Romereis

  • 373 views
Uploaded on

Verslag van onze fietstocht naar Rome

Verslag van onze fietstocht naar Rome

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
373
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
1
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Hoe we met twee kleinekinderen naar Rome zijn gefietst
  • 2. Even voorstellenDit is de familie Porcelijn. Van links naarrechts Rick, Dilia (werd 6 jaar), Raffi (toen2) en ik (Babette). Wij hebben in dezomer van 2011 een fietstocht gemaaktvan Amsterdam naar Rome, waarvanhier het verslag.Als kind heeft Rick altijd sportieve enavontuurlijke vakanties gedaan metzijn ouders. Ook wel fietsvakanties.Toen Rick en ik elkaar tien jaar geledenontmoetten was ik helemaal niet zosportief. Ik ben niet opgegroeid metsporten, ik ging niet eens met defiets naar school! Wel één keer eenfietsvakantie met een vriendje gedaanin Engeland, maar sindsdien had ik eenhekel aan fietsen.Toen we elkaar net ontmoette hebbenwe een paar jaar fanatiek geklommen,maar dat was snel afgelopen toen dekinderen kwamen. Sindsdien loopt Rickhard (onder andere twee keer een helemarathon) en ga ik twee keer per weeknaar de sportschool.Rick heeft zijn afstudeerstage in Turijngedaan en spreekt daardoor watItaliaans en ik heb het opgepikt tijdensvakanties.
  • 3. Het idee Rechts: Klimvakantie in Spanje, kerst 2005Rick had het afgelopen jaar een moment, het grote werk was ineenspaar tragische begrafenissen gehad, klaar! Ik maakte een vreugdedansje rondwaardoor hij in het voorjaar van 2011 mijn bureau en ging opgetogen naarbesefte dat hij moest doen wat hij het huis om het te vieren. Op dat momentliefste wou: tijd met de kinderen en vielen ook mijn oogkleppen af en zag ikmij doorbrengen, lekker buiten in de de wereld om me heen weer: ik zat daarnatuur. Hij vertelde mij dat hij de hele niet goed op mijn werk, dat ging zo nietzomervakantie ouderschapsverlof wilde langer. Maar ik zag ook mijn kinderen enopnemen om rondjes door Nederland mijn lief, en de zomer die eraan kwam!te fietsen. Ik dacht dat hij gek gewordenwas en dat hij dat dan maar lekker De rekensom was snel gemaakt, ik hadzonder mij moest gaan doen. Fietsen! dus vier weken overgewerkt die ik extraDaar krijg je pijn van aan je billen en vrij kon nemen. We konden dus allebeije zit alsnog de hele tijd op het asfalt zeven weken weg. Maar wat gingentussen de auto’s. En de kinderen! Die we doen? Het werd in elk geval ietstrekken dat toch helemaal niet, zo lang avontuurlijks met veel natuur, maar welvoorop de fiets. Rick zei dat ze het juist zonder zorgen vanwege de kinderen.enig zouden vinden en dat dat wel goed Geen gevaarlijke trips, geen engekwam. Okee, dat zullen we dan nog wel beesten, geen kans op buikloop, nieteens zien, dacht ik. lang vliegen. West-Europa dus. Maar wat dan, lang wandelen met de kinderen kanIn die periode werkte ik aan een nog niet, klimmen ook niet. Ik baalde,prestigieus project, en de druk steeg fietsen was de enige logische optie.snel. Ik ging tijdelijk van vier naar vijf Maar dan niet rondjes in Nederland, datdagen per week werken, maar in de leek me ontzettend saai. Het idee kwampraktijk werden het er al gauw zes of in een flits, we gaan naar Rome fietsen.zeven. En dat duurde vier maanden, met In Italië is het leven goed. De koffie, hetals eindpunt vrijdag 21 mei om 18.17 ijs, het eten en de taal. En het is eenuur, toen ik het laatste bestand naar uitdaging, over de Alpen, lekker ver weg.de drukker mailde. Dat was een bizar Geweldig!
  • 4. De voorbereidingenWe keken in onze Bosatlas naar de Rick kent mij ook langer dan vandaag,lichtste route, en zochten op internet. en hij gaf me een lichtgewicht stoeltjeAlgauw ontdekten we de Reitsma voor mijn verjaardag, en hij kochtroute. Die gaf een gedetailleerde super-de-luxe dikke slaapmatten (dieroutebeschrijving, met campings, overigens heel klein in te pakken zijn).winkels, hotels en alles wat je verder nog Een nieuwe brander, keukenspullen,wil weten erin. Prima, die gaan we doen. lichte fietstassen en dan vergeet vastIk kocht de eerste twee boekjes van de nog vanalles. Ja, een nieuwe tent waardrie, want we hadden uitgerekend dat we met z’n vieren in passen. Mooi ding,we toch niet verder dan Noord-Italië knetterduur. We hadden al die spullen al,zouden kunnen komen met de kinderen. maar hij wilde mij geloof ik verwennen (en binden aan het plan, hij was erNa veel wikken en wegen hoe ik aan een volgens mij nog steeds niet gerust opfiets moest komen (een tweedehands, dat ik werkelijk mee zou gaan).een nieuwe, of gewoon op mijnmamafiets? Moet kunnen. O nee, dat Het leek ons gezellig als Rick’s ouderskan niet vanwege de trommelremmen!) Paul en Nynke een stuk mee zoudenkregen we de oude fiets van mijn fietsen. Als vervente wereldfietsersschoonmoeder aangeboden. Zij had wilden ze dat wel. Ze hadden tien dagenintussen een nieuwe fiets en haar de tijd, want daarna moesten ze weerafgeschreven fiets zou Noord-Italië vast oppassen op de kinderen van Tijn ennog wel halen. Prima. Doesjka.Rick heeft wekenlang in de tuin Als voorbereiding hebben we eenaan de fietsen gesleuteld om ze paar tochtjes gemaakt van 40 tot 60klaar te maken voor de reis. Nieuwe kilometer, waar we onze schattingencassettes erop, vitale onderdelen voor een haalbaar plan op baseerden.vervangen, voordragers, kinderzitjes Op een avond, een week voorvan superstoere zelfbedachte vering vertrek, hebben we de kinderen opvoorzien, lekkere dikke matjes onder de volbepakte fietsen gezet en eenhun billen knutselen, en drie keer mijn proefrondje van 6 kilometer rond destuur vervangen omdat ik steeds niet Sloterplas gefietst. Dat ging goed. Hettevreden was. Had ik al gezegd dat ik was een prachtige avond en de fietseneen prinses op de erwt ben? deden het prima. De kinderen ook trouwens.
  • 5. Het vertrekDe weersvoorspellingen waren te doen! Mijn fiets leek ineens wel vanongelofelijk slecht, het was herfst rubber! Het stuur ging alle kanten opmidden in de zomer. 90% kans op regen, en met Raffi voorop voelde dat niet ergde hele week lang. Ik overwoog om later veilig. Het verschil met het proefritjete vertrekken, of dan toch maar eerst was de extra keukenvoorraad. Ik woueen stuk met de trein te doen. Had ik al een nieuw frame. Maar, Spartaans he,gezegd dat Rick behoorlijk Spartaans is? gewoon niet teveel wiebelen, dan gaatHeeft ‘ie van zijn ouders, die zijn nog veel het wel. Ik heb goed geleerd om stil teerger! ‘Nee hoor, we gaan het gewoon zitten op de fiets! Een fietsenmaker in Voor ons huis in Amsterdamproberen. Het valt vast wel mee, en Italië dacht dat het frame kapot wasanders gaan we schuilen.’ ... Hij is gek! toen hij erop fietste, maar toen was ik al gehecht aan die fiets, het schept eenOp vrijdag 15 juli, de dag van vertrek, band als je samen over de Alpen fietst.moest ik werken tot een uur of twee. Die We bereikten de eerste camping napaar uur extra kon ik er ook nog wel vrij een heerlijk stukje fietsen. Rick en Paulkrijgen. We zouden ‘s avonds nog een zetten de tent op, Nynke en ik kookten,stukje fietsen, zodat we alvast op weg de kinderen vermaakten zich in dewaren. Rick had al vrij dus hij kon de speeltuin. Daarna eten en slapen. Zolaatste dingen inpakken en klaarmaken. ging het eigenlijk de hele vakantie lang. We stonden op, pakten de spullen bijDe zon scheen, Paul en Nynke kwamen elkaar en gingen een stukje fietsen naaraangefietst en Het Moment brak aan: de volgende camping. Totdat je ineens De kinderen krijgen op de eerste camping een mooie toilettas van oma voor de reis. Mooi roze met‘we stappen nu bij ons voor de deur op in Rome staat. glitters!de fiets om naar Rome te gaan fietsen.’Ik stapte op... en ik stapte weer af. Niet
  • 6. Nederland en DuitslandDe eerste dagen fietsten we heel rustig een mooi stuk langs de Maas. We halenmaar steady. Opstaan en inpakken het wel een keer in. Toen vond ik hetduurde tegen de drie uur, en dan fietsten al een beetje jammer, maar ik twijfeldewe ongeveer anderhalf uur achter nog steeds of ik het wel leuk zou gaanelkaar voor we pauzeerden, liefst in een vinden, dat fietsen.speeltuin. En zo een paar stukken, intotaal ongeveer zeven uur per dag, 60 De route bleek heel rustgevend ena 70 kilometer, met uitschieters naar vooral prachtig te zijn. Hij slingerde100. Er ontstond een ritme. De kinderen over verlaten fietspaden en boerenvonden het leuk op de fiets. De hele dag weggetjes, langs weiden, slootjes enzingen, kletsen en kijken. Lekker dichtbij rivieren, door bossen en kleine dorpjes.ons en dat was fijn. De grensovergang naar Duitsland was roemloos. We zagen ineens aanIk ben verbrand in mijn gezicht op een de bordjes langs de weg dat we invan die dagen dat het de hele dag zou Duitsland moesten zijn. Een stoereregenen. De stortbuien bleven uit tot we etappe was over de eerste heuvels bijde tent op hadden staan en ‘s ochtends de Roer naar het Rijndal: de eerste 100werd het droog tegen de tijd dat we op kilometer geen camping, dus vroeg opde fiets stapten. We hadden veel zon, en strak doorfietsen maar. We hebbenwolken, wat wind en een spatje regen. het prima gered, het gaf een boost datWe hadden heel veel geluk, het was we meer aan zouden kunnen dan wefantastisch fietsweer. Beter dan in Italië, hadden gedacht.maar dat wisten we toen nog niet. Het Rijndal was wat toeristischer enDilia moest nog een paar dagen naar drukker, en we keken ernaar uit omschool, en daarvoor ben ik met haar het achterland in te gaan, richting de Tijdens een regenbui in het Rijndal verschijnt er eenteruggegaan naar Amsterdam. Mijn fiets Schwäbische Alb. Niet naar het klimmen, regenboog boven het kasteel. Echt iets voor ons prinsesje!ging mee op de trein en Dilia moest in daar had ik een weinig romantisch beeldhet voorzitje. Ze is eigenlijk veel te groot van, maar naar de rust en de natuur. Inmaar het ging best. We hebben de eerste Mainz namen Paul en Nynke afscheid,set overbodige spullen thuis gelaten. wat heel jammer was en een beetje eenRick, Paul, Nynke en Raffi waren intussen leeg gevoel gaf. Ze namen een tweedeverder gefietst. Het stuk Nijmegen- berg overbodige spullen mee naar huis.Roermond hebben Dilia en ik gemist,
  • 7. De Swäbische AlbOp de dag dat we de eerste Aan het einde van de middag rusttenserieuze beklimming gingen doen we wat in een speeltuin, waar we eenontmoetten we Ricks vriend Sarkis. ander stel met kinderen en een fietskarHij is mountainbiker, auto ontwerper ontmoetten. Lange afstandsfietsers,en yogafanaat, en hij woont in maar ze woonden in Sigmaringen,Stuttgart. Hij fietste een stukje mee ons einddoel van die dag. Om kort teen we hebben koffie bij een bakkertje gaan, we mochten bij hen in de tuingedronken. Lekker! Gezellig! Hij fietste kamperen. Dat waren de hoogtepuntenzo gemakkelijk dat ik het gevoel had dat van onze vakantie, de ontmoetingen Tübingen In de tuin van Markus en Claudiaik stilstond. Hoe moest ik ooit die berg met lieve mensen die ons spontaanop komen? eten en een kampeerplek aanboden. We hebben tot laat gepraat over fietsenDaar was ie dan, de Schwäbische Alb, en over het leven, en de volgendevier kilometer lang 6%. Het begon prima, ochtend zijn ze nog een stukje met onsgoed te doen maar wel zwaar. Al gauw meegefietst.werd het té zwaar. Ik zag sterretjes. Wewaren die inspanning nog niet gewend. Raffi ontwikkelde gedurende de reisEen kwartiertje pauze en het laatste stuk een grote liefde voor hijskranen enbleek helemaal niet meer lang te zijn. graafmachines. Tractors waren natuurlijkDat was de tweede boost: we kunnen ook goed. Eigenlijk alle grote machines.best klimmen! De rest van de dag was En Dilia had een leuk spelletje bedacht, Sarkisvals plat omlaag en het was een van ‘kleur in je hoofd’ en Rick moest radende heerlijkste etappes in Duitsland. We welke. Het was niet hetzelfde als ‘ikwaren zo trots op die eerste klim, de weg zie ik zie’. Nee, de kleuren werdenwas zo prachtig en de zon scheen. Goed gecategoriseerd op type (oude, nieuweweer voor de boeren en Raffi wilde alles en glitterkleuren) en op de eerste letter.weten van hooien. Hij is intussen een Zo kon je snel de juiste kleur raden. Rickexpert op dat gebied. heeft zeven weken lang, elke dag de hele dag door dat spelletje met haar gespeeld. Zei ik al dat hij ongelofelijk lief is? Dilia en Rick spelen ‘kleur in je hoofd’. Ze kent nu Pauzeplek op de Schwäbische Alb purper, oker, aubergine. Rechts: Voorbij de beklimming van de Schwäbische Alb, richting Sigmaringen
  • 8. Zuid-DuitslandDe route was als een sprookje. Als je er We stonden er niet bij stil, maar weook maar even vanaf week dan kwam hadden al anderhalve week gefietstje terug in de echte wereld met lelijke zonder rustdagen. Ik had geen geldbuitenwijken en nog erger, vreselijk uitgegeven aan een goede fietsbroek ensteile beklimmingen. Deze detour was daar had ik intussen - natuurlijk - spijtde ergste. Ik had best dat hotelletje van. Op een fijne boerderijcampingwillen pakken beneden aan de route, met een zwemvijver hebben we eenmaar Rick wilde graag naar die camping genoeglijk dagje rust gehad. Ik hebmet 200 extra hoogtemeters. De grote daar mijn broekjes vermaakt, kussentjes Op de rustdag in de speeltuinweg was afgesloten en we werden via weggehaald waar ze te dik waren eneen klein bosweggetje omhoog geleid. teruggezet waar te weinig steun zat. WeDit was andere koek, het was heel steil, naderden de Alpen al en we lagen goedachteraf denk ik dat het 10% geweest is op koers. Op naar Noord-Italië en wieover anderhalf á twee kilometer. Maar als weet zelfs Florence. Rome??je niet weet hoe steil het is en hoe langhet duurt, is het nóg erger. En als je nietovertuigd bent van de noodzaak is hetniet te doen. Ik ben in staking gegaan.De enige keer van de hele vakantie. Ikzei, ‘ik ga niet verder, we gaan terug.’ Rickbedacht een oplossing, Raffi ging bij Rickop de fiets, Dilia mocht lopend omhoog,en Rick nam zelfs twee fietstassen vanmij achter in de wagen. Dilia huppeldeons voorbij, niet erg bemoedigend, maarhet gíng. Dilia maakt huiswerk, schrijfoefeningetjes
  • 9. De bergenBij het naderen van de Alpen werden we De Grote Klim was begonnen: de Alpen.een beetje nerveus, maar tegelijkertijd Een prachtig dal met woeste rotspuntenvoelden we ons sterk en we waren om ons heen, die met een kind vanverbaasd dat we in twee en een halve twee voorop je fiets lijken op groteweek al zover gekomen waren. Drakentanden.De Bodensee was net zo druk en Een bizarre rustdag gehad, mettoeristisch als ons boekje had voorspeld. de kabelbaan (feest!) naar eenOns eindpunt van de dag, Bregenz, Alpenspeeltuin, waar we wilden De vijver op de camping zat vol met vissen. Een deelwas we het dieptepunt, letterlijk en wandelen en spelen. Genieten van het van onze toch al schaarse broodmaaltijd verdweenfiguurlijk. We hadden ineens haast om uitzicht over de Alpen. Maar het was in het water.‘boekje twee’ in te fietsen en die regen Alpenparty in het dal en de topactwaar we in fietsten zou vast niet lang Chris und Wolfi kwam de Sonnenkopfaanhouden. We hebben 50 kilometer verblijden met hun Schlagers. Heel hard.extra gefietst (de enige van twee keer Dilia vond het geweldig.- vrijwillig - door een aanhoudenderegen), om ‘s avonds al tussen debergen ons tentje op te zetten. Klinktidyllischer dan het was, want het waszo’n megacamping met veel caravans enluidruchtige Hollanders. Dat was wel dedownside van Duitsland en Oostenrijk,de campings waren vreselijk. Het lijkenwel grote parkeerplaatsen voor campersmet een strookje gras voor tentjes. Maarer was wel altijd een speeltuin dus voorde kinderen was het prima. Bregenz Rechts: Op de Sonnenkopf
  • 10. De ArlbergpasWe loosden een derde pakket met We aten wat, schudden de benen los enoverbodige spullen, per post dit gingen weer verder. Het tweede deelkeer. Het fietsen ging prima, en met tot aan de pas duurde eindeloos. Valsstijgingspercentages van 5 tot 7% plat noemt ‘ie dat. Ik begon nu tochover niet al te lange stukken konden een beetje boos te worden op Reitsma.we wennen aan de belasting voor die Dit stuk was erger dan we gedachtgrosse Angstgeber: De Arlbergpas. De hadden. Ik hield vol, want als ik af zouochtend van de beklimming fietsten stappen was ik bang dat ik niet meerwe er recht op af, een muur met een op zou stappen. Dus ik fietste door. Tot Deze racefietser rustte net als wij halverwege dedrukke slingerweg omhoog. Het zag we boven waren. Rick vertelde achteraf klim, fijn dat hij ook zo stuk zater belachelijk steil uit. Het boekje zei dat hij wel een beetje baalde dat ik nietvier kilometer lang 10%, dan nog stopte maar ook hij hield vol. Met dievier kilometer 5 tot 8% en de laatste hele trein achter zijn fiets. Ongelofelijk,kilometers waren vals plat. we hadden zojuist de zwaarste pas van de reis met maar één stop gedaan!We hebben moed verzameld aan devoet van de klim en toen begon het.We gingen steady omhoog, het wasvreselijk zwaar maar het ging. Het Ging!Na de eerste vier kilometer stortten weneer op de parkeerplaats. Ik dacht aanmijn fitness instructeur, die dacht dathij harde trainingen gaf. Ha! Hij zou vasttrots op me zijn. De Arlbergpas slingert tegen de berg omhoog Boven! Rechts: Het steilste stuk van de pas van bovenaf gezien. Foto van Kelly
  • 11. Naar de ReschenpasDe Klösen bovenop de pas waren Hier in de regen door een mistigheerlijk, maar niet genoeg. Toch maar Alpendal maakte ik de balans op. Wegauw verder gefietst, want het weer hadden al drie weken gefietst en wewas een beetje dreigend en een steile hadden nog heel veel tijd over. Ik hadafdaling in de regen durfden we niet helemaal nog niet nagedacht over wataan met al ons gewicht. Steil was het. ik met mijn carriere aan moest, maarWe stopten een paar keer om de velgen daar was nog tijd genoeg voor. Hette laten afkoelen en we genoten van de zou vanzelf tot me komen. In elk gevalmegastraal mooie dalen om ons heen. kwam ik tot rust door het ritme van de Het dal na Norbertshöhe, gerust in speeltuin onderHet was een speciaal gevoel dat we daar reis. Elke dag stelde je jezelf een klein kasteelop eigen kracht gekomen waren. En we doel, op weg naar het grote doel. Heelbegrepen niet dat mensen daar met de overzichtelijk. Zo langzamerhand moestauto naartoe rijden, of met de motor. ik toegeven dat het fietsen best fijn was. Klösen eten op de ArlbergpasWat een stakkers! Het klimmen was een fijne uitdaging, de pijn in de billen viel mee, de kinderenWe ontmoetten Kelly op de camping. Zij genoten, de regen deerde niet. Ikhad de Reitsma route alleen gefietst en besefte dat dit de reis van ons leven was. Een prachtig stukje door Zwitserland met superze wachtte op haar vriendje die vanuit steile bergtoppen om je heenBelgië aan kwam fietsen. We hebben De Reschenpas was niet moeilijk,een regenachtige ochtend gezellig Nortbertshöhe die ervoor ligt is zessamen doorgebracht, een goed moment kilometer lang 7%. Een makkie. En danom boekje drie eens te bekijken. Nog sta je ineens in Italië! De grens naar Italie!steeds hadden we niet het idee dat wedat nodig zouden hebben, dus niet Rechts: Een lichte etappe tussen twee zware in, degekopieerd. Het werd wel duidelijk dag dat ik definitief om was voor het fietsen Een ongerept dal bij de afdalingdat de Apennijnen een stuk zwaarderzouden worden dan de Alpen. Maar totaan Florence zou het wel lukken.We fietsten nog een paar dagen metaf en toe regen, geen probleem met Nortbertshöhe; dat stipje zijn Raf en ikfietspak aan, maar wel heel jammer datje door de wolken het uitzicht miste.Want dat was toch eigenlijk de point.Maar Italië was binnen handbereik en wewilden verder. Kelly en Dilia
  • 12. ItaliëDe bergen houden niet op na de pas, enItalië begint niet bij de grens. We fietstennog een week bergaf in de bergen,weliswaar met ander weer en eenandere taal maar met dezelfde worstjesen Klösen.In Bolzano konden we bij onze vriendenLowie en Kathrin overnachten. Maar dan Speeltuin in Bolzanomoesten we wel 100 kilometer doen diedag. We waren er om vijf uur ‘s middags.Het werd een heerlijke avond met visvan de barbeque en ijs dat we in hetdonker met de auto gingen halen. Dekinderen mochten mee. ‘Vergeet datfietsen maar papa en mama, dit is paseen avontuur!’ Kathrins huis in Bolzano Na de Reschenpas gaat de route langs bergmeren
  • 13. De Italiaanse AlpenIn Trento was geen camping, daarsliepen we in de jeugdherberg. Eenachtpersoonskamer met z’n vieren. Metstapelbedden nog wel! ‘s Avonds zijnwe lekker uit eten gegaan en daarnahebben we nog een ijsje gegeten meteen echtpaar dat ons knettergek vond,maar de kinderen heel lief.Een memorabele camping in het dal tenoosten van het Gardameer. Er stond eenverschoten bord langs de weg dat nietveel goeds voorspelde. Het tegendeelbleek waar, dit was een paradijsje.We werden verwelkomd met wijn encake (on the house), en we mochtenals enige tentje op het grasveld achterhet huis staan. Het was een vriendelijkechtpaar dat de camping erbij deedom het hoofd boven water te kunnenhouden. Ze hadden als wijnboerenzware concurrentie van een beroemdewijnstreek ten oosten, en als campingwas het ook moeilijk, toeristen gingenmassaal naar het Gardameer een dalverderop.
  • 14. De PovlakteVerder ging het richting Verona. Het We hadden Dilia al weken van tevorenbegon warm te worden overdag. We verteld dat we haar zesde verjaardagfietsten - toch nog onverwacht - abrupt in Italië zouden vieren. Ze maakte zichde bergen uit. We kampeerden in zorgen of we dan wel kadootjes voorVerona op de oude kasteelmuren, een haar konden kopen, wanneer we datfantastische plek. De tent paste maar net dan gingen doen, en wat we dan zoudenop het postzegeltje dat we toegewezen kopen. Met de kado’s kwam het goed.kregen maar het ging. Hier waren We vierden haar verjaardag op eenTijgermuggen, de eerste van vele. rustdag in het Middeleeuwse stadje Een vriendelijke oudere man fietste een heel eind Montagnana, waar juist een kermis met ons mee om ons de weg te wijzen.Tot aan Italië hebben we veel zelf was. Wat een geluk, want de kinderengekookt en heerlijk zwaar brood vonden het briljant. De kermis ginggesmeerd. Maar we waren naar Italië pas ‘s avonds in het donker open, wantgegaan voor het goede leven. Op een eerder was het te heet. Met fonkelendeonooglijk pleintje in een buitenwijk van ogen en een beetje over hun toerenVerona dronken we de beste koffie van wilden ze steeds meer rondjes in de rupsde vakantie bij het ontbijt. en de jungle baan. Zoals het hoort als je twee of zes jaar bent.We hadden ons niet veel voorgesteldvan de Povlakte, maar het viel ons mee. De muggenplaag begon ons gek teEr waren ineens geen fietsers meer, en maken. Ze vielen je ook overdag aan ende verlaten weggetjes slingerden door als je een centimeter oversloeg met de Uitzicht vanaf de campingde weilanden. Ze hebben alleen geen Deet dan staken ze je daar. Mij vondenbomen laten staan, en ontsnappen aan ze lekkerder dan Rick en Dilia, maar Raffide hitte valt hier niet mee. We vonden zat ónder de bulten, arme schat.wat schaduw bij een boerderij en westopten voor de lunch. Er liep iemand ophet erf en we vroegen of we wat watermochten tappen. Binnen no-time stondde hele familie bij onze karavaan en zegeloofden haast niet dat we helemaaluit Amsterdam waren komen fietsen.Ze vonden het behoorlijk vreemd enheel stoer. We kregen een grote emmervol heerlijke peren en nectarines van ze De lekkerste koffie van de vakantiemee. Heel lief, en het was maar goed dater voorlopig geen beklimmingen waren!
  • 15. Ferrara en RavennaWe moesten onze plannen voor Florence We waren overgegaan op eenbijstellen. We konden beter de lichte tropenrooster: om vijf uur op, zo snelroute kiezen, want de zware route was mogelijk inpakken (ruim een uur) en danniet te doen vanwege de hittegolf. bij het eerste licht op weg. De kinderenMaar dan hadden we dus toch boek sliepen verder in het wagentje. Helaasdrie nodig! Paul hielp ons vanaf het ging het pontje bij deze camping pasthuisfront, hij onderzocht of het ergens om zeven uur... We hadden het ons niette koop was, of hij het kon opsturen, gerealiseerd. Het bleek een gelukjehij belde zelfs Reitsma himself, maar te zijn, want anders hadden we nooithet ging allemaal niet werken. Op de stilgestaan bij het meer en dan haddencamping van Ferrara, het eindpunt we de flamingo’s gemist.van boek twee, hebben we een briefjeopgehangen met de vraag of er andere Het werd heter en heter. Vooral RaffiReitsma fietsers waren met boek drie. verdroeg het slecht en ik had bedachtGelukkig meldden zich twee neven dat het windscherm eraf moest enuit Brabant waar we het boekje van dat er een parasolletje op mijn stuurmochten kopiëren. We hebben de losse moest komen. Raffi in de wind en in de .papieren ingebonden in een copyshop, schaduw. Dan zijn winkels die zoietsterwijl mijn fiets van een nieuwe trapas verkopen ineens heel schaars. Wewerd voorzien. vonden een gewoon kinderparapluutje bij een supermarkt en tijdens de siëstaBehalve de rammelende trapas en een in een speeltuin hebben we het dinglekke band hebben we overigens geen verbouwd tot ‘ie paste. Een gewonepech met de fietsen gehad. Pas nu we paraplu houdt alleen geen warmtethuis zijn beginnen onderdelen het op te tegen. Er moest dus snel een echtegeven, die brave fietsen! babyparasol gevonden worden.Nog een memorabele camping was diebij het meer in de buurt van Ravenna. Wel een beetje embarrassing met die paraplu, ikHij ligt midden in een natuurgebied voelde me net een ijscowagenen er lopen paarden en schapen. Dekinderen mochten een lammetje de fles Rechts: die kleine stipjes in het water zijn flamingo’sgeven en we aten er ‘s avonds in hetrestaurant zoals alleen de Italianen hetkunnen klaarmaken: eerlijk, eenvoudigen waanzinnig lekker.
  • 16. De Apennijnen inDe Povlakte eindigt net zo abrupt als hij We waren al om zes uur op pad enbegint. Je fietst op een lange kaarsrechte we waren sterk. Het begon met deweg, recht op een muur van bergen Montecoronaro pas, die ging prima.af. Als je er eenmaal in fietst is het er Toen de afdaling met super slechtprachtig en de beklimmingen waren te wegdek (waar Reitsma gelukkig voordoen als je ze vroeg in de ochtend deed. waarschuwde), vervolgens nog wat steile stukken in de hitte. In het dorpDe volgende etappe langs Cesena voor de laatste klim naar de campinghad geen camping. Een dame uit een konden we niet verder. Siësta. ‘s Avondsgroepje fietsers sprak ons aan, waar om een uur of zes was het voldoendewe vandaan kwamen, waar we heen afgekoeld voor de inspanning. Hetgingen. ‘Ohh helemaal uit Amsterdam? Reitsmaboekje was tot nu toe heelHoe vinden de kinderen dat? Nergens accuraat geweest, maar in dit gevalde trein gepakt?’ Steeds meer mensen niet. De camping was opgeheven. Hetspraken ons op die manier aan, we moest een keer gebeuren. Maar waaromwerden door iedereen begroet, er op zo’n steile berg? We vroegen eenwerd naar ons gezwaaid, gelachen racefietser om advies en hij wees onsen getoeterd. Nooit kwam er meer naar een Agriturismo niet ver daarvriendelijkheid en hartelijkheid naar ons vandaan. Het bleek een gouden tip,toe dan tijdens de tocht in Italië. want het was een mooie plek met een Dilia had een mooie vlinder van Loretta gekregen, en Raffi een grappig poppetje. We vonden de restaurant, en na enige aarzeling van de cadeautjes ‘s ochtends op de karDeze vriendelijke dame nodigde ons beheerder mochten we onze tent gratisuit voor het eten op het dakterras en in de bosjes opzetten.we mochten ook bij hen in de tuinkamperen. Ze was bezorgd dat we hetmisschien minder prettig vonden danop een echte camping. Loretta, de schat.Ze was verliefd op Dilia en Dilia op haar.Het was een ontroerende avond, metook weer fantastisch eten, de meloenen We hadden de pas ‘s ochtends vroegen perziken waren na zo’n hete dag de gedaan, de kinderen sliepen noglekkerste en sappigste ooit. Ze had zelfseen cake voor ons gebakken die we meekregen voor onderweg. Agristurismo Ca’ di Gianni
  • 17. Richting AsissiIk was onderweg in Sansepolcro Van Sansepolcro naar Assisi was eentevergeefs in een Coop op zoek naar van de zwaardere maar ook een van deparasolletjes, toen we een man zagen mooiste etappes. Het was 90 kilometermet een aanhanger achter zijn fiets. en de hele weg fietsten we als de wind.Goed volk dus. Ik vroeg hem in mijn Door de heuvels van Umbië, prachtig.beste Italiaans of hij een babywinkel wist Tegen één uur bereikten we de voeten legde uit wat we die nodig hadden, van de stad. Het was tenminste veertigmaar we wisten het woord voor parasol graden in de schaduw en de weg naarniet. Hij begreep er dan ook niks van boven was lang en steil. Ouderen enmaar hij was nieuwsgierig en wilde ons kinderen werd aangeraden om binnenwel naar de juiste winkel brengen. We te blijven en intensief sporten werdkochten twee parasolletjes, ook een voor afgeraden. We zijn helemaal naar Patriccio in de camper naar het zwembadDilia. Patriccio - zo heette hij - nodigde de bovenste poort gefietst. Het wasons uit bij hem en zijn vrouw en drie gekkenwerk.kinderen thuis te komen lunchen. Hetwas al twaalf uur en veel te heet omverder te fietsen, zelfs met parasol. We Ontbijt!accepteerden hem graag. Hij maakteeen heerlijke eenvoudige pasta, werustten wat en praatten met hen. Hij wasgetalenteerde triatleet en klimmer. Wehadden een klik. Ze nodigden ons ookuit om mee te gaan naar het zwembad,waar we met hun camper naartoereden. Uiteindelijk hebben we niet meer Diner in de tuin bij Patricciogefietst die dag, want we bleven bijhen in de tuin kamperen. De kinderenkregen lieve speelgoedjes mee, wat washet fijn daar.
  • 18. AsissiDe stad is rijk geworden door detoeristenindustrie, heel paradoxaal alsje bedenkt dat ze hun geld verdienenmet de asceet Franciscus. Maar het wasde moeite waard om te bekijken. Wekonden kiezen voor de camping in hetdal of die op de berg. Ik wou beneden,Rick boven. Het werd boven. Om zevenuur is het helemaal nog niet afgekoeld, Uitzicht op Asissi vanuit de tenthet is nog steeds veertig graden. En deweg naar de camping was over een stukvan 200 meter 16%. Zes-tien-pro-cent.Okee, ik ging er met steigerend voorwieltegenop, maar dat lukte omdat Rick Raffiin zijn wagentje had genomen. Hij fietsteer dus met twee kinderen tegenop.Had ik al verteld dat hij super sterk is?Reitsma’s beschrijving beloofde onsverder nog een klim van 2,5 kilometer,maar de camping was er veel eerder,wat een geluk. We zijn daar twee dagen Lekker lunchen in het restaurant van de camping De vroege ochtenden waren het mooistgebleven.Het was in Assisi dat we voor het eerstecht beseften hoe ver we eigenlijk alwaren. Dat we Rome echt konden halen.Met gemak zelfs, we hadden ruim tijdover! De etappes waren steil en nogsteeds vreselijk heet. Het was een van delangstdurende hittegolven in Italië ooit.Maar de etappes waren ook heel ergmooi en we genoten vooral van de stilleochtendschemeringen. Assisi met de kerken voor Franciscus Rechts: Uitzicht over Asissi vanaf het muurtje waar we pizza aten
  • 19. De Via FlaminiaDe volgende etappes liepen langs De een-na-laatste camping zoueen oude Romeinse weg, de Via ook de duurste zijn, met een grootFlaminia. we kwamen door Bevagna, zwembad en ‘entertainment’ voor deNarni, Stimigliano. Het Christendom kinderen. We zorgden dat we er voorwerd steeds tastbaarder om ons heen de middag waren, zodat we in elk gevalnaarmate we dichter bij Rome kwamen. nog iets hadden aan die 42 euro. De kinderen vonden het prachtig, zowelHet baarde me zorgen dat ik nog niet het zwembad als de entertainment.wist wat ik wilde met mijn leven. Dat ‘s Avonds pizza gegeten onder het Op de vriendelijke camping van StimiglianoEureka moment zou nu toch wel eens genot van liedjes als Sni - Sna - Snappie,mogen komen. Allerlei scenario’s waren Snappie Snappie Snappie. Ze zingen hetde revue gepasseerd en in de vrijheid tot op de dag van vandaag.van het fietsen ben je ook vrijer in jedenken. Van boeren in Canada totkunstschilder in Italië, maar ik kwamsteeds tot de conclusie dat mijn vakécht is wat ik wil. Alleen niet meer bij Narnidat bureau. Maar wat dan wel? Zou ikvoor mezelf willen beginnen? Zou ik dataandurven?Het gebeurde tijdens een rustdag. We Deze mensen hadden de route in een paar maanden gewandeld. We hebben een avond met ze gegetenzaten aan het zwembad toen Rick ineens en kwamen ze daags later onderweg weer tegenenorme rugpijn kreeg. Er bleek toch eengrens te zijn aan zijn oneindige krachten,dit was overbelasting. Het was gelukkigeen fijne camping en het zwembadgaf de nodige verkoeling. Na een paardagen werd Rick onrustig en hij wildetoch graag verder fietsen. Ik maakteme er wel zorgen om maar het ging,misschien hielp het fietsen zelfs. ‘Entertainment’ op de camping Afkoelen aan de fontein in Bevagna
  • 20. Naar RomeDe steilste en naar mijn mening de Alle lof voor Hans Reitsma, het is eenzwaarste beklimming was op de laatste geweldige route, de hele 2100 kilometer.etappe. Vier kilometer lang rond de 12% Zelfs het laatste tochtje tot aan hetstijging. Het leek eindeloos te duren. Vaticaan loopt nog over een fietspadEn het was nog steeds heet, heter dan door de weilanden langs de Tiber, en inooit. De mensen werden al wat norsig de stad langs boulevards en parken. Wezo dicht bij Rome, dat hielp ook niet. hebben een paar keer Rome bezocht,Maar we kwamen boven, ook Rick met wat best gek is op de fiets - vooral opzijn zere rug. Dat hadden we toch nooit je eigen fiets - omdat je overal zoveel Fietspad langs de Tiber naar Romedurven dromen, dat we dat zouden sneller komt dan te voet. Dus zie jekunnen. Dat we het zouden halen. Dat veel. Het Vaticaan is van een uitzinnigeik het zo te gek zou vinden! weelde, een bijna absurde rijkdom. Wat een contrast met de landweggetjes, ikWe waren blij toen we op de laatste had daar al heimwee naar.camping in Primo Porta de tentneerzetten, maar we waren ook eenbeetje bedrukt omdat het grote werknu gedaan was. De laatste twintigkilometers naar Rome zouden we devolgende dag doen zonder bepakking.Dat telde niet echt. Gelukkig hadden wenog anderhalve week over om aan hetidee te wennen.Ik was nu in lichte paniek, want ikhad nog steeds geen plan voor mijntoekomst.
  • 21. De terugwegWe ontmoetten Armand en Henrike Het ging inderdaad veel te snel, almet hun twee kinderen op de camping, helemaal omdat ik boven Frankrijk inwaarmee we een paar gezellige dagen slaap viel en pas boven Nederland weerhebben doorgebracht. Bij hen konden wakker werd. Ik kon wel huilen. Rickwe op internet onze terugreis boeken. zette de fietsen op het vliegveld in elkaarOok weer na advies van het thuisfront en we stapten weer op. Een gek gevoel,bleek vliegen beter dan de trein. Een terug in ons kikkerlandje. De lucht wassnelle vliegreis leek ons echter vreselijk. loodgrijs en het was al tegen vijven.Een van de mooiste ervaringen van zo’n Maar zodra we het vliegveld af waren, Ons laatste avondmaal in Italië En Raffi gaat uit zijn plaattocht is dat je de omgeving langzaam fietsten we alweer door een bos. Enziet veranderen. Een ander klimaat, langs weilanden. De zon kwam erbij.andere bomen, een andere cultuur. Je En Het Was Goed.ervaart de afstanden en je voelt het land.We kozen ervoor om op Eindhoven tevliegen, dan konden we in elk geval nogdat stuk terugfietsen.Rick heeft alles geregeld, van dozen voorde fietsen en tassen voor de bagage tothet uit elkaar halen van de fietsen en hetinpakken. We namen een taxibusje naarhet vliegveld. We waren niet blij. Behalve Rick is niet blij... EindhovenRaffi, want die ging helemaal uit z’n dakin het vliegtuig. In Eindhoven was hijvreselijk boos dat hij niet in een andervliegtuig mocht stappen. Dilia wel... Nederhemert-Zuid
  • 22. Epiloog Rechts: middagje fietsen in Amsterdam NoordThuis voelden we pas hoe zeer we totrust waren gekomen. Van zeven wekenfietsen word je zo Zen. En ik wist ookprecies wat ik met mijn leven wildedoen: ik ging voor mezelf beginnen. Alsje jezelf een doel stelt, en je werkt er elkedag een stukje naartoe, dan kom je ervanzelf. Dat weet ik nu. En ik vertrouwerop dat ik dat kan.Raffi en Dilia kijken ook terug op eenbijzondere reis. Ze spelen vaak dat ze inOostenrijk zijn of in Italië. Ze herinnerenzich allerlei details, zoals de vele ijsjes, debergen, de hijskranen en graafmachines,de mensen, speciale plekken, debeklimmingen...Fietsen is een deel van ons levengeworden, het is een rustpunt. Wefietsen elk weekend nog wel een stuk. Ofzo vaak als ons drukke leven en het weerhet toelaten. We zouden het liefst eenjaar rond de wereld fietsen, maar dat kanniet omdat Dilia naar school gaat. Danmaar wat minder ambitieus, we houdenhet voorlopig op de schoolvakanties.Volgend jaar Barcelona!