• Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
92
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0

Actions

Shares
Downloads
1
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Zorgschuldig. Er is iets simpels aan de hand: we gaan collectief uit van zo veel mogelijk behoud van eigen verantwoordelijkheid, autonomie en gezondheid voor iedereen. Daar is de zorg voor. Dan is er een opdracht: de overheidsuitgaven moeten omlaag. Zorguitgaven worden daar al dan niet terecht onder gerekend. Op de zorg wordt bezuinigd. Bezuinigen noemen we ombuigen. Ombuigen betekent doelen net een tikkeltje anders verwoorden. Zorg krijgt een andere betekenis door erin te minderen. Het collectief kan worden aangesproken: op de eigen verantwoordelijkheid, autonomie en dus de zorg voor de eigen gezondheid. Zo is ombuigen een groot goed geworden en zorg een individueel te verwerven aanspraak waar je je haast schuldig bij moet voelen. En sommigen geloven het ook nog. Wie is verantwoordelijk voor de kosten van de zorg? De zorgaanbieder? De zorgverzekeraar? De centrale overheid? Ze houden elkaar stevig in de tang. De zorgaanbieders gaan maar gedeeltelijk over de tarieven: de overheid is verantwoordelijk. De verzekeraars kleden elk jaar de in de basis verzekerde zorgverstrekkingen verder uit: de overheid is hiervoor verantwoordelijk. Het historisch diep gewortelde principe van het recht op zorg wordt verlaten, de zorgvolumeproblemen worden gedelegeerd aan lagere overheden, én er wordt nog eens 25% omgebogen: de overheid is verantwoordelijk. “Waar zou nu nog meer gehaald kunnen worden?” vroegen de beleidsorganen zich af. We houden slechts de zorgconsument(en) over. Díe partij moet z’n gedrag aanpassen. Aldus de overheid. Zijn zorgvraag is niet alleen qua hoeveelheid maar ook wat betreft het type zorgvraag dat aan deskundigen wordt gesteld, uit de (financiële) hand gelopen. De individuele zorgvrager wordt in het simpele verhaal medeverantwoordelijk gemaakt voor de beleidsdoelstelling (bezuinigen). Bij de zorgvrager wordt een gevoel van schaamte opgeroepen als hij/zij voor elk wissewasje naar de dokter gaat. Om niet te spreken over al die oudjes die zonodig netjes verzorgd willen worden, terwijl ze dat heus zelf wel kunnen met een beetje hulp van een werkloze zorgcursist. Enne, leve het zorgsparen. Gezondheid wordt steeds meer een individueel goed. Het kan niet anders, verzuchten alle partijen. Inclusief de burgers en onderzoeksjournalisten. Simpel. 13 juli 2013 Robert Mouton, Zeist Gert Rebergen, Zutphen