Your SlideShare is downloading. ×
Special Insight # 29 - Kansen
Special Insight # 29 - Kansen
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Special Insight # 29 - Kansen

23

Published on

Published in: Career
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
23
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. ©SEG int. VOF | Lekdijk 173 | 2957 CG Nw. Lekkerland. | T: 0184 68 57 25 | F: 0184 68 64 82 | M: 062 888 555 3 | Info@Optimalist.nl l www.Optimalist.nl | K.v.K. Dordrecht: 23064246 | Succes, Ervaring, Groei MÉÉR RENDEMENT UIT MENSEN Kansen….. Vorige week had ik een uitje met ondernemers. Op een gezellige manier netwerken en ideeën uitbroeden. Na een leuke middag werd ons een open buffet aangeboden op een werkelijk prachtige locatie! Nadat ik uit alle lekkers van het buffet wat op mijn bord had geschoven besloot ik dit te verorberen aan tafel bij een wat ouder echtpaar die ik nog niet kende. Ik zat nog maar net of er schoof nog iemand gezellig bij, een van mijn klanten. De heerlijke wijn zorgde ervoor dat het gesprek al snel geanimeerd verliep. Mijn tafelgenoot bleek een projectontwikkelaar te zijn, die zijn bedrijven inmiddels had verkocht, maar wel nog hier en daar wat onroerend goed verhuurde. De man en zijn echtgenote genieten van hun welstand en doen (er) tevens mooie dingen (mee) ten behoeve van minder bedeelden. Met genoegen hoorde ik hun leerzame verhalen aan. Op een zeker moment gaf de man een voorbeeld van zijn werk als projectontwikkelaar. “Neem nou dit pand bijvoorbeeld” zei hij. “Ik ben bezig het van de eigenaar te kopen. Hij wil er 800.000 voor hebben, maar ik heb de helft geboden. Want alhoewel het op een prachtige locatie staat, mankeert er nog wel het een en ander aan om hier een winstgevend bedrijf in te plaatsen.” “Hoezo”, vroeg ik, “dit is toch een prachtig restaurant?!”. “Jazeker, maar het staat 5x meer leeg dan het gebruikt wordt”. Nadat hij me uitlegde wat daar de reden van was, werd me duidelijk dat het pand prachtig gelegen was, maar er qua exploitatie wel nog wat te overwinnen viel. Vervolgens vroeg de ontwikkelaar aan mijn klant wat zij zou ondernemen, als het pand van haar zou zijn. Na enig nadenken antwoordde zij: „Ik zou er een wellness centre in oprichten, want dit is een rustgevende locatie. Er is alle ruimte voor en tevens zou je de klanten dan kunnen verwennen met gezond eten en drinken, in combinatie met een workshop daarover of iets dergelijks.” “Inderdaad, dat zou een goede benutting van dit pand zijn” antwoordde de projectontwikkelaar. “Want ik heb interesse in dit pand, en overweeg wat de meest geschikte exploitatie zou kunnen zijn, en vraag daarom hier en daar naar ideeën’. En dat vond ik een slimme zet van hem, want ondanks al zijn ervaring, is het toch een goede zaak om uit meer keuzes te kunnen kiezen. Enfin, terug naar het buffet. We zaten dus lekker te genieten van het eten, drinken en gezelschap. Omdat we allemaal ons bord leeg hadden en dit niet werd opgehaald, stapelden we de borden zelf maar op en schoven deze aan de kant, zodat het wat gezelliger praten was. Alhoewel de serveerster ons rijkelijk bleef voorzien van drinken, liet ze de borden staan. Ik vroeg om een kop koffie. “Nee, die serveren wij pas na het buffet meneer”. “Ja, maar het is al 22.00 uur en ik heb nu écht trek in een lekker bakkie mevrouw!” “Sorry meneer, maar we gaan pas na het buffet een vers kopje koffie zetten…” “Okay, maar ik ben toch klant?!?” Dacht ik bij mijzelf. “Enfin, ik laat me er de fijne avond niet door bederven, en kijk uit naar eerst een heerlijk dessert en daarna nog een lekker bakkie”. Wél kwam ze uiteindelijk de borden ophalen. Ze reageerde ietwat verbolgen: “vervelend dat u die borden heeft opgestapeld”. “Tja”, probeerde mijn klant, “je zou ook kunnen zeggen dat dit komt doordat het zo lang duurde voordat je ze kwam ophalen”. Daar gaf de serveerster de klant wel een beetje gelijk in. De twee kenden elkaar overigens enigszins. De klant vroeg aan de serveerster wat nu feitelijk het bezwaar was van het borden stapelen, want het spaart haar toch het rond de tafel lopen en verzamelen ervan? “Klopt, maar nu zit die smurrie van de restjes overal” was haar repliek. Dat ze daarmee dit zalige voedsel wat in onze magen zat reduceerde tot varkensvoer, drong kennelijk niet tot haar door.
  • 2. ©SEG int. VOF | Lekdijk 173 | 2957 CG Nw. Lekkerland. | T: 0184 68 57 25 | F: 0184 68 64 82 | M: 062 888 555 3 | Info@Optimalist.nl l www.Optimalist.nl | K.v.K. Dordrecht: 23064246 | Succes, Ervaring, Groei MÉÉR RENDEMENT UIT MENSEN Mijn klant probeerde het humeur van de serveerster wat op te vrolijken door te informeren naar haar voornemen een restaurant in Spanje te beginnen. “Nou dat is niet doorgegaan, want degene van wie ik het wou kopen bleek in echtscheiding te zijn, en toen was het niet mogelijk zijn restaurant te kopen”. De projectontwikkelaar complimenteerde haar met haar moedige besluit en voegde er aan toe, dat het beter is dat dit vroegtijdig aan het licht was gekomen; beter nu, dan dat je al naar Spanje verhuisd zou zijn. Ik vroeg haar of ze Spaans sprak. Maar dat was niet het geval. Dat zou ze ter plekke wel gaan leren vertelde ze. Ik bedacht me daarbij: „Ja, en ik vrees dat je dan nog veel méér had geleerd….Wees maar blij dat de deal niet is doorgegaan!’. De projectontwikkelaar, nog steeds op zoek naar ideeën en een eventuele exploitant voor dit pand, vroeg aan deze serveerster wat ze zou doen als ze dit pand zou hebben. “Ach meneer, ik denk niet dat ik in Nederland nog wat wil hoor. Ik heb zes jaar een eigen party service gehad. Maar die regeltjes hier! Dan komen ze plotseling met tien man controleren en zo, dan kun je toch geen zaken doen? Nee, ik doe dit baantje hier maar voor de nood hoor. Bovendien, u wilt niet weten wat er allemaal aan dit pand mankeert!”. En alhoewel de projectontwikkelaar dit allang wist, en de serveerster had uitgesproken dat de man dit niet wilde weten, legde ze de opgestapelde borden weer op tafel, boog zich neer, en vertelde tóch wat er allemaal mankeerde. Bouwkundig, buurt, parkeerruimte gebrek enz. één lange klaagzang. De projectontwikkelaar probeerde het nóg een keer. “Dat is dan ook de reden dat ik de helft van de vraagprijs heb geboden. Maar stel dat u het pand zou huren voor uw restaurant of partyservice, welke huur zou u dan kunnen opbrengen?” Ik had persoonlijk deze dame niet snel een kans gegeven, omdat ze die zelf al vakkundig om zeep had geholpen, maar de zakenman gaf haar desondanks indirect een prachtig aanbod. En indien ze inderdaad een beetje ondernemer zou zijn, lag hier een prachtige kans! Echter, wat antwoordde ze denkt u? “Ik weet niet veel van cijfers hoor, dat doet mijn man altijd.” Oeps; maar de projectontwikkelaar, duidelijk nog steeds in een uitstekend humeur, bood haar nóg een kans. “Zou je hier een bedrijf kunnen stichten dat 30.000 huur op kunnen brengen bijvoorbeeld?” “Bedoelt u per maand?!” was de reactie van de duidelijk geschokte serveerster. Ik viel bijna van mijn stoel, net zo geschokt als de serveerster, maar dan om een andere reden! De zakenman bleef geduldig en probeerde het nóg een keer. “Stel dat je hier alle kans kreeg en dit pand naar jouw zin zou exploiteren, zou je dan 2500 per maand aan huur kunnen opbrengen?” “Ja, sorry hoor, cijfers zeggen me niet zo veel, maar inderdaad 2500 lijkt mij wel op te brengen”. “Nou, blijf dan in Nederland” antwoordde de projectontwikkelaar, en gaf haar naar mijn mening een prachtig schot voor open doel. Haar antwoord echter, stopte de verdere discussie en was voor mij de reden deze nieuwsbrief te schrijven. In de hoop dat je zelf kansen herkent als je ze krijgt, en dan vervolgens benut. En in de hoop dat je nooit zult spugen in de bak waaruit je eet, of gegeten hebt. En in de waarschuwing dat klagen geen oplossing is. En dat als je zaken wilt doen, je je beter zult voorbereiden dan deze dame. Haar antwoord was, terwijl ze van ons wegliep: “Nou ik zie wel meneer, ik krijg vast wel een keer een goede kans!” Gelukkig nam ze bij haar verscheiden wél de opgestapelde borden met smurrie mee… Arjan Koopmans Optimalist®

×