ประเทศติมอร์ตะวันออก หรือ  ติมอร์ - เลสเต
ประเทศติมอร์ตะวันออก <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออก   ( อังกฤษ : East Timor)  หรือ  ติมอร์ - เลสเต  หรือมีชื่อเรียกอย่างเป็น...
<ul><li>แต่เดิมประเทศติมอร์ตะวันออกถูกปกครองโดยประเทศอินโดนีเซียซึ่งได้ยึดครองติมอร์ตะวันออกเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเมื่อ...
ประวัติศาสตร์  <ul><li>ดินแดนติมอร์ตะวันออกเป็นอาณานิคมของประเทศโปรตุเกสตั้งแต่ปี พ . ศ .  2063  ( ค . ศ .  1520 )  ภายหลั...
<ul><li>อย่างไรก็ดีเมื่อรัฐบาลอินโดนีเซียยินยอมให้ชาวติมอร์ตะวันออกลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชจากอินโดนีเซีย ในวันที่ ...
วิกฤตการเมืองพ . ศ .  2549   <ul><li>ความวุ่นวายได้เริ่มขึ้นในติมอร์ตะวันออกเมื่อเดือนเมษายน พ . ศ .  2549   หลังจากที่การ...
วิกฤตการเมืองพ . ศ .  2549   <ul><li>เมื่อวันที่  21   มิถุนายน พ . ศ .  2549   ประธานาธิบดีซานานา กุสเมา ได้ขอร้องอย่างเป...
การปกครอง  <ul><li>ปัจจุบันประเทศติมอร์ตะวันออกมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตย แต่ด้วยความที่เป็นประเทศใหม่ ซึ่งต้องเผชิญกับ...
การแบ่งเขตการปกครอง  <ul><li>ติมอร์ตะวันออกแบ่งเขตการปกครองเป็น  13   เขต  ( administrative districts )  ดังนี้ </li></ul>...
ภูมิศาสตร์  <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออกเป็นประเทศหมู่เกาะ จัดเป็นเกาะในกลุ่มเกาะอินโดนีเชีย เรียกว่า เกาะติมอร์ ด้วยเงื่อ...
ภูมิอากาศ  <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออกมีเพียงสองฤดู เช่นเดียวกับทางภาคใต้ของประเทศไทย คือมีฤดูฝน และฤดูแล้งเหมือนประเทศไท...
เศรษฐกิจ  <ul><li>ลู่ทางการค้าการลงทุนในติมอร์ตะวันออกที่มีศักยภาพ คือ ไร่กาแฟ  การประมง  ธุรกิจการท่องเที่ยว รวมถึงแหล่งท...
การคมนาคม  <ul><li>ใจกลางกรุงท่าอากาศยานนานาชาติดิลี  ( Presidente Nicolau Lobato International Airport )  เป็นสนามบินนานา...
ประชากร  <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออกมีประชากรประมาณ  1,040,880   คน โดยประชากรมีความหลากหลายทางด้านชาติพันธุ์ และภาษาที่ม...
วัฒนธรรม  <ul><li>ประชาชนชาวติมอร์ตะวันออกส่วนใหญ่อาศัยอยู่ตามชนบท โดยส่วนมากยังทำการเกษตรแบบดั้งเดิม และพึ่งพาตนเอง มีการ...
ศาสนา  <ul><li>ประชากรส่วนใหญ่ในประเทศติมอร์ตะวันออกนับถือศาสนาคริสต์ โดยแยกเป็นสองนิกายหลัก คือ นิกายโรมันคาทอลิก มีศาสนิ...
เมืองหลวง   กรุงดิลี  (Dili)
ธงชาติและตราสัญลักษณ์
แผนที่
แผนที่ประเทศติมอร์เลสเต
ประเทศคู่ค้า  ( ส่งออก ) ที่สำคัญ <ul><li>สหรัฐอเมริกา เยอรมัน โปรตุเกส ออสเตรเลีย อินโดนีเซีย </li></ul>
สกุลเงิน <ul><li>ดอลลาร์สหรัฐฯ  ( ยังไม่มีสกุลเงินของตนเอง แต่สามารถใช้ดอลลาร์สหรัฐ ดอลลาร์ออสเตรเลีย และรูเปียห์ อินโดนีเ...
สัญลักษณ์เงิน  USD
ผลผลิตทางการเกษตร <ul><li>กาแฟ ข้าว ข้าวโพด มันสำปะหลัง หัวมันฝรั่งหวาน ถั่วเหลือง กะหล่ำปลี มะม่วง กล้วย วะนิลา </li></ul>
บรรณานุกรม <ul><li>วิกิพีเดีย สารานุกรมไทย . ” ข้อมูล , ทั่วไปของประเทศติมอตะวันออก , ” ประเทศติมอตะวันออก .30  ธันวาคม 25...
จัดทำโดย <ul><li>นาย วศินกิ่ง โครกกรวด </li></ul><ul><li>5/1 </li></ul>
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

ประเทศติมอร์ตะวันออก

1,409

Published on

นายวศิน กิ่งโคกกรวด
ม.5/1

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
1,409
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
7
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

ประเทศติมอร์ตะวันออก

  1. 1. ประเทศติมอร์ตะวันออก หรือ ติมอร์ - เลสเต
  2. 2. ประเทศติมอร์ตะวันออก <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออก ( อังกฤษ : East Timor) หรือ ติมอร์ - เลสเต หรือมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์ - เลสเต ( อังกฤษ : Democratic Republic of Timor-Leste) เป็นประเทศที่ตั้งอยู่บนเกาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย เกาะติมอร์ด้านตะวันออก เกาะอาเตาโร ( Atauro ) และ เกาะจาโก ( Jaco ) ที่อยู่ใกล้เคียง และ โอเอกุสซี - อัมเบโน ( Oecussi - Ambeno ) ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของเกาะติมอร์ ติมอร์ตะวันออกถูกล้อมรอบโดยพื้นที่ของประเทศอินโดนีเซีย </li></ul>
  3. 3. <ul><li>แต่เดิมประเทศติมอร์ตะวันออกถูกปกครองโดยประเทศอินโดนีเซียซึ่งได้ยึดครองติมอร์ตะวันออกเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเมื่อปี พ . ศ . 2518 ( ค . ศ . 1975 ) และในปี พ . ศ . 2542 ( ค . ศ . 1999 ) ติมอร์ตะวันออกได้แยกตัวเป็นอิสระ และได้รับเอกราชอย่างเต็มตัวเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ . ศ . 2545 ( ค . ศ . 2002 ) เมื่อประเทศติมอร์ตะวันออกเข้าร่วม องค์การสหประชาชาติ ในปีเดียวกัน ก็ได้ตกลงว่าจะเรียกประเทศอย่างเป็นทางการว่า ติมอร์ - เลสเต ( Timor - Leste ) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาโปรตุเกส </li></ul>
  4. 4. ประวัติศาสตร์ <ul><li>ดินแดนติมอร์ตะวันออกเป็นอาณานิคมของประเทศโปรตุเกสตั้งแต่ปี พ . ศ . 2063 ( ค . ศ . 1520 ) ภายหลังโปรตุเกสถอนตัวออกไปเมื่อปี พ . ศ . 2518 โดยมิได้จัดการปกครองให้แก่ติมอร์แต่อย่างใด เป็นเหตุให้ประเทศอินโดนีเซียได้ส่งทหารเข้ายึดครองติมอร์โดยผนวกเข้าเป็นจังหวัดที่ 27 ของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งต่อมาได้ถูกคัดค้านจากประชาชนชาวติมอร์เป็นเหตุให้เกิดความรุนแรงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่การชุมนุมทางศาสนาในพิธี มิสซา ที่โบสถ์โมทาเอล ( Motael ) เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค . ศ . 1991 ริมทะเลกรุงดิลี โดยผู้ชุมนุมได้เดินขบวนไปยังสุสานซานตาครูซจำนวนผู้ร่วมชุมนุมจึงมีมากขึ้น และการชุมนุมก็เปลี่ยนเป็นการเรียกร้องเอกราช โดยมีนาย ซานานา กุสเมา เป็นผู้นำที่มีบทบาทอย่างมากต่อการเรียกร้องเอกราชจากอินโดนีเซีย </li></ul>
  5. 5. <ul><li>อย่างไรก็ดีเมื่อรัฐบาลอินโดนีเซียยินยอมให้ชาวติมอร์ตะวันออกลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชจากอินโดนีเซีย ในวันที่ 30 สิงหาคม พ . ศ . 2542 ประชาชนชาวติมอร์ตะวันออกกว่าร้อยละ 80 ออกเสียงสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราช จึงก่อให้เกิดเหตุการณ์รุนแรงในติมอร์ตะวันออกโดยกลุ่มกองกำลังมิลิเทีย ( militia ) ที่นิยมอินโดนีเซีย สหประชาชาติจึงได้ตัดสินใจจัดตั้งกองกำลังนานาชาติ ( International Force in East Timor – INTERFET ) เมื่อ 15 กันยายน 2542 เพื่อส่งเข้าไปรักษาสันติภาพในติมอร์ตะวันออก ก่อนที่จะประกาศเอกราชในวันที่ 20 พฤษภาคม พ . ศ . 2545 ในขณะนี้ สหประชาชาติดำเนินการสนับสนุนติมอร์ตะวันออกภายใต้ United Nations Mission of Support in East Timor ( UNMISET ) ตั้งแต่ 20 พฤษภาคม พ . ศ . 2545 </li></ul>
  6. 6. วิกฤตการเมืองพ . ศ . 2549 <ul><li>ความวุ่นวายได้เริ่มขึ้นในติมอร์ตะวันออกเมื่อเดือนเมษายน พ . ศ . 2549 หลังจากที่การชุมนุมเพื่อสนับสนุนทหารติมอร์ตะวันออก 600 นาย ซึ่งถูกปลดออกจากราชการเนื่องจากหนีทัพกลายเป็นการจลาจลที่มีผู้เสียชีวิต 5 คน และมีมากกว่า 20,000 คนที่หนีจากบ้านของตัวเอง </li></ul><ul><li>การต่อสู้อันรุนแรงระหว่างทหารที่สนับสนุนรัฐบาลและทหารฟาลินติลที่ไม่พอใจได้เกิดขึ้นเมื่อ พฤษภาคม 2549 แม้ว่าจะยังไม่มีความชัดเจน แรงจูงใจเบื้องหลังการต่อสู้ คาดว่าจะเป็นการกระจายของกองทุนน้ำมัน และการจัดการไม่ดีของกองทัพและตำรวจติมอร์ ซึ่งรวมถึงตำรวจอินโดนีเซียเดิม และกบฎติมอร์เดิม นายกรัฐมนตรี มารี อัลกาติรี ได้เรียกความรุนแรงนี้ว่าเป็นการรัฐประหาร และได้ยอมรับความช่วยเหลือจากกองทัพจากต่างประเทศหลายชาติ ณ วันที่ 25 พฤษภาคม พ . ศ . 2549 ประเทศออสเตรเลีย โปรตุเกส นิวซีแลนด์ และมาเลเซียได้ส่งทหารไปยังติมอร์ เพื่อปราบปรามความไม่สงบ </li></ul>
  7. 7. วิกฤตการเมืองพ . ศ . 2549 <ul><li>เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ . ศ . 2549 ประธานาธิบดีซานานา กุสเมา ได้ขอร้องอย่างเป็นทางการให้นายกรัฐมนตรี มารี อัลคาทีรี ลาออก ซึ่งสมาชิกพรรคเฟรติลินส่วนใหญ่ได้ข้อรองให้นายกรัฐมนตรีลาออก โดยกล่าวหาว่า ได้พูดเท็จเกี่ยวกับการกระจายอาวุธให้พลเรือน เมื่อวันที่ 26 มิถุนายนพ . ศ . 2549 นายกรัฐมนตรีมารี อัลกาติรี ได้ลาออกโดยกล่าวว่า เป็นไปเพื่อหลีกเลี่ยงการลาออกของประธานาธิบดี โฆเซ รามอส ฮอร์ตา ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีคนใหม่เมื่อ วันที่ 8 กรกฎาคม พ . ศ . 2549 </li></ul>
  8. 8. การปกครอง <ul><li>ปัจจุบันประเทศติมอร์ตะวันออกมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตย แต่ด้วยความที่เป็นประเทศใหม่ ซึ่งต้องเผชิญกับเหตุการณ์สงครามกลางเมือง และการรุกรานจากประเทศอื่น เพื่อให้การดำเนินการในติมอร์ตะวันออกเป็นไปโดยสงบ องค์การสหประชาชาติ โดยสำนักงานโครงการเพื่อสนับสนุนภารกิจของในติมอร์ตะวันออก ( United Nation Mission of Support in East Timor  : UNMISET ) เป็นหน่วยงานที่คอยให้การสนับสนุนการดำเนินการต่างๆในติมอ์ตะวันออกให้เป็นไปอย่างเรียบร้อย ประเทศติมอร์ตะวันออกเป็นสมาชิกขององค์การสหประชาชาติเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค . ศ . 2002 </li></ul>
  9. 9. การแบ่งเขตการปกครอง <ul><li>ติมอร์ตะวันออกแบ่งเขตการปกครองเป็น 13 เขต ( administrative districts ) ดังนี้ </li></ul><ul><li>เขตเลาเตง </li></ul><ul><li>เขตเบาเกา </li></ul><ul><li>เขตวีเกเก </li></ul><ul><li>เขตมานาตูโต </li></ul><ul><li>เขตดิลี </li></ul><ul><li>เขตไอเลอู </li></ul><ul><li>เขตมานูฟาอี </li></ul><ul><li>เขตลีกีซา </li></ul><ul><li>เขตเอร์เมรา </li></ul><ul><li>เขตไอนาโร </li></ul><ul><li>เขตโบโบนาโร </li></ul><ul><li>เขตโกวา - ลีมา </li></ul><ul><li>เขตโอเอกุสซี - อัมเบโน </li></ul>
  10. 10. ภูมิศาสตร์ <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออกเป็นประเทศหมู่เกาะ จัดเป็นเกาะในกลุ่มเกาะอินโดนีเชีย เรียกว่า เกาะติมอร์ ด้วยเงื่อนไขทางภูมิศาสตร์ที่เป็นเกาะขนาดเล็ก เกาะติมอร์ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศออสเตรเลีย และอยู่ห่างจากกรุงจาการ์าของประเทศอินโดนีเซียไปทางตะวันออกประมาณ 2,100 กิโลเมตร ประเทศติมอร์ตะวันออกประกอบไปด้วยดินแดนส่วนปลายด้านตะวันออกของเกาะติมอร์ และมีดินแดนส่วนแยก เขตโอกุสซี ที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของติมอร์ตะวันตกซึ่งอยู่ในการปกครองของประเทศอินโดนีเซีย </li></ul>
  11. 11. ภูมิอากาศ <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออกมีเพียงสองฤดู เช่นเดียวกับทางภาคใต้ของประเทศไทย คือมีฤดูฝน และฤดูแล้งเหมือนประเทศไทย ภูมิอากาศบางแห่งมีภูมิอากาศแบบสะวันนา ด้วยเหตุที่ได้รับลมแล้งจากทะเลทรายทางตอนเหนือของประเทศออสเตรเลีย ทรัพยากรทางธรรมชาติของติมอร์ตะวันออกคือ น้ำมัน และก๊าซธรรมชาติ ซึ่งอาจมีมากไม่แพ้ประเทศบรูไนที่อยู่ในทะเลลึกที่เรียกว่า Timor Gap ซึ่งอยู่ครึ่งทางระหว่างติมอร์ตะวันออกกับประเทศออสเตรเลีย ส่วนพืชเศรษฐกิจที่สำคัญได้แก่ กาแฟ มะพร้าว โกโก้ ข้าวโพด และปศุสัตว์ที่สำคัญได้แก่ โค กระบือ แกะ ม้า และทรัพยากรสัตว์น้ำที่มีอยู่มากมาย </li></ul>
  12. 12. เศรษฐกิจ <ul><li>ลู่ทางการค้าการลงทุนในติมอร์ตะวันออกที่มีศักยภาพ คือ ไร่กาแฟ การประมง ธุรกิจการท่องเที่ยว รวมถึงแหล่งทรัพยากรประเภท น้ำมันดิบ และก๊าซธรรมชาติในเขต Timor Gap ซึ่งอยู่ระหว่างติมอร์ตะวันออกกับออสเตรเลีย อย่างไรก็ดี ธุรกิจเหล่านี้ยังจำเป็นต้องได้รับการพัฒนา และการสนับสนุนด้านการเงินจากนักลงทุนภายนอกอยู่มาก เนื่องจากติมอร์ตะวันออกยังขาดเงินทุน และชาวติมอร์ตะวันออกยังขาดทักษะในการประกอบกิจกรรมทางเศรษฐกิจ กอปรกับในปัจจุบันมีอัตราผู้ว่างงานสูงประมาณร้อยละ 80 ซึ่งในส่วนของนักธุรกิจไทยจำเป็นต้องศึกษาความเป็นไปได้ของระเบียบรวมถึงอุปสรรคดังกล่าวต่าง ๆ ข้างต้น เพื่อประกอบการพิจารณาถึงความเสี่ยงในการลงทุนในติมอร์เลสเต และขณะนี้สินค้าส่วนใหญ่ในติมอร์ตะวันออกนำเข้าจากออสเตรเลีย เพื่อรองรับการบริโภคของคณะเจ้าหน้าที่จากสหประชาชาติและคณะทูตที่ปฏิบัติงานในติมอร์ตะวันออก </li></ul>
  13. 13. การคมนาคม <ul><li>ใจกลางกรุงท่าอากาศยานนานาชาติดิลี ( Presidente Nicolau Lobato International Airport ) เป็นสนามบินนานาชาติเพียงแห่งเดียวในติมอร์ตะวันออก และท่าเรือติมอร์ และ ท่าเรือดิลี ท่าเรือสำคัญของประเทศ </li></ul>
  14. 14. ประชากร <ul><li>ประเทศติมอร์ตะวันออกมีประชากรประมาณ 1,040,880 คน โดยประชากรมีความหลากหลายทางด้านชาติพันธุ์ และภาษาที่มีถึง 30 กลุ่ม โดยต่างคนต่างอยู่ นอกจากนี้ยังมีชุมชนชาวติมอร์เชื้อสายจีน และคนไทยในกรุงดิลี ส่วนภาษาทางการนั้นไม่เป็นที่ตกลงแน่นอนว่าจะใช้ภาษาใดเป็นภาษาทางการ แต่ภาษาที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในติมอร์ตะวันออก คือ ภาษาเตตุม ภาษาโปรตุเกส ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาอังกฤษ โดยสองภาษาหลังนี้ทางการถือเป็นภาษาปฏิบัติการ นอกจากนี้ยังมีภาษาของชนเผ่าพื้นเมืองต่างๆที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ </li></ul>
  15. 15. วัฒนธรรม <ul><li>ประชาชนชาวติมอร์ตะวันออกส่วนใหญ่อาศัยอยู่ตามชนบท โดยส่วนมากยังทำการเกษตรแบบดั้งเดิม และพึ่งพาตนเอง มีการศึกษาต่ำ มีการจับปลาและเลี้ยงสัตว์ ผู้คนส่วนใหญ่ค้าขายไม่เป็น ไม่มีความรู้เกี่ยวกับอุตสาหกรรม เครื่องจักรกล แต่ชาวติมอร์ตะวันออกนั้นมีความเคารพในระบบอาวุโส มีระบบเครือญาติที่แข็งแกร่ง รักพวกพ้อง รักขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิม โดยสตรีชาวติมอร์นั้นจะทำงานหนักในขณะที่บุรุษมักไม่ค่อยช่วยงานบ้าน </li></ul>
  16. 16. ศาสนา <ul><li>ประชากรส่วนใหญ่ในประเทศติมอร์ตะวันออกนับถือศาสนาคริสต์ โดยแยกเป็นสองนิกายหลัก คือ นิกายโรมันคาทอลิก มีศาสนิกกว่าร้อยละ 96 ส่วนนิกายโปรเตสแตนต์นั้นมีร้อยละ 2.2 มีส่วนน้อยนับถือศาสนาอิสลามซึ่งส่วนใหญ่เป็นแบบซุนนีย์ นอกนั้นนับถือศาสนาพุทธศาสนาพราหมณ์ - ฮินดู และอื่นๆ </li></ul>
  17. 17. เมืองหลวง กรุงดิลี (Dili)
  18. 18. ธงชาติและตราสัญลักษณ์
  19. 19. แผนที่
  20. 20. แผนที่ประเทศติมอร์เลสเต
  21. 21. ประเทศคู่ค้า ( ส่งออก ) ที่สำคัญ <ul><li>สหรัฐอเมริกา เยอรมัน โปรตุเกส ออสเตรเลีย อินโดนีเซีย </li></ul>
  22. 22. สกุลเงิน <ul><li>ดอลลาร์สหรัฐฯ ( ยังไม่มีสกุลเงินของตนเอง แต่สามารถใช้ดอลลาร์สหรัฐ ดอลลาร์ออสเตรเลีย และรูเปียห์ อินโดนีเซีย ) </li></ul>
  23. 23. สัญลักษณ์เงิน USD
  24. 24. ผลผลิตทางการเกษตร <ul><li>กาแฟ ข้าว ข้าวโพด มันสำปะหลัง หัวมันฝรั่งหวาน ถั่วเหลือง กะหล่ำปลี มะม่วง กล้วย วะนิลา </li></ul>
  25. 25. บรรณานุกรม <ul><li>วิกิพีเดีย สารานุกรมไทย . ” ข้อมูล , ทั่วไปของประเทศติมอตะวันออก , ” ประเทศติมอตะวันออก .30 ธันวาคม 2553 ” . </li></ul><ul><li>< http://th.wikipedia.org/wiki/Timor >8 มกราคม 2554 </li></ul>
  26. 26. จัดทำโดย <ul><li>นาย วศินกิ่ง โครกกรวด </li></ul><ul><li>5/1 </li></ul>
  1. A particular slide catching your eye?

    Clipping is a handy way to collect important slides you want to go back to later.

×