beetjeonbehagelijk. Breathe Slow klonk opeens uit de zakken van haarversleten spijkerbroek. Haar hart sloeg een slag over.
  • 4. “Jee, Jess... nergens voor nodig,” mompelde ze zachtjes en haalde haarmobieltje uit haar broekzak. Ze keek op het schermpje en zag dat Lukebelde. Vrolijk, maar toch een beetje bezorgd nam ze op. “Hee, waar blijfje?” Geen antwoord. Jessie fronste haar voorhoofd. Waarom belde hijhaar, terwijl hij niks terug antwoordde? “Luke?”“Ik weet je te vinden...” zei een vreemde stem. Meteen viel het mobieltjeuit haar handen. Dat was Luc niet! Wat was er met hem gebeurd?!Terwijl ze met haar mobieltje tegen haar oor, de alarmcentraleprobeerde te bereiken, controleerde ze alle ramen en deuren.
  • 5. Regen kletterde tegen de ramen en af en toe verlichtte eenbliksemschicht de woonkamer.Alle lampen knipperden een paar keer en vielen toen definitief uit. Jessieprobeerde rustig adem te halen en dacht koortachtig na. De telefoon!Snel greep ze de hoorn vast en toetste het alarmnummer in. Na enkeleseconden afwachten, kneep de angst haar keel dicht. Er was geenkiestoon! Snel gooide ze de hoorn op de haak en tastte ondertussen debank af naar haar mobieltje.
  • 6. “Alsjeblieft, waar ben je...?” fluisterde ze zacht, terwijl dikke tranen overhaar wangen een weg naar beneden gleden. Tussen een donderslagdoor, hoorde ze het kraken van de voordeur. Er was iemand in haar huis!“Nee, nee...!” jammerde Jessie en gooide alle kussen, die eens netjes opde bank hadden gelegen, richting de hal. Zware, door de regen, piependevoetstappen kwamen langzaam, maar zeker dichterbij. Bij elkedonderslag schoot haar bloeddruk omhoog en nam haar angst steedsmeer toe. Langzaam liep ze achteruit, haar ogen strak richting de halgericht.
  • 7. Ineens voelde ze iets in haar rug priemen en draaide zich geschrokkenom. Gelukkig constateerde dat het een boekenkast was en haaldeopgelucht adem. Maar die opluchting duurde niet lang, want toen zehaar oren spitste, besefte dat ze geen voetstappen meer hoorde.Langzaam draaide ze zich om, bang voor wat ze aan zou treffen.“Luke...?” fluisterde ze, terwijl haar onderlip hevig trilde. Weer eenbliksemschicht verlichtte de kamer en achter de bank stond een langedonkere man met een scherp lemmet in zijn handen. Met ingehoudenadem keek ze toe hoe hij weer dichterbij kwam en haar met die donkereogen strak en zelfverzekerd aankeken.
  • 8. “Nee, alsjeblieft...!” Jessie zocht met haar handen naar ietsscherps, waarmee ze haar indringer kon verwonden, maar tevergeefs. Zewas kansloos! “Wil je niet naar je vriendje toe? Als je lief bent, zal ik jenaar hem toe brengen. Hij ligt hiernaast..." Een valse lach volgde. Jessiezag haar kans schoon en probeerde weg te glippen. Helaas had deindringer haar door, greep haar ruw bij haar hals vast en duwde haarhoofd tegen de muur. Een scherpe pijnscheut schoot door haar hoofd enal snel voelde ze warme vloeistof langs haar haren naar haar nek glijden.“Jij gaat nergens heen...”

×