Column Raymond de Mooij - GMW Advocaten

  • 17 views
Uploaded on

"Kampers in de aanval." …

"Kampers in de aanval."
In de columns die Raymond de Mooij in Business Haaglanden publiceert, verhaalt hij over geestige, ontroerende en opzienbarende gevallen uit zijn praktijk. Deze keer over het kraken van een standplaats op een woonwagenkamp.

More in: Law
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
17
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. O COLUMN Kampers in de aanval “Als je mijn neef niet met rust laat, breek ik allebei je poten”, klonk het aan de andere kant van de lijn in on- vervalst Amsterdams. Ik had het ge- noegen te spreken met een van de bewoners van een woonwagenkamp in de periferie van de hoofdstad. Na- mens woningcorporatie stichting Burcht had ik een zekere Ron Perquin aangeschreven. Hij had een stand- plaats op woonwagenkamp “Kraaien- weide” in gebruik genomen, zonder dat daaraan een huurovereenkomst met mijn cliënte ten grondslag lag. Stichting Burcht wilde de verhuur van de standplaatsen afbouwen. Vrijko- mende plekken werden niet opnieuw verhuurd. Maar nu had Ron Perquin dus een standplaats gekraakt. “Woonwagenkamp Kraaienweide be- staat uit 20 woonwagens van in totaal drie families. Het is een vrijplaats voor crimineel gedrag”, vertelde Pe- ter Kuiper van stichting Burcht mij in februari. “Wij willen van het kamp af en hebben de gemeente Amsterdam om een onttrekkingsvergunning ver- zocht. Die is verleend.” Stichting Burcht zag haar plannen om het woonwagenkamp stapsgewijs te onttakelen doorkruist door de kraak- actie van Ron Perquin. Op een vrijwil- lig vertrek van Ron Perquin hoefden we niet te rekenen. Namens mijn cli- ënte begon ik een kort geding bij de rechtbank Amsterdam, met als inzet ontruiming van de standplaats. De zaak diende vorige maand. In de aan- loop naar de zitting waren er de no- dige schermutselingen. Kampers hadden medewerkers van stichting Burcht dusdanig bedreigd, dat deze zich ziek hadden gemeld. Op de huis- adressen van de betrokkenen ging de intimidatie echter door. Ramen werden ingegooid en familieleden van de werknemers werden op straat lastiggevallen. Ook ik ontving diverse dreigementen. De letters op de borstwering voor ons pand werden vernield en ongure types stonden uren voor ons kantoor naar binnen te kijken. Onder begeleiding van security men- sen begaf ik mij met Peter Kuiper van stichting Burcht begin april naar de rechtbank Amsterdam. Daar aange- komen werden wij opgewacht door een twintigtal zwijgende kampbewo- ners. Vierkante kerels, kaalgeschoren hoofden, tatoeages, vuile blikken. Gelukkig had de Rechtbank Amster- dam voorzorgsmaatregelen getrof- fen. In de zittingszaal waren paleisbo- des en bewakers aanwezig. De voor- zieningenrechter zag wat pips, ook niet echt op zijn gemak in deze set- ting. “De heer Ron Perquin heeft een caravan geplaatst op een stuk grond dat aan mijn cliënte toebehoort”, be- gon ik mijn pleidooi. “Hij verblijft daar zonder recht of titel en moet de standplaats dus ontruimen”. De ad- vocaat van Perquin onderbrak mij. “Ron Perquin zit niemand in de weg. Die standplaats wordt toch niet ge- bruikt. Dus wat is het probleem?” Luid applaus van alle kampbewoners in de zaal volgde. Ik onderstreepte dat mijn cliënte op grond van de ont- trekkingsvergunning gerechtigd was om het aantal standplaatsten terug te brengen. Tijdens mijn betoog werd ik continu geïnterrumpeerd door het vriendelijke woonwagenpubliek (‘ei- kel’, ‘kale pinguïn’). Totdat de voor- zieningenrechter dreigde het publiek te laten verwijderen. Na afloop van de zitting haastten Pe- ter Kuiper en ik ons naar de gereed- staande taxi en maakten ons uit de voeten. Drie weken geleden volgde het vonnis: Ron Perquin moest zijn ca- ravan van de standplaats weghalen. Maar de strijd was nog niet gestre- den. Met veel pijn en moeite kon ik een deurwaarder vinden die het von- nis aan Ron Perquin durfde te beteke- nen. De man belde mij na zijn avon- tuur. “Meneer De Mooij, ze hebben al die caravans met ijzeren kettingen aan elkaar geklonken. Het lukt ons nooit om de woonwagen van Ron Perquin te verwijderen”. Maar Peter Kuiper van stichting Burcht was voor de duivel niet bang. Na enig zoek- werk vonden wij een organisatie die gespecialiseerd was in het ontruimen van woonwagens. “We trekken de ca- ravan er met een hijskraan tussenuit”, vertelde de eigenaar van het bedrijf, die zelf een voormalig kamper was. In een kort briefje wees ik de advocaat van Perquin op de ontruimingsplan- nen, en meldde dat de hoge kosten op zijn cliënt verhaald zouden wor- den”. Een dag voor de geplande ont- ruimingsactiviteiten gooide Ron Per- quin en zijn kampvrienden eindelijk de handdoek in de ring. De woonwa- gen werd losgekoppeld en afge- voerd. De lege standplaats vormde een mooi gat in het rotte gebit van andere caravans. Raymond de Mooij GMW Advocaten De namen van de betrokkenen zijn gefingeerd.