• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Arte grega
 

Arte grega

on

  • 596 views

Presentación en odp de arte grega, en galego

Presentación en odp de arte grega, en galego

Statistics

Views

Total Views
596
Views on SlideShare
492
Embed Views
104

Actions

Likes
0
Downloads
9
Comments
0

5 Embeds 104

http://historiadaartejorge.blogspot.com.es 75
http://historiadaartejorge.blogspot.com 15
http://www.historiadaartejorge.blogspot.com.es 9
http://www.edu.xunta.es 4
http://www.slashdocs.com 1

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as OpenOffice

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Arte grega Arte grega Presentation Transcript

    • • Protoxeométrico• PERIODO DE FORMACIÓN • Xeométrico (1000-650) • Corintio •Dedálico (650-610)• PERIODO ARCAICO •Arcaico pleno (610-530) ( 650-480) •Arcaico maduro (530-480) Severo (480-450)• PERIODO CLÁSICO Clásico pleno (450-400) (480-325) Estilo do século IV (400-325)• HELENISMO (325-30 a.C.)
    • • Finalidade concreta: conservar a imaxe da divindade.• Non hai liturxia no seu interior. Non estaba pensado para albergar fieis.• Situado fóra do entramado urbano: acrópole ou santuarios.• A orixe mégaron prehelénico.• Cuberta plana no interior e a dúas augas no exterior (sen teito: hípetros).
    • • Estrutura sinxela e elemental: 1 Pronaos: diante da cella, delimitado pola prolongación dos muros da mesma. 2 Cella ou naos: espazo rectangular, que pode estar dividido en naves mediante ringleiras de columnas. Alberga a estatua da divindade 3 Opistodomo: parte traseira que non comunica coa cella –cando isto ocorre, non está aberto ao exterior-, garda as ofrendas.
    • • Materiais: nun inicio, madeira; despois ladrillo e adobe, sendo substituídos por pedra (caliza e, sobre todo, mármore).• Sillares regulares, con aparello isódomo e pseudoisódomo.• Evolución: os máis antigos son estreitos e alongados, co tempo, máis harmónicos: as columnas das fachadas maiores serían o dobre máis unha das columnas das fachadas menores.• O intercolumnio sempre é o mesmo, dependendo do fuste na base.• Non ten fachada principal. O templo pintábase con cores brillantes.
    • • Inantis: só columnas entre as antas. •Próstilo: columnas diante dunha das fachadas menoresSEGUNDO O LUGAR •Anfipróstilo: columnas diante das dúasONDE SE COLOCAN AS COLUMNAS fachadas menores. •Períptero: columnas rodeando todo o templo •Pseudoperíptero: columnas adosadas aos muros da cella nos lados maioresCLASIFICACIÓN •Diptero: dobre columnata polos catro DOS TEMPLOS lados • Dístilos •Tetrástilos SEGUNDO O NÚMERO DE COLUMNAS •Pentástilos DA FACHADA •Hexástilos •Octástilos
    • Orde dóricaXorde no Peloponeso. Sensación de monumentalidade e solidez. Proporcións 1/5, 1/6
    • Orde xónicaAparece na Grecia oriental, máisluxo e ostentación. Proporcións 1/7, 1/8
    • Orde corintia Posible simboloxía funeraria na súa orixe(deseño de Calímaco), pode chegar a proporcións 1/12
    • Posible reconstrución das tres ordes tal como serían na época grega
    • Templo de Poseidón en Paestum,sur de Italia. Ca. 450 a.C.
    • A Acrópoleateniense.
    • Menesikles. Propíleos 437 – 432 a. C. •En mármore branco. O autor sacoulle partido aos desniveis topográficos. •Dobre pórtico dórico hexástilo, con seis columnas xónicas perpendiculares.•Dúas ás laterais que nonse construíron.•Dous edificios parabiblioteca e pinacoteca, sóse construíu un.
    • Atenea Niké: Partenón:• xónico, cunha cella • Dórico, octástilo e pequena, anfipróstilo e períptero. tetrástilo, con dúas • Cella dividida en tres pilastras entre as antas. naves por unha• Columnas monolíticas. columnata dórica enErecteion: dúas alturas.• Racha co esquema ríxido • Opistodomo con catro dos templos (para columnas xónicas. respectar a topografía • Hai correcións para sagrada do lugar?) evitaren as• No este portico hexástilo deformacións ópticas: xónico; ao oeste unha cúrvase o estilobata e estancia con tres partes a cornixa, varían os con catro columnas intercolumnios, xónicas sobre amplo cambian anchuras de zócalo; ao sur o pórtico métopas... das cariátides. • Proporción 1/5,5
    • Menesikles e FiloclesErecteion e cariátide421 – 407 a.C.
    • Calícrates.Atenea Niké, frontal.427 – 424 a.C.
    • Ictino e CalícratesPartenón. 447-432 a.C.
    • Azuis, vermellos oudourados policromaban aspartes altas do templo. O Partenón amosa desviacións respecto á regularidade matemática quizais xustificada por dúas constantes do pensamento grego: o ser humano como medida de todas as cousas e a experiencia como base para a observación das cousas. O estilóbata cúrvase cara arriba, curvatura transmitida ao entablamento. As columnas do peristilo están inclinadas cara dentro, ás dos extremos teñen 5 cts. máis de diámetro e o intercolumnio é menor. Explicación disto?: 1- Teoría da compensación. 2- Teoría da esaxeración. 3- Teoría da tensión.
    • Tholos deDelfos Circa 385 a.C.•Unha cámara con círculosconcéntricos de columnasdóricas e corintias.•Descoñécese a súa función.
    • • Debuxa as súas gradas sobre a aba dun outeiro• La orquestra é de gran extensión e a escena é estreita e alta.• Destacan pola acústica e a xeometría das súas liñas.
    • EsculturaO ser humano é o eixe da escultura. Evolucionada simplicidade arcaica ao barroquismohelenístico.Materiais: primeiro madeira e despois pedra,fundamentalmente mármore. Tamén se usou obronce: cera perdida e fundición en oco.Excepcionalmente ouro, marfil ou prata.Policromábase, agás as de bronce.Conservamos poucos orixinais.O autor firma a obra, valórase a creaciónartística individual.
    • PERÍODO DATA CARACTERÍSTICAS OBRAS / AUTORES Kouroi e Korai Dama de Auxerre Ss. VIII-VI a.C. Rixidez Cleobis e Bitón Apolo de Tenea Arcaísmo Frontalidade Importancia do espido con anatomía tosca Avances cara ao naturalismo en: Cabaleiro Rampin - Anatomía Efebo rubioPreclasicismo 1/2 s. VI 580- 1/2 Auriga de Delfos(Estilo severo) - Rostro s. V a.C a.C - Actitudes Naturalismo en: Mirón - Anatomía e movemento Policleto Clasicismo 2ª metade do Fidias(1º clasicismo) Proporción - canon S. V a.C. Equilibrio - harmonía Perfecciona o conseguido Praxíteles S. IV a.C. Novo canon ScopasPostclasicismo Lisipo(2º clasicismo) Expresión dos sentimentos Orientalismo Laocoonte Ss. III-II a.C. (146 Expresividade Altar de Pérgamo Helenismo a.C.) Movemento esaxerado Barroquismo
    • Cleobis e Bitón 600 – 580 a.C. • Mesma postura: adiantan perna esquerda ; brazos caídos, pegados ao corpo; mans pechadas. Ríxida frontalidade e imaxe compacta. • Somero modelado: a anatomía son incisións no tórax, pregas inguinais e xeonllos • Torso en forma de triángulo • Xeometrización no pelo: recadros xustapostos que simulan os pelos crechos.
    • Kuros de Anavisos 540 – 515 a.C. • Ollos améndoados e avultados. • “Sorriso arcaico”: boca pechada, curvando os beizos. Finalidade plástica: dalle volume ao rostro. • Desproporción entre as partes do corpo. • Pensouse que eran heroes, atletas ou representacións de Apolo. Pode que teñan un carácter votivo (ofrendas á divindade) ou funerario (o difunto na súa plenitude). Tamén símbolo dunha clase aristocrática, dun heroe fundador dunha gens (isto decae co desenvolvemento da sociedade democrática)
    • Kouros del ÁticaFinais século VII a. C.
    • Moscóforo570 a.C.
    • Cabaleiro Rampin540 a.C.
    • Torso de Kuros de Sunion600 a.C.
    • • Sempre os pés xuntos, cunha mán libre para as ofrendas ou soster o vestido.• O interese pola anatomía substitúese polo tratamento dos vestidos, as súas cores e pregues dan vivacidade á figura; dous ropaxes: 1. O peplo dórico 2. O Chitón e himatión xónicos (túnica e manto)Koré con peplo. 540 - 530 a.C.
    • Dama de Auxerre. 650 a.C.
    • Koré 675 (con chitón e himation) 530 - 515 a.C.
    • CritiasO efebo rubio490 – 480 a.C. • contraposto: unha perna de sostén e a outra libre, o que orixina unha inclinación do corpo que rompe coa frontalidade. No avance cara o naturalismo é importante a evolución nas técnicas escultóricas: do punteiro e martelo inicial, máis tosquedade e xeometrismo, ao uso de ciceis planos e dentados, con sucos longos e ondulados, e o trépano que orixina máis profundidade de talla e claroscuros.
    • Da grandiosidade ao home belo.Do conxunto entendido como sumade elementos a un corpo xa unitarioque controla os membros: pernas,brazos…Do sonriso arcaico, expresión devida, a unha seriedade que busca ainterioridade do ser humano.Progresiva perda da frontalidade.Dos peiteados longos e xeométricosao pelo curto
    • Fronte o período arcaico, que destacaba a superficieexterior das cousas, agora resáltase a interioridade humana:tómase conciencia da RESPONSABILIDADE HUMANA, levaa SERIEDADE. SERIEDADERÁCHASE COA VISIÓN FRONTAL.Gran desenvolvemento das TÉCNICAS DO BRONCE, apartir do século V a. C, PARA ESCULTURA EXENTA(conservamos poucos orixinais, son copias de épocaromana)
    • Auriga de Delfos. 474 a.C. • Ensimismamento e esfericidade no rostro, pérdese o sorriso. •Pelo pegado ao cranio. • “Ethos” (Serenidade, carácter) propio do vencedor. •Xiro no corpo e plástico tratamento do vestido.
    • Poseidón ou Zeus460 a.C.
    • Guerreiros de RiacePeriodo Severo ouclásico •Técnica da cera perdida. dos poucos orixinais gregos en bronce que conservamos. •Maestría no tratamento do corpo, perfecto coñecemento anatómico.
    • CritiasOs Tiranicidas(Harmodios e Aristogeiton)477 – 476 a.C.• “Ethos” (Serenidade, carácter)alonxado do dramatismo domomento: o asasinato de Hiparco.Elevados a categoría de heroes polasúa oposición á tiranía•Máis puntos de vista, camiñamoscara o dominio do espazo. Visión deperfil, cun movemento simultáneocara adiante e atrás.•É unha copia romana do orixinal enbronce
    • Mirón. Discóbolo. 460 a.C.•Capta o instante, o momentoprevio ao lanzamento.•Racha coa postura tradicionalergueita.•O rostro non reflicte o esforzo.•Mestre do “Ritmo”, fixa unmomento significativo daacción.(RHYTHMOS: poñer orde nomovemento)•Delineada musculatura.
    • Trono Ludovisi (centro e laterais) 460 – 450 a.C. Técnica dos panos molladosConviven a sensibilidadearcaica pola simetría e asolemnidade do clásico
    • O MITO REFLICTE A ARQUITECTURA UNHA HISTORIA RECOLLE ISTO NAS COLECTIVA OU UNHA MÉTOPAS (DÓRICO), DETERMINADA NO FRISO (XÓNICO) E PROPAGANDA NOS FRONTÓNS. POLÍTICA Dificultade compositiva nos frontóns: o espazo decrece cara os laterais.PRIMEIROS FRONTÓNS: temática monstruosa, infunden temor, as figuras usanescalas diferentes para adaptarse ao marco. Templo de Artemisa en Corfú.FRONTÓNS ARCAICOS: temática mítica e heroica, de linguaxe e proporciónhumana. As figuras amóldanse ao espazo sen cambiar a escala ( de pé, xeonllos…).Máis ricos narrativamente.
    • Templo de Artemisa en Corfú. 600-580 a.C.Gorgona con arcaísmos naexpresión do movemento:pernas de perfil formandoángulos rectos…Gorgona:criaturas fantásticas que tiñan serpes enroscadas na cabeza, quen a mirabaquedaba petrificado. Eran tres, a máis coñecida é Medusa.
    • O frontón oeste amosa rasgos de maior arcaísmo.Templo de Afaia, batalla de Troia. Ca. 510-480. Egina.
    • Tesouro dos Sifnios, Delfos Aprox. 525 a.C. Nos santuarios acumulábanse tesouros e grupos escultóricos.Planos superpostosRiqueza de movementosRecolle a guerra de Troia e axigantomaquia
    • •As métopas recollen os 12 traballos de Hércules. •A verticalidade acentúa a función sustentadora. •Ethos. •A deusa, Atenea, axudando ao seu protexido.Métopa de Hércules coas mazás dasHespérides.Templo de Zeus en Olimpia.465 – 457 a.C.
    • Templo de Zeus en Olimpia, combate de Centauros e Lapitas. 470 – 460 a.C. Frontón occidental: acción desbordada, maisFrontón oriental: tensa espera seriedade nos rostros
    • FidiasBusto de AteneaLemnia440 a.C. •Ethos. •Harmonía. •Dominio da técnica. •Plasticidade no peiteado.
    • Frontóns do Partenón 442-438 a.C• Moi deteriorados por unhabomba veneciana no 1687.• En 1674, J. Carrey fixera unsdebuxos do conservado.• A principios do século XIXLord Elgin levou os restos aLondres.  Cumio artístico de Fidias e do clasicismo. Súperanse os problemas que plantexaba o forma triangular dos frontóns: UNIDADE DA ACCIÓN ENTRE OS DOUS LADOS.
    • Reconstrución do frontón este do Partenón. Deméter, Perséfone e Hera. 442 – 438 a.C.Dominio absoluto do espazo tridimensional grazas á variedade de posturas, aoxogo de luces e sombras dos vestidos e a dominio da técnica na plasmación daanatomía humana.
    • Friso do Partenón Procesión das Panateneas 442-438 a.C.Introduce o gusto xónico dos relevos esculpidos nun edificio dórico. Nas Panateneas ofrecían un peplo á estatua da deusa: xinetes ecarros preparándose, sacerdotes levando os animais para sacrificar,heroes.. E os deuses sentados, esperando.
    • Friso do Partenón Procesión das Panateneas 442-438 a.C. - Destaca o tratamento das pregas e a naturalidade da composición.- Destaca a capacidadede crear sensación deprofundidade, marcandounha gran cantidade deplanos en poucoscentímetros.
    • Sir Lawrence Alma-Tadema. Fidias e o friso do Partenón. 1868.
    • MÉTOPAS:- son 92 en alto relevo: leste,Xigantomaquia; oeste,Amazonomaquia; norte, guerra deTroia; sur, centauromaquia( a mellorconservada).- Composicións claras, con dúas outres figuras, sen movementossuperfluos.- Algunha ligada aínda ao estilosevero
    • Diadumeno 450-440 a.C. Policleto -Perfecto estudo anatómico -Dominio do modelado e o claroscuro. - Adopta a chamada postura clásica (contraposto), rompendo a rixidez da figura totalmente recta. -Cabeza esférica Doríforo 440-430 a.C.
    • POLICLETO: A BELEZA COMO FROITO DA SIMETRÍA 1*Proporción entre as partes e das partesco conxunto. A unidade base era o dedo. Orostro ten tres partes propocionais: fronte/fronte-nariz/ nariz-mentón. Consecuenci a Cada parte debe estar perfectamente definida: DIARTROSE 1* SYMMETRIA: poñer orde na forma
    • Calímaco?Atenea atándose unhasandalia (decoración dotemplo Atenea Niké)411 – 407 a.C.Delicadeza nos acenos,sutileza e refinamento (ovestido transparente), xogosde movementos e de luces esombras. A lixeireza da arte como recurso para a evasión dunha realidade difícil: a guerra do Peloponeso.
    • PraxítelesHermes con Dionisos330 a.C.•Destaca a curva praxitelianaque provoca maior inclinaciónda cadeira.•Outra forma de achegarse aosdeuses: escenas cotiás, sengrandiosidade.•Non se diferencian claramenteas partes do corpo, claroscuroe difuminado, son superficiessuaves.
    • PraxítelesApolo Sauróctono340 a.C.Parodia da morte da serpe Pitón porparte de Apolo en Delfos; aquí o Apoloadolescente mata unha lagartixa.Figuras amables e cheas de encanto, a“CHARIS” praxiteliana.
    • Praxíteles Afrodita de Cnido Aprox.360 a.C.•Destaca a curva praxiteliana queprovoca maior inclinación dacadeira.•Outra forma de achegarse aosdeuses: escenas cotiás, Afroditasaíndo do baño•Claroscuro e difuminado, sonsuperficies suaves. Fixou ocanon de beleza feminina
    • Scopas. Ménade danzante . Mediados do século IV a.C.• É o escultor do “pathos”:mostrar a emoción, a reaccióninstintiva ante o que ocorre.• Temas tráxicos conmovementos convulsos,retorcendo os corpos e concabelos desordeados
    • Lisipo. Apoxiomeno aprox. 325 a.C.•Novo canonmáis esvelto.•O atleta nonestá en actitudeheroica.•A extensión dobrazo dáprofundidade, avisión máiscompleta xa noné a frontal.
    • Lisipo. Retratos de Alexandre. Aprox 330 a.CLisipo busa a INDIVIDUALIDADE. Na súa época cristaliza o verdadeiroretrato que tanto éxito terá na etapa seguinte cos monarcas helenísticos.Non busca só a fidelidade física, tamén os rasgos psicolóxicos e emotivos.
    • Lisipo Heracles Farnesio Copia dun orixinal en bronce 2ª metade do s. IV a.C.Amosa o cansanzo físico e moral deHércules ao final dos seus traballos(as mazás das Hespérides na man, derradeiro dos seustraballos, ilustra isto).Multiplicidade de puntos de vista.
    • • Aparecen escenas da vida cotiá: nenos xogando, en actitudes cotiás...• Retratos moito máis realistas: representación da vellez ou da fealdade, abandóase a harmonía e a serenidade anterior.• No eido político, son monarquías cunha forte concentración do poder nos reis
    • Galo moribundo ca. 240 a.C.•Grandiosidade.•Grande expresión de dor.•Dramatismo. “A natureza imita ao arte” Oscar Wilde
    • Antígono?Galo uxoricida230 a.C.•O rei Atalo I de Pérgamomandounas esculpir comoconmemoración da súavictoria sobre os galos.•Teatralidade.•Plasmación do “Pathos”.
    • Reconstrución do altarconsagrado a ZeusPérgamo.180 – 160 a.C.Invírtese a relación escultura-arquitectura do Partenón afavor da escultura.Batalla de deuses e deusas cosxigantes. Atenea en loita coxigante Alcioneo, quen nonsería vencido mentrasmantivera os pés sobre a terra.A súa nai, Xea, acude na súaaxuda pero a proximidade daVictoria que vai coroar aAtenea anuncia o seu fracaso.
    •  FIGURAS GRANDIOSAS,SOBREHUMANAS, CASE DEVULTO REDONDO. DEUSES/XIGANTES,PARÁBOLA DA LOITAGREGOS/BÁRBAROS.(O rei de Pérgamo venceuaos bárbaros).
    • Victoria de Samotracia220 – 190 a.C.Exemplo do dominiotécnico e devirtuosismo: otratamento davestimenta, cunclaroscuro destacadopolo tipo de pregas
    • Agesandro, Polidoro e Atenodoro. Laoconte e fillos. 50 a.C. Visión frontal Os movementos dos corpos da o volume Composición baseada nunha pirámide e unha diagonal Marcado sufrimento: engurras de dor, boca aberta… DESEQUILIBRIO COMPOSITIVO MOVEMENTO ESAXERADO EXPRESIVIDADE DOS ROSTROS E CORPOS RRAB
    • cErámicaSó nos queda o reflexo da pintura na cerámica, aíndaque debeu ser tan importante coma a escultura ouarquitectura. Zeuxis, Apeles, Protóxenes, Filoxeno.Gran variedade de pezas: ánforas, cráteras.... Motivosvariados: lendas de heroes, xogos atléticos... dan moitainformación sobre o mundo heleno.A cerámica vai firmada tanto polo pintor coma poloceramista.Os exemplos máis antigos son os vasos Dypilon (séculosX ao VIII a.C), pertencen ao estilo xeométrico: usanpuntas, liñas, círculos, espirais... ordeados en bandashorizontais. Pode aparecer unha escena cun grandeesquematismo normalmente de tipo funerario. Non haiperspectiva ou proporción. Arxila vermella, decorada encastaño escuro ou negro.
    • Vasilla xeométrica con prócese e cortexo funerario. Século VIII a.C.
    • Execias Ánfora con Ayax e Aquiles 550-540 a.C.•Cerámica de “figuras negras”a partir do século VII.•O narrativo despraza aodecorativo.•A figura humana adquiremáis importancia.•Desaparecen as bandas ataquedar unha soa escena napanza da vasilla.
    • Pintor de PanetioTeseo e Afrodita 500-490 a.C.•Cerámica de “figuras vermellas” a partir de finais do século VI(o que se pinta en negro é o fondo). Apoxeo no século V a.C.• Máis naturalismo, domina o escorzo e a perspectiva.• Iránselle engadindo cores ata chegar á cerámica policromada