Kiedy umiera człowiek zawsze zostaje po nim puste miejsce. Nasz ból, łzy, żal… - tak naprawdę tylko w małym stopniu je zapełniają. Nawet czas nie leczy ran, ale jedynie pokrywa się patyną coraz to bardziej odległych wspomnień, wydarzeń i wiedzy o człowieku. Bo przecież każdy z nas jest inny, niepowtarzalny. Na tyle wielki, na ile autentyczny.

Kiedy umiera człowiek zawsze zostaje po nim puste miejsce. Nasz ból, łzy, żal… - tak naprawdę tylko w małym stopniu je zapełniają. Nawet czas nie leczy ran, ale jedynie pokrywa się patyną coraz to bardziej odległych wspomnień, wydarzeń i wiedzy o człowieku. Bo przecież każdy z nas jest inny, niepowtarzalny. Na tyle wielki, na ile autentyczny.

Tak niewiele możemy po sobie pozostawić. Dlatego warto „spieszyć się kochać ludzi, tak szybko odchodzą” – jak napisał zmarły ks. Jan Twardowski. Miał duszę otwartą na codzienne sprawy, jak dłonie w szczerym geście dawania. Tyle było w nim prostoty, ile wiary w Stwórcę.

Tak niewiele możemy po sobie pozostawić. Dlatego warto „spieszyć się kochać ludzi, tak szybko odchodzą” – jak napisał zmarły ks. Jan Twardowski. Miał duszę otwartą na codzienne sprawy, jak dłonie w szczerym geście dawania. Tyle było w nim prostoty, ile wiary w Stwórcę.

Uznawany, szanowany i czytany jako poeta, był nade wszystko artystą Boga, kiedy odprawiał Mszę świętą, gdy udzielał sakramentów, albo rozmawiał z dziećmi podczas „zwyczajnych” kazań.

Uznawany, szanowany i czytany jako poeta, był nade wszystko artystą Boga, kiedy odprawiał Mszę świętą, gdy udzielał sakramentów, albo rozmawiał z dziećmi podczas „zwyczajnych” kazań.

Im więcej przybywało mu lat, tym krzyż stawał się cięższy. Kłopoty ze wzrokiem ograniczały dostęp do światła. Ale nie przestał pisać wierszy, bo one sprawiały mu przyjemność. Były modlitwą i zdumieniem, że Bóg chociaż taki wielki, to w wierszu najbliższy. Może dlatego tyle ludzie sięgało po tę twórczość.

Im więcej przybywało mu lat, tym krzyż stawał się cięższy. Kłopoty ze wzrokiem ograniczały dostęp do światła. Ale nie przestał pisać wierszy, bo one sprawiały mu przyjemność. Były modlitwą i zdumieniem, że Bóg chociaż taki wielki, to w wierszu najbliższy. Może dlatego tyle ludzie sięgało po tę twórczość.

Nawet ci, co nie wierzyli, nie wstydzili się czytać wierszy księdza Jana od Biedronki, gdyż nie straszył ich od razu piekłem, lecz pisał z pokorą, że „nie przyszedłem pana nawracać”. Dlatego wzbudzał zaufanie, nawet jeśli zdarzało mu się być szorstkim i ostrym w ripostach.

Nawet ci, co nie wierzyli, nie wstydzili się czytać wierszy księdza Jana od Biedronki, gdyż nie straszył ich od razu piekłem, lecz pisał z pokorą, że „nie przyszedłem pana nawracać”. Dlatego wzbudzał zaufanie, nawet jeśli zdarzało mu się być szorstkim i ostrym w ripostach.

Człowiek zawsze żyje daną mu chwilą. Potem już one nie wracają, kiedy utracone lub zmarnowane, bo „nic dwa razy się nie zdarza”. Jesteśmy tylko pojedynczym „egzemplarzem” najpiękniejszej księgi podarowanej przez Boga, pod tytułem „Życie”!

Człowiek zawsze żyje daną mu chwilą. Potem już one nie wracają, kiedy utracone lub zmarnowane, bo „nic dwa razy się nie zdarza”. Jesteśmy tylko pojedynczym „egzemplarzem” najpiękniejszej księgi podarowanej przez Boga, pod tytułem „Życie”!

Jan Twardowski * * * Święty Franciszku z Asyżu nie umiem Cię naśladować - nie mam za grosik świętości nad Biblią boli mnie głowa Ryby nie wyszły mnie słuchać - nie umiem rozmawiać z ptakiem - pokąsał mnie pies proboszcza i serce byle jakie Piękne są góry i lasy i róże zawsze ciekawe lecz z wszystkich cudów natury jedyne poważam trawę Bo ona deptana niziutka bez żadnych owoców, bez kłosa trawo - siostrzyczko moja karmelitanko bosa

* * * Święty Franciszku z Asyżu nie umiem Cię naśladować - nie mam za grosik świętości nad Biblią boli mnie głowa

Ryby nie wyszły mnie słuchać - nie umiem rozmawiać z ptakiem - pokąsał mnie pies proboszcza i serce byle jakie

Piękne są góry i lasy i róże zawsze ciekawe lecz z wszystkich cudów natury jedyne poważam trawę

Bo ona deptana niziutka bez żadnych owoców, bez kłosa trawo - siostrzyczko moja karmelitanko bosa

Jan Twardowski Do Św. Franciszka Święty Franciszku patronie zoologów i ornitologów dlaczego żubr jęczy jeleń beczy lis skomli wiewiórka pryska kos gwiżdże orzeł szczeka przepiórka pili drozd wykrzykuje słonka chrapi sikora dzwoni gołąb bębni i grucha ...

Do Św. Franciszka

Święty Franciszku patronie zoologów i ornitologów dlaczego żubr jęczy jeleń beczy lis skomli wiewiórka pryska kos gwiżdże orzeł szczeka przepiórka pili drozd wykrzykuje słonka chrapi sikora dzwoni gołąb bębni i grucha ...

Jan Twardowski ... kwiczoł piska derkacz skrzypi kawka plegoce jaskółka piskocze żuraw struka drop ksyka człowiek mówi śpiewa i wyje tylko motyle mają wielkie oczy i wciąż jeszcze tyle przeraźliwego milczenia które nie odpowiada na pytania

... kwiczoł piska derkacz skrzypi kawka plegoce jaskółka piskocze żuraw struka drop ksyka człowiek mówi śpiewa i wyje tylko motyle mają wielkie oczy i wciąż jeszcze tyle przeraźliwego milczenia które nie odpowiada na pytania

żył w latch 1915 - 2006 Ksiądz rzymskokatolicki, prałat honorowy Jego Świątobliwości, poeta, przedstawiciel współczesnej liryki religijnej, która traktuje zarówno o Bogu, jak i o ludziach. W 1980 roku uhonorowano go nagrodą PEN Clubu im. Roberta Gravesa, w 1996 roku Orderem Uśmiechu, w 2000 roku nagrodą IKAR, a rok później TOTUS, która zwana jest również "katolickim Noblem". W 1999 roku Katolicki Uniwersytet Lubelski przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

żył w latch 1915 - 2006 Ksiądz rzymskokatolicki, prałat honorowy Jego Świątobliwości, poeta, przedstawiciel współczesnej liryki religijnej, która traktuje zarówno o Bogu, jak i o ludziach. W 1980 roku uhonorowano go nagrodą PEN Clubu im. Roberta Gravesa, w 1996 roku Orderem Uśmiechu, w 2000 roku nagrodą IKAR, a rok później TOTUS, która zwana jest również "katolickim Noblem". W 1999 roku Katolicki Uniwersytet Lubelski przyznał mu tytuł doktora honoris causa.